အချို့သော အရာများသည် အခြားသူများကို ထိခိုက်နာကျင်စေမည်မှန်း သိလျက်နှင့်ပင် လုပ်ဆောင်ရစမြဲပင်ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဂျန်းကျီ သေဆုံးခဲ့သည့်ညက အမှောင်ထုအတိုဆုံးညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်သည် အထူးပင်လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသလို ထင်ရပြီး မကြာမီမှာပင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာခဲ့သည်။
ထိုညက ကျန်းချီ ၏ ရင်ထဲတွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံးညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး ပေါ်လာလျက် ဂျန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာပုံကို သူ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သွေးခြောက်နေသော သူ့လက်ချောင်းများက လက်ထဲမှ ဓားမြောင်လေးကို ကစားနေမိသည်။
မကြာမီမှာပင် ရဲများ ရောက်ရှိလာကြ၏။
သူကိုယ်တိုင်ကပင် “အလင်းဝင်ရောက် အဖမ်းခံခဲ့သူ” ဖြစ်သည်။
ရဲစခန်းတွင် ကျန်းချီ က စကားမပြောနိုင်သော လူတစ်ယောက်လို တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသော ရဲအရာရှိက မေးခွန်းအမျိုးမျိုး မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း သူက အသက်မဲ့နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်လို ခေါင်းညိတ်ပြုံသာ ပြနေခဲ့သည်။
ရဲများက “ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းသောအခါ ထိုကောင်လေးက ခဏတာ တွေဝေသွားပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။
သို့သော် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက ခေါင်းကိုမော့လာကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် “သူက ကျွန်တော့်ကို အရင်သတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
အခန်းထဲရှိ ရဲအရာရှိအချို့မှာမူ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချီ ၏ လည်ပင်းပေါ်မှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခွင်မှ ဒဏ်ရာအမျိုးမျိုးမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ယုတ္တိအရကြည့်လျှင် ကျန်းချီ အဖမ်းခံပြီးနောက် အမှုမှာ ရှင်းလင်းလွယ်ကူရမည်ဖြစ်သော်လည်း ရဲဆေးစစ်ဆရာဝန်၏ အစီရင်ခံစာတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်တစ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဂျန်းကျီ၏ အဓိက သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာမှာ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။ ရဲများနှင့် ရဲဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူများက ဖြစ်ရပ်နေရာကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ဖော်ထုတ်ချက်အရ ကျန်းချီ သည် သူ့ရှေ့တွင် ဂျန်းကျီ၏ ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်ရာ သူက ကျောဘက်မှနေ၍ မည်သို့သတ်နိုင်ခဲ့မည်နည်း။ လူတစ်ယောက်၏ လက်သည် ထိုသို့သော အနေအထားမျိုးသို့ လိမ်ကောက်သွားရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
ထပ်ခါထပ်ခါ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ကာ အခြား သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတစ်ဦးတစ်ယောက် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ကျန်းချီ က တစ်ခွန်းတည်းသာ ပြန်ပြောခဲ့သည် - “သူ့ကို သတ်တာ ကျွန်တော်ပါပဲ။”
“တခြားဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။” ထိုကောင်လေးက အကြည့်များကို လွှဲချလိုက်ရင်း “ကျွန်တော်ပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။
လူသတ်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်များ၊ လက်နက်ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာများ၊ သူ့ရဲ့ဝန်ခံချက်နှင့် ငြင်းမရနိုင်သော သက်သေအထောက်အထားများ… ရဲများအနေဖြင့် အမှုကို ပိတ်သိမ်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သို့သော်လည်း ဂျန်းကျီ၏ အဓိက သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာသည် အဘယ်ကြောင့် ကျောဘက်တွင် ရှိနေရသနည်းဆိုသည့် မေးခွန်းနှင့် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသော ခြေရာများမှာမူ ဖြေရှင်းမရသေးသော ပဟေဠိတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဆေးစစ်ဆရာဝန်သည် ကျန်းချီ ၏ ဒဏ်ရာများကိုလည်း စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဒဏ်ရာဟောင်းများနှင့် ဒဏ်ရာသစ်များစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး အချို့ဒဏ်ရာများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းကပင် ရှိနေခဲ့ကာ ထိုကောင်လေးမှာ ရေရှည်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
