Title: Mad Dog – Chapter 3: Unusual Person | NovelPing

ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ တို့ကို ရဲစခန်းရှိရာ မြို့ပြဧရိယာနှင့် ဝေးကွာလှသော ရှီမာဒါ ၏ ဆင်ခြေဖုံးအရပ်၌ တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကျီချီ ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ အနီးအနားတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ ရှိနေသဖြင့် အစောဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများ အပြေးအလွှား ရောက်လာချိန်တွင်မူ ကျီချီ မှာ ကျန်းချီ နှင့်အတူ ထောင့်တစ်နေရာ၌ ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ထိုင်နေကြလေပြီ။ ကျီချီ ၏ မိခင် မေရန် မှာ တစ်ညတာလုံး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူမ အပြေးအလွှား ရောက်လာစဉ်က ဆံပင်ပင် ကောင်းစွာမသပ်ရသေးပေ။ မိမိ၏ သမီးငယ် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငိုကြွေးရင်း ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်တော့သည်။

မိခင်အများစုမှာ မိမိတို့၏ ကလေးငယ်များ ဒုက္ခရောက်မည်ကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ရပ်မှန်ကို သိရှိပြီးနောက် မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့သည် ကျန်းချီ ကို အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ငွေကြေးဖြင့်ပင် ကျေးဇူးဆပ်လိုကြသော်လည်း ကျန်းချီ ၏ မိသားစုထံ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ထိုကောင်လေး၏ အေးစက်ခေါင်ဖျဉ်းပြီး ဝေးကွာဟန်ဆောင်သော အသံဖြင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်—

"မလိုပါဘူး။" ကျန်းချီ က ခေါင်းခါယမ်းရင်း ကျီချီ ၏ မိဘများ၏ စေတနာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးနဲ့ အဒေါ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမလိုပါဘူး။"

ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကောင်လေးမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အရပ်လည်း မမြင့်လှ၊ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေသည်။ သူက ဖျော့တော့ပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေပုံရကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေ၏။

သူသည် ငွေကြေး အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပုံ ပေါ်ပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် မလိုပါဘူးဟု ပြောရပါသနည်း။

လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ငွေကြေးဖြင့်သာ တိုင်းတာရန် ကျင့်သားရနေကြသော လူကြီးများအတွက် ဤအရာက အံ့ဩစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ စကားစပ်ပြီးနောက် ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ကို မည်သို့တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြရန် ရဲတပ်သားများနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မေရန် နှင့် ဇီမင်းလင် တို့မှာ ထိုရှင်းလင်းချက်ကို နားထောင်မှသာ ဖြစ်ရပ်အစအဆုံးကို နားလည်သဘောပေါက်တော့သည်။

ကျီချီ အဓမ္မခေါ်ဆောင်ခံရပြီး ကားပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံရသည့်နေရာမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လက်ကားဈေးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသူ အသီးသီးတို့သည် နံနက်စောစော အဆိုပါနေရာသို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားရောက် ယူလေ့ရှိကြသည်။ ကျန်းချီ မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချသူဖြစ်သော သူ့ဦးလေးနှင့်အတူ နံနက်စောစော ကုန်ပစ္စည်းသွားယူစဉ် တိုက်ဆိုင်စွာ ပါသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းချီ ၏ ဆံပင်စည်းကြိုးမှာ ထိုယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ကားတစ်စီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ကားအတွင်းဘက်မှ တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချီ တွင် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသည့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် တစ်စုံတရာ မမှန်ကန်ကြောင်း အနန္တသတ္တိဖြင့် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူသည် ကုလားကာကို လှပ်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ငတက်ကြိုးသဖွယ် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကလေးမလေးကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ့ဦးလေးကို ပြောပြခဲ့ပါက အခြားသူများ၏ အရေးကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ရန် တားမြစ်မည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ မှာ ကျီချီ နှင့်အတူ ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ထွက်ပြေးရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် 'ဘီလူးသရဲ' များ ပြည့်နှက်နေသော လောကကြီးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်ရာ သူ၏ ထက်မြက်မှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်စွမ်းတို့မှာ ဖန်လုံအိမ်ထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် ကျီချီ ကဲ့သို့ ပန်းပွင့်ငယ်လေးတစ်ပွင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပေ။

