လေထုကို ထိန်းညှိပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောမိန်းကလေးမှာ သူတို့၏ ‘ပူးပေါင်းကြံစည်မှု’ ဖြင့် နှင်ထုတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီးနောက် အမျိုးသားနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ထိုနေရာတွင် ‘အေးစက်၍ သတ်ဖြတ်လိုသည့်’ လေထုတစ်ခုသာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ထို့အပြင် သူတို့သည် အမျိုးသမီးဆောင်အဆောက်အအုံ၏ အောက်ဘက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများ စပ်စုချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ထင်ရှားလွန်းနေသည်။
“ဒီမှာ စကားပြောဖို့ အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်”
ခဏအကြာတွင် ကျီချီ က နောက်ဆုံး၌ စကားစတင်ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်လိုက်သည်။ “အခြားနေရာတစ်ခုကို သွားရအောင်”
ကျန်းချီ က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘေးရှိ ကားပါကင်သို့ ပြန်ကာ သူ့ကားကိုသွားယူရန်ပင် အကြံမပြုဘဲ ကျီချီ ၏ကားဆီသို့သာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားက Audi A8 ကားကို မောင်းနှင်လာပြီး ကားအတွင်း သင်းပျံ့နေသောရနံ့မှာ ပူဒီနံနှင့် သံပရာသီးရနံ့သင်းသင်းလေးဖြစ်ကာ ကားထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းအေးမြသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။
“မင်းနဲ့ ကျီချီ တို့ ညစာစားပြီးပြီလို့ ငါထင်တယ်” ကျီချီ က ယဉ်ကျေးနေမနေဘဲ မောင်းသူနေရာတွင်ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကိုချ၍ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ရင်း ကျန်းချီ ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ထက်ရှသောမျက်ခုံးစွန်းတို့ ပေါ့ပါးစွာ မြင့်တက်သွားပြီး “မင်း ဆေးလိပ်သောက်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆေးလိပ်ကိုယူပြီး နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ကိုက်ခဲထားလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ကျီချီ နှင့် အသက်ချင်း တူလောက်နီးပါးဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျီချီ ထက် လေးနှစ်ငယ်ကြသည်။ သို့သော် သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီး ‘အကျပ်ရိုက်သည့်အရွယ်’ ဟူသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ မည်သူ့ရှေ့တွင်မဆို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့ကာ သူပုန်ဆန်သည့်အမူအရာကိုသာ အမြဲပြသတတ်သူဖြစ်သဖြင့် ကျီချီ နှင့် သူ့ကြားတွင် မျိုးဆက်ကွာဟချက်ဟူ၍ လုံးဝမရှိပေ။
ကျီချီ ၏ အစ်ကိုဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ကျန်းချီ က သူ့ကို အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။
ယခုတောင်မှ ဆေးလိပ်တစ်ဝက်ခန့်ဖြင့် ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဦးဆောင်၍ “တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အဲ့လောက်တောင် မကြာသေးပါဘူး” ကျီချီ က ပြုံးလိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များဆီတွင် နွေးထွေးမှုဟူ၍ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။ သူက ကျန်းချီ ၏ဘက်ခြမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အထဲရောက်နေတဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကျီချီ က မင်းဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးဖို့ ငါ့ကို အခါခါ တောင်းဆိုဖူးတယ်။ မင်း ဘယ်ထောင်မှာရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ထောင်ကိုတောင် ငါသွားရောက်ခဲ့သေးတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါသူ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး”
အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချိန်က သူသည် ကောလိပ်ပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူ့၏အဆက်အသွယ်များနှင့်ဆိုလျှင် ကျန်းချီ ရှိရာနေရာကို စုံစမ်းရသည်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရသလောက် လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် သူက ကျီချီ ကို သတင်းအစအနမရှိကြောင်း လိမ်ညာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းချီ က သူ့ကို ကျီချီ သိစေလိုခြင်းမရှိသလို ကျီချီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအကြောင်းရင်းကို နားလည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူပင် သူ၏ညီမလေးသည် ကျန်းချီ နှင့် မည်သည့်အဆက်အသွယ်မှ မရှိစေလိုပေ။
