ကျီချီ သည် နာရီပေါင်းများစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နေ့လယ်ခင်း တလက်လက်တောက်နေသော နေရောင်မှသည် နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်အထိ ဖြစ်ပြီး၊ ကားအတွင်းခန်းလေးမှာမူ အလင်းရောင်မှိန်ပျပျဖြင့် ငြိမ်သက်၍ နွေးထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
အလင်းဆုံးအရာမှာ ကျန်းချီ ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။
“ကျန်းချီ၊ ကိုယ့်ကို အိပ်မက်မက်နေတာ…” ကလေးမလေး၏ သတိသည် လုံးဝမလည်သေးဘဲ ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “ငါတို့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကလေ၊ သမိုင်းချိန်မှာ အိပ်ပျော်သွားပြီး ဆရာမရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံရတာလေ၊ မင်းက ကိုယ့်အစား အပြစ်ခံပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းခန်းအပြင်ဘက်မှာ အတူတူ ရပ်ခဲ့ရတာ…”
သူမက အာမေဍိတ်သံများဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး ကျန်းချီ ကလည်း သူမကို အနည်းငယ် ငေးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါ… အဲ့ဒါနဲ့ ကိုယ်က နိုးလာခဲ့တာ။”
ကျီချီ က တမ်းတသလို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေသော အသံဖြင့် ဆိုသည် - “ဒီထက် ပိုပြီး အိပ်ပျော်လိုက်သင့်တာ…”
… တုံးအလိုက်တဲ့ ကလေးမလေး။
ကျန်းချီ သည် အိပ်ရေးဝသွားသဖြင့် ဆင်စွယ်ရောင်မျက်နှာပြင်လေးပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် အစိတ်အပိုင်းလေးကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ဖြူစင်လှသည်တော့မဟုတ်သော စိတ်နှလုံးထဲသို့ မဖျက်ဆီးနိုင်သော မှင်စက်တစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးဖြင့် ရင်ထဲတွင် ချဉ်စပ်စပ် ဖြစ်လာရသည်။
“ချီချီ။” ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူငယ်လေး၏ အေးစက်စက် အသံက အနည်းငယ်ယိုင်ယောင်နေကာ သူမကို မေးလိုက်သည် - “နောင်လာမယ့်ရက်တွေမှာ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ ပိုနေပေးလို့ ရမလား။”
“ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲဟာ။” ကျီချီ က သူမ၏ ခြေထောက်များကို မသိမသာ ခွေတင်လိုက်ပြီး ချွန်စင်းနေသော မေးစေ့လေးကို ဒူးပေါ်တင်ကာ အထုပ်လေးတစ်ထုပ်နှယ် ဖြစ်သွားလျက်၊ ဝမ်းနည်းသံလေးဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည် - “ငါလည်း အလုပ်ရှုပ်တာပဲလေ။”
အတူရှိပေးခြင်းသည် အရင်းနှီးဆုံးသော အချို့ဝန်ခံမှုဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူမနှင့် ကျန်းချီ တို့မှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတူရှိနေရန် အချိန်အခါ မရခဲ့ဖူးပေ။ မှောင်မိုက်ပြီး အဆင်မပြေလှသော ဆယ်ကျော်သက်ဘဝ ကာလများအတွင်း လက်ချင်းတွဲကာ ချာချာလည်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည့် ထိုနှစ်အနည်းငယ်ကလွဲ၍ပေါ့။
“ကိုယ် အခုတော့ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။” ကျန်းချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်လိုက်ကာ လောင်ရှစ်ဇီ (Lao Shi Zi) ၏ ကုမ္ပဏီစတင်တည်ထောင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်ပွဲနှင့် မီဒီယာအင်တာဗျူးများအတွက် ဖိတ်ကြားထားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှ လူများသည် သူ့ကို နာရီပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေကြပုံရသော်လည်း ဤကားငယ်လေးထဲမှ ထွက်သွားရန် လူငယ်လေးက လုံးဝ မလိုလားခဲ့ပေ။ ဇွတ်အတင်းဆန်သည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း သူသည် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ဆူညံသံများနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ်ပင် မကိုင်တွယ်ချင်တော့ပေ။
ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ကိုယ်နဲ့အတူ ညစာ စားလို့ ရမလား။”
စတင်တည်ထောင်သည့် အခမ်းအနားကျင်းပရာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကလေးမလေးကို သူတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ငါးနာရီ ခြောက်နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ သူမ အခုဆို ဆာနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့စကားကြောင့် ကျီချီ သည် တိတ်ဆိတ်နေသော ကားအတွင်း၌ အထူးသဖြင့် ထင်ရှားနေသည့်၊ တိတ်တဆိတ် မြည်ဟည်းနေသော သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ အလွတ်နေရာလပ်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကာ နှစ်ချက်တောင် ‘ဂူဂျူးဂူဂျူး’ မြည်သွားလေသည်။
…