ထို့အပြင် သူက အသက်မပြည့်သေးသူဖြစ်ခြင်းနှင့် ဂျန်းကျီတွင် ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်း ရှိနေခြင်းတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဆေးရုံ၏ စိတ်ရောဂါဆိုင်ရာ စစ်ဆေးချက်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ… အဆုံးတွင် ရှေ့နေ၏ လျှောက်လဲချက်နှင့်အတူ ကျန်းချီ ကို “အလွန်အကျွံ ခုခံကာကွယ်ရာမှ သေဆုံးစေမှု” ဖြင့် ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ် ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်။
သူကျူးလွန်ခဲ့သည့် “ရာဇဝတ်မှု” မှာ ကြီးလေးလှသည်မဟုတ်ဘဲ အကျဉ်းထောင်တွင်း အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ပါက ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ခံရနိုင်ခြေပင် ရှိသေးသည်။
သို့သော် ကျန်းချီ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကြောင့်သာလျှင် ပြစ်ဒဏ်ပိုမိုကြီးလေးသည်ကို မခံခဲ့ရခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည် — ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက အသက်မပြည့်သေးသူဟူသော အကြောင်းပြချက် ရှိနေခဲ့သည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းက ကျန်းချီ ကို လူသတ်သမားဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဂျန်းကျီကို သတ်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်ကြောင်း သူ့တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သိရှိထားသည်။
သူ့တွင် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်္ချိုင်းဂူအထိ ယူသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဘယ်တော့မှ ပြောပြမည်မဟုတ်ဟု တစ်ချိန်က ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကျီချီ အား ဖွင့်ပြောပြနေလေပြီ။
ပြိုလဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အိမ်ငယ်လေးထဲမှ မီးသီးမှာ မငြိမ်မသက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းအက်ရှရှ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါဆို… ဒါဆို… မင်းက ဘာရာဇဝတ်မှုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။”
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ မှာ “အလွန်အကျွံ ခုခံကာကွယ်မှု” ဖြင့်ပင် အပြစ်မရှိခဲ့ပါပေဘူးလား။ သို့ပါလျက်နှင့် သူက ထောင်ထဲတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရလေသလော။
ကျီချီ မှာ မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် အဖြူရောင်သမ်းသွားကာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည် — ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းချီ က သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲဖမ်းထားလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ။” ထိုမိန်းကလေးက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားများကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာပါလို့ ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ။”
ကျီချီ ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အწုံ့နာပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးပြုံးပြလိုက်သည်။
သူ့၏ အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။
ကျီချီ အား ထိုမျှသော အမှန်တရားကို သူအဘယ်ကြောင့် ဘယ်သောအခါမှ မပြောပြခဲ့ပါသနည်း။ အကြောင်းမှာ သူမအနေဖြင့် ဤအရာကို အလွန်အမင်း ယုတ္တိမတန်ဟု ထင်မြင်သွားမည်ကို စိုးရွံ့နေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ သူက တာဝန်ယူမှုကင်းမဲ့ကာ စိတ်ထင်ရာလုပ်တတ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ကတိကဝတ်ကို ဖောက်ဖျက်နေသည်ဟု သူမထင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤလောကတွင် အချို့သောအရာများသည် အခြားသူများကို ထိခိုက်နာကျင်စေမည်မှန်း သိလျက်နှင့်ပင် လုပ်ဆောင်ရစမြဲပင် တကား။
ကျန်းချီ က ထိုဲ့သို့သော လူစားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
သူက မျက်လုံးများကို မြှင့်တင်ကာ သိသာထင်ရှားစွာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီထဲမှာ မတရားတာ ဘာမှမရှိလို့ပဲ” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။
ကျီချီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘေးခန်းက အဲဒီဘိုးတော် မလာခဲ့ရင်တောင် ငါ သူ့ကို သတ်မှာပဲ။” ကျန်းချီ က သံမဏိကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တံတောင်ဆစ်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ “သူက ငါ့လက်တွေကို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့တယ်။ ငါက သူ့အတွက် ထောင်ထဲမှာ နှစ်အနည်းငယ် နေပေးခဲ့တာပေါ့။ တော်တော်လေး တရားမျှတပါတယ်ကွာ။”