ငြိမ်းချမ်းသော ခေတ်ကာလတွင် နေထိုင်ကြသူများအနေဖြင့် စစ်ပွဲအတွင်း ပြည်သူတို့၏ ဝေဒနာကို နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ရဲစခန်းရှိ 'သာမန်' လူများမှာလည်း အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အချိန်ကိုက် လုပ်ဆောင်ချက် အစီအစဉ်များကို ကြည့်ကာ အင်မတန် အံ့ဩမိသွားကြရသည်။

ပို၍ပင် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုမျှ အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ကျန်းချီ က ထိုကား၏ နံပါတ်ပြားကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

ဤအချက်က ရဲတပ်သားများအတွက် အမှုဖော်ထုတ်ရန် အရေးပါသော သဲလွန်စတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုပေ။ တွေဝေထိတ်လန့်နေကြသော လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကောင်လေးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ နီလာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ပေါ်မလာပေ။

ကျန်းချီ မေးခဲ့သည်မှာ မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်– "ကျွန်တော် အခု သွားလို့ရပြီလား။"

…

ရဲစခန်းအတွင်း အကြောင်းပြချက် မရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးတစ်ခု လွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သူမှာ ကျီချီ ပင်တည်း။ သူမသည် ကျန်းချီ ထံသို့ ပြေးသွားကာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးရန် လုံးဝဆန္ဒမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး သူမ၏ ရေစိုနေသော မျက်ဝန်းများက မခွဲချင်စိတ်တို့ဖြင့် အရောင်လက်နေ၏။ "အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာနေတာလဲ။"

ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။

"ပြောပြလေ၊ နော်။" ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခံရကာ ပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသော ကျီချီ မှာ လူတို့၏ မျက်နှာပေးကို ဖတ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမက တစိုက်မတ်မတ် ဆက်ပြောသည်၊ "သမီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကစားချင်လို့ပါ။ သမီး ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်ရမလဲဟင်။ သမီး တကယ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ။"

"အဟမ်း၊ ချီချီ။" လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော မေရန် မှာ ကျန်းချီ တစ်ယောက် အနေရခက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျီချီ ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီး မဖြေချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေကို အတင်းအကျပ် မမေးရဘူးလေ ကလေးရဲ့။"

မဖြေချင်ဘူး ဟုတ်စ။ ဤသော့ချက်စာလုံးက ကလေးမလေး ကျီချီ ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဆို့နင့်နာကျင်သွားစေသည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် အကယ်၍ သူမသာ ကျန်းချီ ဘယ်မှာနေသည်ကို မမေးခဲ့ပါက နောင်တွင် သူ့ကို မည်သို့ရှာတွေ့နိုင်တော့မည်နည်း။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလား။

ကျီချီ မှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ နီရဲလာကာ ကြွေရုပ်လေးကဲ့သို့ မျက်နှာလေးဖြင့် အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းနေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်ရည်များ ကျလာတော့မည့်အလား ပေါ်နေ၏။ ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့မှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားကြကာ သမီးဖြစ်သူကို အသံတိုးတိုးဖြင့် အမြန်ချော့မော့ကြရသည်။

ကျန်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏတာမျှ တွေးတောနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာသည်– "ဆဌမ မူလတန်းကျောင်း။"

အတိုချုပ်အားဖြင့် သူသည် ဆဌမ မူလတန်းကျောင်းတွင် တက်ရောက်နေကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မေရန် မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျီချီ ကို အမြန်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "ချီချီ၊ ကြည့်စမ်း၊ အစ်ကိုလေးက သမီးကျောင်းနဲ့ တူတူပဲတဲ့။"

…

သူမလည်း ဆဌမ မူလတန်းကျောင်းမှပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းချီ မှာ သူမအား ထိုသို့ပြောပြမိခြင်းအတွက် အနည်းငယ် နောင်တရသွားမိသည်။

