ကျီချီ သည် ကျန်းချီ ကို ရိုက်ကွင်းသို့ ဒုတိယအကြိမ် သွားရောက်တွေ့ဆုံခြင်းမှာ တစ်ပတ်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ သူမက ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခဲ့ပြီး ဟេងဒီယန်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြိုဆိုသူမှာ ချူးမီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်လက်ထောက်လေး၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသော အပြုံးတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေဆဲပင်။ သူက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမကို လှည့်စားမိခဲ့သည့်အတွက် ကျီချီ ကို တောင်းပန်ရှာသည်။
“ရပါတယ်” ဟု ကျီချီ က စိတ်သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် “ကျန်းချီ က အခု ရိုက်ကူးနေပြီလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူက ဇာတ်ညွှန်းလေ့လာနေတဲ့ အဆင့်မှာပါ” ဟု ချူးမီ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ဖြေကြားသည်။ သူက ကျီချီ ပွေ့ချီထားသော ပုံးကို သတိထားမိကာ ကူညီလိုစိတ်ဖြင့် ရှေ့ဆောင်၍ “ကျီချီ မမ၊ ကျုပ်ကို ကိုင်ခွင့်ပြုပါ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချီ သည် ချန်တင်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက်တွင် ချူးမီ မှာလည်း ယာယီလက်ထောက်ဘဝမှ တရားဝင်လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤကောင်မလေးမှာ ကျန်းချီ ၏ အသည်းနှလုံးဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် သူမကို အထူးဂရုပြု ဆက်ဆံရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် နောင်တွင် ကျန်းချီ နှင့်သာ အချိန်ဖြုန်းရမည် မဟုတ်ပါလော။
ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးက မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပစ္စည်းများကို ကူသယ်ပေးခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျီချီ မှာ ကောလိပ်ပထမနှစ်ကတည်းက “အခြားသူများက သူမ၏ စာအုပ်များကို ကူသယ်ပေးရန် အပြေးအလွှား ဝိုင်းဝန်းကူညီကြခြင်း” ကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်သောကြောင့် ချူးမီ က ဇွတ်အတင်းကူညီမည်ဟု ဆိုလာသောအခါ သူမ ငြင်းဆန်မနေတော့ပေ။
ပုံးမှာ လေးလံလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချူးမီ က ခဏမျှ အလေးချိန်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားထဲရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုသည့်သဘောဖြင့် “ကျီချီ မမ၊ ဘာတွေ သယ်လာတာလဲဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကျမကို ကျီချီ လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ‘ကျီချီ မမ’ ဟူသော ခေါ်ဝေါ်ပုံမှာ ကျန်းချီ အတွက် အလွန်တရာ တရားဝင်ဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ကျီချီ က အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည် — “ဒါတွေက ကျန်းချီ အတွက် ပစ္စည်းတွေပါ။”
“ကိုကျီအတွက်လား” ချူးမီ မှာ စပ်စုချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဘာတွေများလဲဟင်”
“အသုံးအဆောင် အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်းလေးတွေနဲ့ တချို့ဟာတွေပါပဲ၊ ကျမကတော့ အဲဒါတွေကို သိပ်မသုံးဖြစ်ဘူးလေ” ကျီချီ က အနည်းငယ် အားနာသွားဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ “ကျန်းချီ လိုအပ်ရင် သုံးဖြစ်မလားလို့ပါ။”
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့မှာ သူမထံတွင် ဖုန်တက်နေရုံသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ကျီချီ က သူမဘာသာ တိတ်တဆိတ် အကြောင်းပြချက် ရှာလိုက်သည်။ သို့သော် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူးမီ မှာ ရယ်မောမိလိုက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းချီ က... အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်းတွေကို သုံးတယ် ဟုတ်စ။
“ကျီချီ မမ၊ ခင်ဗျား မှားနေပြီထင်တယ်” ချူးမီ က ကျီချီ ဟုပင် ဆက်လက်ခေါ်ဝေါ်ဆဲဖြစ်ပြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် — “ကိုကျီက အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်းတွေကို လုံးဝကို မသုံးတာပါ။ သူ့ဖုန်းကိုတောင် သိပ်မသုံးပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကမှ ဝေဘို နဲ့ WeChat ကို စဖွင့်ထားတာ၊ သူ့ဖုန်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီလေ။”