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူလုပ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တရားမျှတနေပေသည်။
အစွန်းရောက်သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံရခြင်းမရှိပါက မည်သူကများ သူတစ်ပါး၏ အသက်ကို ယူကာ စစ်မှန်သော “လူသတ်သမား” ဖြစ်လာလိုကြမည်နည်း။
သူသည် တစ်ချိန်က ငရဲနှင့် တစ်လှမ်းစာသာ ကွာဝေးတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိခဲ့ဖူးပြီး သူ့ကို ထိုအထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သူမှာ ထိုဘိုးတော်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ သည် ဘေးခန်းက ဆန်မုန့်ရောင်းသည့် ဘိုးတော်၏ နာမည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း သူက အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်ကာ ယခုထက်ထိ အသက်ရှင်နေသေးသည် မသေချာကြောင်း သိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက မိမိဆန္ဒအလျောက် အလင်းဝင်ရောက် အဖမ်းခံခဲ့ပြီး ထောင်ထဲသို့ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူက ထိုဘိုးတော်အတွက် “အပြစ်ကို ခံယူပေးခြင်း” လည်း မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျန်းကျီ၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာသည့် ကျေနပ်အားရမှုကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည် — ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ပါး၏ အတွေးမျိုးဖြစ်ပြီး သူက ၎င်းအတွက် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါပေမဲ့…” ကျီချီ မှာ ဦးခေါင်းထဲတွင် ကိုက်ခဲမွှန်းထန်ကာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက နားထင်ကို မသိမသာ ပွတ်သပ်နေရင်း “ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘိုးတော်က ဘာလို့ မင်းရဲ့အဖေကို သတ်ချင်ခဲ့တာလဲ” ဟု ဆက်မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော အဓိဋ္ဌာန်ချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည် - “နွမ်နွမ်ကြောင့်ပဲ။”
ဂျန်းကျီကို သတ်ပြီးနောက် ထိုဘိုးတော် ရေရွတ်နေခဲ့သော နာမည်မှာ ထိုနာမည်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ အကြောင်းရင်းကို သိထားခဲ့သည်။
ဂျန်းကျီသည် အသက်မပြည့်သေးစဉ်က ဓားပြတိုက်မှု ကျူးလွန်ပြီးနောက် လူသတ်မှုဖြင့် ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသူမှာ ထိုဘိုးတော်၏ သမီး ဖြစ်လေသည်။
သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့် ဂျန်းကျီမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်မျှသာ ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ရပြီးနောက် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ကာ နောင်တရခြင်းမရှိဘဲ သောက်စားမူးယစ်ကာ လောင်းကစားသည့် ပျော်ပါးသောဘဝကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသူ၏ မိသားစုမှာမူ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရရှာသည်။
ကျန်းချီ သည် ထိုဆန်မုန့်ရောင်းသည့်သူနှင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘိုးတော်မှာ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ကာ စကားနည်းပြီး တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားခဲ့သည်။
တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့်သာ သူက ဘိုးတော်၏ ဂျန်းကျီနှင့်ပတ်သက်သော အတိတ်ကို သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဆယ်စုနှစ်များစွာတိုင်အောင် ထိုဘိုးတော်သည် သူ့၏ သစ္စာရန်သူနှင့် အိမ်နီးနားချင်းအဖြစ် တိတ်တဆိတ် ဒုက္ခခံကာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး လက်စားချေရန် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မှန်ပေသည်၊ လက်စားချေခြင်းပင် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျန်းကျီ ကျခံခဲ့ရသော ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုရန် မထိုက်တန်ကြောင်း ဘိုးတော်က ယုံကြည်နေခဲ့သောကြောင့်တည်း။ အခြားမိသားစုတစ်စုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူက အဘယ်ကြောင့် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ရှင်သန်နေရမည်နည်း။
ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မလုံလောက်ပေ။
ဘိုးတော် လိုချင်ခဲ့သည်မှာ ဂျန်းကျီ၏ အသက်ပင်ဖြစ်သည်။