ကလေးမလေးက ရှက်သွေးဖြန်းကာ အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကျန်းချီ ၏ နားများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ “နားထောင်လို့ မရဘူးနော်။”
ကျန်းချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ နူးညံ့သော လက်ကို သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် နူးညံ့စွာ ဖုံးအုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ကျောင်းဝင်း တံခါးနားက အစားအသောက်လမ်းထဲက ပုဇွန်ဆော့ဗ် (shrimp dumpling) တွေကို စားချင်တယ်။ မင်းကို အဲ့ဒီခေါ်သွားပေးရမလား။” ကျီချီ က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ သူ့ကို မေးလိုက်သည် - “ဒါနဲ့ မင်း တကယ်ပဲ အလွတ်အချိန် ရှိလို့လား။ ငါ့နဲ့အတူ လိုက်ပေးဖို့ အချိန်ရှိရဲ့လား။”
ကျန်းချီ က ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကိုယ့်မှာ အချိန်ရှိပါတယ်။”
ထို့ကြောင့် သူ ကားမောင်းထွက်ခဲ့ပြီး ကလေးမလေးကို လမ်းညွှန်ခိုင်းကာ သူမ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။
“ဒါမှမဟုတ် ငါ့အိတ်ကို အဆောင်အရင် ပြန်ထားခဲ့ရမလား။” ကျီချီ ၏ စိတ်အခြေအနေ ရှင်းလင်းသွားသောအခါမှ သူမသည် အပြင်ဘက်သို့ အနှံ့အပြားပြေးလွှားခဲ့ရသဖြင့် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အလွှာလေးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အဝတ်အစားများလည်း ရှုပ်ပွနေကာ အလိုလိုနေရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မနှစ်မြို့သလို လုပ်လိုက်မိသည် - “ခဏလောက် ကားပေါ်မှာ စောင့်ပေးလို့ ရမလား။”
သူမ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကျန်းချီ က ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ခမ်းနားလှသော အုပ်ထိန်းသူကားကြီး (nanny car) က အချို့သော အာရုံစိုက်မှုများကို ဆွဲဆောင်မိစေသည်။ လန်တက္ကသိုလ် (Lan University) အနောက်ဘက် ကျောင်းတံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ဖြတ်သွားဖြတ်လာကြသော ကျောင်းသားကျောင်းသူ အများအပြား၏ ဘေးစောင်းကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ကျန်းချီ က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထို ‘နုပျို၍ တောက်ပကာ အသက်ဝင်လှသော’ ကျောင်းသားများကို အေးစက်စက် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများပေါ်တွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေး ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ဘေးနားတွင် ကျီချီ မရှိသည့်အခါမျိုးတွင် ကမ္ဘာ့အပေါ် ငြီးငွေ့စိတ်နှင့် လျစ်လျူရှုမှုတို့သည် လူငယ်လေးထံမှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ၎င်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူက ထိုအတိုင်း အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေရုံဖြင့် ထိုသို့သော ပုံစံမျိုး ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ပြန်သွားချင်သည်၊ ပညာကို ပြန်လည်ဆည်းပူးချင်သည်။
ကျီချီ ကို မြင်ရတိုင်းနှင့် ကလေးမလေးကို ကျောင်းသို့ ပြန်လိုက်ပို့ပေးတိုင်း ဤဆန္ဒကြီးသည် ထိန်းချုပ်မရအောင် တဟုန်ထိုး တက်လာကာ သူ၏ သွေးများကိုပင် ပွက်ပွက်ဆူစေမတတ် ဖြစ်စေသည်။ ငယ်စဉ်တုန်းက သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားတိုင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာတတ်သည်ကို သူ သတိရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအချက်က ကလေးမလေးကို လန့်သွားစေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သောအသံဖြင့် သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု တွေဝေကြောက်ရွံ့စွာ မေးမြန်းစေတတ်သည်။
သို့သော် အခုတော့ သူ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထောင်ကျခဲ့ရသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းချီ ကို တောက်ပသည်ဖြစ်စေ၊ မှောင်မိုက်သည်ဖြစ်စေ ခံစားချက်မှန်သမျှကို ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် လုံလောက်သော ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီချီ ပြန်လာသောအခါတွင် သူသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌ အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျန်းချီ အဖြစ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်သွားနိုင်ပြန်သည်။ ကလေးမလေး ဝင်လာသည်နှင့် ရေချိုးဆပ်ပြာရည်၏ ရနံ့တစ်ခုသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ကားအတွင်းခန်းထဲသို့ သူမနှင့်အတူ တိုးဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် စွဲကျန်ရစ်သွားတော့သည်။
