ဒီ ‘အတုအယောင်’ ဆောင်းရာသီ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးမှာတော့ ကျန်းချီ နဲ့ ကျီချီ တို့ မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ “ကျောက်စီ” ဇာတ်ကား ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားတွေ အားလုံး ကျียงဝူမြို့ကို ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ။ ကတိပေးထားခဲ့တဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ခွင့်ရက်နှစ်ရက်ကတော့ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျန်းချီ တော်တော်လေး စိတ်တိုခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီရက်တွေမှာ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း ကျနိုင်ခြေရှိလို့ လေယာဉ်နဲ့ ခရီးသွားလို့ မရနိုင်တဲ့အတွက် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ စောစောထွက်ခွာကြရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျီချီ မှာ အတန်းရှိနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာကြောင့် လေဆိပ်ကို လိုက်ပို့ဖို့ မသွားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမသာ သွားခဲ့ရင်တောင် လိုက်ပို့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို နောက်ပိုင်းမှာမှ သူမ သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ကျိုဟេងက ရက်ရောပြီး “ကျောက်စီ” ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ငှားရမ်းထားတဲ့ လေယာဉ်တွေအတွက် VIP လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုခဲ့တာကြောင့် ပရိသတ်တွေအနေနဲ့ လိုက်ပို့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ သဘာဝကျပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လေဆိပ်သွားရာလမ်းမှာတော့ “အထူးလမ်းကြောင်း” ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ ပရိသတ်အများအပြားကတော့ လေဆိပ်ပုံတွေကို ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီချီ တစ်ယောက် အတန်းပြီးတဲ့အခါ ကျန်းချီ ဟာ ဟော့ရှတ် (hot search) ပေါ် ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အခုဆိုရင် ဒီလူငယ်လေးမှာ ပရိသတ်ဆိုက်တွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီ။ ပရိသတ်မမတွေကလည်း အမျိုးမျိုးသော ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပုံတွေ၊ ဇကာစစ်ထုတ်မှု (filter) အမျိုးမျိုးကို အပြိုင်အဆိုင် တင်ကြပါတယ်။ ကျီချီ ကတော့ အစပိုင်းမှာ ဒါကို စိတ်ဝင်စားစရာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ‘မူရင်းပုံကြမ်း’ တွေကိုပဲ အဓိက ရှာဖွေကြည့်ဖြစ်တော့ပါတယ်။
အဲဒီ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ပုံပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ ဇကာစစ်ထုတ်မှုတွေက ကျန်းချီ ရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို တကယ်တော့ လျော့ပါးစေပါတယ်။ သူက ပုံပြင်ဆင်စရာ လုံးဝမလိုတဲ့ လူမျိုးတစ်ယောက်ပါ။ ပုံတွေထဲမှာဆိုရင် ကျန်းချီ က လေဆိပ်စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ကိုယ်ရံတော်အချို့ ခြံရံလျက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေပါတယ်။
ဒီလူငယ်လေးက အနက်ရောင်ကို အရမ်းကြိုက်တာမို့ အစအဆုံး အနက်ရောင် ဝတ်ထားတာက ထူးဆန်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် တွန့်ကောက်နေတဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဘက်နဲ့ မျက်လုံးတွေကိုသာ မြင်တွေ့ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အရောင်လက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပတ်ပတ်လည်က ကင်မရာဖလက်ရှ် မီးရောင်တွေကြောင့် နာကျင်နေပုံ ရပါတယ်။
ကျန်းချီ က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးတွေကိုသာ ထင်ရှားအောင် ပြသထားပေမဲ့ ဟော့ရှတ်ပေါ်ကို တက်ရောက်နိုင်ဆဲ ဖြစ်ပါတယ်...
