*လူတစ်ယောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပိုပြီး ချို့တဲ့လေ၊ အဲဒီအရာကို ပိုပြီး တောင့်တလေပါပဲ။*
ကျန်းချီ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ပြန်လာခဲ့တာ၊ သူတို့ကို လာကြည့်ဖြစ်ခဲ့တာက ምናልባት သန်းခေါင်ယံ အိပ်မက်တွေထဲမှာ ကျန်းရှီ သူ့အတွက် ရဲစခန်းမှာ သတင်းပို့ပေးခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို သူ့စိတ်ထဲက အမြဲတမ်း မှတ်မိနေလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျန်းရှီနဲ့ ဂွမ်းယွဲ့တို့က သူ့အတွက် သက်သက်စစ်စစ် လုပ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီမြင်ကွင်းက သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝထဲက ရှားရှားပါးပါး ‘နွေးထွေးတဲ့’ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်နေတာကြောင့် ကျန်းချီ အဲဒါကို အထူးသဖြင့် မှတ်မိနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ ထောင်က ထွက်လာပြီးနောက် မထင်မှတ်ဘဲ သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိသလို အခုလို ချမ်းသာကြွယ်ဝလာလိမ့်မယ်လို့လည်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိနေပြီဆိုတော့ အကြွေးတွေကို ပြန်ဆပ်သင့်ပါပြီ— ကျန်းရှင်းရန် သူ့ကို အသတ်မခံရအောင် တားဆီးပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျန်းရှီကို ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။
ယခင်ကထက် အများကြီး အိုမင်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ ဂွမ်းယွဲ့ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျန်းချီ က နှေးကွေးစွာဖြင့် စကားစလာခဲ့သည် — "အဒေါ်။"
စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဆိုလိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးဖြစ်သူ၏ မှိုင်တွေနေသော မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို တဖြည်းဖြည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်အံ့သွားပြီးမှ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "ဟင်... ဟင်၊ အာချီ လား။"
"အင်း။" ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း မျက်နှာဖုံးကို တစ်ဝက်လောက် ဆွဲချွတ်လိုက်သည် — "ကျွန်တော်ပါပဲ။"
"မင်း၊ ဘာလို့... အာ၊ ရောက်လာတာလဲ။" အမျိုးသမီးမှာ ပြောစရာစကားများပင် ရှုပ်ထွေးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး လှုပ်ရှားရင်း ကျန်းချီ အနားသို့ တိုးလာရန် နေရာဖယ်ပေးရှာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့သည့်အនယ် လှည့်လည်ကြည့်နေရင်း — "ဒီမှာက ရှုပ်ပွနေတာ၊ ဒီဈေးထဲက အကြောင်း မင်းသိသားပဲ... အဒေါ့်ကို ကြိုလည်း မပြောဘူး၊ ကြိုပြောထားရင် ဟင်းကောင်းလေး ဘာလေး ချက်ကျွေးလို့ ရတာပေါ့။"
"ဘာမှ မပင်ပန်းပါနဲ့။" ကျန်းချီ က အထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် အိမ်တစ်ပတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကအတိုင်း အထူးတလည် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆင်ခြေဖုံးဈေး နောက်ဘက်ရှိ အိမ်များမှာ မီးခိုးရောင် နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များဖြင့် အားလုံး ‘ရိုးရှင်း’ ကြသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်အချို့ ရှိနေပြီး ထိုပန်းကန်များမှာ ထမင်းပင် မစားရသေးသည်မှာ ထင်ရှားကာ အိပ်ရာအောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ပုံထား၏။
သူ ဒီမှာ နေခဲ့စဉ်ကနဲ့ ဘာမှ သိပ်ပြီး မကွာခြားလှပေ။
ဒီလောက်များပြားတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျန်းရှီနဲ့ သူ့ဇနီးမယား သားသမီးတွေဟာ ဒီလို ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ပွနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ နေရာပြောင်းရွှေ့ဖို့ အကြံအစည် တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိဘဲ ဆက်လက် နေထိုင်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါတလေ အစီအစဉ်တွေက အပြောင်းအလဲတွေကို မမီလိုက်တတ်လို့ပါပဲ — ချန်ကုန်း ဟူတုံ တဲစုရပ်ကွက်က လမ်းကြားတွေဟာ မြေနေရာ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရေး လုပ်တော့မယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတဲ့အထိ လင်းလန် ရဲ့ မြေယာပေါ်လစီက ချန်ကုန်း ဟူတုံကို လုံးဝ မထိတွေ့ခဲ့ပါဘူး။
ဒါ့အပြင် ကျန်းချီ က သူတို့ကို ချန်ကုန်းက အိမ်ကို ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းရှီတို့ မိသားစုဟာ အိမ်ယာဖယ်ရှားပြီး ပြောင်းရွှေ့ရမယ့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး။