"တကယ်လား။" ကျီချီ က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး ကျန်းချီ ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်ကာ "အစ်ကိုလေး၊ အစ်ကိုလေးက ဘယ်အတန်းမှာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ မဖြေချင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်စများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က ငြင်းဆန်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ခဏကြာသော် စကားနည်းလှသော ကျန်းချီ က "တတိယတန်း" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က ကောင်လေး နားမလည်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေတတ်သူတစ်ဦးအတွက် တစ်စုံတစ်ဦးကို 'ငြင်းဆန်၍မရနိုင်ခြင်း' မှာ ကံကြမ္မာက စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အတူ ကျန်းချီ လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ၊ နောင်လာမည့် သူ၏ ဘဝခရီးလမ်းတွင် ကျီချီ ဟူသော ဤနောက်လိုက် ကလေးမလေး၏ ခဏတာ ပေါ်ထွက်လာမှုက သူ၏ အေးစက်သော ဘဝထဲသို့ သူ၏ လျစ်လျူရှုမှုကို အသာတကြည် ကျော်လွန်ကာ နေရောင်ခြည်ကို အဓမ္မ သွတ်သွင်းပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းချီ က တားဆီးတွန်းလှန်ခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ငရဲခန်းထဲရှိ လူတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံ တည်ရှိမှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြသကဲ့သို့ သူလည်း ကျီချီ ကို တွန်းလှန်ရန် သူ့ကိုယ်သူ မယုံကြည်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျန်းချီ အတွက်မူ ကျီချီ ဆိုသည်မှာ သူ၏ မီးခိုးရောင် ရင်ခွင် ကလေးဘဝတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော အရောင်အသွေးပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျီချီ အတွက်မူ ကျန်းချီ ဆိုသည်မှာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ဖူးသော အထူးခြားဆုံး 'သူငယ်ချင်း' ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် အရာရာကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသည့် အရွယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးကိုမူ ဗီဇအရ တရားသေ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ကလေးတစ်ဦး၏ နှစ်သက်မှု သို့မဟုတ် မုန်းတီးမှုမှာ စိတ်နှစ်ခွရှိသော လူကြီးများထက် ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ ကြိုက်သည်၊ မကြိုက်သည်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖော်ပြတတ်ကြ၏။

ထိုစဉ်က ကျီချီ သည်လည်း ကျန်းချီ ကို သူမ ကြိုက်နှစ်သက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနေခဲ့လေပြီ။

*

ကျီချီ ၏ ပြန်ပေးဆွဲခံရမှု အမှုမှာ ကျန်းချီ ပေးခဲ့သော ကားနံပါတ်ပြားနှင့် လင်းလန် ၏ လမ်းဆုံလမ်းခွအသီးသီးရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းများအရ လျင်မြန်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်မှု ရှိလာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျီချီ ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့သော လူမှာ ကလေးသူငယ် လူကုန်ကူးမှုနှင့် ပြန်ပေးဆွဲမှုများကို အထူးလုပ်ကိုင်နေသည့် အလိုရှိနေသော ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ဦးဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။

ဗီဒီယို စောင့်ကြည့်ကင်မရာထဲတွင် ကျီချီ ကို ကားပေါ်သို့ ပစ်တင်ခဲ့သော အလတ်စား လူကြီးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ထည်တောင့်တင်းသူ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာအသိအမှတ်ပြု စနစ်များကို အသုံးပြု၍ လူကုန်ကူးသူအဖြစ် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရဲတပ်ဖွဲ့က အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို စေလွှတ်ကာ တစ်ညတည်းဖြင့်ပင် ထိုရာဇဝတ်ဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်စီးနင်း ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ရှည်လျားသော လုပ်ငန်းကွင်းဆက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်— ဤသူယုတ်မာတို့သည် ကလေးငယ်များကို အထူးတလည် ပြန်ပေးဆွဲကာ ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်တန်းဒေသများသို့ ရောင်းချခဲ့ကြခြင်းပင်တည်း။

ကျီချီ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သတိပြုမိကြပြီးနောက် ဤရာဇဝတ်ကောင်များမှာ အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်နေခဲ့ကြသော်လည်း တရားဥပဒေ၏ လက်တံရှည်ကြီးက ၎င်းတို့နောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် မလွဲမသွေ မှီလာခဲ့ပြီး အားလုံး အဖမ်းခံကြရတော့သည်။

သို့သော် ဤအမှုကြီးကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည့် အဓိကသော့ချက်သဲလွန်စမှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးထံမှ လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ကျန်းချီ သာ ထိုမနက်ခင်းက ဦးလေးဖြစ်သူနှင့်အတူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆွတ်ခူးရန် မြို့ပြင်သို့ မသွားခဲ့ဘဲ ကျီချီ ကို မတော်တဆ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက ဤကောင်မလေး၏ ဘဝမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ တောင်တန်းနက်များဆီသို့ ရောင်းချခံလိုက်ရသော မိန်းကလေးများမှာ အလဟဿ အကူအညီတောင်းနေခဲ့ကြရပြီး ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်သူမှာ မည်မျှပင် ရှိခဲ့မည်နည်း။

အမှန်တရားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့မှာ ၎င်းကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် အေးစက်သော ချွေးအေးများ ပျံ့နှံ့လာသည်အထိ ဖြစ်ရလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်လုံးမစုံနိုင်ဘဲ ညများကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြရ၏။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျန်းချီ အပေါ် ကျေးဇူးတင် လေးစားမိသည်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ရှိနေပြီး ထိုကောင်လေးအား အသက်ကယ်ရှင်သကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံလိုနေကြကာ ငွေကြေးဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ရန် သို့မဟုတ် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြလေသည်…

သို့သော် ကျန်းချီ မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အရာရာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုကောင်လေးက သူ့စကားအတိုင်း ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်– "ဦးလေးတို့၊ အဒေါ်တို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး။"

ကောင်လေးမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှသည်။ ဇီမင်းလင် နှင့် မေရန် တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ကြရတော့သည်။ ကျန်းချီ မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရသည်ဟု ၎င်းတို့ တိတ်တဆိတ် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကိုမူ အတိအကျ မညွှန်ပြနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လုပ်သားခွင်၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ထင်ဟပ်နေသော လက်များနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဒဏ်ရာများပါရှိသည့် ဆယ်နှစ်သား ကောင်လေးတစ်ဦး မနက်စောစောတွင် မိသားစုအတွက် အလုပ်အကိုင်များကို ကူလုပ်ပေးရန် သွားရောက်ခြင်းနှင့် သေကံမရောက် သက်မပျောက်နိုင်သော အန္တရာယ်ထဲမှ ကောင်မလေးတစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း— ဤအရာအားလုံးမှာ မည်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြည့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသလိုပင် ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းချီ ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဤကောင်လေးထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ဘဲ သူ့ကို အလွန်တရာ အထီးကျန်ဆန်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မေရန် က ကျန်းချီ ၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ အလွန် ဆင်းရဲလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်းချီ ၏ အခြေအနေ မကောင်းလှသည်မှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့၏ ဆုလာဘ်များနှင့် အကူအညီများကို ဆက်လက် ငြင်းပယ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မတတ်သာတော့သည့်အဆုံး သူမအနေဖြင့် ကျောင်းတွင် ကျန်းချီ ကို ပိုမိုဂရုစိုက်ပေးရန်နှင့် ကူညီပေးရန် ကျီချီ အား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မှာကြားနိုင်ခဲ့ုံသာ ရှိတော့ပြီး ကလေးများသာလျှင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ နှလုံးသားများကို ကုသပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိခဲ့လေသည်။

ဤအကြံပေးချက်မှာ ကျီချီ ၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အမေ မပြောခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမသည် ကျီချီ အနေဖြင့် ကျန်းချီ ကို ရှာဖွေလိုစိတ်၊ သူနှင့်သာ ကပ်နေလိုစိတ်တို့က စိတ်အသိစိတ်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ကျောင်းတွင် ကျီချီ သည် ကောင်လေး၏ မာကျောအေးစက်မှုကိုလည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားချင်းတို့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုများကိုလည်းကောင်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်လေး၏ အဖော်ငယ်လေးအဖြစ် ဆန္ဒအလျောက် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောင်းတွင် ကျန်းချီ ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ ကောင်းမွန်လှခြင်း မရှိပေရာ ကျီချီ လည်း အတန်းဖော်များ၏ ဖယ်ကြဉ်မှုကို မကြာမီမှာပင် သတိပြုမိလာခဲ့သည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ဤအရွယ် မူလတန်းကျောင်းသားများအနေဖြင့် ‘အုပ်စုဖွဲ့ခြင်း’ နှင့် ‘အနိုင်ကျင့်ခြင်း’ ကဲ့သို့သော ဝေါဟာရများကို နားလည်သင့်သည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းချီ နှင့် စတင်ရင်းနှီးလာကတည်းက ကျီချီ မှာ နေရာတိုင်းတွင် အတန်းဖော်များက သူ့အား ‘လူသတ်သမားရဲ့သား’ ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ကြားနေရတော့သည်။