ဒါက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့။
ဝေဘို ရဲ့ ဟော့ရှတ်အောက်က မှတ်ချက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျီချီ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိအောင် ဖြစ်ရပါတော့တယ်—
[= =: မဖြစ်နိုင်တာ၊ တကယ်လား။ ဒါနဲ့တောင် ဟော့ရှတ်ပေါ် ရောက်လာတာလား။ အလွန်အကျွံ ဝါဒဖြန့်ရင် ပြန်ပြီး ဆိုးကျိုးသက်ရောက်တတ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ နားမလည်ကြဘူးလား။]
[= =: အပေါ်ကလူကြီး၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ နာမည်ကျော်တွေရဲ့ လေဆိပ်ပုံတွေ ဟော့ရှတ်ပေါ် တက်လာတာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ကသာ #airport# နဲ့ ဟော့ရှတ်ပေါ် မတက်ဖူးတာ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပါးစပ်က အမှိုက်တွေနဲ့ ပြည့်နေလို့ ဖြစ်နေတာများလား။]
[= =: စိုးရိမ်လာကြပြီပေါ့လေ။ ကျန်းချီ ရဲ့ ပရိသတ်တွေ စိုးရိမ်နေကြတာကို ကျုပ် မြင်နေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူ ဟော့ရှတ်ပေါ်မှာပဲ အမြဲနေနေ၊ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။]
[= =: #ဧကရာဇ်ကျန်းရယ်တယ်@MadDogs#။]
[= =: #ပန်ကိတ်ကြီးရယ်တယ်@MadDogs#။]
[= =: တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ‘ပန်ကိတ်ကြီး’ ကို တပ်မက်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်ကျန်းရဲ့ ပရိသတ်တွေက တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ #အကျင့်ပျက်အနုပညာရှင်များ_ဖျော်ဖြေရေးလက္ခဏာမှ_ထွက်သွားကြပါ#။]
...
ကျန်းချီ အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆု ရရှိခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း လူငယ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဝေဘို ရဲ့ မှတ်ချက်ကဏ္ဍက ‘သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရာ စစ်မြေပြင်’ တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ ရာဇဝတ်မှုဟောင်းရှိဖူးသူ တစ်ယောက် ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာတာကို လက်မခံနိုင်တဲ့ လူအုပ်စုကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေပါတယ်။ ပိုဆိုးတာက ကျန်းချီ က နှိမ့်ချတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ လူထုရှေ့မှာ သူပြသခဲ့တဲ့ ပုံစံအများစုက အေးစက်စက်၊ မကောင်းကြံတတ်တဲ့ပုံစံနဲ့ သူပုန်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ‘သတင်းထောက်တွေကို စော်ကားခဲ့ဖူးတဲ့ သမိုင်းကြောင်း’ တောင် ရှိခဲ့ပါသေးတယ်...
ထို့အပြင် ကျန်းချီ က လူအများအပြားရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပါတယ်။
သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နာမည်ကြီးကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာတာက သူ့ကို ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုတွေရဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ ခေတ်ကာလပရိသတ်တွေရဲ့ စကားနဲ့ပြောရရင်တော့ သူက ‘အမည်းစက်ထင်ပြီး နာမည်ကြီးနေသူ’ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးထွားရာလမ်းကြောင်းမှာ ဝေဖန်မှုအမျိုးမျိုးကို အမြဲ ရင်ဆိုင်ရစမြဲပါပဲ၊ ဆဲရေးမှုတွေတင်မကဘဲ အသရေဖျက်မှုနဲ့ ကောလာဟလတွေကိုပါ ခံရတတ်ပါတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျန်းချီ ရဲ့ စိတ်နှလုံးက လုံလောက်အောင် ခိုင်မာတယ်ဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျီချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမရဲ့ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို ကြည့်မိရင် သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရဆဲမို့ အများစုသောအချိန်တွေမှာ ကျီချီ မကြည့်ဘဲ နေလိုက်ပါတော့တယ်။ တစ်ခါတုန်းဆိုရင် သူမ အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဝေဘို ကို ဖြုတ်ချပစ်လိုက်ဖူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ပြန်ပြီး တင်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး ဆယ်ကြိမ်မက ထပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
