ချန်ကုန်းအရပ်ရှိ နိမ့်ဆင်းပြီး ကြမ်းတမ်းရှုပ်ထွေးလှသော “ထူးခြားချက်” ရှိသည့် ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတိတ်က အမှတ်တရဟောင်းကြီး တစ်ခုလုံး ရင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျန်းချီ သည် လူအုပ်ကြီးကြားမှ ကားပေါ်မှ မည်သို့ဆင်းလာမိမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။ ရင်းနှီးသလိုလို၊ စိမ်းစိမ်းပြင်ပြင်လိုလို ဖြစ်နေသော ဤမြေပေါ်တွင် ရပ်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဦးခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
ဒီဇင်ဘာလ စတင်ဝင်ရောက်လာကာ အေးစက်စက်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံများကြားတွင် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော လေထွာလေးများ ရစ်သိုင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့နေပြီး မျက်လုံးအိမ်များတွင်မူ ရှုပ်ထွေးအေးစက်နေသော ရေခဲရောင်များ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသည်။ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်ကို သူက အေးစက်စက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင်… ဤပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် လူတိုင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမှောင်ထုကြီးထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားကြသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
ချိုဟេង လျှောက်လာပြီး သူ့ကို လှမ်းခေါ်မှသာလျှင်…
“အားချီ။” ထိုသူက လက်ထဲရှိ ဇာတ်ညွှန်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျန်းချီ ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူက နားထောင်စပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ငါတို့ နောက်ထပ်ရိုက်ရမယ့်ဇာတ်က ကျောင်းသားဘဝတုန်းက မင်းကို အတန်းဖော်တွေ ဝိုင်းထိုးကြတဲ့ အခန်းပဲ။ ကားပေါ်မှာ ကျောင်းဝတ်စုံ မြန်မြန်သွားလဲလိုက်တော့၊ ကိုယ်အလှပြင်ဆရာကို လွှတ်လိုက်မယ်……”
ချိုဟេង၏ ညွှန်ကြားချက်များမှာ ပဲစေ့ပေါက်သလို လျင်မြန်တက်ကြွနေပြီး လူကို ဦးနှောက်ခြောက်လာစေသည်။
ကျန်းချီ က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ မရောက်ဖြစ်ခဲ့တော့သော ဤလမ်းကြားလေးကို ရပ်လို့သာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူ့ဘဝတွင် ဤနေရာသို့ ခြေချရမည့်ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမျိုး ဘယ်တော့မှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်ပြီး မမျှော်လင့်ထားဘဲ “အခွင့်အရေး” တစ်ခု ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ကျန်းချီ သည် ကြိုးဆွဲရာကပြရသည့် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မိတ်ကပ်ဆရာ၏ ပြင်ဆင်မှုကို ခံယူလိုက်ရသည်။
ဇာတ်ကားထဲတွင် ဇာတ်လိုက်ကျော် ချန်ဆီသည် အာဟာရချို့တဲ့ကာ ဖျော့တော့ပြီး မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့ရှောင်ဖယ်နေသော အကြည့်များဖြင့် အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝကို အခက်ခဲဆုံး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာအသားအရည်ကမူ “သဘာဝအတိုင်း သရုပ်ဆောင်ရန်” မိတ်ကပ်ပင် အထူးတလည် လိုအပ်ခြင်း မရှိသလောက်ဖြစ်နေသဖြင့် မိတ်ကပ်ဆရာကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
ချူးမီ ကမူ ကျီချီ ဖုန်းထဲတွင် ပြောသွားခဲ့သော နားမလည်နိုင်ဖွယ် စကားများကို တွေးတောနေမိသဖြင့် ယခုအခါ ကျန်းချီ ၏ ထူးဆန်းနေမှုကို သဘာဝကျကျပင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်ထိတ်သွားကာ ကျန်းချီ အနားသို့ တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “ကိုချီ၊ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်။”
…
ခဏကြာပြီးနောက် ကျန်းချီ သည် အသိစိတ်ထဲသို့ အမိအရ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပုံရပြီး သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ သူ့မှာ ဘာဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ သူ့ရဲ့ “ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့နေတဲ့ အတိတ်တွေဆီ” ပြန်လာခဲ့တာပဲလေ။ ကျန်းချီ သည် သူ့ကိုယ်သူ ဤမျှ အသုံးမကျသူ ဖြစ်လာခွင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုပေ။
ဤရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော နေရာများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ရင်ထဲရှိ အကြမ်းဖက်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်များမှာ မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေကြကာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသော်ငြားလည်းပေါ့။
