ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ ဖျားနာမှုကို တိုက်ဆိုင်မှုဖြင့် သိသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦး အထက်တန်းကျောင်းတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြချိန်ကတည်းက ထိုကောင်လေးတွင် တစ်စုံတစ်ခု မူမမှန်ဖြစ်နေကြောင်း သူမ ခံစားမိခဲ့သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း အေးစက်ခက်ထန်စွာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဆူးများထောင်ထားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ပိတ်လှောင်နေပြီး ထက်ရှနေတတ်သည်။ စေတနာကောင်းဖြင့် ဆက်ဆံကြသူများအပေါ်တွင်ပင် ကျန်းချီ က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ထိုစဉ်က ကျီချီ မှာ ကောင်လေးတွင် ဒဏ်ရာများ မကြာခဏရတတ်ပြီး ခေါင်းလည်း မကြာခဏကိုက်တတ်သည်ဟူသော အချက်ကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက သူ့ကို ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းဖူးသော်လည်း အထက်တန်းကျောင်းရောက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုအကြောင်းကို မေးရန် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေခဲ့သည်။
ထိုမေးခွန်းမှာ— “ကျန်းချီ၊ ဘာလို့ မင်းမှာ ဒဏ်ရာတွေ အမြဲရှိနေရတာလဲ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ ၏ မိသားစုတွင် သိသာထင်ရှားသော ပြဿနာများ ရှိနေပုံရပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ဒဏ်ရာများနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်း ကျီချီ အနည်းငယ် သဘောပေါက်ထားသော်လည်း ထိုကောင်လေးက ဤအကြောင်းအရာကို အလွန်အမင်း ရှောင်လွှဲနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ဆက်လက် မမေးမြန်းဝံ့တော့ပေ။
ကျန်းချီ တွင် ပြဿနာရှိနေကြောင်း အမှန်တကယ် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်မှာမူ သူတို့၏ ဒုတိယနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝက ‘မတော်တဆမှု’ တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့ပြီး ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ထီးပါလာသူများပင်လျှင် မိုးမစိုလိုကြသဖြင့် သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံ၏ အဝင်ဝနီးနားရှိ စာသင်ခန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအများစု ကျပ်ညပ်စွာ စုဝေးနေကြသည်။
ကျီချီ မှာ ထိုနေ့က ထီးမေ့လာခဲ့သဖြင့် မိုးစဲသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း လူအုပ်နှင့်အတူ စာသင်ခန်းထဲတွင် ကျပ်ညပ်စွာ ရပ်နေရကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် နေခဲ့ရသည်။
ကျန်းချီ ကမူ ထီးပါလာရန် ပို၍ပင် အကြောင်းမရှိပေ။ သူ့လိုလူမျိုးအတွက်ကတော့ ထီးဆောင်းတယ်ဆိုတာ အလွန်အမင်း ‘ဇီဇာကြောင်လွန်းရာ’ ကျနေပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ထိုကောင်လေးက မိုးကို မကြောက်ပေ။ မိုးရွာလို့ မဆုံးနိုင်အောင် ညည်းညူနေကြသည့် ကျောင်းသားအများစုနှင့် မတူဘဲ သူက အပြင်ဘက်တွင် သွန်ချနေသော မိုးသည်းထန်မှုကို တစ်ချက်မျှ စိတ်မပါလက်မပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ထရပ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ!” ကျီချီ က ကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျန်းချီ ၏ အာရုံကြောများသည် မိုးရာသီဥတုကဲ့သို့ပင် ခန့်မှန်းရခက်နေခဲ့သည်။ အမိုးပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျရောက်နေသည့် တဝေါဝေါအသံကို နားထောင်ရခြင်းက သူ၏ ခေါင်းကိုက်ခြင်းကို ပိုဆိုးစေခဲ့ပြီး ခဏတာမျှဆိုသလို ကျီချီ ခေါ်နေသံကို မကြားရဘဲ မိမိဘာသာ ဆက်လက် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချခြင်းက သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေမှုကို ငြှိမ်းသတ်ပေးနိုင်ပါက ကောင်းလေစွဟု တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိနေကာ အမြန်နှုန်းဖြင့် လျှောက်သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူ့နောက်ဘက်မှ လုံးဝ လူရှင်းနေသည့် မိုးစက်မိုးပေါက်များကြားတွင် အထူးပင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ‘အား’ ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရမှသာလျှင်…
သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျီချီ မှာ ချော်လဲသွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေးမလေး၏ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေနစ်နေသောကြွက်ကဲ့သို့ စိုရွဲနေပြီး တစ်ချိန်က သန့်စင်နေခဲ့သော ကျောင်းဝတ်စုံမှာလည်း ညစ်ပတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် သနားစဖွယ်ပုံစံတို့ ရောပြွမ်းနေသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။
