Title: Mad Dog – Chapter 39: The Truth – | NovelPing

**#ကျန်းချီ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ ထွက်ခွာခြင်း#**

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျန်းချီ ဆေးရုံမှ ဆင်းလာသည့်အခါ သူသည် နောက်ဖေးပေါက်ရှိ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ချူးမီ က သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အဆိုပါဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အလွန်တိတ်ဆိတ်လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အနီးအနားတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော ပაპရာဇီများပင်လျှင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမျှ မရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် တစ်မနက်လုံး ချွန်တင်းဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီ၏ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးခန်း၌ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

လူငယ်လေးနှင့် ကုမ္ပဏီကြီးတို့အကြား ထိုနေ့လယ်ပိုင်းက ပြုလုပ်ခဲ့သော အစည်းအဝေးတွင် မည်သည့်အရာများ အတိအကျ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ချွန်တင်းဖျော်ဖြေရေး၏ တရားဝင် ဝေဘို အကောင့်မှ လူအများ မြေအောက်ရထားစီးရင်း ဖုန်းစခရင်များကို ပွတ်ဆွဲကြည့်နေစဉ်အတွင်း ရင်ကိုတုန်လှုပ်စေမည့် “ဗုံးတစ်လုံး” ကို ချပြလာခဲ့သည်။

[@ချွန်တင်းဖျော်ဖြေရေး- ချက်ချင်းအသက်ဝင်စေရမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အနုပညာရှင် @ကျန်းချီ သည် ကုမ္ပဏီနှင့် စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ ထပ်မံမရှိတော့ပါ။ ထို့အပြင် ကျန်းချီ သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပလပ်ဖောင်းမှတစ်ဆင့် ‘ကျန်းမာရေးအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ နုတ်ထွက်ကြောင်း’ နောက်ဆုံးကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပါသည်။ ယခင်က လက်မှတ်ရေးထိုးထားပြီးဖြစ်ကာ ပြီးမြောက်ခြင်းမရှိသေးသော လုပ်ငန်းကိစ္စအားလုံးအတွက် အနုပညာရှင် @ကျန်းချီ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တာဝန်ယူသွားမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကြေညာချက်ပြီးဆုံး။]

ဤကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝက်ဘ်ဆိုက်အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး ‘ကျန်းချီ’ ဆိုသည့် အမည်မှာ စခရင်များပေါ်တွင် ရေပန်းစားလျက် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

#ချွန်တင်းဖျော်ဖြေရေးမှ ကျန်းချီ၏ စာချုပ်ဖျက်သိမ်းမှုကို ကြေညာ#

#ကျန်းချီ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ နုတ်ထွက်#

#ကျန်းချီ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ#

#“ဂုဏ်သိက္ခာ” ဇာတ်ကား ရိုက်ကူးမှု ဆက်လုပ်ဦးမှာလား#

#လူတစ်ယောက်ကို ထိုးနှက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပဲလား#

#ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင်များနှင့် ကျန်းချီ တို့ အပြင်ဘက်တွင် သီးသန့်အငြင်းပွား#

…

အခြားသော အကြောင်းအရာများစွာထဲတွင် ဝေဘို ၏ ရေပန်းစား လူကြိုက်များသော စာရင်းတွင် အကြောင်းအရာပေါင်း ငါးဆယ်ပါရှိရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဆယ့်ခုနစ်ခုမှာ ကျန်းချီ နှင့် ပတ်သက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ချွန်တင်း၏ ကြေညာချက်တွင် အထိတ်တလန့်အဖြစ်ရဆုံးအချက်မှာ ကျန်းချီ သည် ‘ကျန်းမာရေးအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ နုတ်ထွက်သည်’ ဟူသော စာကြောင်းပင်ဖြစ်ပြီး ယင်းက လူအများကို များစွာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချီ မှာ အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး ပွဲဦးထွက်လက်ရာဖြင့်ပင် အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိကာ ‘ရှဝေစတား’ ဘွဲ့ကို အလျင်အမြန် ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းထဲမှ ထိုမျှလောက် အမြတ်အစွန်းများပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဘဝကို အမှန်တကယ် လက်လွှတ်ရဲပါ့မလား။

သူ့အနေဖြင့် လူတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်ဆိုဦးတော့၊ စောဒကတက်ဖွယ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များနှင့် သူ၏ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကြိုးပမ်းနေကြသော သူ၏အဖွဲ့ရှိနေလျက်နှင့် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသွားပါက မည်သူကများ ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။

အကယ်၍သာ သူသည် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ အမှန်တကယ် နုတ်ထွက်ခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းက စွပ်စွဲချက်များကြောင့် သူသည် ‘ဖိအားပေးထွက်ခွာခိုင်းခံရခြင်း’ ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပို၍ခိုင်မာသွားစေမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အနုပညာလောကထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အလင်းရောင်ထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ဆင်းလာရန် နံရံကဲ့သို့ ထူထဲသော အရေခွံမျိုး မရှိဘူးဆိုပါက သူ၏ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ သေချာပေါက် ပြီးဆုံးသွားသည့်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။