ကျီချီ မှာ ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် “ဘာလို့ ကျန်းချီ က အဲဒါတွေကို မသုံးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မသိဘူးဗျ” ချူးမီ က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ကိုကျီက အဲဒါတွေကို သဘောမကျလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူက အချိန်တော်တော်များများကို အိပ်စက်ခြင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိပြီး ဖုန်းကိုလည်း သိပ်မကြည့်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကတော့ — ခင်ဗျားကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ် — အရင်ကထက် ပိုသုံးလာတာ တွေ့ရတယ်။”
အမှန်တကယ်တွင် ကျန်းချီ မှာ မကြာသေးခင်ကမှ အင်တာနက်စွဲလမ်းနေသော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးနှင့် တူလာခဲ့သည်။ ချူးမီ မှာ သူမကို စိတ်ကျေနပ်စေမည့် စကားများကို ကောင်းစွာ နားလည်လောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်ပေသည်။
စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဓာတ်လှေကားသည် ဟេងဒီယန်၏ အဋ္ဌမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
အောက်ထပ်များ၏ ဆူညံရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မတူဘဲ အဋ္ဌမထပ်မှာ ဇာတ်ညွှန်းဖတ်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းနေရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူတိုင်း နေ့လယ်စာစားရန် ထွက်သွားကြသဖြင့် ဤနေရာတွင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ချူးမီ ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျီချီ ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ လှုပ်ခတ်နေခဲ့သော်လည်း သူမသည် ချူးမီ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဘက်ခြမ်းရှိ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် “ကျောက်စည်” ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ဇာတ်ညွှန်းဖတ်ခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် ကျန်းချီ သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီတွယ်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အနားယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်လေး အိပ်ပျော်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်ပြီး နာခံမှုရှိဟန် ပေါ်နေသည်။ ကျီချီ သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကျန်းချီ မှာ တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် အတော်လေး ပိန်ကျသွားသည်ကို အံ့သြဖွရာ တွေ့လိုက်ရသည်။
အနက်ရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ကာကီရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီနေသော ထိုလူငယ်လေးမှာ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေသယောင် ရှိနေသည်။ ကျန်းချီ မှာ မူလတည်းက ပိန်ပါးသူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အာဟာရချို့တဲ့နေသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြူဖျော့နေပေသည်။
“ကျန်းချီ” ကျန်းချီ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျီချီ မှာ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသော ကောင်မလေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရာသီဥတု အေးမြလာသည်နှင့်အမျှ ကျီချီ သည် သန့်စင်သော အဖြူရောင် ဟွတ်ဒီအင်္ကျီကို အဖြူရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပနေသော မည်းနက်သည့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မျက်ဝန်းအစုံက အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လှပစွာ ခြားနားနေသည်။ ကျန်းချီ ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားနည်းနေသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
ထွက်မသွားသေးသော ချူးမီ က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ရှင်းပြသည် — “ကျီချီ မမ၊ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကိုကျီက အစားလျော့နေတာပါပဲ။”
“ဘာအတွက် အစားလျော့နေတာလဲ” ကျီချီ မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ ကျန်းချီ ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည် — “ရှင်က လုံလောက်အောင် ပိန်နေပြီလေ!”
ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ယောကျ်ားလေးတွေက မိန်းကလေးတွေထက် အစားလျော့တာ ပိုပြင်းထန်ကြတာလား။
ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကြောင့်လား။ သရဲတစ်ကောင်လို ပိန်လှီနေတာက ဘာများ သာယာလှပစရာ ရှိလို့လဲ။ ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို စူးစူးရဲဲဲ ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “နောက်ထပ် အစားမလျော့နဲ့တော့!”