“ကျန်းချီ။” ကျီချီ က အရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေးနောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်မီသွားကာ သူ့၏ ‘အာရုံစိုက်မှု’ ကို ရရှိသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ရှင်က ဘာလို့ အဲ့လောက်မြန်မြန် လျှောက်သွားတာလဲ။ ကျွန်မ ခေါ်တာကိုတောင် ရှင် လျစ်လျူရှုသွားတယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။
“…တောင်းပန်ပါတယ်။” မိုးစက်မြူများကြောင့် အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေသော ကျန်းချီ က ကောင်လေးမလေးကို ထူပေးရန် အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ အေးစက်စက်လေသံဖြင့် “ငါ မင်းခေါ်တာကို မကြားလိုက်လို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ တကယ်ပင် မကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်လျှင် ကျီချီ ကို သူ လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ပေ။
ဘာမှမသိရှာသော ကောင်လေးမလေးက သူဘာကြောင့် သူမခေါ်သံကို မကြားခဲ့ရသည်ကို သေချာ မတွေးတောမိတော့ပေ။
ကောင်လေး၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် သူမက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အနီးအနားမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် — အထက်တန်းကျောင်းနောက်ဘက်ရှိ လမ်းသွယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်လာကြကာ မိုးခိုရန် ရေစပ်အောက်တွင် ဆေးလိပ်သောက်နေကြသည့် ကျောင်းသားနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ တို့နှင့် ကျောင်းဝတ်စုံတူ ဝတ်ဆင်ထားကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လှောင်ပြောင်ရွဲ့စောင်းသံဖြင့် မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်လာကြသည်။
သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကျယ်လောင်သော အသံများမှာ ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ တို့၏ နားထဲသို့ မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ တိုးဝင်လာခဲ့သည် —
“ဪ၊ အဲ့ဒါ ကျောင်းရဲ့ ပန်းပွင့်လေး မဟုတ်ဘူးလား။” “အဲ့ဒါတင် မကဘူး၊ ကျောင်းရဲ့ ‘ဟာသလူပြက်’ လည်း ပါသေးတယ်လေ။” “မိုးရွာတဲ့နေ့မှာ သူတို့ ချိန်းတွေ့နေကြတာလား။” “တောက် တောက်၊ အာဂကျောင်းသားတွေတောင် ငယ်ငယ်နဲ့ ချစ်ကြိုက်နေကြတာပဲလား။” “ဒီခေတ်တော့ ကျောင်းက ပန်းပွင့်တွေတောင် မျက်စိကန်းကုန်ပြီထင်ပါရဲ့၊ ဘာလာလာ အကုန်ကြိုက်နေတော့တာပဲ။”
ကျန်းချီ က စာကျောင်းကောင်းသော်လည်း သူ၏ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ခေါင်းပါးသော သဘာဝကြောင့် အတန်းဖော်များကြားတွင် ရေပန်းစားခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ဆရာဆရာမများကပင် သူ့ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျီချီ ရှိနေခြင်းကြောင့် ကျန်းချီ က အချို့သော လူအချို့၏ လှောင်ပြောင်စရာ စကားများကို မကြားယောင်ဆောင်နေတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုက်မဲသူများနှင့် မည်သူက အငြင်းပွားနေမည်နည်း။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ရေခဲစက်စက် မိုးရေကြောင့်ပင်လား၊ သို့မဟုတ် ကောင်လေးမလေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အသာအယာ တုန်ရီနေ၍ပင်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေ၍ပင်လား မသိရပါ၊ ကျန်းချီ မှာ ရုတ်တရက် ဆက်လက် သည်းခံမနေလိုတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မည်သည့်အခါကမျှ စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမွန်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ဖူးပေ။
ကျန်းချီ ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ နစ်ဝင်သွားကာ ရယ်မောနေကြသည့် ကောင်လေးသုံးဦးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်အထိ ထိုကောင်လေးများမှာ တစ်စုံတစ်ရာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ခဏတာမျှ အလွန်တရာ တင်းမာကာ အကြပ်ရိုက်သွားကြသည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလာရပ်နေကြတာလဲ ဟင်။” ခဏကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးမှာ ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များကို ဆက်လက် မခံရပ်နိုင်တော့ဘဲ အမျက်ဒေါသ ထွက်ဟန်ဆောင်ကာ “မင်းတို့ ဒီမှာ ပြဿနာလာရှာတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို” ကျန်းချီ က ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော လေသံဖြင့် “သတ္တိရှိရှိနဲ့ ထပ်ပြောပြစမ်းပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့၊ သို့သော် ထိုကောင်လေးတွေက ခုနက ကျီချီ ကို ထင်ထင်ရှားရှားပင် စကားလုံးများဖြင့် စော်ကားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချီ က သူတို့ကို အဲ့ဒီစကားကို ထပ်ပြောစေချင်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ သတ္တိရှိကြမည်ဆိုလျှင် သူ သူတို့ကို အသာတကြည် လွှတ်ပေးကောင်း လွှတ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် ဤကောင်လေးများမှာ ပါးစပ်သောင်းကျန်းရုံသာ တတ်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းချီ ၏ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်ထားမှုအောက်တွင် ထိုသုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားထွက်မပြောဝံ့ကြပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးလိုက်သော်လည်း အပြုံးတစ်ခုနှင့်တော့ လုံးဝ မတူပေ။
နောက်တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ လက်သီးချက်က ‘ကျောင်းပန်းပွင့်က မျက်စိကန်းနေတယ်’ ဟု မကြာသေးမီက ပြောခဲ့ဖူးသည့် ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် အခြားသော ကောင်လေးနှစ်ဦးမှာလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားဆဲဖြစ်ကာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မပြင်ဆင်ရသေးမီ ကျန်းချီ ၏ သံကွင်းကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော လက်များဖြင့် ဦးခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ခံလိုက်ရပြီး အပြင်းအထန် တိုက်မိသွားကြသည် —
“အား!”
သူတို့၏ ခေါင်းချင်း ရိုက်မိသွားကြပြီး နာကျင်မှုကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး အော်ဟစ်လိုက်ကြကာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
“ကျောင်းပန်းပွင့်၊ ဟာသလူပြက် ဟုတ်လား။” ကျန်းချီ က မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားကြသည့် ‘ရှုံးနိမ့်သူ’ သုံးဦးကို ရွံရှာမုန်းတီးစွာ လှောင်ပြောင်ပြုံးလျက် ၎င်းတို့အနက်မှ လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သူ၏ အားကစားဖိနပ်ဖြင့် ဖိနင်းလိုက်ပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် “မင်းတို့က ဘာကောင်တွေလဲဟင်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း!” ဖိနင်းခံထားရသော ကောင်လေးမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ကွဲသွားရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ “ကျန်းချီ၊ မင်းကို ငါ စောင့်နေစေရမယ်! ငါ့ရဲ့ အကိုကြီးကိုခေါ်ပြီး မင်းကို သတ်ခိုင်းမယ်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤအရွယ် ကောင်လေးများမှာ အမြဲတမ်း မာန်မာန ကြီးမားကြသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံရသောအခါ ‘ရဲတိုင်ခြင်း’ သို့မဟုတ် ‘ဆရာမကို တိုင်ခြင်း’ တို့ကို ပြုလုပ်လေ့မရှိကြပေ။ ယင်းအစား လူကြီးများကဲ့သို့ ဖြေရှင်းလိုကြကာ သူတို့၏ အကိုကြီးဟု ခေါ်ဆိုသူများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျန်းချီ ကို ရှင်းပစ်လိုကြသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ သွားပြီး ရှာခဲ့လိုက်လေ။” ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုသို့ပြောဆိုရင်းပင် ထိုကောင်လေး၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်ကာ “အခု သွားတော့၊ အဲ့ဒီကို တွားသွားလိုက်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ့အတွင်းစိတ်ရှိ အကြမ်းဖက်မှု အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခါ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီဆိုလျှင် ရပ်တန့်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ထိုသို့နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အပြည့်အဝ လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြွတက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာတည်းက သူသည် အကြမ်းဖက်မှုကို အမြဲတမ်း ရွံရှာခဲ့ပြီး တွန်းလှန်ဆန့်ကျင်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ‘အကြမ်းဖက်တတ်သူ’ တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်အထိ အသိစိတ်မရှိဘဲ ရောနှောပါဝင်သွားခဲ့မိကြောင်း မသိလိုက်ပေ။
ထိုနေ့က ရာစုနှစ်များစွာကြာပြီးနောက် ယနေ့ခေတ် ရိုက်ကွင်းပေါ်တွင်ကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သောလက်မောင်းများက သူ့ကို တားဆီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျန်းချီ! မင်း ရူးနေပြီလား။” သို့သော် ထိုအချိန်က ကျီချီ က ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး ကောင်လေး၏ အကြမ်းဖက်သည့် အပြုအမူကို တားဆီးရမည်ကို သဘောပေါက်သွားရန်ပင် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်အံ့အားသင့်နေခဲ့ရကာ ရှိုက်ကြီးတငင် အသံတိုးတိုးဖြင့် “ရပ်လိုက်တော့! ရပ်လိုက်တော့လေ!” ဟု အော်ဟစ်တားဆီးခဲ့သည်။