ကျီချီ သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ထားကြောင်း ကျန်းချီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မူလက ဝတ်ထားသော မီးခိုးရောင် ဟွတ်ဒီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီအစား ယခုအခါတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပွတ်သပ်ကျပ်နေသော သက်တံရောင် ချည်ထည်ဆွယ်တာလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဟင်္သာရောင် လည်တံအောက်ရှိ ဖောင်းကြွနေသော ရင်ဘတ်ဖြစ်စေ၊ သွယ်လျပြီး နူးညံ့သော ခါးသေးသေးလေးဖြစ်စေ၊ အရာရာတိုင်းသည် မြူဆွယ်မှုအပြည့်ဖြင့် ပေါ်လွင်နေသည်။
ထို့ပြင် သူမသည် ဒူးဆစ်အထိ ရှည်သော chiffon စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ကား၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော သူမ၏ ခြေသလုံးဖြူဖြူစွတ်စွတ်နှင့် နူးညံ့သော အစိတ်အပိုင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ ကျီချီ သည် ဆံပင်များကို အမြန်လျှော်ပြီး အောက်သို့ မဆင်းမီ ဆံပင်ကို သေချာ မခြောက်သေးပေ။ သူမ၏ ဖြန့်ကျဲနေသော သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်ရှည်တို့သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ကျန်းချီ က သူမကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ပြုံးပြလိုက်သည် - “ငါ့ကို ကြည့်လို့ ကောင်းရဲ့လား။”
ကျန်းချီ ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေသော မျက်နှာသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။
ကျီချီ က လူငယ်လေး၏ လည်စေ့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မမြင်နိုင်သဖြင့် သူ့၏ ထိန်းချုပ်ထားသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည် - “ကြည့်လို့ ကောင်းပါတယ်။”
“ဟဲဟဲ၊ မင်း ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။” ကလေးမလေး၏ ဖြူစွတ်သော လက်ဖဝါးဖြင့် ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်ကို ထောက်ထားကာ သူမ၏ မျက်လုံးမည်းမည်းလေးများ တလက်လက် တောက်သွားသည် - “သွားစို့၊ အစားသွားစားရအောင်။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို အစားအသောက် လျှော့စားခွင့် မပေးဘူးနော်။”
ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကလေးမလေးသည် “လူသား GPS” တစ်ဦးအဖြစ် ကျန်းချီ ကို တက္ကသိုလ်မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ “ကျင်ရန် တမ်းဆမ်းဟောက်စ် (Jingyang Dim Sum House)” သို့ ကားမောင်းသွားရန် လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။ ညနက်ပိုင်းတွင် တမ်းဆမ်း (dim sum) စားခြင်းသည် သူမအတွက် အတော်လေး ထူးဆန်းသော်လည်း ဤတမ်းဆမ်းဆိုင်လေးက အရသာရှိသော ပုဇွန်ဆော့ဗ်များကို ရရှိနိုင်ပြီး သီးသန့်ခန်းများလည်း ပါရှိသဖြင့် သူမနှင့် ကျန်းချီ တို့ အတူတူ သွားရန် သင့်လျော်ပေသည်။
ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ၏ လက်ထောက်လေးတစ်ယောက်လို သတိကြီးကြီးဖြင့် လူငယ်လေးကို မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းပေးခဲ့သည်။
“ထောက်လှမ်းရေး အေးဂျင့်တစ်ယောက်လိုပဲ။” သူမသည် မျက်လုံးများကိုသာ ပေါ်လွင်စေသော ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ - “ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မျက်နှာက လူတွေရဲ့ အာရုံကို အရမ်း ဖမ်းစားနိုင်လို့ပါ။ သွားကြစို့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမလည်း မျက်နှာဖုံးစွပ်လိုက်ကာ ကျန်းချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီ သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် အောက်သို့ချကာ ကျီချီ က သူ့ကို ဤတရုတ်ရိုးရာပုံစံ အလင်းရောင်ထိန်ထိန်လင်းနေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ဝါးထဲရှိ သူမ၏ လက်ဖဝါး နူးညံ့ဖြူစွတ်မှုကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ သီးသန့်ခန်းတံခါး ပိတ်သွားပြီး ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ လာချပေးပြီးနောက်တွင်မှ ကျန်းချီ သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ‘ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့်’ ကို နောက်ဆုံးတော့ ချွတ်လိုက်လေတော့သည်။