မန်ချွန်ယွီ တောင်မှ သူမကို ပရိသတ်မမတွေထဲမှာ အ ‘အားအပျော့ဆုံး’ လို့ ရယ်မောစاသပြုခဲ့ဖူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ နဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ရိုးရိုးပရိသတ်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး တင်မကပါဘူး။ သူမက သဘောကျလို့ ဂရုစိုက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒါကိုပြောရရင် ယခုအချိန်မှာ ကျန်းချီ နဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာကို သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ်၊ ချစ်သူတွေလည်း မဟုတ်သလိုပါပဲ။
ရွေးချယ်စရာအတန်း သင်ယူရာ အဆောက်အအုံကနေ အဆောင်ကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ကျီချီ ဒီမေးခွန်းကို တွေးတောနေမိပါတယ်။
တကယ်တော့ သူမ ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကျန်းချီ နဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း သဘာဝကျကျ ရှိနေခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ‘တရားဝင်’ သတ်မှတ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလို စဉ်းစားကြည့်လိုက်တဲ့အခါကျမှ ဒါက တကယ်ပဲ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း သူမ သဘောပေါက်လာပါတော့တယ်။
သူမက အခု သူ့ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်နေပြီလား။
ကျီချီ ခေါင်းကိုစောင်းပြီး ခဏလောက် တွေးတောလိုက်ကာ မသိစိတ်ကနေ သူ့ကို မေးဖို့အတွက် ဖုန်းကို ထုတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လက်ချောင်းကို တင်ထားရင်း ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးနောက် မမေးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ထားပါတော့၊ ကျန်းချီ ပြန်လာတဲ့အခါမှပဲ သူမ မေးတော့မယ်လို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
ညဘက်မှာ ရေမိုးချိုးပြီးလို့ အိပ်ရာပေါ် လှဲနေချိန်မှာ ကျီချီ ရဲ့ ဆံပင်တွေက တစ်ဝက်လောက်ပဲ ခြောက်သေးပြီး ရေစက်ပုစိလေးတွေက သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပခုံးစွန်းပေါ်ကို ကျဆင်းနေပါတယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ ပခုံးစွန်းကွေးလေးက အရက်တောင် ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ရှိပုံရပြီး နွေးထွေးတဲ့ အဝါရောင်မီးရောင်အောက်မှာ လှပစွာ တောက်ပနေပါတယ်။
စားပွဲပေါ်က သူမရဲ့ ဖုန်း တုန်ခါသွားတာကြောင့် ကျီချီ ဆံပင်သုတ်နေတာကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး အောက်ကို မျက်နှာလွှဲကာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ ဆီက ပုံတစ်ပုံနဲ့အတူ မက်ဆေ့ချ် အများအပြား ရောက်နေပါတယ်: [ငါ ဒါကို မင်းကို ပေးချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မေ့သွားလို့။]
ကျီချီ ပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရွှေပင်ဆုပေးပွဲက ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်ပုံစံ အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆု ရုပ်ထုကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး အရမ်းတောက်ပနေတာကြောင့် အရွက်တစ်ခုချင်းစီကိုပါ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရပါတယ်။
ဒါဆိုရင် ဒါက ကျန်းချီ သူမကို ပေးချင်တယ်လို့ အမြဲပြောနေတဲ့ အထူးလက်ဆောင်ပေါ့။
ဒါက တကယ်ပဲ ‘တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသော’၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။
ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက်မှာတော့ မိန်းကလေးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိပါတယ်။
[ရပါတယ်။]
ကျီချီ က သူ့ဆီကို ရိုသေကြင်နာစွာနဲ့ အသံဖိုင်မက်ဆေ့ချ် ပြန်ပို့လိုက်ပါတယ်- “ကျန်းချီ၊ ရှင် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်နော်။”
*
ဒါပေမဲ့ ဒီစောင့်ဆိုင်းချိန်က တစ်လရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပါတယ်။