ကျန်းချီ သည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိညှစ်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “ရိုက်ကြရအောင်။”
စောစောပြီးလေ စောစောထွက်သွားနိုင်လေပါပဲ။ သူ ဒီနေရာမှာ ထပ်ပြီး မနေချင်တော့ပေ။
ပစ္စည်းကိရိယာများ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်နေသော ရိုက်ကွင်းဆီသို့ လူငယ်သရုပ်ဆောင်များ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်နှင့်အမျှ ကျန်းချီ ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။
*
ချန်၏ လမ်းကြားထဲမှ ဇာတ်ဝင်ခန်းတွင် ချန်ဆီ၏ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝကို ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ယောက်ျားလည်းမဟုတ်၊ မိန်းမလည်းမဟုတ်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကြောင့် အတန်းဖော်များကြားတွင် အံမဝင်ဂွကျဖြစ်ကာ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းနှင့် အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရသူဖြစ်သည်။ အချို့သော ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော ဆယ်ကျော်သက်ယောကျ်ားလေးများက သူ့ကို “သင်ခန်းစာပေး” လိုကြသည့် အခန်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။
ဤဇာတ်ဝင်ခန်းသည် ဇာတ်ကားထဲတွင် ချန်ဆီက ယောကျ်ားလေးများကို ပို၍ မုန်းတီးလာရခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို “ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်” တစ်ဦးအဖြစ် ပို၍ မြင်လာရခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြပေးနေသည့် အခန်းပင်တည်း။ ၎င်းသည် ဇာတ်လိုက်၏ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားမည့် အဓိက အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ မှာ ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
သူ့ကို အတန်းဖော်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသော ဇာတ်ပို့များက နံရံဆီသို့ တွန်းကပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ပိန်ပါးသော ကျောပြင်သည် ချန်လမ်းကြား၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သော ရေမှော်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နံရံနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ ကျန်းချီ သည် ချန်ဆီ၏ ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မရဘဲ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတိတ်က အမှတ်တရဟောင်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤလမ်းကြားထဲတွင် လူယုတ်မာတို့၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ သူ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်၍ နံရံပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ရိုက်ချခံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို သူ ပြန်အမှတ်ရနေမိသည်။
သွေးတို့ဖြင့် စွန်းထင်းနေသော လူငယ်လေး၏ မျက်နှာ၊ နှာခေါင်းဝထဲသို့ တိုးဝင်လာသော မြေမှုန့်တို့၏ အရသာပင်လျှင်……
“ကတ်!” ကင်မရာနောက်ကွယ်မှ ချိုဟេងက အော်လိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ကို မကျေနပ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်၊ “အားချီ၊ မင်း ပင်ပန်းနေလို့လား။”
ယနေ့အတွက် ဒါ တတိယအကြိမ်မြောက် ရှိပြီဖြစ်ကာ ချိုဟេងလည်း တစ်ခုခု မူမမှန်တော့ကြောင်း ခံစားလာရသည်။ “ကျောင်းဆီ (Jiao Si)” ရိုက်ကူးခဲ့သည့် တစ်လ၏ တစ်ဝက်အတွင်းကဆိုလျှင် ကျန်းချီ သည် ကင်မရာစဖွင့်သည်နှင့် ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရိုက်စရာ မလိုဘဲ တစ်ခါတည်း အပြီးရိုက်နိုင်သောကြောင့် “ဂျန်း တစ်ခါတည်း” ဟူသော နာမည်ပြောင်ပင် ရရှိထားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ကျန်းချီ အတွက် အထူးတလည် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်သော ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုတည်းကိုပင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် NG ကျထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
အဆက်မပြတ် လုပ်ကိုင်နေရသော အချိန်ဇယားများကြောင့် ဤသရုပ်ဆောင်တွေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကြလေသလား။
ဤသို့ တွေးမိရင်း ချိုဟេងလည်း ရိုက်ကူးမှုကို ခေတ္တရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲကို ဝင်လို့မရသေးရင် ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်၊ တခြားတစ်ရက်မှပဲ ပြန်ရိုက်ကြတာပေါ့။”
တခြားတစ်ရက်မှ ပြန်ရိုက်ရမယ် ဟုတ်စ?!
ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး အသိစိတ်အလျောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။”
ဤနေရာအတွက် တစ်ခါဆိုတာ လုံလောက်လှပြီဖြစ်ရာ သူ ထပ်ပြီး လာချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။
အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်လေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲပင် စကားလုံးအချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
ထို့ကြောင့် စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်အဖြစ် တူညီသော ဇာတ်ဝင်ခန်းကို အစမှ ပြန်စကြပြန်သည်။
ကျန်းချီ သည် သူယခု လက်ရှိတွင် အရင်ကကဲ့သို့ အင်အားမဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ချန်ဆီ ဖြစ်နေပြီဟု မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ယုံကြည်စေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အေးစက်စက် အကြည့်များကို ချန်ဆီကဲ့သို့ “နူးညံ့ပြီး ကြောက်ရွံ့နေဟန်” ပေါ်လာအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“မင်းက ယောက်ျားလည်းမဟုတ်၊ မိန်းမလည်းမဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်ရော ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလား။”
ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဇာတ်ပို့နှစ်ဦးက ဇာတ်ကြောင်းအတိုင်း စကားပြောဆိုကြရင်း ကျန်းချီ ဘက်သို့ ရယ်မောကာ လက်ဆန့်ထုတ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို စော်ကားသော အမူအရာဖြင့် ပုတ်လိုက်ကြသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ စစ်ဆေးကြည့်ရမလား။”
ကျန်းချီ ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နံရံကိုမှီကာ ကိုယ်ကို တုတ်ကွေးကွေးလေး ဖြစ်အောင် ကွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို “ကြောက်ရွံ့ဟန်” ဆောင်ကာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်ဝှက်ထားလိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ၌ မကျေနပ်မှုနှင့် မနာလိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသင့်သော်ငြားလည်း ယခုမူ အေးစက်စက်နှင့် ဝေးကွာနေကာ မှင်တက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ “ချန်ဆီ” ဆီသို့ ထိုကောင်လေးနှစ်ဦး၏ လက်သီးချက်များနှင့် ခြေကန်ချက်များ တရစပ် ကျရောက်လာတော့သည်။ ကင်မရာကမူ ဤဇာတ်ဝင်ခန်းကို အကြမ်းဖက်မှု ပိုမိုထင်ရှားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်သည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုးသည် မည်သူ့ကိုမျှ အမှန်တကယ် ထိခိုက်နာကျင်စေခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းချီ က နာကျင်၍ အော်ဟစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ကိုယ်ကို ကွေးထားရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်ထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာမူ မသိစိတ်အရ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြပြီး ဖြူစင်သော လက်ကျောပြင်များတွင် သွေးကြောစိမ်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့က ဇာတ်ပို့များသာဖြစ်ပြီး သူ့ကို အမှန်တကယ် နာကျင်စေရန် လုပ်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့အပေါ် သုံးနှုန်းခဲ့သော အားသန်မှုမှာလည်း သရုပ်ဆောင်ရန်အတွက်သာဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းနေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးလျှံကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းက ဆူပွက်နေကြပြီး၊ သူ မည်မျှပင် တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ပါစေကာမူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိုသော အစိတ်အပိုင်းများက တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။
“ရား၊ မင်းက သစ်သားတုံးလား။ ယောက်ျားပီပီသသ ဘာလို့ တုံ့ပြန်မှု မပြနိုင်ရတာလဲ။”
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းချီ ကို ဇာတ်ပို့များက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ထိုပါးလွှာသော လူငယ်လေးကို နံရံဆီသို့ ရက်စက်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည့် အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချီ သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာကို မဲ့သွားစေရင်း သူတို့၏ ကျိန်ဆဲသံများကို ကြားလိုက်ရသည်—
“မင်းကို ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ ရိုက်တာတောင် နို့စို့အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေရသလိုပဲ! အပြန်အလှန် ဖြစ်သွားအောင် မင်းဘက်က တုံ့ပြန်ခုခံလို့ မရဘူးလား။”
“မင်းအောက်ပိုင်းမှာ လီးတော့ ပါလာသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို အားနည်းနေတာပဲ။”
“ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီ့နေရာကသာ အဲ့ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းမနေရင် မင်းနဲ့ ပျော်စရာလေး ဘာလေး စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်။”
“ဟေး၊ ညီစ်ကို၊ သူက သူကိုယ်တိုင် မိန်းကလေးလို့ ထင်နေတာပဲ။ ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် အဲ့ဒီ့ဟာကို ဖြတ်ပြီး ရောင်းစားပစ်မှာလား မသိဘူးနော်။”
“ဟားဟား၊ ရောင်းစားလိုက်တာပေါ့၊ အဲ့ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် အကိုက်ဆုံးပဲပေါ့!”
