ကျီချီ ယူနန်ပြည်နယ်မှ ပြန်ရောက်သည့်နေ့သည် ကျန်းချီ ၏ "ဂျောင်းစီ" ရုပ်ရှင်ကားအတွက် ကင်မရာဖွင့်ပွဲ (သို့မဟုတ်) ရုပ်ရှင်စတင်ရိုက်ကူးသည့် အခမ်းအနားကျင်းပသည့်နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် ချူးမီ ထံသို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆက်သွယ်မိပြီး ရုပ်ရှင်အခမ်းအနား ကျင်းပမည့်နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ချျူးဟេង၏ ရုပ်ရှင်စတင်ရိုက်ကူးသည့် အခမ်းအနားတွင် ထူးခြားချက်ရှိသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်၍ ဆိုင်းဘုတ်များချိတ်ဆွဲကာ နံ့သာပေါင်း ထွန်းညှိပူဇော်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျီချီ သည် တောင်ပေါ်မှဆင်းကာ လေယာဉ်ဖြင့် အຮှန်ပြန်ရောက်သည်နှင့် လင်းလန် ရှိ တောင်တစ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲအတွင်း သူမသည် တောင်တက်လိုက်၊ ပြေးလွှားလိုက်နှင့် နေ့စဉ်လိုလို လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တောထဲတွင် ငှက်ဥများ ပေါက်ဖွားလာပုံကို စောင့်ကြည့်ရန် တစ်နေ့ကုန်သည်းခံ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အလွန်ပင် သန်မာနေပြီဖြစ်သည်။
သူမအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှာ ဘာမျှမဟုတ်ပေ။
လေယာဉ်ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျီချီ သည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကျောင်းဖော်သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံ အပ်နှံကာ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးပိုးလျက် ကန်စွန်းဖိနပ်စီးကာ ကိုယ်တိုင်ပြေးလာခဲ့သည်။
ချူးမီ က ကျီချီ ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဝန်ထမ်းများကို အထူးစေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ သူမရောက်လာသည်နှင့် ဓာတ်ပုံများတွင် မြင်ဖူးသည့် ဝန်ထမ်းက ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ ထိုသူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လက်ကို ဝှမ်းယမ်းပြကာ "မစ်ဇီပါလား!" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
ကျီချီ က ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသား တောင်တက်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် အမှန်တကယ် နာမည်ကြီးလာပုံရသည်။ တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်အထိ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏အမည်ပါရှိသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ပရိသတ်များ ကျပ်ညပ်နေသည်။ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာ အများပြည်သူအတွက် ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိကြောင်း သိသာသော်လည်း ဤမျှစိတ်အားထက်သန်နေကြသော မိန်းကလေးအုပ်စုမှာ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ရောက်ရှိလာကြသည်ကိုမူ မသိရပေ။
ကျီချီ က ခံစားချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ တက်လေတက်လေ လူဦးရေနည်းပါးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ထမ်းနှင့်အတူ လုံခြုံရေးများ ကာရံထားသည့် ရိုက်ကူးရေးနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်စွန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ပြီးပြည့်စုံသော လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် တရားဝင်မှုရှိစေရန် ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားများသည် ပတ်လည်ကို လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးများဖြင့် ပုံကြီးချဲ့ကာရံထားခဲ့ကြသည်။ မာန်မာနကြီးသော ပရိသတ်များနှင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြသော မီဒီယာသမားများ အတင်းဝင်ရောက်မလာနိုင်စေရန် ဝန်ထမ်းတိုင်းက လေဆာဘောပင်များကို ဆောင်ထားကြသည်။
မဝင်ရောက်မီ ဝန်ထမ်းက ကျီချီ ကိုလည်း တစ်ချောင်းပေးခဲ့သည်။
"မစ်ဇီ" သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် "တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါကို ဖွင့်လိုက်ရုံပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
...