သီးသန့်ခန်းထဲရှိ နွေးထွေးသော အဝါရောင်မီးရောင်အောက်တွင် လူငယ်လေး၏ ခက်ထန်သော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ကြယ်စင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ၊ သိမ်မွေ့ပြတ်သားသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်တို့က ပုံမှန်ထက် ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့နေကာ နွေးထွေးကြည်လင်သော အလင်းတန်းတစ်ထပ်ဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ကြီးမားသော ပုံရိပ်ပြင် (screen) ထက်တွင် ရှင်းလင်း၍ ထူးကဲသော ရုပ်သွင်ပြင်ရှိသည့် ထိုယောကျ်ားလေးကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ လူအများကို အံ့အားသင့်မှင်သက်စေမည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို မလွှဲမရှောင်သာ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။
သို့သော် ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ထိုမျှလောက်ကြီး ရင်သပ်ရှုမောမနေပေ။ သူမက သူ့အား အမြည်းများကိုသာ လက်မလွှတ်တမ်း ကျွေးနေခဲ့သည်။
သူမ ကိုယ်တိုင် စားကြည့်၍ အရသာရှိသည်ဟု ယူဆသမျှကို ကျန်းချီ လည်း သဘောကျလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ “ဒါလေးက အရသာရှိတယ်၊ ဒါလေး စားကြည့်…” ဟု အမြဲတမ်း ပြောနေတတ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းချီ ၏ ပန်းကန်များနှင့် ပန်းကန်ပြားငယ်လေးများထဲတွင် အစားအစာအမျိုးမျိုးတို့ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။ ကျီချီ ၏ ပုစွန်ဆော့ဗ်ကို ကိုက်ဖြတ်နေသည့် ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူစွတ်သော သွားတန်းလေးများ တလက်လက်တောက်ကာ မွှေးကြိုင်နေသည်ကို သူ ငေးကြည့်ရင်း၊ အမှန်တကယ် မဆာလောင်သေးသော သူ့ရင်ထဲတွင်ပင် ဗိုက်ဆာလာသလို ခံစားရကာ မသိစိတ်ဖြင့်ပင် အတော်များများ စားမိသွားသည်။
ဤနေရာသည် လန်တက္ကသိုလ်နှင့် မဝေးလှပေ။ လမ်းလျှောက်လျှင် နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်မည့် အကွာအဝေးသာ ဖြစ်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို သူမနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် အဖော်ပြုပေးစေလိုသဖြင့် လူငယ်လေး၏ လက်ကိုင်စွယ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကားမောင်းခွင့် မပေးဘဲ တားမြစ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြပြီး ကျန်းချီ ကလည်း သူမ၏ နောက်မှ သဘာဝကျကျ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
*
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ကျီချီ တစ်ယောက် အချိန်တွေကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်ချင်ပါတော့သည်။
သာ၍သာ ပြန်လှည့်နိုင်မည်ဆိုပါက လမ်းလျှောက်ရန် ဘယ်သောအခါမှ တောင်းဆိုမည်မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချီ ကိုသာ ကားမောင်းပြီး ပြန်ပို့ခိုင်းမိလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
နှစ်ဦးသား အေးအေးလူလူဖြင့် လန်တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို အဆောင်အအုံရှေ့တွင် လိုက်ပို့ပေးချိန်၌ ကလေးမလေးမှာ သူ့ကို မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူငယ်လေး၏ လက်ချောင်းများကို သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ချိတ်တွယ်ရင်း တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ရိပ် မှိန်ပျပျအောက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်—
“ကျီချီ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
ကျီချီ အံ့အားသင့်သွားကာ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤအသံကို သူမ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည် — သူမ၏ အစ်ကို ကျီယု ပင်တည်း။
ကလေးမလေး၏ ကိုယ်လုံးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် တောင့်တင်းသွားပြီး အဆစ်အမြစ်များ တောင့်ခဲသွားကာ အကြောက်တရားဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျီယု၏ အရပ်ရှည်ရှည် သွယ်လျလျ ကိုယ်ဟန်က အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း “လျှောက်လာနေသည်” ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုယောကျ်ားလေး၏ ဖိအားပေးနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် ဟန်ပန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး မျက်ခုံးစွန်းတို့လည်း တွန့်ချိုးနေသည်။ ကျီချီ တစ်ယောက် အားနည်းလာသလို ခံစားလိုက်ရကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် “အစ်ကို…” ဟု ညည်းညူလိုက်မိသည်။
ကျန်းချီ က ကျီယု ကို အစောကြီးကတည်းက မှတ်မိခဲ့သော်လည်း မည်သို့ နှုတ်ဆက်ရမည်ကို အကြံမရသေးပေ။
