ကျန်းချီ သဘောကျခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာကလည်း အပေါ်ယံသဘောသက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ…
ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည် ကိစ္စကတော့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျီချီ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တုန်းက သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ဆင်ခြေမပေါ် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒါက လင်းလန် မှာ မိုးရွာနေကျ တခြားနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပြီး ကျီချီ က စိတ်ကြည်နေတဲ့အချိန်ဆို မိုးရွာတာကို အမြဲတမ်း ရိုမန်တစ်ဆန်တယ်လို့ မြင်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်မကြည်တဲ့အချိန်မျိုးမှာတော့ မိုးရွာတာက သူ့ကို စိတ်တိုဒေါသထွက်စေရုံသာ ရှိတတ်ပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ရာသီလာချိန် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားနေရတဲ့ မိန်းကလေးတွေဟာ အထူးသဖြင့် စိတ်တိုလွယ်တတ်ပါတယ်။ နေ့လယ်စာ အနားယူချိန်မှာ အတန်းဖော်အများစုက ထမင်းစားထွက်သွားကြချိန်မှာ ကျီချီ ကတော့ မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် စားပွဲခုံပေါ်မှာ မှောက်လျက်သား ရှိနေပါတယ်။ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်ထားပြီး နာကျင်လို့ ညည်းသံမထွက်မိအောင် သူ့လက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရှာပါတယ်။
အတန်းထဲက ကျောင်းသားအများစု ထွက်သွားကြတဲ့အထိပါပဲ။ ကျန်းချီ က အိမ်သာကနေ ပြန်ဝင်လာပြီး အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ ကျီချီ ရဲ့ မျက်နှာက အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖြူဖျော့နေပြီး အသက်ရှူသံတွေကလည်း အားနည်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်ခုံးတွေက စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့အတူ ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားပြီး အမြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက မိန်းကလေး ဖျားနေတယ်လို့ ထင်လိုက်တာကြောင့် ရေဆေးထားလို့ အေးစက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ သူ့လက်နဲ့ ကျီချီ ရဲ့ နဖူးကို စမ်းလိုက်တဲ့အခါ မိန်းကလေးမှာ ဇတ်ခနဲ တုန်သွားပါတယ်။
“ဟေး။” ရာသီလာနေတဲ့ မိန်းကလေးအများစုဟာ စိတ်မကြည်ကြပါဘူး။ ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ လက်ကို ဒေါသတကြီး ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အားမလိုအားမမနဲ့ ဆူပူလိုက်ပါတယ်၊ “ငါ့ကို လာမထိနဲ့။”
ကျန်းချီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ဖျားနေတာလား။”
ကျီချီ က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။
“သွားမယ်။” ကျန်းချီ က သူ့ကျောင်းဂျာကက်ကို ချွတ်ပြီး ကျီချီ ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ခြုံပေးလိုက်ကာ သူ့ကျောပေါ်တင်ပြီး ချီသွားတော့မယ့်ပုံစံနဲ့ ရှေ့ကို ကုန်းလိုက်ပါတယ်၊ “ဆေးရုံလိုက်ပို့မယ်။”
—
ကောင်လေးရဲ့ ပုံမှန်ထက် အများကြီးကြီးတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံကြီးထဲမှာ “ငုံးကလေး” လိုမျိုး ထုပ်ပိုးခံထားရတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ ပြောစရာစကားပင် ကင်းမဲ့နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှနားမလည်တဲ့၊ ဘယ်လိုမှလည်း မသိရှာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သူဟာ ဖျားနေတာမဟုတ်ဘဲ ရှက်စရာကောင်းလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ခံစားနေရတာပါလို့ သူက ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းပြရပါ့မလဲ။
သူ့ဗိုက်ထဲက ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်နေပြီးသားပါ၊ အခုတော့ ဒီကိစ္စတွေကိုပါ ထပ်ပြီး စဉ်းစားနေရပါပြီ။
ပိုလို့တောင် စိတ်တိုလာတာနဲ့ ကျန်းချီ က ကလေးတစ်ယောက်လို သူ့ခေါင်းပေါ်အထိ ဝတ်စုံကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဂျီကျလိုက်ပါတယ်၊ “မသွားဘူး၊ ငါမဖျားဘူး!”