ကျီချီ တစ်ယောက် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော "အထူးတပ်ဖွဲ့အဖွဲ့အစည်း" တစ်ခုခုထဲသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အပြုံးမပေါ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့ ကွေးသွားသောအခါ နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။ ဝန်ထမ်း၏ အသက်ကြီးပိုင်းမျက်နှာမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားကာ အကြည့်လွှဲရန် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ကျီချီ ကို အဓိကသရုပ်ဆောင်များ စုပေါင်းဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေသည့် နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ချူးမီ က ဤမိန်းကလေးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစိုးရိမ်ပူပန်နေရသည့်အပြင် သူမကို လာရောက်ကြိုဆိုရန် လူပင်စေလွှတ်ခဲ့ရသည်ဆိုသည်ကို သူ နားလည်လာခဲ့သည် — အနုပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှမလျော့နည်းဘဲ အလွန်တရာ ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလှသော ဤမိန်းကလေးကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးရမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်းအချို့ကမူ ကျီချီ ကို ချူးမီ ၏ ချစ်သူဟုပင် ထင်မှတ်နေကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကျီချီ ကို မြင်ပြီးနောက် ချူးမီ က အလျင်စလို ဦးညွှတ်ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။
"မစ်ဇီ" ချူးမီ က အမြန်ပင် ထိုမိန်းကလေးကို အမြင်အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် အတွင်းပိုင်းစက်ဝိုင်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ နံ့သာပေါင်းပလ္လင်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေကြသော ပုံရိပ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းနှင့် လူရှုပ်လူပွဖြစ်နေသော်လည်း ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းပင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါရိုက်တာ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ထိုလူငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ်အလေးချိန် ဆယ်ကီလိုဂရမ် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး မူလကသွယ်လျသော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပို၍ထောင့်စွန်း ပေါ်လွင်လာစေကာ အဝတ်အစားများကိုပင် ကြီးမားသည့် အရိုးဘောင်တစ်ခုကသာ ထောက်ပံ့ထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းချီ သည် ရုပ်ရှင်ထဲမှ ချန်စီဆိုသည့် ဇာတ်ကောင်ဝတ်စုံဖြစ်သော စင်ကြယ်သည့် အဖြူရောင်ဦးထုပ်ပါ ဟူဒီအင်္ကျီနှင့် အဖြူရောင်ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစအဆုံး အဖြူရောင်ဖြစ်နေကာ သူအမြဲဝတ်ဆင်နေကျ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံရသည်။
သူတို့မတွေ့ဆုံရသည်မှာ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်များနေစဉ်အခါက ကျီချီ တစ်ယောက် မတွေးမိခဲ့သော်လည်း ယခုလို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ သူမ သူ့ကို အမှန်တကယ် လွမ်းဆွတ်နေမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ပြေးသွားပြီး ဖက်လှဲတကင်းနေချင်သည့် လွမ်းဆွတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေက များပြားလွန်းနေသဖြင့် သူမ အနည်းငယ်ရသေ့မထွက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ်စူလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် ကျန်းချီ ၏ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဂျာကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာပြောပြရန် ခြေဖျားထောက်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။
ထိုလူငယ်လေးမှာ မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ အနည်းငယ်သာ တိုးထွက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားဟန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
...
အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်ရသည်မှာ ခေါင်းခဲစရာပင်ဖြစ်သည်။ သင်သွားလေရာရာ၌ မိန်းကလေးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ကျီချီ မှာ မသိစိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူမိသွားပြီး စိတ်အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်လာရသည်။
