ကျန်းချီ ကို အိပ်မက်မက်တိုင်း ကျီချီ မှာ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးကုတင်ပေါ်ရှိ မန်ချွန်ယွီ နိုးလာပြီး မနက်ခင်းလုပ်စရာများကို စတင်လုပ်ကိုင်သည်အထိ အခန့်သား ပိတ်ကားဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိတတ်သည်။ ထိုမှသာ ကျီချီ လည်း ‘အလားတူပင်’ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတတ်သည်။
“ကျီချီ၊ နိုးပြီလား” မန်ချွန်ယွီ က စားပွဲဝိုင်းတွင်ထိုင်ကာ အလွှာလိုက်တင်ထားသော အလှပြင်ပစ္စည်းများကို လိမ်းခြယ်ရင်း ကျီချီ မျက်လုံးပွင့်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ အပြုံးမပေါ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “မနေ့ညကလည်း မင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ပြန်ပြီ”
‘ပြန်ပြီ’ ဟူသော စကားလုံးကို သုံးရခြင်းမှာ ကျီချီ နှင့်အတူ တက္ကသိုလ်တွင် သုံးနှစ်တာ အတူနေထိုင်လာခဲ့စဉ်အတွင်း ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးက မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိပြီး မန်ချွန်ယွီ မှာလည်း ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အင်း၊ ရပါတယ်။” ကျီချီ က သူမ တစ်စက်ကလေးမှ အိပ်မပျော်ခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြမနေဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့အေးချမ်းသည့် အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ့ကြောင့် မင်း ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရပြန်ပြီလား”
“ဘယ်ကလာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှာလဲ” မန်ချွန်ယွီ က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝမ်းခေါက်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ကျီချီ အား စနောက်ချင်စိတ်ဝင်လာကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်၊ “တောက်၊ ဘယ်လောက်တောင် ပျော့အိနေလိုက်လဲ။ ငါ့အိပ်စက်ခြင်းက ဝက်သေကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလွန်းလို့လေ၊ ဘာမှ မထိခိုက်ပါဘူးကွယ်”
ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦး သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျီချီ အိပ်မက်ဆိုးမက်စဉ် အော်ဟစ်ခဲ့သည့် အမည်ကို မန်ချွန်ယွီ တစ်ခါမျှ ကွဲကွဲပြားပြား မကြားခဲ့ဖူးပေ။ ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အောက်သို့ လွှဲချကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အိပ်မက်ဆိုးများထဲမှ လွတ်မြောက်လိုစိတ် မရှိခဲ့သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခန်းဖော်ကောင်းတစ်ဦးနှင့် နေရခြင်းက သူမအတွက် ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်ပေမည်။ ကျန်းချီ အား အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းကပင် ကောင်းမွန်လှပေပြီ။
“ကျီချီ၊ ဒီနေ့က စနေနေ့လေ။ စာကြည့်တိုက်ကို သွားမှာလား” နံနက်စာ စားနေစဉ်အတွင်း မန်ချွန်ယွီ က မုန့်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ထားရင်း ဝိုးတဝါးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “ဒီတစ်ပတ်တော့ အနားယူရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ မင်းမှာ ဖိအားတွေ အရမ်းများလို့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေရတာလို့ ငါထင်တယ်။ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြရအောင်လား။ ရှန်းလေး ရဲ့ လက်ရာသစ် ထွက်လာတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ အဓိကအကြောင်းအရာက အများစုနဲ့ မတူကွဲပြားပေမယ့် အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ!”
မန်ချွန်ယွီ ဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော စတားကြိုက်ကောင်မလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာဟူသမျှကို ကြားရတိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားတတ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ကောင်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျီချီ က သူမနှင့်အတူ “တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် သဘာဝဘေးမဲ့တော စီမံခန့်ခွဲမှု” (Wildlife and Natural Reserve Management) အဓိကဘာသာရပ်ကို မည်ကဲ့သို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို အမြဲတမ်း စူးစမ်းင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။
ဤအဓိကဘာသာရပ်ကို လင်လန်သစ်တောတက္ကသိုလ် တွင်သာ ဖွင့်လှစ်ထားပြီး တစ်နှစ်လျှင် ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသား လေးဆယ်ခန့်သာ လက်ခံကာ ကျောင်းသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူတို့အသုတ်တွင် ကျီချီ နှင့် မန်ချွန်ယွီ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သို့သော် ကျီချီ ကမူ ‘မီဒီယာ’ အဓိကဘာသာရပ်သည် မန်ချွန်ယွီ နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
“အင်း၊ ကောင်းပြီလေ။” သူမသည် မန်ချွန်ယွီ ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မနှောင့်ယှက်လိုသည့်အပြင် အနားယူခဲ့သည်မှာလည်း အတော်ကြာပြီဟု တွေးမိသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဘယ်အချိန်လဲ”
“အင်း၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပြသမယ့် ရုပ်ရှင်တစ်ပွဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကို သွားကြရအောင်”
မန်ချွန်ယွီ က လက်မှတ်များကို အမြန်ဝယ်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ လက်မှတ်ဝယ်ပြီးသောအခါ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျီချီ က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့၍ စာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သွားများက ဖန်ခွက်ထဲရှိ ယာဂုပုလင်းမှ ပိုက်ကို ကိုက်ခဲထားပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေသည်ကို ပြသနေသည်။