“ကြည့်ရတာ လှည့်စားတတ်တဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ဖို့ သီးသန့် မွေးလာတာပဲ…”
…
…
“မင်းပုံစံက ဒီလိုဖြစ်နေတာပဲ၊ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါ့ကို လာရောင်းစားပြီး ပိုက်ဆံရှာပေးဖို့ မွေးလာတာပဲ!”
“လှည့်စားတတ်တဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အမေနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး!”
“ငါ့မှာ ဘာလို့ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ သားဆိုးကောင် ရှိနေရတာလဲ။ မင်းအမေနဲ့အတူ သေသွားလိုက်ရမှာပေါ့!”
သူ့ရှေ့ရှိ ဇာတ်ပို့နှစ်ဦး၏ ဇာတ်ကြောင်းအရ ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများသည် ကျန်းချီ အား ၎င်း၏ ငယ်ဘဝမှ အဆုံးအစမဲ့သော ဆဲဆိုကန့်ကွက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရက်ပေါင်းများစွာနှင့် ညပေါင်းများစွာတို့ကို ပြန်လည် သတိရလာစေသည်။
လူငယ်လေး၏ အကြည့်တို့မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ၊ ဘာစကားတွေ ပြောသင့်သလဲဆိုသည်ကို မေ့လျော့သွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးကိုသာ မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
အလွန်ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့၏ ရန်လိုနေသော မျက်နှာများသည် ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဂျန်းချွမ်း (Jiang Quan) ၏ မျက်နှာနှင့် တဖြည်းဖြည်း ရောထွေးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထင်ရှားသည်က ၎င်းတို့မှာ ငယ်ရွယ်သော ဇာတ်ပို့များသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုမူ အရက်နံ့များ ဟောင်ထွက်နေပြီး ရန်လိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အလယ်အလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ လည်ပင်းကို ညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ အသက်ရှူ၍ မရဘဲ လူငယ်လေးမှာ ရင်ကျပ်မွန်းကြပ်လာသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့် ပူစပ်စပ် ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားနေရသည်။
အသားတွေ မီးလောင်ကျွမ်းနေရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ သည် ဂျန်းချွမ်းက သူ့လက်ပေါ်တွင်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် စီးကရက်မီးညှပ်ဖြင့် ထိုးဖိခဲ့စဉ်က ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ဖူးသည်။
အရေအတွက် မရေတွက်နိုင်အောင်သော အမာရွတ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့ရင်းဖြင့်လေ။
နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတွန်းချခံလိုက်ရကာ ပခုံးနှစ်ဖက်က နံရံနှင့် တိုက်မိသွားပြီး နောက်ကျောဘက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းချီ ၏ အကြည့်တို့မှာ ဝေဝါးမှုမှသည် အေးစက်မာကျောသော အဆုံးအဖြတ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ့လို “နာဖျားနေသော ခွေးတစ်ကောင်” အတွက်ကမူ တစ်ခါတည်းမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် အချိန်ရောက်လာသည်နှင့် သူ ပြန်လည် ကိုက်ခဲတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။
ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ဇာတ်ပို့များက တာဝန်သိစွာဖြင့် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ကြချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားခဲ့သည် — ကျန်းချီ က လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဇာတ်ပို့က လူငယ်လေးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေး၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ တစ်ခဏအတွင်း သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် “ကြောက်ရွံ့တတ်သည်” ဟု ယူဆရသော ချန်ဆီ မှသည် ငရဲပြည်မှ ဆင်းသက်လာသော အရစ္ဆဆိုးကြီးတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ မကောင်းကြံလိုသော အေးစက်စက် အရှိန်အဝါကြီးက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်မူ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် ကျန်းချီ က ထိုသူ၏ ဒူးခေါင်းကို ကန်ချလိုက်သည်။
ဇာတ်ပို့၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ကျန်းချီ ကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော ကမ္ဘာထဲတွင်သာ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ဇာတ်ပို့တစ်ဦး ဒူးထောက်ကျသွားသည့် အချိန်ကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ အခြားတစ်ဦးဆီသို့ လက်သီးချက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်သည် —
“အား!” မာကျောသော လက်ဆစ်များက သရုပ်ဆောင်၏ နှုတ်ခမ်းကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ပေါက်ကွဲသွားစေပြီး သူ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲကွ!”