သူမသည် ကျန်းချီ ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး အရေးပေါ် 120 ဖုန်းနံပါတ်ကို အမြန်ဆုံး ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
အကြမ်းဖက်မှုဟူသည် မည်သည့်အခါမျှ အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံခြင်း မရှိပေ။
နောင်တွင် လူနာတင်ယာဉ်က ကျောင်းသား ငါးဦးကို ဆေးရုံသို့ တင်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျီချီ မှလွဲ၍ ကျန်လေးဦးမှာ အနည်းနှင့်အများ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ ပေါ့ပါးကာ အချို့မှာ ပြင်းထန်ကြသည် — ကျန်းချီ လည်း ကင်းလွတ်ခွင့် မရခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့လက်ချောင်းရိုးများမှာ ညိုမည်းစွဲနေပြီးသားဖြစ်ကာ, အရင်ကတည်းက ဒဏ်ရာရထားပြီးသားဖြစ်သော သူ့လက်မောင်းမှာလည်း အားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် အနာဟောင်းပွင့်ထွက်သွားကာ အသားနှင့်သွေးများ ရောနှောကုန်ကြသည်။
သို့သော် ကျန်းချီ က နာကျင်မှုကို အာရုံမပြုမိဟန် တူပေသည်။ ဆရာဝန်များက သူ့ကို အပ်ချုပ်ပေးပြီး ပတ်တီးစည်းပေးနေသည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုကောင်လေးမှာ လျစ်လျူရှုနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မပြောင်းလဲဘဲ မျက်ခွံပင် မတင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဒူးပေါ်တင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကသာ တစ်ခါတစ်ရံ တုန်ရီနေတတ်သည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ ကျီချီ ဖျားနာနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။
ကျီချီ ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း စွဲထင်နေခဲ့သော ဤဝိုးတဝါး တွေးခေါ်မှုမှာ ယခုအခါတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ လင်းလက်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် တံခါးဝတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ ကျန်းချီ အရင်က စာရင်းပေးသွင်းခဲ့ဖူးသော တာဝန်ခံဆရာဝန်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ထိုကောင်လေးအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ကိုယ်လုံး အသေးစိတ် စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့်... အာရုံကြောဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကဏ္ဍများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။
နောင်တွင် ကျန်းချီ ၏ ချို့ယွင်းချက်အားလုံး၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါမှသာ သူမ သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်က သူမကိုယ်သူမ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်နေခဲ့သည်ဟု ကျီချီ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။
သူ့တွင် နှစ်ဖက်စွန်း စိတ်ကျရောဂါ (Bipolar disorder) ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
‘ရောဂါ’ ၏ မူလအစနှင့် ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုများကို အာရုံကြော အထူးကုဆရာဝန်က ရှင်းပြနေစဉ် ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှင်သက်သွားခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။
စစ်ဆေးချက် အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရင်း ဆရာဝန်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် “စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲခြင်းနဲ့ စိတ်ကျခြင်းတို့က အာရုံကြောဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်တွေပါပဲ။ ဒီကျောင်းသား ကျန်း ရဲ့ လက္ခဏာတွေက အလွန်တရာ ပြင်းထန်တယ်။ အကယ်၍ မကုသဘဲ လွှတ်ထားမယ်ဆိုရင် စိတ်ရောဂါအကဲဖြတ်ချက် လျှောက်ထားရတဲ့အဆင့်အထိ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး” ကျီချီ က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အသိစိတ်အလျောက် ငြင်းဆိုချင်စိတ် ပေါ်လာကာ “ကျန်းချီ က စိတ်ရောဂါ မရှိပါဘူး၊ သူ... သူက သာမန်ပါပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ တစ်ခါတလေမှသာ သူက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြုမူတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သမီးလေး၊ ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်တွေက အစပိုင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာလေ့ မရှိဘူး။ ဒီခေတ်မှာ လူငယ်တွေရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်လောက်က အပေါ့စားဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်းစားဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကျရောဂါ ရှိနေကြတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ လူရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်ထဲက လူတွေက ဆေးရုံမှာ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ တက်ရောက်ကုသနေတာကို သမီး မြင်ဖူးလို့လား” ဆရာဝန်က ပြုံးလျက် သည်းခံခြင်းဖြင့် ရှင်းပြလေသည် — “ဒီလိုရောဂါမျိုးက အချို့သော သီးသန့်အခြေအနေတွေ၊ အချိန်တွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော လှုံ့ဆော်မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှသာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲတဲ့ ဘက်ခြမ်းကို ဖော်ပြလာတတ်တယ်။ ဆရာက ဒီကျောင်းသားက ပြင်းထန်တယ်လို့ ပြောရတာက သူက နေ့စဉ်ဘဝမှာကို ပြင်းထန်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ အတင်းအကြပ် လုပ်ဆောင်လိုတဲ့ အပြုအမူတွေကို ပြသနေပြီးသားဖြစ်လို့ပါပဲ။ သမီး သတိထားမိမလား မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို စစ်ဆေးတဲ့အခါ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်တတ်တဲ့ အလေ့အထတောင် ရှိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်ခြင်း ဟုတ်စ။
ကျီချီ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ကျန်းချီ ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနာဟောင်း အနာသစ်များအားလုံးအတွက် ရှင်းပြချက်တစ်ခု ရှိပုံရပေသည်...
“အခုလောလောဆယ်တော့ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ နာကျင်အောင် လုပ်နေသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တဲ့အခါကျရင် သူက အခြားသူတွေကိုပါ နာကျင်အောင် လုပ်တော့မှာ။ နှစ်ဖက်စွန်း စိတ်ကျရောဂါ ဖြစ်ပေါ်လာစေတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေက အများကြီးရှိတယ် — မိသားစုနောက်ခံ၊ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် — ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ သူက အကြမ်းဖက်မှုရဲ့ လွှမ်းမိုးသိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလို့ပါပဲ” ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချလျက် “ဆေးပညာရှုထောင့်ကနေ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သမီးရဲ့ ဒီကျောင်းသားနဲ့ အလှမ်းဝေးဝေးနေဖို့ ဆရာ သတိပေးရလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နှစ်ဖက်စွန်း စိတ်ကျရောဂါက အကြမ်းဖက်မှုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူဘဝမှန်း ခွဲခြားနေတာမျိုး မရှိဘဲ ပစ်မှတ်ထားတတ်လို့ပါပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
မူးယစ်ဆေးဝါးစွဲနေသူများကဲ့သို့ပင် အကြမ်းဖက်မှုသည်လည်း မူးယစ်ဆေးဝါးနှင့် တူပေသည်။ ၎င်း၏ မူးယစ်ကြွတက်မှုကို ခံစားနေရချိန်တွင် မိမိရှေ့တွင် မည်သူရပ်နေသည်ကိုပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချီ သည် ယခုအခါတွင် ဤလှောင်ပြောင်စကားဆိုကြသော ကျောင်းသားများကို ရိုက်နှက်ခြင်းမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သလို နောင်တွင်လည်း သူမကိုပါ ရိုက်နှက်မိသွားပေလိမ့်မည်။
ကျီချီ က တိတ်ဆိတ်စွာပင် နားထောင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်ခုံးအောက်မှ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နီရဲလာမှုကို မနည်း အောင်ထိန်းချုပ်နေခဲ့ရသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမက အသံသြဇာတိနှင့် “ဆရာရှင်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရောဂါမှန်သမျှကို ကုသနိုင်ပါသည်၊ ဤသည်မှာ ပျောက်ကင်းနိုင်စွမ်းမရှိသည့် ရောဂါဆိုးကြီး မဟုတ်ပေ။ ကျန်းချီ ကို စွန့်ခွာသွားမည့်အစား သူမက သူ့ကို ကုသပေးရန်သာ ပို၍ ဆန္ဒရှိနေသည်။ ထိုအရာကသာ အအရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
“သူက လက်ရှိမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲမှုနဲ့ စိတ်ကျရောဂါ အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆရာ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ ချက်ချင်း ဆေးရုံတင်ပြီး ကုသဖို့ပါပဲ” ဆရာဝန်က ကျီချီ ၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ ခြောက်သွေ့နေသော ကျောင်းဝတ်စုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သမီးတို့က အထက်တန်းကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေကြတော့...”