ප੍ਰတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်က ထိုမိန်းကလေးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထွန်းလင်းပေးနေပြီး သူမ၏ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေကာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရမလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။ နို့ဆီကဲ့သို့ နူးညံ့ဖြူစင်သော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်နက်မှောင်သော မျက်လုံးအိမ်များနှင့် သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
အလင်းရောင် အလွန်နည်းပါးလှသော ဆင်စွယ်မျှော်စင်ထဲမှ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မန်ချွန်ယွီ သည် ကျီချီ ၏ အလှတရားကြောင့် အံ့အားသင့်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် “ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်” ဟူသော ဝိသေသနစကားလုံးက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အမြဲတမ်း ရောက်လာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျီချီ သည် သူမနှင့်သာမက ကျောင်းရှိ အခြားမိန်းကလေးအားလုံးနှင့်ပါ ကွာခြားနေကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီး အတူတကွ အချိန်ကုန်ဆုံးလေလေ ဤခံစားချက်က ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
ကျီချီ သည် နာခံတတ်ပြီး နူးညံ့ကာ အခြားသူများကို ငြင်းပယ်လေ့မရှိသော်လည်း သူမတွင် မိမိကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားသူများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန် အမြဲတမ်း တုံ့ဆိုင်းနေသည့် စိတ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း မန်ချွန်ယွီ သိထားသည်— ၎င်းမှာ လုံးဝလုံခြုံမှုမရှိခြင်း ခံစားချက်ပင်တည်း။
တက္ကသိုလ်သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ကျီချီ သည် သူမ၏ အချိန်အများစုကို စာကျက်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူမသည် ပညာသင်ဆုအပြည့်အဝ ရရှိထားပြီး ခရက်ဒစ် GPA မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။ သူမ၏ အဓိကဘာသာရပ်မှာ ‘တောင်းဆိုမှုများသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်း’ အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်သောကြောင့် အခြားအဓိကဘာသာရပ်များမှ ရွေးချယ်နိုင်သော သင်ခန်းစာများစွာကို သင်ယူရုံသာမက ပြင်ပအလုပ်သင်ဆင်းခြင်းများ၊ တောင်မှမြောက်သို့ ပျံသန်းခြင်းများ၊ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း စသည်တို့ကိုပါ လုပ်ဆောင်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ကျီချီ သည် သူမ၏ အတွေးများကို အခြားနေရာတွင် လုံးဝမထားဘဲ စစ်မှန်သော ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည့် စာဖတ်ဝါသနာအိုးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မန်ချွန်ယွီ သည် သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို အံ့သြချီးကျူးနေရင်းဖြင့်ပင်— မိမိကိုယ်တိုင်မူ ကျီချီ ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ကို အခြေခံ၍ မင်းသမီးတစ်ပါး၏ အခန်းကဏ္ဍကို လွယ်ကူစွာ သရုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး လုံ့လဝီရိယရှိသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုနတ်သမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးမည့် ‘အမျိုးသမီး သူရဲကောင်း’ တစ်ဦးတော့ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
မန်ချွန်ယွီ က အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကျီချီ ၏ လက်ကို ချိတ်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားရာလမ်းတွင် မန်ချွန်ယွီ က ပေါ်ထွက်လာစ ဒါရိုက်တာ ရှန်းလေး ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းကြောင်း၊ ရုပ်ရှင်ပွဲတော်များစွာတွင် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည့် သူရိုက်ကူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်များအကြောင်းကို ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုနေကာ ထင်ရှားသော ချီးကျူး admiration ကို ဖော်ပြနေသည်။ ရှန်းလေး ကျီချီ က ဤအရာများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံ မန်ချွန်ယွီ စကားမပြောနိုင်တော့သည်အားဖြင့် မေးခွန်းများ မေးမြန်းတတ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် —
ကျီချီ က လေးလေးနက်နက် မေးမြန်းခဲ့သည်၊ “ဒီနေ့ ငါတို့ကြည့်မယ့် ရုပ်ရှင်က ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ခုနစ်မျိုးရှိတဲ့ စိတ်ကြောရောဂါရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦးရဲ့ လူသတ်မှုအကြောင်းကို ရိုက်ကူးထားတာလို့ မင်းပြောတယ်။ ယခုခေတ် တင်းကျပ်တဲ့ ဆင်ဆာဖြတ်သန်းမှုတွေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီလိုရုပ်ရှင်မျိုးမှာ သွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းတွေ ပါလာနိုင်မလား။ ဖြတ်တောက်ခံရရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့အနှစ်သာရကို ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
…
ဤကဲ့သို့သော ရှုထောင့်မှ လုံးဝမစူးစမ်းဖူးခဲ့သော မန်ချွန်ယွီ မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ခဏကြာပြီးနောက် သူမက အားမလိုအားမမဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ပါတော့ ပါမှာပေါ့… ဟုတ်တယ်မလား”