“ကျောက်စီ” ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ကျียงဝူမြို့မှာ မြင်ကွင်းအများအပြား ရိုက်ကူးခဲ့ကြပါတယ်။ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်က ဒီဇင်ဘာလလယ်လောက် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ခရစ္စမတ်မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲမှာတော့ ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေရဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ပွဲတော်တစ်ခုလို သဘောထားနေကြပုံရပြီး အငွေ့အသက်တွေက ကြိုတင် လွှမ်းခြုံနေပါပြီ။
ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲလောက်ကစလို့ နေ့တိုင်းနီးပါး အလုပ်သိမ်းချိန်မှာ ကျန်းချီ နဲ့ စကားပြောဖြစ်တာမှလွဲပြီး ကျီချီ ရဲ့ အချိန်အများစုက ဝေဘို ပေါ်က ဟော့ရှတ်တွေမှာ သူ့ကို ကြည့်နေရတာပါပဲ။
ဒီလူငယ်လေးက ရိုက်ကူးရေးပြီးလို့ အေးအေးဆေးဆေး နေနေပေမဲ့ ‘လောကကြီး’ ထဲမှာတော့ သူ့အကြောင်း ဆောင်းပါးတွေက ရှိနေဆဲပါပဲ။
#ကျန်းချီ အပြင်ထွက်လာစဉ်# နဲ့ #ကျန်းချီ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲအသစ်# ဆိုတဲ့ ဟော့ရှတ်တွေက အချိန်အခါအလိုက် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ကျီချီ ကလည်း တွေ့တာနဲ့ မနေနိုင်ဘဲ နှိပ်ပြီး ကြည့်မိတတ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ မြင်တွေ့ရတာက ရိုက်ကွင်းပုံအနည်းငယ်ပါပဲ— ပုံတွေထဲမှာ ကျန်းချီ က အလှပြင်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေပြီး တခြားသူတွေ ဝတ်စားပြင်ဆင်ပေးဖို့အတွက် ခေါင်းကို အနောက်ဘက်ကို စောင်းပေးထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက နုနယ်ပြီး ‘ကျက်သရေရှိကာ’ ကျိုးပဲ့လုမတတ် လှပတဲ့ အလှတရားတစ်ခုတောင် ဆောင်ိုင်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အနည်းငယ်မော့နေတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကနေ နားထောင်စပ်၊ လည်ပင်းနဲ့ ယောက်ျားသီးဆီအထိ ဆင်းသွားပြီး အားလုံးက ပြေပြစ်လှပနေပါတယ်။
ကျီချီ တစ်ယောက် ဒီလိုပုံမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတုန်းက သိမ်းဆည်းမထားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လတ်ဆတ်တဲ့ပုံအသစ်တွေ မပါတော့ဘဲ ဒီလိုလှပတဲ့ပုံတွေချည်းပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။ ‘ကျောက်စီ’ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက အလွန်တရာ တင်းကျပ်ပုံရပြီး ပရိသတ်တွေဆီ ပြန်ရောင်းဖို့ ခိုးရိုက်တတ်တဲ့ ပါရာပတ်ဇီတွေတောင်မှ များများစားစား မရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
တစ်ခါတလေကျရင် ကျီချီ က ‘ကြံစည်ချင်စိတ်’ ပေါက်လာပြီး ကျန်းချီ ကို ဆယ်လ်ဖီပုံအချို့ ရိုက်ပြီး သူမကို အမြည်းစမ်းဖို့ ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဘာမှန်းမသိဘဲ အဆုံးသတ်သွားတတ်ပါတယ်။
အကြောင်းကတော့ လူငယ်လေးက ဆယ်လ်ဖီရိုက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသလို ကျီချီ ကို သူ့ရဲ့ပုံစံကို မြင်တွေ့စေဖို့ အလွန်တရာ ငြင်းဆန်တတ်ပုံရလို့ပါပဲ။
“နည်းနည်း မိန်းကလေးဆန်သလို ဖြစ်နေတယ်” လို့ ကျန်းချီ က တစ်ခါက သူမကို ဖုန်းထဲမှာ လေးလေးနက်နက် ပြောဖူးပါတယ်၊ “မကြည့်နဲ့တော့၊ ကိုယ့်ကို လူကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်တော့”
ကျန်းချီ ရဲ့ အသံမာမာလေးက သူမကို အသံထွက်အောင် ရယ်မိစေပေမဲ့ ရယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ နည်းနည်းလေး ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
သူမ ကျန်းချီ ကို အလွန်တရာ လွမ်းဆွတ်နေမိပါတယ်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ လူငယ်လေးက ပြန်လာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
‘ကျောက်စီ’ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ ပြန်လာတဲ့နေ့က ရှားရှားပါးပါး နေသာတဲ့နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။
ချိုဟេង ကတော့ နတ်ဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ကားပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ‘အကြံပြု’ လိုက်ပါတယ်၊ “ဒီနေ့ မိုးမရွာတော့ ပြင်ပမြင်ကွင်းတွေကို ရိုက်ကြရအောင်!”