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ပေါ်ရှိ ဇာတ်လိုက်တစ်ဦးက ဇာတ်ပို့များကို ဤမျှ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်နိုင်သည်မှာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်ဦးမည်လော။ မိန်းမောသွားပြီးနောက် ချိုဟេង မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာကာ သူ၏ ပုံမှန် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟိန်းသံဖြင့် အော်လိုက်သည်၊ “မင်းတို့ အကုန်လုံး ဘာကို ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ အမြန်သွားပြီး တားကြစမ်း!”
ရှုပ်ထွေးပوضပန်းနေသော အလယ်ဗဟိုရှိ လူငယ်လေးမှာ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ရူးသွပ်သွားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါ်နေသည်။
ကျန်းချီ သည် မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေကြသော လူနှစ်ဦးအား လက်သီးကြီးများဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်နေပြီး သူတို့၏ ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
*
အလယ်အလတ်တွင် ကျီချီ သည် အငှားယာဉ်တစ်စီးဖြင့် ရိုက်ကူးရေးနေရာဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီးကြားမှ သူမ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
— လူငယ်လေး၏ အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သူ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများအပြား၏ ဆွဲငင်ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံနေရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူနှစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး ကျန်းချီ မှာ အထင်အရှားပင် “ကျူးလွန်သူ” ဖြစ်နေသည်။
“ကျီချီ မစ္စစ်။” ချူးမီ မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ကျီချီ အား ပြောလိုက်သည်၊ “ချီချီ၊ သူ၊ သူလေ ရုတ်တရက်ကြီး အသိစိတ်လွတ်သွားပြီး ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ လူတွေကို လိုက်ထိုးနေတာ၊ ရူးသွားတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့လေ။”
လူတိုင်းက ဤ “မမျှော်လင့်ထားသော” မြင်ကွင်းကြောင့် ကြောင်အသွားကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ သူ မရူးပါဘူး။” သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် ကြောက်တတ်ပုံပေါ်သည့် မိန်းကလေးကမူ မထင်မှတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ သည် လူတိုင်း၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသော ကျန်းချီ အား စိုက်ကြည့်နေပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “သူ မရူးပါဘူး။ ကျွန်မကို ဝင်ခွင့်ပေးပါလား။”
သူမသည် ရိုက်ကူးရေး စတူဒီယို အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုး ကာရံတားဆီးချက်ကြီး ရှိနေသည်။ မိန်းကလေး၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူးမီ မှာ စဉ်းစားခန်းမဝင်တော့ဘဲ လျှပ်စစ်ကင်းပတ်စည်းကို အလိုအလျောက် ဖွင့်ပေးလိုက်ကာ ကျီချီ အား ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ကျီချီ သည် သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် လူငယ်လေး ရှိနေသည့် ရှုပ်ထွေးပوضပန်းနေသော အလယ်ဗဟိုဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။
“ကျန်းချီ!” မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာလေးသည် ကောင်လေးဆီသို့ တိုးဝင်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းချီ ၏ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်၊ “စိတ်ကိုလျှော့ပါ၊ ခင်ဗျား စိတ်ကိုလျှော့မှ ဖြစ်မယ်။”