"အာချီ၊ ညစာ စားသွားနော်။" ဂွမ်းယွဲ့က လူငယ်လေးရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပုံစံကို ခိုးကြည့်ရင်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အိမ်ထဲက အပူချိန်က ဒီဂရီအနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် — "မင်းဦးလေး ကုန်သွားဝယ်တာ၊ ခဏနေရင် ပြန်လာတော့မှာပါ။"
ကျန်းချီ က ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဂွမ်းယွဲ့က ဒီကောင်လေးက အရင်အတိုင်း ငြိမ်ဆိတ်နေဆဲပါလားလို့ တွေးမိနေသည်။
ကျန်းချီ က အလယ်တန်း ကျောင်းသားအရွယ်တုန်းက သူတို့အိမ်ရဲ့ အနောက်ခန်းမှာ နေထိုင်စဉ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းတဲ့နေရာမှာ ကူပေးတာနဲ့ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ပေးတာကလွဲပြီး သာမန်ရက်တွေမှာ စကားပြောလေ့ အလွန်နည်းပါတယ်။
ဂွမ်းယွဲ့နဲ့ ကျန်းရှီတို့က ကျန်းချီ မမွေးခင် သူတို့ရဲ့ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ်တုန်းက လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အမှန်တရားအရ ပြောရရင် သူမက ဒီကောင်လေးနဲ့ အကြိမ်များစွာ ဆက်ဆံဖူးပေမဲ့ အမှတ်တရ အများစုကတော့ ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူမရဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူ၊ တိရစ္ဆာန်ထက် ဆိုးရွားတဲ့ သူ့အဖေရဲ့ အနိုင်ကျင့်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံရပြီး ဆေးရုံမှာ အမြဲတမ်း ကုသမှုခံယူနေရတဲ့ ပုံစံတွေချည်းသာ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။
ဒီကောင်လေးက သနားစရာ ကောင်းလှပေမဲ့ ကျန်းရှင်းရန်ကို အရှက်မရှိတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာက ဘာလဲ။
ဒါ့အပြင် သူမနဲ့ ကျန်းရှီမှာလည်း ပိုက်ဆံမရှိ၊ အရည်အချင်းမရှိသလို အကူအညီမဲ့နေကြပြီး ကျန်းချီ ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျန်းချီ က အိမ်ကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးမှသာ ဒီကို လာနေခွင့်ပေးခဲ့မိတဲ့အတွက် ဂွမ်းယွဲ့ တစ်ယောက် အတော်လေး အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့... လူအများစုကတော့ အတ္တကြီးတတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါပဲ။
သူမက သာမန် ပြည်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂွမ်းယွဲ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ သနားကြင်နာစိတ် ရှိသလို အတ္တဆန်တဲ့ တွက်ချက်မှုတွေနဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ‘အရှက်တရား’ လည်း ရှိပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျန်းချီ တစ်ယောက် ရုပ်ရှင်အချို့မှာ သရုပ်ဆောင်တော့မှာဖြစ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝလာပြီဆိုတာကို သူတို့ အချိန်အတန်ကြာကတည်းက သိရှိခဲ့ကြပေမဲ့ ဂွမ်းယွဲ့နဲ့ ကျန်းရှီတို့က အံ့သြသွားကြရုံမှလွဲပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ ငြိမ်သက်မှုကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ဖို့ တွေးခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် တွက်ချက်မှုတွေ ရှိနေကြရင်တောင်မှ သူတို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ရှိနေပါသေးတယ်။
ဒီကလေး အနိုင်ကျင့်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီးမှ သူ့အိမ်ကို ပြန်တောင်းချင်သေးတာလား။ အခု သူ နာမည်ကြီးလာတော့မှ အနားကို ကပ်လာကြတာလား။ သူတို့က ဘယ်လိုလူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလဲ။
တကယ်လို့သာ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့က လူတိုင်းမုန်းတီးကြတဲ့ အစ်ကြီးဖြစ်သူ ကျန်းရှင်းရန်နဲ့ ဘာမှ မကွာခြားတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အလိုလိုနေရင်း ကျန်းချီ တစ်ယောက် “နာမည်ကြီး စတား” တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ဂွမ်းယွဲ့နဲ့ ကျန်းရှီတို့က အိမ်မှာ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ က သူတို့ဆီကို ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
အံ့သြသွားရတာ တစ်ပိုင်းထားဦး၊ ဂွမ်းယွဲ့က အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိပါသေးတယ်— ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျန်းချီ ဘာကြောင့် သူတို့ဆီကို လာတာလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်လို့ပါပဲ။