—
ကျန်းချီ ကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ငေးကြောင်သွားရပါတယ်။ ခဏကြာတော့မှ သူက အအမ်းသားနဲ့ သတိကြီးကြီးထားပြီး မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ချီချီ၊ ဘယ်နေရာက နာနေတာလဲ ဟင်။”
တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။
အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက်မှာတော့ ကျီချီ ဆီက အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာတာကို သူ ကြားလိုက်ရပါတယ်၊ “ဗိုက်နာလို့။”
ကျန်းချီ က ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားရပါတယ်။ သူက တုံးအတဲ့လူတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျီချီ က အခုလို အနေရခက်ပြီး ရှက်ရွံ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလာတဲ့အခါ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူ မသိဘဲနေမလား။ သာမန်ကောင်လေးတွေ အားလုံးလိုပဲ ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေး ရာသီလာချိန်နဲ့ ကြုံရတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ တတ်ဆိတ်ငိုင်ကျသွားခဲ့ရပါတယ်။
သူ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် မိန်းကလေးရဲ့ ခေါင်းကို အုပ်ထားတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချလိုက်ပါတယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အစောပိုင်းက ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးမှာ ရှက်လို့ နီမြန်းလာတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး သန်းနေပါတယ်။ နာကျင်လို့လား ရှက်လို့လားဆိုတာ မခွဲခြားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းနက်ကြီးတွေကတော့ အရောင်တလက်လက်နဲ့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ လည်စေ့က မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
“အင်းလေ…” သူကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အေးစက်တဲ့အသံက အနည်းငယ် အက်ရှသွားပါတယ်၊ “ကိုယ် ရေနွေးသွားခပ်ပေးရမလား။”
မိန်းကလေးတွေရဲ့ ဒီကိစ္စတွေကို သူ နားမလည်ပေမဲ့ ရာသီလာချိန်မှာ ရေနွေးသောက်တာက ဘယ်တော့မဆို ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပါတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက အရသာမရှိတဲ့ ရေနွေးကို မသောက်ချင်ပါဘူး။
“အဲ့ဒါ မသောက်ချင်ဘူး။” ကျီချီ က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေနဲ့ ငေးကြည့်ရင်း ရာသီလာနေလို့ အူယားကြောင်တောင်နဲ့ အလိုလိုက်ခံချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အသံလေး တိုးတိုးညင်ညင်လေး ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်တယ်။”
ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည်၊ သူ့အကြိုက်ဆုံး တွဲဖက်မှုလေးပေါ့။
“အင်းလေ။” ကျန်းချီ က တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်ပြီးမှ ခဏစဉ်းစားပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ ပူပူလေး ဖြစ်ရမယ်နော်။”
ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပါတယ်၊ “ငါ့အတွက် ဝယ်ပေးမှာလား။”
“သေချာတာပေါ့။” ကျန်းချီ က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“နင် တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ။” ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ အနေရခက်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို သတိမထားမိဘဲ သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ်၊ “ငါနာနေမှသာ နင်က ငါ့ကို ဒီလို သဘောကောင်းပေးတာမလား။ ပုံမှန်အချိန်တွေဆို နင် ဘယ်တော့မှ ဒီလို မဟုတ်ဘူး။”
တကယ်တော့ မိန်းကလေးတွေ စိတ်မကြည်တဲ့အချိန်မျိုးဆိုရင် တွေးစရာမလိုတာတွေအထိ လွန်လွန်ကဲကဲ တွေးတတ်ကြပါတယ်။ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းချီ က ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျီချီ က လျှောက်ပြောနေတာပါ။ အကယ်၍သာ သူလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူက သူမကို တစ်သက်လုံး ဂရုစိုက်ပေးနေမှာပါ။
“တစ်သက်လုံး” ဆိုတဲ့ စကားစုဟာ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့အခါ ဝေးလံပြီး လက်နဲ့မမှီနိုင်သလို ထင်ရပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို အမှန်တကယ် ခံစားနေရပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ခံစားချက်တွေ လှိုင်းထန်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ထရပ်လိုက်ပါတယ်၊ “ကိုယ် သွားဝယ်ပေးမယ်။”
