မိန်းကလေး၏အသံမှာ အနည်းငယ်အက်ကွဲနေသော်လည်း နူးညံ့ညင်သာစွာ ဆေးရုံစင်္ကြံထက် ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ အပ်တစ်စင်းကျလျှင်ပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ ၎င်းတို့၏ဦးနှောက်များ ရှော့ခ်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ရှန်းလေး က ကျန်းချီ တွင် စိတ်စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသော စိတ်ကျရောဂါ (Bipolar disorder) ရှိနေကြောင်း အနည်းငယ် သိထားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကောင်လေးက သူ့အား တစ်ခါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ပြဿနာမှာ သူက ၎င်းကို အလေးအနက်မထားမိခဲ့ခြင်းပင်။
ရှန်းလေး တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကျန်းချီ က အပြင်ပန်းတွင် လုံးဝပုံမှန်အတိုင်းပင်—အနည်းငယ်အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းနေတတ်ရုံသာ—ဖြစ်နေသဖြင့် သူပြောသည့် ‘စိတ်စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသော စိတ်ကျရောဂါ’ ဆိုသည်မှာ ယနေ့ခေတ်လူငယ်အများစု ခံစားရတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းမျိုးသာဖြစ်မည်၊ အနည်းငယ်စိတ်တိုလွယ်တတ်ရုံသာ ပါဝင်ပေလိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ကြီးမားသည့်ပြဿနာတစ်ခုဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။
အခြေအနေတွေ ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု သူဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။
ကျီချီ သူမ၏ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်ပြောပြနေစဉ် ရှန်းလေး မှာ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းနှင့်အတူ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပို၍လေးလံလာကာ သူမပြောပြီးဆုံးသွားသည့်အခါကျမှသာ အတွေးထဲတွင် အခြေကျသွားတော့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတို့၏ရင်ဘတ်ဆိုသည်မှာ အသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဤလုပ်ငန်းခွင်ထဲသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ကျန်းချီ အပေါ် ကြင်နာစိတ်လေးတစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်တည်း။
ယခုအခါ ထိုကောင်လေးတွင် စိတ်ရောဂါအမည်တပ်နိုင်သည်အထိ ပြင်းထန်သော စိတ်စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲသည့် စိတ်ကျရောဂါရှိနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်းချီ သည် ‘မည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်နာကျင်စေလိုစိတ်မရှိခဲ့ကြောင်း’ ဆုံးဖြတ်ရာတွင် တရားရေးဆိုင်ရာလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများက ပို၍သက်ညှာပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ နောက်ခံသရုပ်ဆောင်နှစ်ဦးက ကျန်းချီ တွင် စိတ်ရောဂါရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကိုတရားစွဲဆိုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြကာ ငွေကြေးလျော်ကြေးပေးသည့်အစီအစဉ်ဖြင့်သာ သဘောတူလိုက်ကြပေလိမ့်မည်။
ချူဟန် နှင့် ပတ်သက်၍မူ…
“ဒါရိုက်တာချူ” ရှန်းလေး က ခဏတာတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော ချူဟန် ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - “ကျန်းချီ မှာ အာရုံကြောဆိုင်ရာပြဿနာရှိကြောင်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအထောက်အထား ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် လူသိရှင်ကြားကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်တာနဲ့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှုတွေက အဲဒီလောက်ကြီး မများတော့ပါဘူး။ ချူဟန် အနေနဲ့ ကျန်းချီ ကို ဆက်ပြီးတရားစွဲဆိုတာမျိုး မလုပ်ဘဲ စဉ်းစားပေးလို့ မရဘူးလားဗျာ။”
တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ဤကိစ္စများကို မန်နေဂျာဖြစ်သူ ရှောင်ယုံဖေး က ဆွေးနွေးသင့်သော်လည်း သူက အလွန်အမင်းအံ့ဩထိတ်လန့်နေသဖြင့် စကားပင်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှန်းလေး ၏ စကားကြောင့် သတိဝင်လာကာ အမြန်ပင်ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါရိုက်တာချူ။ ကျန်းချီ ရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာထောက်ခံချက်နဲ့ဆိုရင် တရားစွဲဆိုတာက ဘယ်ဘက်အတွက်မှ အကျိုးရှိမယ့်ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပါဘူး။”