မိသားစု၏ အဖိုးတန်ရတနာလေးအဖြစ် အလိုလိုက်အကြင်နာခံကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် သူမက ကျန်းချီ ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ခံစားရမည်နည်း။ လူတစ်ယောက်က သင့်ကို မတွေ့ချင်ဘူးဆိုလျှင် အတင်းအကျပ် အလည်အပတ်သွားခြင်းက ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
ကျီချီ က သူလုပ်ခဲ့တာ မှားသည်ဟု မထင်ခဲ့သဖြင့် ဤအကြောင်းကို ပြောလာသည့်အခါ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အနည်းငယ်ငုံ့ထားသည့် သူ၏မျက်ခုံးအောက်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ ပေါ်မလာစေပေ။ ခဏကြာသောအခါ ကျီချီ သည် သူတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည့် “ရပါတယ်” ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူက ကျီချီ ၏ လုပ်ရပ်များကို အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ပေသည်။ ကျီချီ ကို မပြောပြခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကျီချီ ၏ အစ်ကိုထားလိုက်ဦး၊ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမနှင့်မတန်ဘူးဟု ခံစားနေရသည်။
“ရတယ် ဟုတ်စ။”
“မင်း တကယ်ပဲ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား” ကျီချီ က သရော်ပြုံးအနည်းငယ်ဖြင့် မကူညီနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းသာ တကယ် ဒီလိုထင်နေရင် အခု ဘာလို့ ကျီချီ နဲ့ ထပ်ပြီး ပတ်သက်နေရတာလဲ”
ဤစကားက နှလုံးသားကို ဓားနှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ ကျန်းချီ က လက်ချောင်းများကို ခဏတာ တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး ဖျော့တော့နေသောသူ၏နှုတ်ခမ်းတို့မှာ ပို၍ပင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။
သူ့တွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ကျန်းချီ က သူ၏ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော အပြုအမူများကို မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကျီချီ နှင့် နီးကပ်မှုကို လုံးဝမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်— အထူးသဖြင့် သူနှင့်မတန်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိနေသည့်တိုင်အောင်ပင်။ ကျီချီ ၏ စကားများက ဓားနှင့်လှီးသကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။
လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသောခံစားချက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီချီ က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းတို့တွင် သနားကြင်နာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျီချီ နှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စအများစုကို လူကြီးများ မသိစေရန် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြပြီး အကြောင်းအကျိုးကို နားမလည်ကြသော်လည်း သူကတော့ ဤလူငယ်လေးအကြောင်း အရာအားလုံးကို အထင်အရှား သိရှိထားသည်။
ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ မိသားစုနောက်ခံ၊ ငယ်ဘဝကရခဲ့သည့် စိတ်ဒဏ်ရာများနှင့် အတိတ်ကအရိပ်ဆိုးများအပြင် ထောင်ကျခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းများကိုပါ ကောင်းကောင်းသိထားသည်။
သို့သော် အရာအားလုံးကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားခြင်းကြောင့်ပင် ကျန်းချီ သည် အားကိုးထိုက်သူမဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်ထားသည်။ ကျန်းချီ ကို ‘အန္တရာယ်ရှိသူတစ်ဦး’ ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ကျီချီ သည် သူ၏သဘောထားကို တင်းတင်းမာမာ ကိုင်စွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်— သို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ချစ်လှစွာသောညီမလေးကို ထိုသို့သောလူနှင့် ရောနှောပေါင်းသင်းခွင့်ပေးရန် သူဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချနိုင်မည်နည်း။
ခဏတာ အသံတိတ်သွားပြီးနောက် ကျီချီ က သူ၏သွယ်လျသောလက်ဖျားလေးများဖြင့် ဆေးလိပ်ပြာကို ခါချလိုက်ပြီး အနည်းငယ်နောင်တရနေပုံရသည့် လေသံဖြင့် “မင်း အခုဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ငါမမေးတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက မင်းဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲဆိုတာလား။ ထောင်ထဲကဘဝဆိုတာ ကောင်းနိုင်ပါ့မလား။