ယခုနှစ်သည် ထူးဆန်းထွေလာလှသည့် လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးမှ သူ၏ အောင်မြင်မှု အထွတ်အထိပ်အချိန်တွင် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် နှစ်တစ်နှစ်ပင်တည်း။

တကယ်ကို နှမြောစရာ၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပင်တည်း။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မည်သူကများ ‘ဘယ်လောက်တောင် နှမြောစရာကောင်းလိုက်လဲ’ ဟု မပြောဘဲ နေကြမည်နည်း။

ကျန်းချီ ၏ နုတ်ထွက်မှုကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ အမြင်များသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် အပြုသဘောဆောင်သော ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လူအများအပြားက ‘ဘယ်လောက်တောင် နှမြောစရာကောင်းလိုက်လဲ’ ဟု ငိုကြွေးပူဆွေးခဲ့ကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အခြားသော လူငယ်ကြယ်ပွင့်များစွာနှင့် အရင်းအမြစ်များအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တော့မည်မဟုတ်သည့်အပြင် အခြားသူများ၏ လမ်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့တော့မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်…

သို့သော် အွန်လိုင်းရော အော့ဖ်လိုင်းပါ ဆွေးနွေးမှုများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်နေပါစေ ကျန်းချီ ကတော့ ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ချွန်တင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် ရှန်းလေး နှင့် ချူးမီ တို့၏ လိုက်ပို့ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကာ ကားတစ်စီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဦးတည်ရာမဲ့ မောင်းနှင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘယ်ကိုသွားရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ မရေရာမှုများဖြင့် ဝေဝါးနေခဲ့သည်။

သို့သော် သွားရမည့်လမ်းတစ်ခုတော့ ရှိရမည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ရှာဖွေခဲ့သော ငွေကြေးများကို ကုန်နီးပါးဖြစ်အောင် သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသဖြင့် သူသည် လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူ အလုပ်တစ်ခုခု ရှာသင့်သလော။ သို့သော် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ချူးမီ လည်း ယခုအခါတွင် လူတိုင်းက သူ့ကို မှတ်မိကြပြီဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းချီ က ‘ပုန်းအောင်း’ လိုသည့်၊ မည်သူမျှ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို မရှာတွေ့နိုင်စေရန် သေချာလုပ်ချင်သည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို ခံစားနေရသည်။

သူ၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့ပြီး သူသတိမထားမိလိုက်မီမှာပင် သူသည် လန်တက္ကသိုလ်၏ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ကားမောင်းရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ လမ်းညွှန်မှုခံလိုက်ရသည့်အနှယ် သူသည် ကျီချီ ကို မတွေ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ထိုမိန်းကလေးလည်း ဤဆက်သွယ်မှုကို ခံစားမိပုံရပေသည်၊ ကားရပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချီ ထံသို့ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမသာလျှင် သိရှိသော နံပါတ်အသစ်ဖြင့် မကြာသေးမီကမှ သူပြောင်းထားခဲ့သည့် ဖုန်းပင်တည်း။

လူငယ်လေးမှာ ဖုန်းမကိုင်မီ နှစ်စက္ကန့်ခန့် တွေဝေစဉ်းစားသွားခဲ့သည်။

“ကျန်းချီ။” တစ်ဖက်မှ ကျီချီ ၏ အသံမှာ ပြေးလာခဲ့ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်တရာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ရှင် တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။”

ကျန်းချီ က တိုးတိုးလေးဖြင့် ‘အင်း’ ဟုသာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျီချီ က ထပ်မံမေးမြန်းလာခဲ့သည်၊ “ရှင် ဘယ်ကိုသွားချင်လို့လဲ။”

ကျန်းချီ တွေဝေသွားခဲ့ပြီး ခဏကြာသော် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချကာ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ကျီချီ ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူမသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဖတ်ပြနေသကဲ့သို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ဖောက်ထွင်းမြင်နေခဲ့သည်။

မှန်ပါသည်၊ သူ ထွက်သွားချင်နေခဲ့သည်။

“ကျန်းချီ။” သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး— “ရှင် အခု ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းချီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လန်တက္ကသိုလ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပင်မဝင်ပေါက်ကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ “ငါ သင့်ကျောင်းရှေ့မှာ ရှိနေတယ်။”

ကျီချီ က စကားလုံး နှစ်ခွန်းဖြင့်သာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်၊ “ငါ့ကိုစောင့်နေ,” ဟုဆိုကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျန်းချီ ဘယ်အဝင်ဝနားမှာ စောင့်နေလဲဆိုတာကို သူမ မမေးခဲ့ပါ။ သူ ဒီကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ ရောက်ဖူးပြီး တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ရှိနေမှာဖြစ်တယ်— အဲဒါကတော့ သူမရဲ့ အဆောင်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးနေရာပါပဲ။