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေပြီး ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ခုနစ်မျိုးရှိသော လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သည့် ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦး အဓိကပါဝင်သည့် သည်းထိတ်ရင်ဖို ရာဇဝတ်မှုရုပ်ရှင်တစ်ခုတွင် သွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းများ မပါရှိပါက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစပိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားခဲ့သော ကျီချီ မှာ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ သူမအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရှင်မျိုးသည် မည်သည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းရုပ်ရှင်ထက်မဆို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းပေသည်။
လမ်းတွင် ကားကြပ်နေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ရုပ်ရှင်ရုံသို့ ရုပ်ရှင်စတင်ပြသရန် သုံးမိနစ်အလိုတွင်သာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရုပ်ရှင်ပြခန်းဆီသို့ တစ်လမ်းလုံး ပြေးလုနီးပါး သွားခဲ့ကြရသည်။ ဒါရိုက်တာ ရှန်းလေး ရိုက်ကူးသော ရုပ်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်၊ မှောင်မည်းနေသော ရုပ်ရှင်ပြခန်းအတွင်း လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံများဆီသို့ ခိုးဝင်သွားကြပြီး ကျီချီ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်စဉ် ကြီးမားသော ပိတ်ကားပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်ပုံလွှာနီးပါး ထွက်ပေါ်လာကာ ပြကွက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
ပိတ်ကားပေါ်တွင် အလွန်တရာ ချောမောလှပသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
သူ၏ ဆံပင်နှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အလွန်နက်မှောင်ကာ သပ်ရပ်ပြီး ထက်ရှလှသည်။ ဖန်ရောင်သန်းနေသော မျက်လုံးအိမ်များမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့ကာ ဖြူဖျော့သော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှာမူ တောက်ပနီရဲနေသည်။ သူသည် မာရ်နတ်ဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ထုတ်လွှင့်နေပေသည်။
ကျီချီ သည် ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏတာမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏတာ ချို့ယွင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပြင်းထန်လာပြီး မျက်လုံးများကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ကာ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ပိတ်ကားပေါ်ရှိ မျက်နှာမှာ သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်သော မျက်နှာဖြစ်သည်— ၎င်းမှာ ကျန်းချီ ပင်တည်း။
ကျီချီ သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသိစိတ်လွတ်နေသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးဆူညံသွားသည်။
“အာ၊ ကျီချီ၊ ဘာလို့ ထရပ်လိုက်တာလဲ” မန်ချွန်ယွီ လန့်သွားပြီး သူမကို အမြန်ဆွဲချကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “မြန်မြန်ထိုင်စမ်းပါ”
ကျီချီ သည် ကြိုးကိုင်ခံထားရသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ အလျင်အမြန် စိုရွှဲလာပြီး ပိတ်ကားပေါ်ရှိ ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်မလွှဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသံကမူ ဘေးနားရှိ မန်ချွန်ယွီ ကို မေးမြန်းလိုက်သည်– “ဒီလူက… ဘယ်သူလဲ”
“ရှန်းလေး ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတဲ့ ကျန်းချီ လို့ခေါ်တဲ့ လူသစ်သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လို့ ပြောကြတာပဲ”
ကျီချီ ၏ စာအုပ်နှင့်သာ လုံးဝအချိန်ကုန်လေ့ရှိသော စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသည့် မန်ချွန်ယွီ က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလေသည်– “ဒီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ ဒါရိုက်တာရှန်းလေးက လူရွေးချယ်မှု အလွန်ကောင်းတယ်ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ချီးကျူးခံရတယ်။ ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို အလွန်ချောမောပြီး ဒီရုပ်ရှင်က သူ့ရဲ့ ပွဲဦးထွက်ပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ခံအထောက်အပံ့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ လူတွေက ခန့်မှန်းခဲ့ကြပေမဲ့ ဘာဖြစ်လာလဲ သိလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အနည်းငယ်က အင်တာနက်သုံးစွဲသူတွေက သူ အရင်က ထောင်ကျဖူးတယ်ဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်လေ!”
“အမလေး၊ ဒီသတင်းက တကယ်ကို ရင်တုန်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်တာပဲ။ အစကတော့ ငါ မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သက်သေအထောက်အပံ့တွေက ခိုင်မာလွန်းတော့ ဘယ်သူကမှလည်း ငြင်းဆိုနိုင်ခြင်း မရှိကြဘူး… 啧啧 (ချွတ်ချွတ်)၊ ဒီလောကကြီးက တကယ်ကို ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကိုပဲ အဓိကထား ကြည့်ကြတာပဲနော်။”
မန်ချွန်ယွီ ၏ အသံမှာ ကျီချီ ၏ နားထဲတွင် ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ သူမအား မှောင်မိုက်ေသာ အတိတ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားသော မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူနေလေသည်။
ရုတ်တရက် ကျီချီ သည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနာကျင်မှုက သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေသော်လည်း ကျန်းချီ ပါဝင်သည့် မည်သည့်မြင်ကွင်းကိုမျှ လက်လွတ်မခံချင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေမိလေတော့သည်။