ကျန်းချီ က သဘောထားပျော့ပြောင်းသူတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့စကားများထဲတွင် မုန်းတီးရွံရှာမှု အနည်းငယ်ပါဝင်နေပြီး “ငါဘယ်မှာရှိခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိရင် အထဲမှာ ငါဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာလည်း မင်းသိသင့်တယ်” ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ထောင်ထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့်နှစ်များမှာ ကျန်းချီ လုံးဝမမှတ်မိချင်တော့သည့် အချိန်ကာလများဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်များ သို့မဟုတ် ဒရာမာဇာတ်လမ်းများထဲတွင် ထောင်တွင်း၌ တစ်ခါတစ်ရံ ‘ရင်နင့်ဖွယ်နွေးထွေးစရာ’ မြင်ကွင်းမျိုး ရှိကောင်းရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် ထောင်နံရံနောက်ကွယ်ရှိ လက်တွေ့ဘဝမှာမူ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။
ကျီချီ က ကျီချီ ကို ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်— ထောင်ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အညစ်ပတ်ဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ဝိညာဉ်များ၊ ဘီလူးများနှင့် မိစ္ဆာများအားလုံး စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကန့်သတ်ချက်ဟူ၍မရှိ၊ နယ်နိမိတ်ဟူ၍လည်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာ၌ ‘ကျင့်ဝတ်’ ဟူသည် မရှိသောကြောင့်တည်း။ လူတိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုများဖြင့် အသက်ဆက်ရှင်မှသာလျှင် မိမိတို့တန်ဖိုးထားရသည့်အရာများကို ကာကွယ်နိုင်ကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ကျန်းချီ အထဲသို့ဝင်ပြီး ပထမဆုံးတစ်လအတွင်းမှာပင် လူများစွာက သူ့ကို ‘တပ်မက်နေကြကြောင်း’ သူသဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် သူက ဒါဟာ ယုတ္တိမတန်ဘူးဟု ယူဆကာ မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဤသည်မှာ ထောင်ထဲတွင် အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးတွေ မရှိဘူးလား။ အဲ့ဒီအခါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အမျိုးသားတွေနဲ့ပဲ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာကြရသည်။ အထူးသဖြင့် သူကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရူပထကောင်းမွန်သူမျိုးဆိုလျှင် ပိုဆိုးသည်။ ကျန်းချီ ထောင်ထဲသို့ဝင်လာစဥ်က မည်သူကပင်ကြည့်စေကာမူ သူသည် ဝံပုလွေကျင်းထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည့် သိုးပေါက်စလေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းချီ ကို ‘သိုးပေါက်စ’ တစ်ကောင်အဖြစ် အမှန်တကယ်ထင်မှတ်ခဲ့ကြသူများမှာ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့မှားယွင်းသွားကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
ကျန်းချီ က တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို မသင့်လျော်ဘဲ လာထိတွေ့ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိ စကားပြောဆိုခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ ထိုစဥ်က ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် သစ်ခြောက်များကို ဂေါ်ပြားများဖြင့် ရှင်းလင်းရန် အကျဉ်းထောင်အစောင့်များ၏ ခြိမ်းခြောက်ခိုင်းစေခြင်းခံနေရချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုလူ၏အေးစက်နေသောလက်က သူ့လည်ပင်းကို လာထိတွေ့ခဲ့ပြီး သူ၏လည်ပင်းသွေးကြောမကြီးထဲမှ သွေးများ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျန်းချီ ၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည့် ဂေါ်ပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုလူ၏ခြေသလုံးကို တညှာတတာမျှမရှိဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးလူ၏ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့လဲကျသွားစဥ် ကျန်းချီ က သူ့မျက်နှာကို လေးလေးပင်ပင် နင်းချလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လာစမ်းချင်သေးလား” သူ၏အမူအရာမှာ ဇန်နဝါရီလ၏ ခါးသီးအေးစက်သော வானထက် ပိုမိုအေးစက်နေသည့် ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ပင်။ ကျန်းချီ က မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ညည်းတွားနေပြီး နင်းချခံရမှုကြောင့် ဖူးရောင်ညိုမည်းနေသော ထိုလူ၏မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော ခံစားချက်က သူ့အတွင်းရှိ အကြမ်းဖက်စိတ်ဓာတ်၏ခလုတ်ကို နှိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လူငယ်လေး၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အကြည့်မှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်– “သေစမ်း”
နောက်ပိုင်းတွင် အကျဉ်းထောင်အစောင့်များ ရောက်လာမှသာ သူ့ကို လွဲဖယ်သွားစေခဲ့သည်။