နှစ်များစွာ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းချီ သည် ဘိုးတော်၏ “သတိပေးချက်များ” ဖြစ်သော “ဆန်မုန့် - ဆန်မုန့်” ဟူသော တရှိုက်ရှိုက် အော်သံများကို မကြာခဏ ကြားခဲ့ရဖူးပြီး ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဂျန်းကျီ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ အား အသိပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမူလတန်းကျောင်း ပြီးဆုံးသည့်နှစ်တွင် ကျီချီ က သူ့ကို လိုက်ရှာသည့်အခါ ဘိုးတော်၏ သဲလွန်စပေးမှုကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုမိန်းကလေးကို အပြေးအလွှား မောင်းထုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နှစ်များစွာတိုင်အောင် ထိုဘိုးတော်သည် သူ့အပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးကင်းခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် လက်စားချေခြင်းဆိုသည်မှာ သဘာဝကျသော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချီ အနေဖြင့် ဘာမှဝင်ပြောမည်မဟုတ်ဘဲ ဘိုးတော်ကိုသာ ဆန္ဒပြည့်ဝစွာဖြင့် ငြိမ်းချမ်းသော အိုမင်းခြင်းကို ခံစားခွင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက အသက်ငယ်သေးပြီး အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်ရာ အသနားခံခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထောင်ထဲသွားရခြင်းမှာလည်း ကြီးမားသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ထိုကောင်လေးမှာ အေးစက်စက်နှင့် တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့ပုံ ပေါ်သော်လည်း “ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း” ဟူသော သဘောတရားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က မေတ္တာကရုဏာကို အလွန်အမင်း နည်းပါးစွာသာ ရရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ကျန်းချီ သည် အသေးအမွှား ကျေးဇူးလေးတစ်ခုအတွက်ပင် အခြားသူများကို ဆယ်ဆပြန်ပေးလိုစိတ် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ရှန်းလေး ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရစေရန်အတွက် “မာနနှင့် အစွဲအလမ်း” ဇာတ်လမ်းထဲကကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပြနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ငွေရှာပြီးနောက် ဂျန်းရှီနှင့် ဂွမ်းယွဲ့တို့အား လက်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ တစ်ယောက် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ကျီချီ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ သူ့အပေါ် ဤလောကတွင် အကြင်နာဆုံးသူ ဖြစ်သော်လည်း သူက သူမအား ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်မရရုံသာမက သူမကို အကြိမ်ကြိမ် စွန့်ခွာသွားခဲ့ကာ… ခွဲခွာရန် မလိုအပ်သည့် အခြေအနေများအောက်တွင်ပင် လမ်းခွဲခဲ့ရလေသည်။
သူသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလွှာချင်းခွာကာ အခြေခံအကျဆုံး၊ စစ်မှန်ဆုံးနှင့် သွေးစွပ်နေသော အမှန်တရားကိုပင် ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအမှန်တရားမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မိန်းကလေး၏ နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်သွားသည့် ဇီဇဝါဆူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူမအား ဒဏ်ရာများ ဗလပွဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်လာပေ။
“ကျန်းချီ၊ မင်းအတွက် ငါက ဘာလဲဟင်။” ကျီချီ က မျက်လုံးများ နီရဲကာ ရေငွေ့များ စို့လာလျက် မသိမသာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို တစ်ခါလောက်ရော စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။”
လေးနှစ် ၁ ကာလက သာမန်ကျောင်းဖွင့်ရက် နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် သူမသည် မည်မျှပင် ရှာဖွေပါစေ ကျန်းချီ ကို မတွေ့ရတော့ဘဲ သူဖျားနေမှန်း သိထားသဖြင့် သူအသက်အန္တရာယ် ရှိလာမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ရူးသွပ်မတတ် ပူပန်ခဲ့ရသည်။
တစ်လနီးပါး အကြာတွင်မှ ကျီချီ ၏ ပိန်ပါးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပို၍ပင် ပိန်ကျသွားပြီးမှ ကျန်းချီ အကြောင်း သတင်းကို ရရှိခဲ့သည်။
ဝေဝါးသော ကောလာဟလများအကြားတွင် ကျန်းချီ က ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် ထောင်ချခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူမမယုံကြည်နိုင်ခဲ့ဘဲ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံးပြန်လာကာ ဇီမင်းလင်၊ မေရန် နှင့် ဇီယွီတို့ကို သူမအား ကူညီစုံစမ်းပေးရန် ငိုကြွေးတောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းချီ ၏ ဦးလေးကိုပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လိုက်ရှာခဲ့ပြီး ရင်းနှီးသော အတန်းဖော်များကိုလည်း အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။
သို့သော် အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘယ်အရာမှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ကျီချီ သည် ဂျန်းရှီကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ကျန်းချီ အကြောင်း သတင်းကိုလည်း လုံးဝမကြားခဲ့ရပေ။
ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့သည်ပင် သူမ အထိအခိုက်မခံရစေရန် စိုးရိမ်ကြသဖြင့် လင်းလန် ၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသရှိ အထက်တန်းကျောင်းဆန်းကျုံသို့ အတင်းအကြပ် ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ကြပြီး မေရန် က အနောက်ပိုင်းဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးကာ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တစ်နှစ်လုံး မိန်းကလေးနှင့်အတူ လိုက်ပါနေထိုင်ပြီး ပြင်ပနှင့် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က သူမခံစားခဲ့ရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ယခုတိုင် သူမ၏ အမှတ်တရများထဲတွင် ထင်ရှားဆဲဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း လမ်းမဲ့သွားသည်အထိ ဖြစ်မသွားသင့်ပေ။ သို့သော် သူမကမူ လုံးဝကို အားကိုးရာမဲ့နေပြီး အလွန်အမင်း သေးသိမ်ကာ စွမ်းအားကင်းမဲ့နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရကာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခြင်းကပင် လွန်စွာခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် မဖြစ်နိုင်တော့သည်အထိ ထင်မှတ်ရပေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမက အနည်းငယ် ကြီးပြင်းလာပြီး ပို၍ခိုင်မာဆုံးဖြတ်ချက် ရှိလာခဲ့သည်။
ကျီချီ သည် ဂျန်းရှီ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း စကားနည်းလှသော ထိုလူ့ထံမှ ကျန်းချီ အကြောင်းကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မေးမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကျန်းချီ မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီး သုံးနှစ်အပြစ်ဒဏ် ကျခံခဲ့ရကြောင်းကိုသာ သူမ မရေမရာ သိရှိခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ ကျီချီ သည် လက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး အရှုံးပေးလက်လွှတ်လိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားခြင်းကို မဆိုလိုဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမတွင် ရှင်းလင်းသော “မျှော်လင့်ချက်” တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေဘူးလော။ ထိုအချိန်တွင် တစ်နှစ်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမကျန်ရှိသည်များကို ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။
စောင့်ဆိုင်းရခြင်းမှာ ကြောက်စရာမကောင်းပါ၊ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ စောင့်ဆိုင်းရကျိုးနပ်ခြင်းရှိမရှိကို မသိရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယနေ့တိုင်အောင်ပင် ကျီချီ သည် သူမရင်ဝယ် အခိုင်အမာ စွဲကိုင်ထားခဲ့သော “ယုံကြည်ချက်” တောင်မှ တုန်ယင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ မှာ ထိုစဉ်က ထောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် မည်သို့မျှ မလိုအပ်ခဲ့ပေ၊ သူသူမနှင့် လမ်းခွဲရန်လည်း မလိုအပ်ခဲ့ဘဲ အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်ကကဲ့သို့ပင် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားခဲ့ပြန်သည် — ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့အတွက် ဘာများဖြစ်နေခဲ့ပါသနည်း။
“ငါက မင်းကို တောင်းပန်သင့်တဲ့သူပါပဲ။” ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ မေးခွန်းဆီမှ လွှဲဖယ်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ ဖျော့တော့သော မျက်လုံးများမှာမူ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “ကျီချီ၊ မင်းကတိကို ဖောက်ဖျက်လို့ရပါတယ်။”
သူ့ကိုယ်သူ ဆက်လက်မထိန်းနိုင်တော့ဟု ခံစားရတိုင်း ထိုမိန်းကလေးက သူ့အတွက် ဝိညာဉ်ရေးရာ အားအင်ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူက သူမနှင့်မထိုက်တန်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ငယ်ဘဝက မစင်ကြယ်သော ကတိကဝတ်မှာ သဘာဝအလျောက် ရိုးစင်းပြီး မိုက်မဲလှကာ သူက သူမအပေါ် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဘဝတွင် သူမကိုသာ ချစ်ပါမည်ဟူသော ကတိကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း — ကျီချီ ကမူ သူမ၏ ကတိကို ဖောက်ဖျက်နိုင်ပေသည်။
ကျန်းချီ သည် သူ့နာမည်နှင့် အလားတူပင် လက်စားချေခံရထိုက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းမှာပင် အမှားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံယူထားခဲ့သည်။
အကယ်၍သာ ထိုမိန်းကလေးက သူ့အပေါ် လုံးဝအထပ်ထပ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံး “လက်စားချေမှု” ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။