ဤရှုပ်ထွေးလှသည့်အချက်များကို ချူဟန် နားလည်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူက နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။
ဒါရိုက်တာကောင်းများနှင့် သရုပ်ဆောင်ကောင်းများသည် အမြဲတမ်းတစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးစားတန်ဖိုးထားတတ်ကြပြီး၊ “မာန (Pride)” ရိုက်ကူးစဉ်အတွင်း ကျန်းချီ က သူ့အား ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုများကို များစွာပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင်တည်း။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျန်းချီ ၏ မိမိကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးလိုသော အပြုအမူအတွက် သူက ပို၍ပင်ဒေါသထွက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ချူဟန် သည် “မာန (Pride)” အတွက် အားထုတ်မှုများစွာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုအရာအားလုံးမှာ ကျန်းချီ ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် အလဟဿဖြစ်သွားမည့်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူဘယ်လိုလုပ် မဒေါသထွက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းချီ မှာ လူနာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ့အားပြောလာကြလေပြီ။
မှန်ပေသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပညာရှင်နှင့်ရူးသွပ်သူကြားက မျဉ်းကြောင်းလေးမှာ အလွန်ပင်ပါးလွှာလှပေသည်။
ချူဟန် က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းချီ ကို တရားစွဲမည့်အကြောင်းကို ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ “သူ ဆက်ပြီးသရုပ်ဆောင်နိုင်သေးလား” ဟုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ရုပ်ရှင်ကို လူမသိသူမသိဖြစ်သွားလျှင် သို့မဟုတ် စစ်ဆေးမှုကို မအောင်မြင်လျှင်တောင်မှ သူသည် “မာန (Pride)” ကို အဆုံးထိရိုက်ကူးချင်သေးသည်။
သို့သော် ချူဟန် ၏ မေးခွန်းကို မည်သူမျှမဖြေကြဘဲ လှေကားထစ်များရှိရာနေရာမှာ ပြင်းထန်သောတိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ကျန်းချီ ၏ အနာဂတ်က မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှမသိကြပေ။ ချန်တင် (Chunding) ကုမ္ပဏီက ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ့ကိုစာချုပ်ဖျက်သိမ်းမည်လား၊ သို့မဟုတ် သူအရင်လက်မှတ်ရေးထိုးထားခဲ့သော ကြော်ငြာများနှင့် အခြားသောတာဝန်ဝတ္တရားများမှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူကမှ မသိနိုင်ကြပါ။
ဤကောင်လေးသည် ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ဦးမည်လား၊ ‘ကျန်းချီ’ ဟူသော အမည်နာမသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေဦးမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှမသိခဲ့ကြပေ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူအများကွဲထွက်သွားကြသည်။
အဆုံးတွင် ရှန်းလေး၊ ရှောင်ယုံဖေး နှင့် ချူးမီ တို့သုံးဦးသာ လူနာခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသောမျက်နှာပေးများဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။
ကျန်းချီ နှင့်အတူ လအနည်းငယ်မျှဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ချူးမီ ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေခဲ့သည်။
ထိုသုံးဦးကို တိတ်တဆိတ်လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျီချီ က ‘ရှန်းလေး၊ ရှောင်ယုံဖေး၊ ချူးမီ’ ဟူသော နာမည်များကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ ဤသုံးဦးသာလျှင် ကျန်းချီ ၏ ‘သူငယ်ချင်းများ’ ဟု သတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မည်ထင်သည်။
မိန်းကလေးသည် ဓာတ်လှေကားရှေ့တွင် ခဏတာတွေဝေနေရာမှ လူနာခန်းထဲသို့ပြန်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
ဆေးရုံရာဇမတ်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသော ကောင်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲမှုကြောင့် သတိလစ်သွားသည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး သူသည် အိပ်ပျော်နေစဉ်တွင်ပင် ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။ သူ၏ခန့်ညားသော မျက်ခုံးထူထူလေးများမှာ အနည်းငယ်တွန့်ကွေးနေပြီး ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