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကတော့ - “…”
“စကားမပြောဘူးဆိုတာ သဘောတူတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ” ချိုဟេង က ထပ်ပြီး မပြောတော့ဘဲ ယာဉ်မောင်းကို နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်၊ “နေရာပြောင်းမယ်၊ ချန်ကုန်းလမ်းကြားကို သွားမယ်”
ကားပေါ်က လူတွေ အားလုံးက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖိသိပ်ခံရပေမဲ့ ဘာမှ မပြောဝံ့ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါရိုက်တာရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံပြီး လူတွေကို ရှင်းလင်းဖို့နဲ့ စီစဉ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ ဖုန်းဆက်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြပါတယ်။
ချူးမီ က မျက်စိစပ်စွပ်ကို တပ်ထားပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သူရိုက်ကူးရဦးမယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသိဘဲ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျန်းချီ ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ သူ့ကို နှိုးသင့်မနှိုးသင့်ဆိုတာကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်။
သူ့ကို နှိုးသင့်သလား။ နှိုးလိုက်ရင်လည်း ကျန်းချီ သိသွားရုံပဲ ရှိမှာဖြစ်ပြီး သူ ‘အနားယူလို့မရဘူး’ ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ ပြောင်းလဲသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူ့ရဲ့ အိပ်စက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မနှိုးဘူးဆိုရင်တော့… ကိုကျီ မှာ ဘာချိန်းဆိုမှုမှ ရှိမရှိ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ အမှန်တရားကတော့ ချိုဟេង က သူတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို တစ်ရက် အနားပေးမယ်လို့ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တာလေ။ အပြင်မြင်ကွင်းတွေကို အခုချက်ချင်း ရိုက်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
တွေဝေနှောင့်နှေးနေပြီးနောက်မှာတော့ ချူးမီ က သူ့ကို မနှိုးဝံ့သေးပါဘူး။
ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ရဲ့ ကားကြီးက တကျွီကျွီ မြည်လျက် လင်းလန် မြို့ရဲ့ ယိုယွင်းပျက်စီးနေတဲ့ ဒေသဖြစ်တဲ့ ချန်ကုန်းလမ်းကြားဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာက မြို့ပြဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးအဆိုးဆုံးနဲ့ ရဇဝင်လူငယ်ဘဝမှာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ အခြေအနေကို ဖော်ပြဖို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။
နေရာကို ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှေ့ထိုင်ခုံပေါ်က ကျန်းချီ ရဲ့ ဖုန်းက မရပ်မနား တုန်ခါနေခဲ့ပါတယ်။
ချူးမီ က တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး စခရင်ပေါ်မှာ “ကျီချီ” ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းချီ ရဲ့ ကိုယ်စား ဖုန်းကိုင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျန်းချီ” ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကတော့ နားဝင်ချိုပြီး နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ဖြစ်ပါတယ်။ “ပြန်ရောက်ပြီလားဟင်”
“မစ္စကျီ” ချူးမီ က သူမရဲ့ အသံကြောင့် နှစ်သိမ့်မှု ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသံကို တိုးလျော့စွာနဲ့ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပါတယ်၊ “ကိုကျီ အိပ်ပျော်နေလို့ ကျွန်တော် ဖုန်းကိုင်ပေးနေတာပါ”
“ဩော်၊ အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့လား” မိန်းကလေးရဲ့ အသံက စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်နေပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ဂျီကျသလို ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်၊ “နောက်မှ အတူတူ ညစာ စားလို့ ရသေးမလားဟင်”
သူတို့ ချိန်းဆိုထားခဲ့ကြတာပါ။
“မဖြစ်လောက်ဘူး ထင်တယ်” ချူးမီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမကို အသိပေးလိုက်တဲ့အခါ နည်းနည်းလေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရပါတယ်၊ “လင်းလန် မှာ ဒီနေ့ ရာသီဥတု ကောင်းနေတုန်း ပြင်ပမြင်ကွင်းတစ်ခု ရိုက်မယ်လို့ ဒါရိုက်တာက ပြောနေလို့ပါ။ ဘယ်အချိန် ပြီးမယ်မှန်းလည်း မသိဘူး”
“ထပ်ရိုက်ဦးမှာလား” ကျီချီ ရဲ့ အသံထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပါလာပါတယ်၊ “ကျียงဝူ ကနေ ပြန်လာတာမှ မကြာသေးလေခြင်း”
လူတွေကို အနားယူချိန်တောင် မပေးတဲ့ ဘယ်လို ဒါရိုက်တာမျိုးလဲ။
“အာ၊ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဆက်တိုက်အလုပ်လုပ်တာက သာမန်ပါပဲ” ဒါရိုက်တာ ခက်ထန်လာတဲ့အခါ လက်ထောက်တွေလည်း ဒုက္ခရောက်ရတာမို့ ချူးမီ က မညည်းဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး၊ “ကျွန်တော်တို့လည်း စောစော အနားယူချင်ကြတာပေါ့”
သူ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံကြောင့် ကျီချီ ရယ်ချင်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါပါ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဘယ်မှာ ရိုက်နေကြတာလဲ။ ဟេងကျန်း မှာပဲလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီနေ့က အပြင်မှာ ရိုက်တာပါ” ချန်ကုန်းလမ်းကြားနဲ့ နီးလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်လမ်းတွေအားလုံး ပြုပြင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကားက တကျွီကျွီနဲ့ တုန်ခါလာပါတယ်။ ချူးမီ က အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်၊ “ချန်ကုန်းလမ်းကြားတဲ့၊ တဲစုရပ်ဒေသတစ်ခုပါ”
…
သူ စကားဆုံးသွားပြီးနောက် ကျီချီ ဘက်ကနေ စက္ကန့်အနည်းငယ်တိတိ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ချူးမီ က အချက်ပြစနစ် မကောင်းလို့ ဖုန်းလိုင်းပြတ်သွားပြီ ထင်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ဗျာများစွာနဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ချန်၊ ချန်ကုန်းလမ်းကြား ဟုတ်လား” ထို့နောက် မိန်းကလေးရဲ့ အသံက တုံ့ဆိုင်းအံ့သြနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဝင်ရောက်လာပါတယ်၊ “အခု အဲဒီကို ရောက်နေပြီလား”
ချူးမီ က ကျီချီ ရဲ့ လေသံက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားမှန်း နားမလည်နိုင်ဘဲ ရေရေရာရာ မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်၊ “ရောက်တော့မယ်”
“ငါ အခု လာနေပြီ” ချူးမီ က ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနေတဲ့ အသံကို ဖျော့တော့စွာ ကြားလိုက်ရပြီး ကျီချီ ရဲ့ လေးနက်တဲ့ လေသံနဲ့အတူ ပါလာပါတယ်၊ “လက်ထောက်ချို၊ ကျန်းချီ ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ တတ်နိုင်ရင် သူ့ကို အဲဒီကနေ ဝေးဝေးမှာ ထားပေးပါ”
ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းလိုင်း တန်းပြီး ဖြတ်သွားပါတော့တယ်။
ချူးမီ က မည်းသွားတဲ့ ဖုန်းစခရင်ကို ငေးကြည့်ရင်း လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပါတယ်။
ဘာလို့ ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို ချန်ကုန်းလမ်းကြား အနား မသွားခိုင်းတာလဲ။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ တကယ်တော့ ဒါက သူတို့ ပြင်ပမြင်ကွင်း ရိုက်ကူးမယ့်နေရာလေ။ ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်တဲ့ ကျန်းချီ က အဲဒီနားကို ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။
ဒီအချိန်မှာတော့ ကားက ယိုယွင်းပျက်စီးနေတဲ့ တဲစုရပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားကို ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး အတွထဲကို ပိုပြီး မမောင်းတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကားရပ်သွားလို့ ဖြစ်မယ်၊ ကျန်းချီ လည်း သူ့ရဲ့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေတဲ့ အိပ်မက်ထဲကနေ နိုးထလာပြီး မျက်စိစပ်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရပါတယ်။
လူငယ်လေးက အိပ်မှုန်စုန်စုန်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားသလိုမျိုး ဘေးနားမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ချူးမီ ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာနိုးစ ကျန်းချီ ရဲ့ အသံက နည်းနည်းလေး အက်ကွဲနေပါတယ်။ “မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အင်း၊ ကိုကျီ…” ချူးမီ က ကျီချီ ပြောခဲ့တာတွေကို တွေးမိပြီး ခဏလောက် တွေဝေသွားကာ ဘာတစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပဲ ရှေ့က ဇာတ်ပို့သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်—
“ဒါရိုက်တာချိုက ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား။ ချန်ကုန်းလမ်းကြားတဲ့လား။ ဟဲဟဲ၊ တကယ်ကို ယိုယွင်းပျက်စီးနေတာပဲ”
ချူးမီ က “ချန်ကုန်းလမ်းကြား” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ မတုန်မလှုပ် ငြိမ်သက်နေတတ်တဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ထို့နောက် အိပ်ငိုက်နေလို့ လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့လေးတွေက လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားပါတော့တယ်။