မိန်းကလေး ရောက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျန်းချီ သည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်မိသော်လည်း ကျီချီ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ့ထံသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဝက်တစ်ပျက်လောင်ကျွမ်းနေသော စီးကရက်ကို အမြန်ပင် ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။

သူမက အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ ကျန်းချီ သည် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အပြင်းအထန် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ရှုံးနိမ့်ပုံ မပေါ်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ကျန်းချီ။” ကျီချီ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မည်သို့မျှ မမီလိုက်ဘဲ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းတို့က သူ့ကို လျင်မြန်သော အဟုန်ဖြင့် ဖက်တွယ်လာခဲ့သည်။

မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ဖြင့် ရုတ်တရက် ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှန်မှာ ခေတ္တမျှ ရူးသွပ်သွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဘေးနားရှိ လက်များကို အလိုလို ထောင်လိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ထိတွေ့ရန် တွေဝေနေခဲ့ကာ လေထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး မထွက်သွားပါနဲ့တော့။”

ကျီချီ က ငိုသံအစအနများဖြင့် အနည်းငယ်တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလာခဲ့သည်— “ရှင် ကျွန်မကို နှစ်ကြိမ်တောင် စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မစွန့်ပစ်တော့ပါနဲ့လား။”

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားလုံးတို့မှာ ကျန်းချီ ၏ နှလုံးသားကို အထက်တန်းကျလှသော ဓားသွားဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီး အသံမထွက်ဘဲ တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

ကျီချီ မေ့သွားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချီ သိထားခဲ့သည်။

သူမ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူသည် သူမကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ‘စွန့်ပစ်’ ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အကြိမ်တိုင်းမှာလည်း သူ ‘ထိန်းချုပ်မှုလွန်ကဲသွားခဲ့’ ရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

ပထမအကြိမ်တွင် လူငယ်ဆန်သော ဒေါသအလျဉ်ဖြင့် သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ညစ်ပတ်ပြီး ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော လူသွားလမ်းကျဉ်းလေးထဲမှ ကန်ထုတ်ခဲ့ကာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အထက်တန်းကျောင်းတွင်မှ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဒုတိယအကြိမ်တွင် ဆေးရုံလှေကားထစ်ပေါ်က ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူသည် သူတို့နှစ်ဦး ပေးထားခဲ့သော ကတိကဝတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကာ နောက်ထပ် လေးနှစ်တိုင်တိုင် ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ…

“ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်မံမထွက်သွားပါနဲ့တော့။” ကျီချီ က သူ့ပုခုံးပေါ်မှ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရင်း ရှိုက်သံအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လက်တစ်ထွာအကွာလောက်တွင်သာ ရှိနေပြီး နုနယ်၍ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်တို့မှာ ယုန်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲလျက် တောက်ပနေကာ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း တည်ကြည်နေခဲ့သည်– “ရှင် ထပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူးနော်။”

ဘေးနားတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကျန်းချီ ၏ လက်သီးဆုပ်တို့မှာ အလိုလို တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး သူသည် သက်ပြင်းကို အပြင်းအထန် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၌လည်း ကြောက်ရွံ့သည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခဲ့ပေသည်— သူသည် ကျီချီ သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ခွင့်မလွှတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျီချီ။” လူငယ်လေးမှာ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖျော့တော့နေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်၍ စိမ်းကားသွားခဲ့သည်– “ဟိုလူတွေကို ကြည့်စမ်း။”

ကျီချီ က တွေဝေမှုတို့ဖြင့် သူ့အကြည့်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြသော အကျွမ်းတဝင်မရှိသည့် လူအုပ်ကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ “သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ကျန်းချီ က စတီယာရင်ဘီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နိမ့်ကျသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “မင်းက ဘာလို့ ကိုယ့်လို စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့လူနဲ့ ပတ်သက်နေရတာလဲ။”

သူ့တွင် ရှည်လျားစွာ စွဲကပ်နေသော ရောဂါဆိုးကြောင့် ကျီချီ ကို ထပ်မံ ထိခိုက်နစ်နာစေမိမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရွံ့နေခဲ့သည်။

“လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။” ကျီချီ က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်– “သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ရှင့်လို မဟုတ်ဘူးလေ။”

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ‘သာမန်လူ’ ဘယ်လောက်ပင် များပြားနေပါစေ၊ သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းချီ တော့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည်ပင် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်လျှင်တောင် ကျန်းချီ ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