“ဇာတ်ညွှန်းက တောင်းဆိုထားလို့ပါ” ကျန်းချီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လှပရန်အတွက် အစားလျော့နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ အားမလိုအားမမဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒီလကုန်ခင်မှာ ကိုယ် အလေးချိန် ဆယ်ကီလို လျှော့ချရမယ်လေ။”
ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငတ်ခံခြင်းမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။
အမှန်တကယ်တွင် ကျန်းချီ မှာ မူလတည်းက အလွန်တရာ ပိန်ပါးပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဇာတ်ညွှန်းထဲမှ ချန်စည် ဆိုသည့် ဇာတ်ကောင်မှာ မိမိ၏ အလေးချိန်ကို စွဲလမ်းမတတ် ထိန်းချုပ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ကျူပင်စွယ်ကဲ့သို့ သွယ်လျကာ ဖျားနာနေဟန် ပေါ်သော ရုပ်သွင်ရှိသူ ဖြစ်နေပေသည်။
အကဲဖြတ်ပြီးနောက် ကျိုးဟេងက ကျန်းချီ ကို အလေးချိန် နောက်ထပ် ဆယ်ကီလို လျှော့ချရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကျန်းချီ ဆိုသည်မှာ ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုကို မယူလျှင် ပြီးရော လုပ်တတ်သူမဟုတ်ဘဲ ယူလိုက်ပြီဆိုလျှင်လည်း အလွန်တရာ စေတနာအပြည့်ဖြင့် အပ်နှံလုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ကျိုးဟេង၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ပင် အစားလျော့ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကြောင်းစုံကို ကြားသိလိုက်ရပြီးနောက် ကျီချီ မှာ သနားကြင်နာစိတ်နှင့်အတူ အားမလိုအားမမ ဖြစ်ရခြင်းများကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဖြင့်ရင် ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငတ်ခံပြီး လုပ်နေတာပေါ့လေ...” ဟု ကျီချီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ယခင်က တက်ကြွရွှင်လန်းနေသော သူမ၏ ပုံစံမှာ ရုတ်တရက် နှင်းခဲကိုက်ခံလိုက်ရသော ခရမ်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။
“ရပါတယ်” ကျန်းချီ က သူမ စိုးရိမ်နေသည်ကို ကြည့်မနေရက်နိုင်တော့သဖြင့် အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ကိုယ် အဲဒီလောက် မဆာပါဘူး။”
“အခုလိုကြည့်တော့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ ခင်ဗျားတို့အတွက်လည်း လွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ပါလား” ဟု ကျီချီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တီဗီနှင့် အင်တာနက်ပေါ်တွင် မြင်တွေ့ရသော ကြယ်ပွင့်များ၏ တောက်ပသော မျက်နှာစာနောက်ကွယ်တွင် ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ရှိနေကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည် — အလေးချိန်ကျစေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အငတ်ခံခြင်းမှ စတင်ကာ သူမတစ်ခါမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့သော အရာများပေါ့လေ။
ကောင်မလေးက ဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဖိသိပ်ထားသော ကွတ်ကီးမုန့်ချပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချီ ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရော့၊ ကျမ ဒါကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားတတ်တယ်” ကျီချီ က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဖိသိပ်ထားတဲ့ ကွတ်ကီးမုန့်တစ်ချပ်စားတာ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ဒုတိယနှစ်တွင် ကျီချီ သည် ကျောင်း၏ သုတေသနအဖွဲ့နှင့်အတူ အမျိုးမျိုးသော မြို့များရှိ တောင်တန်းများသို့ သွားရောက်ကာ တိရစ္ဆာန်များကို လေ့လာစောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး စားစရာနေရာ ရှာမတွေ့တတ်ကြဘဲ သူမ၏ အိတ်ထဲတွင် လေးလံသော အစားအစာများကို အများကြီး သယ်သွား၍လည်း မရပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျီချီ သည် သူမ၏ အိတ်ထဲတွင် ဖိသိပ်ထားသော ကွတ်ကီးမုန့်အချို့ကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားတတ်သည့် အလေ့အထတစ်ခု ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ က ယူစားလိုက်ပြီး ဗိုက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တားဆီးရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားသော အစာပြေမုန့်များ၊ ကွတ်ကီးများနှင့် ပေါင်မုန့်ငယ်များကို ကျီချီ ၏လက်ထဲသို့ တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစာသယ်လာပေးသလို ဆက်တိုက်ထည့်ပေးနေသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် ကျန်းချီ က “ကျီချီ၊ မင်း အစားအသောက်တွေ မကြာခဏ လွတ်တတ်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် အစားအသောက်ပုံမှန်စားသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို အိတ်ထဲတွင် ဆောင်ထားလေ့ မရှိပေ။ ကျီချီ က ကျန်းချီ မှာ ဤမျှ သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူမက ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည် — “မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းလို စည်းကမ်းကြီးတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။”
သူမ၏ ဌာနေမှ ဆရာနှင့်အတူ ခရီးထွက်သည့်အခါမှသာ အစားကောင်းကောင်း မစားဖြစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင်မူ သူမ၏ အစားအသောက်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို ပြောပြပြီး ကျန်းချီ ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေရန် မလိုပေ။
—ထိုလူငယ်လေးမှာ သူမ၏ အရေးကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သည်။
ကျီချီ က ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မပြောလိုတော့သဖြင့် သူမ ယူလာသော ဗူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး Apple Watch တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ကျန်းချီ ၏ လက်တွင် ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေး၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ့ကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ပေးပြီးနောက် အံ့သြနေသော သူ့မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည် — “ဒီနောက်ကို ကျမ မင်းကို ဖုန်းခေါ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စာပို့တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါနဲ့ လက်ခံလို့ရပြီ။”
သို့သော် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော ထိုလူငယ်လေးမှာ ဤကဲ့သို့သော ခေတ်မီပစ္စည်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မသိပေ။ သူက အံ့သြငေးမောစွာဖြင့် တဖိတ်ဖိတ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ “ဒါ နာရီ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“နာရီ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပိုပါတယ်။” ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ကို ကြိုးမဲ့နားကြပ်တစ်စုံ ထပ်ပေးလိုက်သည် — “ဖုန်းနဲ့ ချိတ်စရာတောင် မလိုဘူး။ ဝတ်ထားပြီး ဇာတ်ညွှန်း နားထောင်လို့ရတယ်။”
ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ကျီချီ က Kindle တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချီ ကို အသုံးပြုပုံ သင်ပြပေးပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည် —
“ဒါနဲ့လည်း ဇာတ်ညွှန်းဖတ်လို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ထောက်ကို တင်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။ မျက်လုံးအတွက် ပိုအဆင်ပြေတယ်။”
ကျန်းချီ က သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးနီးပါး ကျီချီ ၏ “သိမ်းပိုက်ခြင်း” ကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး အားနာနာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ကျီချီ၊ မင်း ငါ့ကို ဒါတွေ ဝယ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။”
သီအိုရီအရဆိုလျှင် ကျီချီ ကို တစ်ခုခု ဝယ်ပေးသင့်သည်မှာ သူ ဖြစ်ရပေမည်။ အခြေအနေများ ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားရတာလဲ။ စဉ်းစားလေလေ သူက အသုံးမကျလေလေဟု ခံစားရလေသည်။
“ငါ မင်းကို ဝယ်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်က ပေးတာပါ။ ငါ့မှာလည်း မလိုတော့လို့ပါ။” ကျီချီ က ကျီချီ ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည် — “ငါ့ဆီမှာ အလကား ပုံနေတာပါ။”
သို့သော် ကျန်းချီ ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ကျီချီ နှင့် ကွဲပြားနေသည်။
သူ့မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် နှေးကွေးစွာ မေးလိုက်သည် — “ဒါတွေကို ဘယ်သူက ပေးတာလဲ။”
ကျီချီ မှာ သူ၏ တိုးညှင်းသော မေးခွန်းကို ကောင်းကောင်း မကြားလိုက်ပေ — “ဟင်?”