သို့သော် ယခုအခါ ကျီယု က ကျီချီ ကို ဤကဲ့သို့ လန့်သွားအောင် လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မကျေမနပ်ဖြစ်လာရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ကလေးမလေး၏ ရှေ့သို့ မသိမသာ ဝင်ရပ်လိုက်သည် — အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ယောကျ်ားလေး နှစ်ဦးမှာ သတိမမူမိလိုက်ဘဲ “ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှု” ပုံစံ ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျီယု ကလည်း ကျန်းချီ ၏ ထူးခြားသော အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တစ်ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။
ထိုယောကျ်ားလေးမှာ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ကျန်းချီ လား။”
သူ့ညီမလေးက ဤမျှ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးစွာ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းကပင် ကျီယု ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေပြီးဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော “ခွေးကောင်” က သူ့ညီမကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းဆန်ဆန် ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျီယု ပို၍ပင် ဒေါသပေါက်ကွဲလာရသည်။
ယခုအခါ ထို “ခွေးကောင်” မှာ ကျန်းချီ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့သည်တကား၊ ဟား… တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလိုက်ပေသည်။
ကျန်းချီ ၏ အေးစက်စက်အသံက မျက်နှာဖုံးနောက်မှ တိုးဖျော့စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် — “အစ်ကို ကျီယု။”
သူသည် ရှေးယခင်ကလည်း ကျီယု ကို ဤကဲ့သို့ပင် ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသော်လည်း မည်သည့်အပြောင်းအလဲမှ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျီယု က ယခုအခါတွင် သူ့၏ ယဉ်ကျေးသောအပြုအမူကို လက်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကျန်းချီ ၏ နောက်ကွယ်တွင် တွန့်ဆုတ်နေသော ကျီချီ ကို စိုက်ကြည့်လျက် ကျန်းချီ အား အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ဖယ်စမ်း။”
ကျန်းချီ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နေရာမှ မရွေ့ပေ။
သို့သော် ကျီချီ က ကျီယု ၏ ဒေါသကြီးပုံကို ကောင်းစွာ သိထားသည် — ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် မလွဲမသွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကလေးမလေးက ကျန်းချီ ၏ လက်စွယ်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲဆိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် — “ရပါတယ်၊ ရှင်… ရိုက်ကွင်းကိုပဲ အရင် ပြန်နှင့်လို့ ရမလား။”
ကျီယု သည် သူမ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်က ကျန်းချီ အကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ပြီး မေရန် ကိုလည်း ပြောပြခဲ့ကာ ယခု သူမကို လိုက်ရှာတော့သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အစ်ကိုသာ နောက်ထပ် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ဆက်ပြောလာမည်ဆိုပါက… လူငယ်လေး ထိုစကားများကို ကြားရမည်ကို ကျီချီ မလိုလားပေ။
သို့သော် ကျန်းချီ ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် ကျီယု က အရင် ရယ်စရာလုပ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဘာဝင်လုပ်စရာ ရှိလို့လဲ။” ထိုယောကျ်ားလေးက မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ အဆောင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလျက် ကျီချီ ကို တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည် — “မင်း အရင်ပြန်တော့။”
…
ထိုသို့ဆိုလိုခြင်းမှာ ကျန်းချီ နှင့် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောလိုသည်မှာ ထင်ရှားနေပေသည်။ ကျီချီ က ဤကဲ့သို့ဖြစ်ပျက်ခြင်းကို လုံးဝ မလိုလားဘဲ တွေဝေနှောင့်နှေးကာ မထွက်သွားချင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ကျီယု ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်လာပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကပင် ရေခဲလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကျီချီ ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။
ကလေးမလေးက သူမ၏ အစ်ကို့ကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ ဤသို့ ‘စကားမနာခံဘဲ’ နေရာမှာ ဆက်ရပ်နေခြင်းအားလုံးမှာ သူ့အတွက် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ သိရှိထားပေသည်။
“ရပါတယ်။” လူငယ်လေးက ကျီချီ သူ့ကြောင့် အခက်အခဲ မတွေ့စေလိုသဖြင့် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ သူမ၏ နားနားသို့ တိုး၍ နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောလိုက်သည် — “ကျီချီ၊ အပေါ်ထက်ကို တက်တော့။”