သူမ၏ တိုက်ရိုက်ဆန်ဆန် ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများကြောင့် ကျန်းချီ မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ရယ်မောမိသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုမှာ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ သွေးကြောနီလေးများမှာ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချီ ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှာသွားခဲ့ပြီး သူမဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်– “ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မကြောက်တာလဲ။”

သူသည် အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်ကရော ယခုအချိန်အထိပါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုအရာပေါင်းများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ ဘာကြောင့် ကျီချီ က သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့တာပါလဲ။

ထို့အပြင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အဆိပ်အတောက် အပြင်းထန်ဆုံးနေရာဖြစ်သော ထောင်ကျခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ ကျန်းချီ။ ဒီအချက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။” ကျီချီ က သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်ဝန်းများကို နူးညံ့သောအကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်– “ရှင် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတုန်းက ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ။”

“မဟုတ်ဘူး။” ကျန်းချီ က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးတယ်။”

ကျီချီ မှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တံထွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်မိသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းချီ က သူ၏ ‘ရာဇဝတ်မှုများ’ အကြောင်းကို ဆန္ဒအလျောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းပင်တည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ… သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီလော။

“အရာရာတိုင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ ရှင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျီချီ က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း တွေဝေသွားခဲ့ပြီးမှ မေးမြန်းလာခဲ့သည်– “ကျန်းချီ, လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်တုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရမလား။”

ထိုကျောင်းဆန်းနှစ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်များက နေ့ရောညပါ မည်မျှပင် ပြင်းပြနေခဲ့သည်ကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းချီ ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသော အနာဟောင်းများကို မတို့ထိမိစေရန် စိုးရွံ့နေခဲ့သဖြင့် ကျီချီ မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမေးမြန်းဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို မည်သို့မျှ ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တော့ခြင်း မရှိပေ။

…

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျီချီ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျန်းချီ ၏ လည်တိုင်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခြင်းပင်တည်း။

“ကိုယ့်ဘက်က ပြောပြချိန်တန်ပြီ ထင်ပါတယ်။” ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို ပြောနေခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေခြင်းလော ဆိုသည်ကို မသိရဘဲ ပြန်လည်ပြောကြားလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်လာစေရန် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– “မင်းကို ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားသင့်တော့ဘူး။”

သူ့တွင် ဤကမ္ဘာပေါ်၌ ဂရုစိုက်ရမည့် တူညီသော လူတစ်ဦးသာ ရှိပေသည်။

ကျီချီ ၏ စူးစမ်းလိုစိတ် သို့မဟုတ် ဆန္ဒများကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အကုန်အစင် ဖြည့်ဆည်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ က ကားစက်ကိုနှိုးလိုက်ကာ သော့ကိုလှည့်၍ မောင်းနှင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျီချီ မှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ “ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။”

ကျန်းချီ က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ အပြတ်အသတ် ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး အနည်းငယ် တွေဝေလေးပင်နေသဖြင့် ကျီချီ မှာ ဆက်လက် မေးမြန်းဝံ့တော့ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့သည် ထိုလူသွားလမ်းကျဉ်းလေး၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ ကျီချီ ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ကျန်းချီ, ဘာလို့ ဒီကို လာခဲ့တာလဲ။” ကျီချီ က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ယမ်းရင်း သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်– “ဒီကနေ ထွက်သွားရအောင်ပါ; ကျွန်မ ဒီကို ထပ်ပြီး မလာချင်တော့ဘူး။”

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသည် ကျန်းချီ မကြာသေးမီကမှ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းကာ ပြိုလဲသွားခဲ့သည့် နေရာပင် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ ယခု အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြရပြန်သည်နည်း။

သူ ရူးသွားပြီလော။

သို့သော် ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျီချီ ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က အမှန်တရားကို သိချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ် ပြောပြတော့မယ်။”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကာ ခရီးသည်ထိုင်ခုံဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ကျီချီ ကိုပါ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူမက ကန့်ကွက်လိုစိတ် ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်နေသော ပုံစံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကျန်းချီ ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် လူသွားလမ်းကျဉ်းထဲတွင် အလင်းရောင်မရှိဘဲ မှောင်မိုက်နေကာ နိမ့်ကျပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တဲတန်းလျားဧရိယာတွင် လမ်းမကြီးများမှာပင် မညီမညာ ဖြစ်နေခဲ့သည်…

သူမအနေဖြင့် ကျန်းချီ ကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျီချီ က ကျန်းချီ သူမကို လူသွားလမ်းကျဉ်းထဲသို့ ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းကို အတန်ငယ် ရှူသွင်းလိုက်ကာ သူ၏ ပါးလွှာပြီး တောင့်တင်းသော လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ဖက်ထားလိုက်သည်။

“အင်းလေ။” ယခုညတွင် ကိစ္စရပ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ကျီချီ မှာ စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်– “ရှင်သွားတဲ့နောက်ကို ကျွန်မ လိုက်မယ်။”