သို့သော် သတိမလစ်သွားမီတွင် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ကျန်းချီ၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ကျီချီ ၎င်းကို အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေ၏။ ထိုစဉ်က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးကို နိုးလာသောအခါ ထပ်တွေ့ရမည်ဖြစ်ရာ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ဖြုတ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
နိုးလာသောအခါ သူမသည် ကျန်းချီကို အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်၊ သို့သော် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။
ကောင်လေးမှာ လူတစ်ဦး၏ကန်ချက်ကြောင့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဗိုက်ကိုလက်ဖြင့်ဖိထားပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖျော့တော့နေခဲ့သည်။ သူ့ကို ကန်ခဲ့သည့်လူမှာ ကျီချီ၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး မျက်နှာများ ရဲတက်ကာ လည်ပင်းကြောကြီးများ ထောင်နေလျက် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အသီးသီး ချုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေ၏။
"ခွေးမသား! ငါ့တူမလေး ပြန်ပေးဆွဲခံရတာကို ဒီလိုကောင်စုတ်လေးက ကယ်ထုတ်လာတာတဲ့လား? မင်းတို့ လူနောက်နေတာလား? သူက ကျူးလွန်ဖော်ကြံရာပါ ဖြစ်ရမယ်! မင်းတို့ ရဲတွေက ဘယ်လိုစစ်ဆေးနေတာလဲ? ငါက သားကောင်ရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လာပြီး မေးမြန်းစုံစမ်းဖို့ လုပ်ရဦးမှာလား? ငါကများ အကြမ်းဖက်ချင်လို့ လုပ်တယ် ထင်နေလို့လား?!"
ကျီချီမှာ အခုမှ အိပ်ရာနိုးလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဦးနှောက်မှာလည်း မူးဝေတွေဝေနေဆဲပင်။ သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး "ဦးလေး!" ဟု ချက်ချင်း အော်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာပေါ်က တိပ်ခွေကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ မူလက ချိုမြိန်နူးညံ့သော အသံမှာ တစ်ညတာ 'ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု' ကြောင့် အသံဝင်ကာ အားအင်မရှိဖြစ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့် သတ္တဝါငယ်လေးတစ်ကောင်နှယ် ရှိနေ၏။
ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကျန်းချီ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကျီချီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ဦးလေးက အနားသို့ အပြေးအလွှားရောက်လာကာ မေးခွန်းများဖြင့် တစ်ရပ်စပ် မေးမြန်းနေစဉ် သူမက ခေါင်းကို အခါခါ ယမ်းပြရင်း "ညီလေးက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ သူက သပ်ကယ်ပေးခဲ့တာပါ! ဦးလေး၊ လူကို သွားမထိုးနဲ့လေ!" ဟု ပြောလေသည်။
ဦးလေးဖြစ်သူက ဤသို့ကြားပြီးနောက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမလား၊ မခံစားရဘူးလားဆိုသည်ကို ကျန်းချီ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ နီလာရောင်မျက်ဝန်းများက ကျီချီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံ၊ 'ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း' ကဲ့သို့သော အားအင်အပြည့်ရှိနေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကောင်လေးငယ်သည် မျက်လုံးကို အောက်သို့လွှဲချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လွှတ်ချလိုက်လေသည်။
"ရတယ်၊ ရတယ်၊ ဦးလေးက မှားသွားပါတယ်။" မိနစ်ပိုင်းလောက်က ရဲစခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ရန်လိုနေခဲ့သော ထိုလူသည် ယခုအခါ သိုးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မိန်းကလေးငယ်ကို ချော့မော့သည့်လေသံဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်၊- "ချီချီ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်တာတွေ ရှိသေးလား ဦးလေးကို ပြောပြဦး။ သူနာပြုဆရာမလေးက စစ်ဆေးပေးပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရှိဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ ဦးလေးက စိုးရိမ်နေတုန်းပဲကွ။"
"မရှိပါဘူး၊ မနာပါဘူး။" ကျီချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဦးလေး၏စကားကို ဖြေပြီးနောက် သူမသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိမိသည့်အခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် ပျော့ခွေနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ တစ်ညလုံး ကြိုးတုတ်ခံထားရခြင်းကြောင့် သွေးလည်ပတ်မှု အပြည့်အဝ မကောင်းသေးသည့် လက္ခဏာပင်တည်း။
ဦးလေးဖြစ်သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်တားမြစ်လိုက်သည်၊- "ချီချီ၊ ခြေထောက်နဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ? အိပ်ရာပေါ် မြန်မြန်ပြန်သွားလိုက်စမ်းပါ။"
ကျီချီက သူ လူကို အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ မဂရုစိုက်ပေ။ ယင်းအစား သူမ၏ ခြေတံတိုတိုလေးနှစ်ဘက်ဖြင့် ထောင့်နားတွင်ရှိနေသည့် ကျန်းချီဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"ညီလေး၊ ငါ့ကို ကယ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" မိန်းကလေးငယ်၏ ကြည်လင်မည်းနက်သော မျက်ဝန်းလေးများက ကောင်လေးကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ "နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ ခေါင်းမော့လာပြီး ကျီချီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူက မနေနိုင်ဘဲ ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်၊- "မင်း ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား?"
ကျီချီ၏ ဆံပင်နှစ်ဖက် ကျစ်ဆံမြီးမှာ တစ်ညတာ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် လူမိုက်လေးတစ်ယောက်လို ရှုပ်ပွနေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး လှပစွာ ပြုံးပြနေ၏။
သူမက ခေါင်းကိုစောင်းကာ "မကြောက်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ?" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချီ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစုံတရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘေးတွင်တွဲလောင်းကျနေသော လက်သီးဆုပ်လေးမှာ တင်းသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊- "ကျန်း... ကျန်းချီ။"
"အင်းလေ။" ကျီချီက ဆက်လက်၍ ပြုံးနေရင်း ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြကာ "ငါ မှတ်ထားမယ်နော်" ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းချီအတွက်မူ သူမသည် သူကြုံဖူးသမျှထဲတွင် 'ပထမဦးဆုံး' လူသားတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျန်းချီ၏ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရစဉ်အတွင်း သူ၏ဘဝတွင် လူနှစ်မျိုးသာ ရှိခဲ့သောကြောင့်တည်း။ ၎င်းတို့မှာ သူ့ကို မုန်းတီးသူများနှင့် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ကောင်လေးငယ်သည် ရှေ့လူမျိုးကို နောက်လူမျိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ချင်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။
သူ့ကို မည်သူကမျှ အနိုင်မကျင့်နိုင်စေရန် သူသည် ရူးသွပ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေရသည်ကိုပင် ပို၍ နှစ်သက်ပေလိမ့်မည်။
ကျီချီ၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကသာ ရောင်ခြည်နီသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မှောင်မိုက်ခြောက်သွေ့နေသော ဘဝထဲသို့ ပထမဆုံးသော 'အရောင်အသွေး' ၏ ထိတွေ့မှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ကျီချီကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဘယ်သောအခါမှ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း၊ သူက ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ သူသည် မိန်းကလေးငယ်၏ အားကျလေးစားမှုကို ခံထိုက်သူ မဟုတ်ပေ၊ သူ့ကို လျစ်လျူရှုဆက်ဆံသင့်သည်သာ ဖြစ်၏။