သူ့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်အတွက် ပြန်လာတာများလား။ ဒါပေမဲ့ ချန်ကုန်းလမ်းကြားက အိမ်က တန်ဖိုးကြီးလှတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျန်းချီ က အခု အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို လိုအပ်လို့လား။
ဂွမ်းယွဲ့က ထမင်းချက်ရင်း ဒီအကြောင်း ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ တွေးနေခဲ့သည်။ မိနစ်ဝက်လောက် ကြာသွားပြီးမှ ကျန်းရှီ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းရှီ တံခါးဖွင့်ဖွင့်ချင်းမှာပဲ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ယူလာပေးဖို့ ဂွမ်းယွဲ့ရဲ့ နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တုံ့ပြန်သံ မကြားရသေးခင်မှာပဲ သူ့အကြည့်တွေက စားပွဲမှာ ကျောခိုင်းထჯိုင်နေပြီး သွယ်လျ၍ ဖြောင့်တန်းနေတဲ့ ပုံစံရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို ကျရောက်သွားပါတယ်။
"ဧည့်သည် ရောက်နေတာလား။" ကျန်းရှီက ဒီလူကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူးလေလို့ တွေးလိုက်မိပြီး တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည် — "ဘယ်သူလဲ။"
ထိုသူ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချီ က ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။
အခန်းတွင်းက မီးရောင်က မှိန်ဖျော့နေပေမဲ့ ကျန်းရှီကတော့ လူငယ်လေးရဲ့ နူးညံ့ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ တနေရာတည်းမှာ တောင့်တင်းရပ်တန့်သွားရတော့သည်— သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ပန်းသီးအချို့တောင် လက်ထဲကနေ လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ဦးလေး။" ကျန်းချီ က ဦးဆောင်ပြီး စကားစလာကာ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ အလိုလို ထရပ်လိုက်သည်။
"အ-အာချီလား။" ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့သြထိတ်လန့်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက အေးစက်စက် ပုံစံရှိတဲ့ လူငယ်လေးကို မှိုင်းင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် အသံအက်ကွဲသွားသည် — "ရောက်လာတာပဲ၊ ဘယ်... ဘယ်လိုနေလဲ၊ အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
ဂွမ်းယွဲ့ရဲ့ အခက်တွေ့ပြီး စကားတွေ ထစ်အနေပုံနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျန်းရှီက ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ က အတင်းပြုံးပြလိုက်သည် — "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"
ပြောနေတုန်းမှာပဲ ဂွမ်းယွဲ့က ဟင်းပွဲတွေကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမက ကျန်းချီ ကို အနေခက်စွာ ပြုံးပြရင်း တည်ခင်းပေးလိုက်သည် — "မင်းရဲ့ ညီငယ်က အခု အလယ်တန်းမှာ၊ ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား နေတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အိမ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပါပဲ။"
ဆိုလိုချင်တာကတော့ လူတွေလည်း အကုန်စုံနေပြီဖြစ်လို့ စားလို့ရပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။
ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ အထူးတလည် အလုပ်ရှုပ်မခံဘဲ စားပွဲပေါ်က ထမင်းပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စားစပြုလိုက်သည်။
ဂွမ်းယွဲ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အဲ့လောက်ကြီး မကောင်းလှပါဘူး၊ ဘာမှ ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားခဲ့တာကြောင့် သာမန် အိမ်ချက်ဟင်းတွေချည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ က ဘာမှ မကျေမနပ်ဖြစ်တာမျိုး မရှိဘဲ စားလိုက်ပါတယ်— သူက ဒီထက် ပိုဆိုးပြီး ပိုရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာတွေကိုတောင် စားဖူးခဲ့တာပါ။ အခက်အခဲဆုံး အချိန်တွေတုန်းကဆိုရင် အမှိုက်ပုံတွေထဲက အစားအစာတွေကိုတောင် လိုက်ကောက်စားခဲ့ဖူးတာပဲလေ။ အခုတော့ သူက အစားအသောက်ရဲ့ အရသာကို ရွေးချယ်နေဦးမှာတဲ့လား။
ဒီလူက အစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မညည်းညူခဲ့ပါဘူး။ သူ့ကို ပေးတာမှန်သမျှကို အေးအေးလူလူပဲ စားသုံးခဲ့ပါတယ်။
ထမင်းစားပွဲတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ဂွမ်းယွဲ့နဲ့ ကျန်းရှီတို့က ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေကြရုံသာ ရှိသည်။ ကျန်းချီ လာလည်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို၊ ရောက်လာပြန်တော့လည်း အရင်က ဒီမှာ သုံးနှစ်တိတိ နေထိုင်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း ရိုးရိုးအေးအေးနဲ့ တိတ်တဆိတ် ထမင်းဝင်စားသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းချီ က သူ လာခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။