“ကျန်းချီ။” ကျီချီ လျှောက်သွားပြီး ကုတင်ဘေးရှိဝယ်ထိုင်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ကောင်လေး၏အေးစက်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို ညင်သာစွာဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ့နာမည်ကို တိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ရှေ့သို့ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ သူမ၏မေးစေ့ကို သူ၏တောင့်တင်းနေသော ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသောမျက်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သွားလေသည်။
“ကျန်းချီ။” တိတ်ဆိတ်နေသော လူနာခန်းထဲတွင် မိန်းကလေးက ကြိုးစတွင်ဆွဲထားသောအရုပ်ကို လှမ်းပုတ်နေသည့် ကြောင်ပေါက်စလေးလို ဆော့ကစားချင်စိတ်ပေါ်လာဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက်တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် - “နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့။”
သူတို့အတွက်မူ တစ်ယောက်တည်းရှိနေခြင်းက တကယ်ပင်ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ခံစားရစေသည်။
ကျီချီ က ကျန်းချီ တစ်ဦးတည်းသာမက သူမပါ ဖျားနာနေနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။
ထို့နောက် မိန်းကလေးသည် သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် တုန်ခါနေသောဖုန်းကိုထုတ်ယူကာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော မိဘများ၊ ဇီယွီ (Zhi Yu) နှင့် မန်ချွန်ယွီ ကဲ့သို့သော သူငယ်ချင်းများထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အဝင်ခေါ်ဆိုမှုများကို တိတ်တဆိတ်ပယ်ချလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုပိတ်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ကိုင်လိုတော့ပေ။ သူမ ကျန်းချီ ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ချင်ရုံသာရှိတော့သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။” ကျီချီ က ကောင်လေး၏ဖျော့တော့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်သည် - “ရှင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။”
တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာက ထို‘မတော်တဆမှု’ ၏ နောက်ဆက်တွဲအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဆေးခန်းထဲမှထွက်လာသော ကျန်းချီ ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က အရာရာကိုစဉ်းစားတွေးတောရန် သူမတွင် အချိန်ငါးမိနစ်ခန့်သာရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျီချီ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည် - ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းချီ ကို သူမစွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်ပေးလိုက်သော ဆေးစာညွှန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကျန်းချီ သွားခဲ့သည့်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည် — သူက ဓာတ်လှေကားကိုမသုံးဘဲ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ကို အသုံးပြုသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့ကိုမျက်ခြေပြတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအပြေးအလွှားလိုက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ကျီချီ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်၏ လေးလံသောတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမတစ်သက်မမေ့နိုင်တော့မည့် ဒර්ශင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။
ကျန်းချီ ထွက်သွားခြင်းမရှိသေးပေ။ သူသည် မိုးရေကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်စိုရွှဲနေဆဲဖြစ်သော ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် အရေးပေါ်လှေကားထစ်ထောင့်တွင် ထိုင်နေကာ မျက်နှာတွင် အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို သူကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။
ကျီရှီ (Zhi Xi) သည် တစ်ချိန်က ဖွေးဥပြီးသွယ်လျနေခဲ့သော၊ ယခုအခါတွင်မူ မရေတွက်နိုင်သောကိုက်ရာများနှင့် အဟောင်းပေါ်အသစ်ထပ်နေသည့် ဒဏ်ရာများဖြင့် သွေးများစီးကျနေသော သူ့လက်မောင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ဂျန်း... ကျန်းချီ?” ကျီချီ သည် တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - “ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ကျန်းချီ က ပြန်မဖြေခဲ့သလို မော့ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးနေသည့် အပြုအမူကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ‘မိမိကိုယ်ကိုထိခိုက်နာကျင်စေခြင်း’ ၏ သဏ္ဌာန်ပင်ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ်ထက်တွင် ထိုသို့သောကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက အကယ်၍ သူသာအိမ်ပြန်ရောက်သွားပြီး လက်ထဲတွင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများရှိနေပါက သူ့ကိုယ်သူမည်သို့ပြုမူမည်ကို သူမအား အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။