အထက်တန်းကျောင်းသားများက ဆေးရုံတက်ရန် ကျောင်းခွင့်တောင်းရမည်လော။ ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို ဆရာဝန်ရော ကျီချီ ပါ မသိကြသလို သူမအနေဖြင့် ကျန်းချီ ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရန်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးအနေဖြင့် “ဒါဆိုရင် ဆေးဝါးကုသမှုနဲ့ရော ရနိုင်မလားရှင်။ ဆရာ၊ ဆေးဝါးနဲ့ ကုသလို့ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိပါသေးလား” ဟု နည်းလမ်းရှာ မေးမြန်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ရှိတာပေါ့၊ ရှိတာတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကတော့ ဆေးရုံတက်တာလောက် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရောဂါကို တစ်စိုက်မတ်မတ် ကြာရှည်စွာ ကုသရမယ့် သဘောမျိုးပါပဲ” ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလျက် ကျီချီ အတွက် ဆေးစာညွှန်း ရေးပေးလိုက်သည်။ “ဆရာ သူ့ကို စမ်းသပ်ကုသမှုအနေနဲ့ စတင်ပေးလိုက်မယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ လူနာက မာန်မာနကြီးခြင်းနဲ့ စိတ်အားထက်သန်လွန်ကဲခြင်းတွေကို ရှောင်ရှားရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး။ သမီးလေး၊ သမီးရဲ့ ကျောင်းသားက လူနာခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ သူ နိုးလာတဲ့အခါ ဆရာ ဒီပြောသမျှတွေကို အကုန်ပြန်ပြောပြရလိမ့်မယ်။ သမီးပဲ သူ့ကို သတိပေးပေးရတော့မယ်။”
ရောဂါတစ်ခု ပျောက်ကင်းနိုင်သည် မပျောက်ကင်းနိုင်သည်မှာ အဓိကအားဖြင့် လူနာပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါများတွင် ပို၍ပင် အရေးကြီးပေသည်။
ကျီချီ က နားထောင်ကောင်းသော ကလေးမလေးကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆေးစာညွှန်းကို ယူဆောင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မူးဝေကြောင်အနေဖြင့် လူနာခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး ကျန်းချီ မှာ တံခါးကို မှီလျက် တစ်စုံတစ်ရာကို ကြာမြင့်စွာ နားထောင်နေဟန် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်အထိ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကျီချီ မှာ အော်ဟစ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားခဲ့ရသည်။
ကောင်လေး၏ ဖျော့တော့သော မျက်ခုံးများကြားတွင် မကောင်းဆိုးရွားဆန်သော မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များမှာ မှောင်မိုက်နေကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျီချီ က အသိစိတ်အလျောက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်သော အသိစိတ်အောက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများကို အပ်နှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကျဉ်းမြောင်းသွားစေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် ကျန်းချီ က အသာအယာ မေးလိုက်သည် — “ကျီကျီ။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ငါကရော မင်းကိုပါ မတော်တဆ ထိခိုက်နာကျင်စေမိသေးလား။” ဘယ်တော့မဆို ကျန်းချီ စိုးရိမ်နေကျ အရာမှာ ဤမေးခွန်းသာ ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းများတွင် စစ်မှန်သော ရှုပ်ထွေးပျောက်ဆုံးမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ “ငါ မင်းကို နာကျင်စေမိမလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကျီချီ ကို ထိုသို့ ဆက်ဆံမည့်နေ့ တစ်နေ့ ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား။ အရိုက်အနှက်ခံရကာ, ကန်ကျောက်ခံရကာ အကြမ်းဖက်မှုကို အသုံးပြု၍... သားရဲကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမလား။
“မလုပ်ပါဘူး၊ တကယ် မလုပ်ပါဘူး” ကျီချီ ၏ ဖိနှိပ်ထားသော နီရဲလာမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူမက ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ယမ်းခါနေကာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော အသံဖြင့် “ကျန်းချီ, မင်း ငါ့ကို ရိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုရှိုက်လိုက်သည်။
သူ သူမကို ဘယ်တော့မှ ရိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကောင်လေးက သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ထားဟန်ရှိကာ သူမ၏ ဘဝထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။