သတိမထားမိလိုက်ဘဲနှင့် ကျန်းချီ သည် ထိုလူ၏ခြေထောက်ရိုးကို ကျိုးသွားစေခဲ့ပြီး သူ့အား အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည့်ထိုလူကို ဂေါ်ပြားဖြင့်ပင် ခြေလက်မသန်တော့အောင် လုပ်ပစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူ၏အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးခြင်းကြောင့်သာ ထောင်ဒဏ်ထပ်တိုးမခံခဲ့ရဘဲ ‘အကျဉ်းထောင်တွင်း အချင်းများရန်ဖြစ်မှု’ အတွက် ဒဏ်ခတ်သည့်အနေဖြင့် တုတ်ချက်ငါးချက်ကိုသာ မလွှဲမရှောင်သာ ခံယူခဲ့ရသည်။
ထိုစဥ်က သူသည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး သူ၏ပိန်ပါးသွယ်လျသောကိုယ်ခန္ဓာမှာ အပြည့်အဝမရင်ကျက်သေးပေ။ တုတ်ချက်ငါးချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် သူသည် ဖျားနာရာကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ်နီးပါးမျှ လဲလျောင်းခဲ့ရသည်။
အကြောင်းမှာ တုတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ရိုက်ခံရသည့်ဒဏ်ရာများက အေးစက်နေသောဂေါ်ပြားဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသည်ထက် အမှန်တကယ် ပိုမိုနာကျင်လေးလံနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ နောင်တမရခဲ့ဘဲ ထိုရိုက်ချက်အချို့မှာ အတော်လေးတန်သည်ဟုပင် ခံစားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် သူအကျဉ်းထောင် ‘အိပ်ဆောင်’ သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ တစ်ချိန်က သူ့ကို တပ်မက်စွာငေးကြည့်ခဲ့ကြသော ထိုအကြည့်စိမ်းစိမ်းတို့တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းအရိပ်အယောင်များ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်တည်း။
ထိုအရာသည် ကျန်းချီ ၏ ဘဝရပ်တည်ချက်စံနှုန်းပင်ဖြစ်သည်။
—သူ့ကို မည်သူမျှ စိတ်ကြိုက်လာရောက်အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပြုမည့်အစား လူတိုင်းက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ကိုသာ သူပိုလိုလားသည်။
အကြောင်းမှာ လူတို့သည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကိုသာ ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောင်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးများ ဖြစ်လာတိုင်း ကျန်းချီ သည် ဤအကြမ်းဖက်သည့်နည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ဖြေရှင်းလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ လုပ်အားပေးစခန်းရှိ အကျဉ်းသားများနှင့်ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ‘သူဌေးကြီးများ’ ဟုခေါ်ဆိုကြသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အကျဉ်းထောင်အစောင့်များ၏ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းများကို ခံရခြင်း… သူသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူသည် ‘ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိခြင်း’ ဟူသော အနုပညာကို နားမလည်ဘဲ အရူးခွေးတစ်ကောင်နှင့်တူနေသည်ဟု လူတိုင်းက ပြောကြသော်လည်းလေ။
ဟမ့်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကို လျှော့ချကာ အောက်ကျို့ခစားရင်း ငြိမ်းချမ်းရေးကို လဲလှယ်ယူရမည်တဲ့လား။ ကျန်းချီ မှာ ထိုကဲ့သို့သောဘဝမျိုးကို လုံးဝမလိုချင်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို ရူးသွပ်နေသည့်ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်သာ ရှိနေပါစေတော့။
ထောင်မှထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းချီ ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိဒဏ်ရာများမှာ ဂျန်ချွမ် လွန်ခဲ့သောဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့်ဒဏ်ရာများထက် ဤလေးနှစ်အတွင်း ပို၍ပင်များပြားနေခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤအရာများသည် အချိန်စေ့ရောက်သည်နှင့် သူအပြီးအပိုင်ဖယ်ရှားနိုင်မည့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် ဆိုးသွမ်းသောဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဂျန်ချွမ်၏ မုန်းတီးမှုများက သူ၏အရိုးထဲအထိ စွဲထင်နေကာ နေ့ရောညပါ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့ရသည့် အတိတ်ကကာလများနှင့် မတူပေ…။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ထိုအရာများ တစ်ခုမှမရှိတော့ပေ။ သို့သော် ဤအရာအတွက် သူပေးဆပ်ခဲ့ရသည့်တန်ဖိုးမှာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲရှိ သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး၊ နားမလည်နိုင်စရာကောင်းကာ အလွန်တရာ ရွံရှာခံရသည့်တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သာမန်လူတို့သည် ထောင်ထွက်သမားတစ်ဦးကို မကြိုက်နှစ်သက်ကြသကဲ့သို့ပင်တည်း။ ဇီယွီ က သူမည်မျှပင် သာမန်လူဆန်လာသည်ဖြစ်စေ မနှစ်မြို့ခဲ့ဘဲ ကျန်းချီ လည်း ၎င်းကို ကောင်းစွာနားလည်ပေသည်။ သို့သော် ကျီချီ ထံမှ ထွက်သွားရန် ပြောခြင်းကတော့ သူ့အတွက် အနည်းငယ်ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