"ပရိသတ်မလေး" တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းချီ ၏ ရုပ်ရှင်အသစ်တွင် ပါဝင်မည့် သရုပ်ဆောင်စာရင်းကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် ကြိုတင်ရှာဖွေလေ့လာထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဂျာကတ်ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးမှာ ရုပ်ရှင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် မုန်းလီအဖြစ် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်မည့် ရှောက်လင်ဖြစ်ကြောင်း သူမကောင်းကောင်း သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်ထဲတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်နှစ်ဦးစလုံးသည် ထူးဆန်းကွဲပြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး နှစ်မျိုးစီရှိကြသည်။ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်တွင် ကျားမလိင်ဝိသေသ ကမောက်ကမဖြစ်မှုရောဂါရှိပြီး အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်မှာမူ သူမ၏ လိင်တူချစ်ကြိုက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသူဖြစ်ရာ ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ရိုမန်းတစ်ဆန်သော အခန်းများ လုံးဝမပါဝင်ပေ။
ကျီချီ က ဤယုတ္တိတရားကို သဘာဝကျကျ နားလည်သော်လည်း ကြည့်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမကို အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်စေဆဲပင်ဖြစ်သည်။
ဟာ၊ တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ သူမ ဒါကို ကျင့်သားရသွားရလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် နောင်လာမည့်အချိန်များတွင် အခြားမိန်းကလေးများနှင့် ဖက်လှဲတကင်းလုပ်ခြင်း၊ နမ်းရှိုက်ခြင်း၊ အသည်းယားစရာ အခန်းများကိုပင် ရိုက်ကူးရမည်ဖြစ်သည်ကို ဆိုလိုခြင်းပင်တည်း... ဩော်၊ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ဘတ်ထဲမှာ တကယ်ကို နာကျင်လှပါတယ်ကွယ်။
ကျီချီ ၏ မျက်လုံးများမှာ မသိစိတ်ဖြင့် "မကျေနပ်မှုများ" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မလှမ်းမကမ်း လူအုပ်ကြီးကြားတွင် စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော "ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ" ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ကျန်းချီ ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းဖြင့် သူမ၏ မကောင်းသောစိတ်သဘောထားကို မသိစိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ အလုပ်ပြီးဆုံးကာ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာမည့် အချိန်မတိုင်မီမှာပင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ကျန်းချီ က ကျီချီ ကို မြင်လိုက်ရပြီး ယနေ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ပုံမှန်အားဖြင့် လျစ်လျူရှုတတ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် "အပြုံး" အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လူအများရှေ့တွင်၊ ဒါရိုက်တာနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားများ ဝန်းရံထားလျက်နှင့် ထိုလူငယ်လေးမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြေးအလွှားသွားလို့မဖြစ်ပေ။
မိန်းကလေးက ကျန်းချီ ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရခြင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စာတိုတစ်စောင်ပို့လိုက်သည် - [ကားထဲမှာ စောင့်နေမယ်နော်။]
ကျန်းချီ ဤနေရာတွင် နံ့သာပေါင်းထွန်းညှိပူဇော်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ စောင့်နေသော်လည်း သူ့ဘေးတွင် သွားရပ်ခွင့်မရှိသောကြောင့် ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကျီချီ စာတိုပို့ပြီးနောက် သူမဘေးနားရှိ ချူးမီ ကို ကျန်းချီ ၏ ကားဆီသို့ ခေါ်သွားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး လက်ထောက်ကလည်း သူမ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သဘာဝကျကျပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ချန်တင်းမှ ကျန်းချီ အတွက် စီစဉ်ပေးထားသော ကားမှာ ထိုင်ခုံခုနစ်ခုပါရှိသည့် ကြီးမားသော ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေး ဗင်ကားကြီးတစ်စီးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတန်းကို ခဏတာအနားယူရန် လဲလျောင်းနိုင်သည့် ဆက်စပ်နေသော ထိုင်ခုံငယ်လေးများပါရှိသည့် ဧရိယာအဖြစ် တိုက်ရိုက်တိုးချဲ့ပြုလုပ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ကျန်းချီ ၏ လည်ပင်းရိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည့်အနေဖြင့် ကားပေါ်တွင် အိပ်စက်ရခြင်းကို နှစ်သက်သည့် ဝါသနာနှင့်အညီ အထူးပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းလည်းဖြစ်သည်။
ကျီချီ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သောအခါ နောက်ခန်းတွင် သူမယခင်အကြိမ်က ကျန်းချီ ကို ပေးရန်ယူလာခဲ့ဖူးသည့် ရင်းနှီးပြီးသား Kindle စာဖတ်စက်နှင့် ကြိုးမဲ့နားကြပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူယခုအခါတွင် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန် ဆန္ဒရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျီချီ မှာ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြုံးမိလေသည်။ ၎င်းတို့အပြင် စောင်များ၊ နူးညံ့သောခေါင်းအုံးများအပြင် လက်ပ်တော့ပ်များ၊ တက်ဘလက်များနှင့် အခြားသော မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။