လူသတ်သမား…

ဖြူစင်ရိုးသားသော ကောင်မလေးမှာ ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် တုန်ရီသွားရပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ မြူခိုးကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် အတူကစားလေ့ရှိသည့် စားပွဲဖော် ဇီရွှမ်း ပင်လျှင် သူမနောက်တစ်တန်းသို့ ကျန်းချီ ကို ရှာရန် သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းခဲ့ရသည်– "ချီချီ၊ တကယ်ပဲ အဲဒီ ကျန်းချီ နဲ့ ကစားနေတာလား။"

ဇီရွှမ်း ၏ ဖြူစင်သော မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မုန်းတီးရွံရှာမှုတို့ ရောနှောနေသော အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်– "သူတို့တန်းက ယောကျ်ားလေးတွေ ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ သူက လူသတ်သမားရဲ့သားတဲ့။"

ကလေးအများစုမှာ လူကြီးများကဲ့သို့ သွင်ပြင်ယောင်ဆောင်တတ်ခြင်းနှင့် လောကဓမ္မကို နားလည်ခြင်း မရှိကြပေ။ ဤအရွယ်တွင် သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာ အများစုမှာ သဘာဝကျလှသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မနှစ်မြို့ခြင်း၊ ရွံရှာခြင်း အစရှိသည်တို့ ဖြစ်ကြ၏…

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ‘စိတ်အသိအောက်မှ’ ခံစားချက်များကပင် အရာရာကို ကောင်းစွာ နားမလည်သေးဆဲဖြစ်သော ကျီချီ ၏ နူးညံ့လှသော ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ စူးရှနာကျင်သွားသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဖြူစင်ချောမွေ့သော မျက်နှာလေးကို ဖောင်းကြွလိုက်ပြီး ကြည်လင်ချိုမြသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "ကျန်းချီ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ပါဘူး။ သူက လူတွေကို ကယ်ခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ သူ့ကို ကြောက်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့နဲ့ မကစားကြတာလဲ။"

စာကျက်ကောင်းသော ထိုကောင်မလေးမှာ ဤအရာမှာ လုံးဝ မတရားလွန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရရှာသည်။ သို့သော် ကလေးတို့၏ ကမ္ဘာတွင် ‘တရားမျှတမှု’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ ပိုမို ဖြူစင်လေလေ၊ ထင်ဟပ်လာသော အမှန်တရားများက ပိုမို ရက်စက်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ဇီရွှမ်း မှာ ကျီချီ ပြောနေသည်များကို နားမလည်ပုံ ပေတရာပေါ်နေသည်။ သူမသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်– "ဒါပေါ့၊ လူသတ်သမားရဲ့သားဆိုတော့ လူသတ်မှာပေါ့။ အားလုံးက အဲဒီလိုပဲ ပြောနေကြတာပဲ။"

"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ!" တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ကျီချီ မှာ ကြောက်လန့်သွားသော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားခဲ့သည်။ "ကျန်းချီ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဘူး။ သူက လူတွေကို ကယ်တာ။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျီချီ မှာ ဇီရွှမ်း ၏ မှင်တက်သွားသော မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ဇီရွှမ်း နှင့် အတူတကွ ပြန်ရန် မစောင့်ဆိုင်းခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်မလေးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငိုချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောင်လာမည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှသာ ကျီချီ သည် ထိုစဉ်က သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပေသည်။ ၎င်းကို ‘ရင်နာခြင်း’ ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

သူမသည် ကျန်းချီ အတွက် စာနာမနာလို ဖြစ်မိခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်အမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ အခြားသူများကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် မိသားစုနောက်ခံ၏ လေးလံသော သံခြေကျင်းကို ထမ်းပိုးထားခဲ့ရရှာသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းချီ မှာ ဤမခံမရပ်နိုင်စရာ သံခြေကျင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်ကြိုးစားနေခဲ့ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်ဦးသည် ဖျက်ဆီးခံရနိုင်သော်လည်း အရေးနိမ့်သွားခြင်း မရှိနိုင်သောကြောင့်တည်း။