ကျီချီ ဆက်လက်၍မတွေးရဲတော့ဘဲ အလိုလိုနေရင်း ကျန်းချီ ထံသို့ပြေးသွားကာ သူ့ကိုတားဆီးရန် ပခုံးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲကိုက်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကိုက်ပါနဲ့တော့၊ တောင်းပန်ပါတယ်!” ကျီချီ ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာတိုးဝင်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ပြိုလဲတော့မည့်အလားဖြစ်နေသည် - “ကျန်းချီ ရယ်၊ ဆေးကုသမှုခံယူရအောင် နော်။”
သူ့တွင် မည်သို့သော‘ရောဂါ’ ရှိနေသည်ကို သူမထပ်၍မပြောလိုတော့ပေ။ သူ့ကိုထပ်ပြီးနာကျင်စေရန် သူမမလိုလားပေ။
သို့သော် ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို ဆေးကုသမှုခံယူစေလိုသည်။
“မင်း ထွက်သွားသင့်တယ်။” ကောင်လေးက အကြည့်များကို အောက်သို့ချကာ အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည် - “ငါ့ကိုဂရုမစိုက်နဲ့တော့။”
ကျီချီ က သူ့၏အေးစက်နေသော လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
“ငါပြောတာကို မင်းနားမလည်ဘူးလား။” ကျန်းချီ က သူ၏မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လာပြီး သူ၏ဖျော့တော့သော မျက်လုံးအိမ်တို့မှာ ခံစားချက်မဲ့အကျယ်အဝန်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသည် - “ဒါမှမဟုတ် ငါမင်းကိုရိုက်နှက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
“ကျန်းချီ၊ ရှင် ကျွန်မကိုခြိမ်းခြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။” ကျီချီ က နူးညံ့စွာပြုံးပြလိုက်သည် - “ရှင့်ကို ကျွန်မမကြောက်ပါဘူး။”
သူမလောင်းကြေးထပ်ချင်သည်။ မည်သည့်အရာဖြစ်စေကာမူ ကျန်းချီ က သူမကိုဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင်လုပ်မည်မဟုတ်ဟု သူမယုံကြည်လောင်းကြေးထပ်လိုသည်။
ထို့ကြောင့် ကျီချီ သည် ကျန်းချီ အနီးတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန်၊ သူသူ့ကိုယ်သူ သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ထိခိုက်နာကျင်စေခြင်းမရှိစေရန် ခိုင်မာစွာဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ သူမက စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်းပြန်လည်နှစ်သိမ့်နေခဲ့သည် - “ရှင်ကုသမှုခံယူရမယ်၊ ပြီးရင် အရာရာအဆင်ပြေသွားမှာပါ။”
သို့သော် ကျန်းချီ က သူမ၏ကြင်နာမှုကို လက်မခံပေ။
“ထွက်သွားစမ်းပါ။ ငါ့ကိုယ်ငါမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။” သူက သူမ၏နူးညံ့သော ဆုပ်ကိုင်မှုထဲမှ သူ့လက်ချောင်းများကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အထထင့်ထင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည် - “ငါ့အမူးလွန်သွားတဲ့အခါ ရူးသွပ်နေတဲ့ ခွေးရူးတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှမထူးတော့ဘူးဆိုတာကို အခုမှပဲ ငါသဘောပေါက်လာတယ်။ ထွက်သွားတော့။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်ခွေးမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုငေးကြည့်နေသည်။ သူသူ့ကိုယ်သူ ထိုကဲ့သို့နှိမ့်ချပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေး၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းစိတ်ကြောင့် နီရဲလာခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ… ကျွန်မ ရှင့်ကိုတစ်ခုလောက်ပြောပြမယ်နော်။” မိန်းကလေးက ကောင်လေးနှင့်အတူ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ကျောကိုနံရံမှီလျက် ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့၏စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများက ကိုယ်နှင့်ကပ်နေသော်လည်း သူမအအေးဒဏ်ကို မခံစားရပေ။ တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုထောင့်လေးထဲတွင် ကျီချီ ၏ နူးညံ့သောအသံလေးသာ တိုးတိုးလေးထွက်ပေါ်လာသည် —
“ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ရောက်ရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးကို အဓိကယူချင်တယ်လို့ ရှင့်ကိုအရင်က ပြောဖူးတာ မှတ်မိလား။ အားလုံးက ဒါဟာလက်တွေ့မဆန်ဘူးလို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ရှင်ကတော့ အဲဒီလိုဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ဘူး။”