"ဦးလေး၊ အဒေါ်။" သူက အရင်က ငွေသွင်းထားခဲ့သည့် ပိုက်ဆံကတ်ပြားကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကျန်းရှီ့ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့အားသင့်နေသော ထိုလူကြီး၏ အကြည့်အောက်တွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်— "ဒါ ဦးလေးတို့အတွက်ပါ။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်တော့ ငွေနှစ်သိန်းလောက်ဆိုရင် အသေးစားဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့နဲ့ ဦးလေးတို့နဲ့ ကျန်းယိအတွက် ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ လုံလောက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်ဗျ။"
ကျန်းယိ ဆိုသည်မှာ ကျန်းရှီ၏ သားဖြစ်ပြီး သူ၏ဝမ်းကွဲညီလေးပင် ဖြစ်သည်။
အရင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းချီ က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချခြင်းသည် မည်မျှခက်ခဲပြီး အမြတ်အစွန်း မရှိလှကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ကျန်းရှီတို့၏ ဘဝအခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေပါက ကျန်းချီ က ကူညီရတာကို ဝန်လေးမနေခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ က သန့်စင်သော သူတော်စင်တစ်ပါးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ ကျန်းရှီကို ငွေနှစ်သိန်းဖြင့် ကူညီခဲ့ခြင်းမှာ ကျန်းရှီက သူ့ကို အရင်က ကူညီဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ သတိရနိုင်သည့် အရွယ်ကတည်းက ကျေးဇူးတရားဆိုတာကို အလွန်နည်းပါးစွာသာ ရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ မှတ်မိသမျှ ကျေးဇူးတရားမှန်သမျှကို ပြန်ဆပ်ချင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လူငယ်လေး၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်က ကျန်းရှီရော ဂွမ်းယွဲ့ကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
"အာချီ၊ မင်းကလေ... မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲကွ။ မင်းရဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ယူရဲမှာလဲ။" ခဏကြာမှ သတိဝင်လာပြီးနောက် ကျန်းရှီ၏ မျက်နှာမည်းကြီးတစ်ခုလုံး အရှက်ရလွန်း၍ နီရဲသွားတော့သည်။ သူက စားပွဲဟောင်းပေါ်ရှိ ကတ်ပြားအသစ်လေးကို မှိုင်င် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်— "ငါတို့က မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ... ဘယ်တုန်းကမှလည်း မကျွေးမမွေးခဲ့ရဘဲနဲ့ မင်းရဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယူရ ဝံ့မှာလဲ၊ တကယ်လို့... တကယ်လို့လေ၊ မင်း ထောင်ကနေ ထွက်လာပြီးတော့တောင် ငါတို့က မင်းဆီ တစ်ခါမှ လာမကြည့်ခဲ့ရဘဲနဲ့။"
ထိုလူကြီးက စကားအများကြီး မဆိုဘဲ စကားစုအနည်းငယ်ကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြောနေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူ အရှက်ကွဲလွန်းသဖြင့် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်တော့သည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို အစောပိုင်းကတည်းက သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော ဂွမ်းယွဲ့မှာလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျပ်တည်းပြီး မှောင်ရီပျပျ ဖြစ်နေသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် လေထုက မာကျောခဲသွားမတတ် လေးပင်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ က သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် လူငယ်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် “ထိမိသောစကားလုံးများ” ကို မပြောတတ်သည့်အတွက် ဤသို့သာ ဆိုနိုင်ခဲ့သည်— "ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က စကားပြောမကောင်းဘူး၊ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော့်ကို စကားအများကြီး ဆက်မပြောခိုင်းပါနဲ့တော့။"
…
ကျန်းချီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ သူ့အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
"လိုက်ပို့စရာ မလိုပါဘူး။" လူငယ်လေးက သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးမှ အသာအယာ ပြောလိုက်သည်— "ယူလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်တစ်ခုကို ပြောင်းလိုက်ကြပါ။"