“မစ်ကျီ၊ နောက်ခန်းမှာ ခဏလောက် လဲလျောင်းပြီး အနားယူလိုက်ပါ။ ညီချီရောက်လာဖို့ တစ်နာရီလောက်တော့ ထပ်ကြာဦးမယ်ထင်တယ်” ဟု ချူးမီ က ကျီချီ ကို ကားပေါ်သို့ တက်ရန်ကူညီပေးရင်း ဂရုတစိုက် ဆက်လက်မှာကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အလုပ်များဖြင့် အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေကျ လူတစ်ဦးပမာ သူက အမြန်ပင် ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျီချီ ကားပေါ်တွင် ခဏမျှထိုင်နေလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော ဆူညံသံစူးစူးများသည် ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ထိုသို့ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုက တင်းမာနေခဲ့သော လူငယ်မလေး၏ အာရုံကြောများကို တစ်ရှိန်တည်း ပြေလျော့သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်လနီးပါးကာလအတွင်း သူမကိုယ်တိုင် အတော်လေးမောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤကျယ်ဝန်းလှသော ဗင်ကားကြီး၏ နောက်ခန်းသည်လည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပုံရသည်။
အိပ်ငိုက်ချင်စိတ်များက ကျီချီ ကို လွှမ်းမိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ မျက်ခွန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရုန်းကန်နေရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သမ်းဝေရင်း နောက်ခန်းဘက်သို့ တွားသွားကာ ကျီချီ က ကွေးကွေးလေး လဲလျောင်းလိုက်သည်။ စောင်ကိုဆွဲခြုံလိုက်သည်နှင့် ဝါဂွမ်းလုံးနုနုလေးတစ်ခုအတွင်း ကျီချီ က ဝန်းရံခံထားရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရပြီး ဤဝန်းကျင်တွင် ပို၍ပင် အိပ်စက်ချင်စိတ် တိုးလာခဲ့သည်။
“ခဏလေးပဲ အိပ်လိုက်မယ်၊ ကျန်းချီ ရောက်လာရင် ငါနှိုးမယ်လေ။”
အိပ်မပျော်မီ ကျီချီ က ထိုသို့ မိမိကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးနေခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် အိပ်ချင်လာပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်မှီလိုက်သည်နှင့် အလွန်အမင်း အိပ်ပျော်တတ်သူ ဖြစ်သွားကာ တစ်ခါအိပ်ပျော်သွားပြီဆိုလျှင် မည်သည့်အရာကမျှ သူမကို မနှိုးနိုင်တော့ကြောင်း မေ့သွားခဲ့သည်။
အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က ကျီချီ တွင် "သဘာဝရန်သူ" တစ်ဦးရှိခဲ့ဖူးသည်။
— သူမ၏ သမိုင်းဆရာမ ဖြစ်ပေသည်။
အကြောင်းပြချက်ကို မသိရသော်လည်း ထိုမျက်နှာထားရိုးသားပုံရသည့် ဆရာမတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်အတတ်မျိုးရှိနေသကဲ့သို့ ကျီချီ က ခံစားရသည်။ သမိုင်းချိန်တိုင်းတွင် သမိုင်းဆရာမ၏ သင်ကြားမှုကို နားထောင်ရင်း ကျီချီ မှာ တစ်စုံတစ်ရာ၏ သင်းမူးခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အိပ်ငိုက်ချင်စိတ်ကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပေ။
သူမသည် စောစောအိပ်၊ စောစောထလေ့ရှိပြီး မပင်ပန်းသော်လည်း သမိုင်းချိန်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အိပ်ငိုက်လာတတ်သည်။ သို့သော် အခြားသင်ခန်းစာများတွင်မူ ဤကဲ့သို့ မခံစားရပေ။ ကျီချီ က စာကျက်ကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ပထမအကြိမ်နှင့် ဒုတိယအကြိမ်များတွင် သမိုင်းဆရာမက ကြီးကြီးမားမားမတွေးဘဲ မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ အနည်းငယ်ဆူပူလိုက်ရုံဖြင့် လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအရာက အကြိမ်ကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်လာသောအခါတွင်မူ သည်းခံတတ်သော ဆရာမပင်လျှင် စိတ်တိုလာခဲ့သည်။
သမိုင်းသင်ခန်းစာတစ်ခုတွင် ကျီချီ က တစ်ဖန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး စားပွဲခုံကို ကျယ်လောင်စွာ ထုနှက်သံကို ယောင်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျီချီ! မင်းဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ!” လူငယ်မလေးက အိပ်ချင်မူးတူးမျက်လုံးများကို ပွင့်လာပြီး ဆရာမက သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် - “မင်းက ငါ့ရဲ့အချိန်တိုင်းမှာ အိပ်ပျော်နေပြီး ငါတောင် မနိုးနိုင်ဘူး! မင်းညက နောက်ကျမှအိပ်တာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဘာပြဿနာများရှိနေလို့လား?!”
…
ကျီချီ က ဤကဲ့သို့သော "ဆန်းကြယ်သော" အချိန်မျိုးတွင် အာရုံများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအိပ်ငိုက်လာရသည်ကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် တိတ်တဆိတ်ထရပ်ကာ ဆရာမ၏ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကိုသာ ခံယူရတော့သည်။
ထို့နောက် သူမက နာခံမှုရှိရှိဖြင့် “ဆရာမ၊ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု တောင်းပန်ခဲ့သည်။
“တောင်းပန်တယ်ဟုတ်လား? နောက်တစ်ခါကျရင်လည်း ဒီလိုပဲလုပ်ဦးမှာလား?” သမိုင်းဆရာမ၏ နှာခေါင်းမှာ ဒေါသကြောင့် လုလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ဒါက မင်းရဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲလား?”
ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း ဆရာမ၏ "ဟာသဉာဏ်" ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သဘောကျရယ်မောခဲ့ကြသည်။
ကျီချီ က ထိုအချိန်က သူမလည်း ရယ်ချင်ခဲ့ကြောင်း သတိရမိသော်လည်း ထိုအရာမှာ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုသာဖြစ်နေခဲ့သည် — အကြောင်းမှာ သမိုင်းဆရာမကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအိပ်ငိုက်လာရသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်ဘဲ မတရားခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်တည်း။
သို့သော် တစ်န်းလုံးတွင် ကျန်းချီ တစ်ယောက်တည်းသာ မရယ်မောခဲ့ပေ။
ကျောင်းသားလေးမှာ ကျောင်းသားများရှေ့တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရပြီး စင်ပေါ်မှဆင်းမရသည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်သဖြင့် ထရပ်ကာ သူမအတွက် "အပြစ်ခံယူ" ပေးခဲ့သည်။
“ဆရာမ၊ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ” ကျန်းချီ ၏အသံမှာ အေးစက်နေပြီး မျက်လုံးအစုံကို ပွင့်လျက်နှင့် မုသာဝါဒဆိုခဲ့သည် - “ကျွန်တော်အတန်းမစခင် သူ့ကို အအေးမိပျောက်ဆေးတိုက်လိုက်လို့ ဆေးရှိန်နဲ့ အိပ်ငိုက်သွားတာပါ”
ကျီချီ မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ဘက်သို့ ဗလာကျင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အအေးမိပျောက်ဆေးဟုတ်လား?” သမိုင်းဆရာမမှာ ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားဘဲ ကျီချီ ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - “မင်းမကျန်းမာဘူးလား?”
ကျန်းချီ ကို အပြစ်ခံခွင့်ပေးရန်အတွက် ကျီချီ က “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဝန်ခံရန် မလုပ်ရက်နိုင်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာသာနေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်စလုံးက တံဆိပ်ခတ်ထားသော အိုးကဲ့သို့ နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး သမိုင်းဆရာမလည်း ကျီချီ အတန်းထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် အိပ်ပျော်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် အတန်းပြင်သို့ အတူတကွထွက်ရပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
အတန်းပြင်တွင် ကျီချီ က ကျန်းချီ အား တိုးတိုးလေးမေးခဲ့သည် - “ရှင်ဘယ်တုန်းက ကျွန်မကို အအေးမိပျောက်ဆေး တိုက်ဖူးလို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်မအတွက် အပြစ်ခံပေးတာလဲ?”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” လူငယ်လေးက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ရုံသာရှိသည် — “ဒီလိုဆိုရင် မင်းပုံမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အိပ်လို့ရတာပေါ့။”
…
ကျန်းချီ က သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး "မကောင်းဆိုးဝါးကို ကူညီရန်" နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
အထက်တန်းပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ်များတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး အတူတကွကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် အချိန်များမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ပျော်စရာကောင်းသော အချိန်လေးများက တိုတောင်းလွန်းပြီး အိပ်မက်များကလည်း ထူးဆန်းပြောင်းလဲသွားတတ်သည်က ဝမ်းနည်းစရာပင်ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ… ကျန်းချီ…
ကျီချီ မှာ သူမ၏အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးများထဲကကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်သည် — ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြီးမားသော မော်တော်ယာဉ်၏မျက်နှာကျက်မှာ မြင့်မားနေသဖြင့် လူငယ်မလေးမှာ ခေါင်းမထိမိခဲ့ပေ။
ဤလေးနှစ်အတွင်း သူမသည် ရှေးခေတ်ကကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့တော့ပေ။
“ချီချီ။” ကျီချီ က ရင်ဘတ်အနည်းငယ် မြင့်တက်လာလျက် ကြောင်အန်းအန်းထိုင်နေစဉ် သူမ၏ဘေးနားမှ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လူငယ်လေး၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည် - “နိုးပြီလား?”
ဤသည်မှာ ကျန်းချီ ၏အသံပင်ဖြစ်သည်။
ကားပေါ်တွင် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာရှိနေသည်။
မိန်းကလေးက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူမကိုငေးကြည့်နေသော ကျန်းချီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမှသာ ကျီချီ က သူမမည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်မှာ အမှောင်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး လူငယ်လေး၏ ပယင်းရောင်မျက်ဝန်းများက မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ဆက်လက်တောက်ပနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။