“ကျွန်တော်က လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လည်း ဖြစ်မှာပါ။ သူမနဲ့မတန်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…” ကျန်းချီ က ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသော အနည်းငယ်ကွေးညွတ်မှု၌ ထင်ရှားလှသောခါးသီးမှုတို့ ပါဝင်နေကာ “ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ဝေးရာကို မသွားချင်ဘူး” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။
သူအရင်က ကြိုးစားကြည့်ဖူးသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
အကယ်၍ သူသည် ကျီချီ ကို အဝေးမှသာ ငေးကြည့်နေရပြီး သူမနှင့်နီးကပ်စွာ မပေါင်းသင်းရ၊ စကားမပြောရတော့ဘူးဆိုလျှင် သူလုံးဝမခံစားနိုင်ပေ။
ဇီယွီ သည် လူငယ်လေး၏ ဆွေးမြေ့နေသောကိုယ်ဟန်ပန်ဘေးဘက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားစပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဥ် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်သံက အချိန်မတန်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လျက်နှင့်ပင် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျီချီ ထံမှ စာတိုရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်– [အကိုကြီး၊ ကျန်းချီ ကိုသာ အနိုင်ကျင့်မယ်ဆိုရင် သမီး အကိုကြီးနဲ့ တစ်သက်လုံး စကားပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!]
…
ကုစားမရတော့သည့် ဤမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူမ၏အမျက်ဒေါသကို ဖော်ပြရန် အာမေဍိတ်သင်္ကေတကိုပင် အသုံးပြုထားသေးသည်။
ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ လိုလို့လား။ သေစမ်း၊ သူက ဘယ်သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေတာလဲ။
ကျီချီ ထံသို့ ချက်ချင်းဖုန်းခေါ်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုသည့်တွန်းအားကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ဇီယွီ က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“မင်းက တကယ် အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ” ထိုလူက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏မျက်နှာကို တမင်တကာရှောင်ဖယ်ကာ ရှေ့ကိုသာ ငေးကြည့်ရင်း လေသံအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ချီချီ မင်းကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုကတော့ မင်းတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဇီယွီ ပြောလိုသည့်အဓိကအချက်မှာ ‘လူကြီးများ’ ၏ အနေအထားအရ မည်သို့မျှ သဘောတူမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ကျန်းချီ အား သတိပေးရန် သီးသန့်လာခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းချီ ကမူ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ‘ချီချီ မင်းကို သဘောကျတယ်’ ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင်သာ အာရုံရောက်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အရောင်စုံဖောက်ခွဲနေသည့် မီးပန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်အဝပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။
ကျီချီ က သူ့ကို သဘောကျသည်၊ သူမသည် သူ့ကို တကယ်ပင် သဘောကျနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူကြိုးစားရပေမည်။ သူပညာဆက်သင်မည်၊ ဘွဲ့လက်မှတ်များ ရှာဖွေမည်၊ အခြားသူများနှင့်တန်းတူ အစပြုမည့်နေရာမှ စတင်မည်၊ ပိုက်ဆံများများရအောင် ကြိုးစားရှာဖွေမည်၊ ကျီချီ နှင့် တန်ဖိုးချင်းတူညီသူတစ်ဦး ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားမည်…။
ဇီယွီ၏ ကားပေါ်မှဆင်းလာပြီးနောက် လမ်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်းလျှောက်သွားရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်အတွေးများ အဆက်မပြတ်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ သည် သူ့ဆန္ဒက သူ့၏အောက်ကျို့စိတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း ကောင်းစွာသိထားသည်။
လန်တက္ကသိုလ်မှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အထိ ကျီချီ နှင့်အတူလျှောက်သွားပါက နာရီဝက်နီးပါး ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် မိနစ်ဆယ်ပိုင်းသာ ကြာပေမည်။ ကျန်းချီ သည် ကားပေါ်တွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပိတ်ထားခဲ့သည့်ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မက်ဆေ့ချ်အများအပြား ဝင်ရောက်လာပြီး ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဟန်းသွားမတတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