"အာချီ!" လူငယ်လေး ထွက်သွားတော့မည့်အကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှီက သူ လျစ်လျူရှုခဲ့ရသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်တွေးမိကာ စားပွဲပေါ်က လက်ကျန်ဟင်းပွဲများကို ငေးကြည့်ရင်း စကားနဲ့ပင် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ရင်ထဲမှာ နာကျင်ခံစားသွားရသည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်အမျိုးမျိုးတို့က သူ၏ လည်ချောင်းနှင့် မျက်လုံးထဲသို့ တရစပ် တက်လာကြသည်။ ကျန်းရှီက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လူငယ်လေး၏ အရှေ့ကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်—
"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။" ကျန်းချီ ရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ ကျန်းရှီက ဖန်သားပြင်လို အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံတို့ အက်ကွဲကာ ပြောလိုက်သည်— "ငါက တာဝန်ယူမှု မရှိတဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ပါ။"
ကျန်းချီ က မျက်တောင်လေး တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ကိုယ်ပိုင်မိဘတွေတောင် တာဝန်မယူကြတဲ့အခါ ဘယ်သူကမှလည်း တခြားလူတစ်ယောက်အပေါ် တာဝန်ခံရမယ်လို့ မရှိပါဘူး။" ကျန်းချီ က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်— "ဦးလေး၊ တချို့ရက်တွေကျရင် ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ဖြစ်ကြဦးမှာပါ။"
ကျန်းချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လမင်းအောက်က ရွံ့နွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူက ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့ ‘ဆန်တာကလော့စ်’ တစ်ယောက်လိုပါပဲ၊ သူတို့ တောင့်တနေတဲ့ လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်... တစ်ခုရှိတာက ကျန်းချီ ဆီကနေ ရရှိလိုက်တဲ့ ‘လက်ဆောင်’ က လူတွေကို အရှက်ရစေခဲ့တာပါပဲ။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ကျန်းချီ က ငွေကြေးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို၊ နာမည်ကျော်စောမှုနဲ့ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာကို ကျန်းရှီနဲ့ ဂွမ်းယွဲ့တို့ မသိခဲ့ကြပါဘူး။
သူ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူ့မှာ မိသားစုဆိုတာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို လူငယ်လေးက အတည်ပြုချင်ခဲ့လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းချီ က မဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးတဲ့ အရာတွေအတွက် စိတ်ကူးယဉ်မနေချင်ခဲ့ပေမဲ့ တခါတလေမှာတော့ သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ— သူ ထောင်ကနေ ထွက်လာတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နာမည်တွေလည်း အများကြီး ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ကျန်းရှီက သူ့ကို လာမရှာခဲ့တာလဲ။
တကယ်ပဲ သူက ကျိန်စာသင့်နေပြီး သွေးစွန်းတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့များလား။
လူတစ်ယောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ နည်းပါးနေတဲ့အခါ အဲဒီအရာကို ပိုပြီး တောင့်တလာတတ်ကြစမြဲပါပဲ။
ဒါကြောင့် သူက အလကားလူတစ်ယောက်ဆိုတာနဲ့ ဒီလိုလုပ်ရပ်က မလိုအပ်ဘူးဆိုတာကို သိနေခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းချီ လည်း မလာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တမ်းမှာ သူက ‘မိသားစု မေတ္တာ’ လို့ခေါ်တဲ့ ဖမ်းဆုပ်လို့မရနိုင်တဲ့ အရာကို အလွန်အမင်း လိုချင်နေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ အဲဒီအရာကို သူ ဘယ်တော့မှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်။
ဈေးနောက်ဘက်က လမ်းကြားထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းချီ က မသိမသာ ရပ်တန့်သွားကာ ကောင်းကင်ယံက လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီနေ့က တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ လပြည့်နေ့ဖြစ်နေပြီး လမင်းကြီးက ထူးထူးခြားခြား ဝန်းဝိုင်းကာ တောက်ပလွန်းပြီး ရှင်းသەنနေခဲ့သည်။
ကျီချီ လည်း သူ့လိုပဲ ဒီကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေမလား။ [[NAMelock_003]] က နှုတ်ခမ်းကို စုတိုလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ အဲဒီမိန်းကလေးထံသို့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
အဲ့ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက် စာတိုလေးတစ်စောင်ပါပဲ။
[.: ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လမင်းကြီးကို ကြည့်ချင်တယ်။]