ကျီချီ က နှာရှုံ့လိုက်ရင်း အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပုံပေါ်သည် - “ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ လက်တွေ့မဆန်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ဘွဲ့ရပြီးရင် အလုပ်တောင်ရချင်မှရမှာပါ။ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကာကွယ်တယ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့လုပ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့… ဘယ်သူမဆို တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား။”
“ကျွန်မအသက် ၁၀ နှစ်တုန်းက အမေနဲ့အတူ ရေနေသတ္တဝါပြတိုက်ကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ဖျံတွေ၊ ပင်လယ်ခြင်္သေ့တွေ၊ ပင်လယ်ကြယ်တွေနဲ့ ပင်လယ်လင်းပိုင်တွေရဲ့ ‘ရှိုးပွဲ’ ကို ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဘာမှသိပ်မသိသေးပေမဲ့ တကယ်ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”
“ပွဲပြီးသွားတော့ လူတွေအကုန်ထွက်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအပြင်မထွက်ရသေးခင်မှာ အမေဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အမှတ်တရပစ္စည်းကို အတွင်းမှာမေ့ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သတိရသွားတယ်။”
“အဲဒါကို ပြန်ယူဖို့သွားတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတွေက တိရစ္ဆာန်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က လင်းပိုင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကို ရိုက်နှက်နေကြတာပဲ။ လင်းပိုင်လေးက အမှားလုပ်မိလို့ အတိုက်ခံရတာဖြစ်ပြီး အစားတောင်ကျွေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်မတော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။”
ထိုမြင်ကွင်းက နှစ်တွေကြာလာသည်အထိ ကျီချီ ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှားစွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော ‘ဆန္ဒ’ တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဒုက္ခရောက်နေသော လင်းပိုင်ငယ်လေးကဲ့သို့ပင် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ၊ ရှင်ခွေးမဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က… ပိတ်မိနေရုံပါပဲ။”
ကျီချီ က ကောင်လေး၏အေးစက်နေသော လက်ကိုတစ်ဖန်ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သော နဖူးပြင်ကို သူ့ရဲ့သွယ်လျသော ပခုံးပေါ်တင်ကာ ညင်သာစွာတိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုလိုက်သည် - “ရှင်က ကျွန်မရဲ့လင်းပိုင်ပေါက်စလေးပါ။”
သူမသူ့ကို သက်သာပျောက်ကင်းအောင် ကူညီပေးပါမည်။ သူမယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသည်။
အတိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စုပ္ပန်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျန်းချီ က ဘယ်တော့မှ ‘ကယ်တင်လို့မရတော့တဲ့သူ’ တစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။
အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကျန်းချီ သည် ပစ္စုပ္ပန်နှင့် တဖြည်းဖြည်းတူညီလာကာ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့အားနည်းစွာဖြင့် လဲလျောင်းနေကြသည်။
ကျန်းချီ ပြိုလဲကျသွားသည်ကို သူမမြင်ဖူးသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်နှင့်ဆိုလျှင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဟုတ်ပါရဲ့လား။ သို့တည်းမဟုတ် သူမမြင်ခဲ့ရသမျှက အရာရာ၏အစွန်းတစ်ဖက်မျှသာလား။
ထောင်ကျခြင်းသည် အကြမ်းတမ်းဆုံးနေရာ မဟုတ်ပေဘူးလား။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ကျန်းချီ က ဤကဲ့သို့ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသလား။ သူမဘာမှမသိခဲ့ရသော ထိုခွဲခွာခဲ့ရသည့်နှစ်များအတွင်း၊ အဆုံးမဲ့သောညများထဲတွင် သူဘာတွေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါလိမ့်…
ကျီချီ ၏ အကြည့်တို့က ကောင်လေး၏သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာကိုအုပ်လွှမ်းထားသည့် ပါးလွှာသောစောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသလို ရင်ခုန်သံများရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
မိန်းကလေး၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ရဲတင်းပြင်းပြသော အတွေးတစ်ခုဝင်ရောက်လာကာ သူမ၏အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
သူမ…သူမသည် ကျန်းချီ ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမမြင်ခွင့်မရှိသော ထိုနေရာများကို မြင်တွေ့လိုနေခဲ့သည်။