…
ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ရှုပ်ပွနေသော ထိုမက်ဆေ့ချ်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မညှာမတာ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျီချီ ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုဝင်လာသဖြင့် ကျန်းချီ အမြန်ပင် ဖုန်းကိုလက်ခံလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ခုနက ဖုန်းပိတ်ထားတာလဲ။ သမီးကို ကြောက်သွားစေတာပဲ” မိန်းကလေးငယ်လေး၏ နူးညံ့ပြီးရှင်းလင်းသော အသံက ကားအတွင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလာသည်၊ “သမီး ခုနက အကိုကြီးကို စာပို့တာ သူလည်း ပြန်မဖြေဘူး။ ကျန်းချီ၊ သူ ရှင့်ကို ဘာမှမလုပ်ရဲဘူးမို့လား”
မိန်းကလေးငယ်လေးက သူ့ကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းချီ သိသော်လည်း အလွန်ပင် နာခံတတ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို မသိမသာခါယမ်းလိုက်ပြီး “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့” ကျီချီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို ထင်ရှားစွာကြားလိုက်ရသည်။
“ချီချီ” ကျန်းချီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “ကိုယ် အချိန်ရရင် မင်းဆီလာခဲ့လို့ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟင်? ရှင် သမီးတို့ကျောင်းကို လာမလို့လား။ အာရုံစိုက်ခံရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မို့လား” ၎င်းတို့နှစ်ဦးသား ‘ဇီယွီ’ အကြောင်းကို သဘောတူညီချက်ဖြင့် ကျော်သွားကြပြီး ကျီချီ က ပြုံးလျက် “ဒါမှမဟုတ် သမီးပဲ ရှင့်ဆီလာရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တကယ်တော့ မိန်းကလေးငယ်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် နားလည်ထားသော်လည်း ကျီချီ ကိုသာ သူ့ဆီအမြဲလာခိုင်းနေရလျှင် သူကိုယ်တိုင်မှာ အသုံးမကျသူတစ်ဦးဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က သူသည် လိုက်ပျိုနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေမိပါသလားဟု တွေးတောမိမြဲ တွေးတောမိနေသည်။
သူသည် လူအများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမကြေညာရဲသေးသော်လည်း ကျီချီ ကို လိုက်ပျိုချင်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်လေးကို သူ့ဘက်သို့ ‘ကြိုးချည်’ ထားနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။ ဤကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေသောအတွေးမျိုး အမြစ်တွယ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နွေဦးရာသီတွင် ပေါက်လာသောမြက်ရိုင်းများကဲ့သို့ ရပ်တန့်၍မရနိုင်ဘဲ ဆက်လက်ရှင်သန်ကြီးထွားလာတော့သည်။
“ချီချီ၊ သဘက်ခါကျရင် ကိုယ့်ဆီလာခဲ့လို့ရမလား” ကျန်းချီ သည် ထိုဆုဖလားကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ သူမအားပေးရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့သေးသည့် သူရရှိခဲ့ဖူးသော အကောင်းဆုံးအမျိုးသားသရုပ်ဆောင်ဆုကြီးကိုပင်။ သူတစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်သဖြင့် “မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်?” ကျီချီ က တစ်ဖက်မှနေ၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် “ဘာလက်ဆောင်လဲ” ဟု မေးလာသည်။
ကျန်းချီ ၏မျက်ဝန်းတို့တွင် တိတ်ဆိတ်သော အပြုံးတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။
“အဟွန်း၊ ရှင်လည်း လျှို့ဝှက်တတ်သွားပြီပေါ့လေ” ကျီချီ ရယ်မောလိုက်မိကာ “ကောင်းပြီလေ၊ သဘက်ခါကျရင် တွေ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
တကယ်တော့ ကျန်းချီ က သူမကို သူ့ဆီလာစေချင်နေသည်— သူမအတွက် အဓိကအကျဆုံးအရာက ဘာလဲဆိုသည်ကို — သူမနားလည်ထားသော်လည်း လက်ဆောင်ကို သိပ်ပြီးမျှော်လင့်နေခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။
ဖုန်းမချခင် ကျန်းချီ က သူမကို ထပ်မံတားလိုက်ပြန်သည်၊ “ချီချီ… ကောင်းသောညပါ”
သူတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ တကယ်တော့ သူခုနက ကျီချီ ကို မပြောခဲ့ရသေးသည့် အရာတစ်ခုရှိနေသေးသည်။
ခုနကတင် ကျန်းချီ သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့အတွက် အခက်ခဲဆုံးအရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေပြီ။
—၎င်းမှာ ဘဝ၏ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုများ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာများ၏နာကျင်မှုတို့ မဟုတ်ဘဲ သူမနှင့်ဝေးကွာနေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။