ကျန်းချီ က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည် — “ယောကျ်ားလေးတွေ ပေးတာလား၊ မိန်းကလေးတွေ ပေးတာလား။”
ကျီချီ မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့တောင် သူက မနာလို ဖြစ်တတ်သေးတာပေါ့။ ကျန်းချီ ဆိုတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ။
“မိန်းကလေးတွေပါ” ကျီချီ က အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း သူ့ကို စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည် — “မိန်းကလေးတွေပါနော်၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ယောကျ်ားလေး ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို ဘာမှ မပေးဖူးပါဘူး။”
တကယ်တမ်းတွင် ကျီချီ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် — လူတွေက သူမကို ပေးချင်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူမက လက်မခံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ လိမ်ပြောရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ကျန်းချီ မှာ မနာလိုမှုကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင် ကျန်းချီ မှာ အနည်းငယ် မကျေနပ်သလို ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူက သူ့ဘာသာ ရუტရွတပြောလိုက်သည် — “ငါလည်း မင်းကို တစ်ခုခု ပေးချင်တယ်။”
သူက ယခင်က ကျီချီ ကို သင့်တော်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မပေးဖူးခဲ့ပေ။ ရှေးယခင်က သူ့တွင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုလျှင်ပင် ကျီချီ ထံ ပြန်ပေးနိုင်ရန် သူ အချိန်အကြာကြီး စုဆောင်းခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယခုမူ မတူတော့ပေ။ ကျန်းချီ က ကောင်မလေးအား သူတစ်ဦးတည်းသာ ပေးနိုင်သည့် “ထူးခြားသော” လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပေးချင်နေသည်။ တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် အလွန်ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းချီ က ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် — “ကျီချီ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါလား... အဟမ်း၊ ဘယ်ဆုပေးပွဲမှန်း ငါ မေ့သွားလို့။”
ရှန်းလေး က မနေ့က သူ့ကို ဘာဆုတွေ အများကြီး ရနိုင်ကြောင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ပွဲတော်တက်ရန် ပြင်ဆင်သင့်ကြောင်း စသည်တို့ကို စကားစမြည်ပြောကာ ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းချီ မှာ ဆုပေးပွဲ၏ အမည်ကို မမှတ်မိခဲ့ပေ။
ကျီချီ က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည် — “ဘာလို့ သွားချင်ရတာလဲ။”
“ဆုတစ်ခုခု ရနိုင်မလားလို့ပါ” ကျန်းချီ က သူ ဘာဆုရမလဲဆိုသည့်အပေါ်တွင် သေချာဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဆုရပြီးနောက် သူ ဘာလုပ်မည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သူက စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ဒါဆိုရင် အဲဒီဆုဖလားကို ငါ မင်းကို ပေးမယ်။”
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ပေးနိုင်သည့်အရာဖြစ်ပြီး အခြားသူများ ကျီချီ ကို မပေးနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ၎င်းမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိပုံလည်း ရပေသည်။
ကျီချီ မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ကျန်းချီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကလေးဆန်ရတာလဲ။” သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပြုံးကြောင့် တွန့်ကွေးသွားပြီး နူးညံ့သော အချစ်ခံစားချက်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည် — “ကောင်းပြီလေ၊ ကျမ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။”
ကျီချီ က ကျန်းချီ ၏ ဆုဖလားကို လိုချင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ သိသည်မှာ သူ အသေအချာကို ဆုရလိမ့်မည်ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေကာ သူ ဆုလက်ခံရယူမည့် အခိုက်အတန့်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။