“ထားလိုက်ပါတော့။” ကျီချီ က အပျက်သဘောနဲ့ပဲ လေသံပစ်လိုက်တာပါ။ သူက ပြူတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ကို တားလိုက်ပါတယ်၊ “အပြင်မှာ မိုးတွေ ရွာနေတုန်းလေ။”
“ရပါတယ်။” ကျန်းချီ က ပခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ တုံ့ပြန်လိုက်ပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်မှာပဲ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပါတယ်။ သူက ကျီချီ ဆီကို ပြန်လှည့်လာပြီး စေတနာအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ဒီနောက်ပိုင်း မိုးရွာတဲ့နေ့တိုင်း ကိုယ် နင့်ကို နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်တိုက်မယ်။”
အဲဒီကောင်လေးက ကျီချီ ကို သူဟာ ရာသီလာတဲ့အချိန်မှသာ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူမျိုး လုံးဝမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နဲ့ ပြသချင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျီချီ သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာရာတိုင်းနဲ့ သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ။
ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်တလေဆိုတာ မပြောနဲ့တော့ပေါ့။
အဲဒီနေ့တုန်းက လင်းလန် ရဲ့ မိုးက တော်တော်လေး သည်းထန်ခဲ့ပါတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ကောင်လေးဟာ နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ရေတွေစိုရွှဲနေတဲ့ကြားကနေ မပျက်စီးအောင် ကာကွယ်သယ်ဆောင်ရင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ ဆံပင်နက်တွေက ရေစိုပြီး နဖူးပေါ်မှာ ကပ်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျောက်မျက်ရတနာတွေထက်ကို ပိုပြီး တောက်ပနေခဲ့ပြီး ပူနွေးနေဆဲဖြစ်တဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ကို ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေတဲ့ မိန်းကလေးဆီ ကမ်းပေးရင်း အေးစက်စက် အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “ကျီချီ၊ သောက်လိုက်ဦး။ ပူတုန်းလေး ရှိသေးတယ်။”
…
အမှတ်တရတွေဟာ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ထပ်တူကျလာသလိုပါပဲ။
လူချင်းကလည်း အတူတူ၊ နို့လက်ဖက်ရည်၊ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ပြောတဲ့စကားတွေကလည်း အတူတူပါပဲ။
“ကျီချီ၊ သောက်လိုက်ဦး။ ပဲနီလေးအရသာနော်။”
ကျီချီ က လက်ထဲမှာ အနည်းငယ် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်တဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံယူလိုက်ပြီး တွေဝေငိုင်ကျသွားပါတယ်။ ဘယ်လိုကြောင့်မှန်းမသိ၊ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ စင်ကြယ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူမရဲ့ မျက်ဝန်းနက်ကြီးတွေ ပက်လက်ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်တွေက သူ့ပါးပြင်ပေါ်ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စီးကျလာပါတော့တယ်။ ပြတ်သွားတဲ့ ကြိုးတစ်စတိုလို့ ကြွေကျလာတဲ့ ပုလဲလုံးတွေလိုပဲ၊ ကြည်လင်သန့်စင်ပြီး တိတ်ဆိတ်လို့နေပါတယ်။
ကျီချီ တစ်ယောက် သူမအနေနဲ့ ကျန်းချီ အပေါ် အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ကြီးဝင်ပြီး အလိုမကျဖြစ်ပြခဲ့သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဒီကောင်လေးက ဘာသံမှမပေးဘဲ ထွက်သွားတတ်လို့ သူမကို အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တတ်ပေမဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ ဘဝက သူမထက် အဆတစ်ရာ၊ အဆတစ်ထောင် ပိုပြီး ခက်ခဲနေမှာ သေချာပါတယ်။ အခုလို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကွဲကွာနေခဲ့ပြီးမှ အဆုံးတော့ ပြန်ဆုံတွေ့လာရချိန်မှာတောင် သူမက သူ့ကို ဂိမ်းတွေ ဆော့ပြနေဆဲ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျီချီ ငိုပြီဆိုတာနဲ့ ကျန်းချီ က အမြဲတမ်း အသည်းအသန် ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။
သူက ကားထဲက ပစ္စည်းထည့်တဲ့နေရာကနေ တစ်ရှူးတွေကို အသည်းအသန် ထုတ်ယူလိုက်ပေမဲ့ သူမကို နှစ်သိမ့်ဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့စကားလုံးတွေကို မရှာတတ်ရှာရနဲ့ ကျီချီ ဆီကို အနေရခက်စွာနဲ့ လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက တစ်ရှူးတွေကို မယူဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ဆက်ငိုနေတာကြောင့် ကျန်းချီ မှာ အနားကို တိုးသွားပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်ပေးရုံမှလွဲပြီး တခြားရွေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းကို ကျိုးပဲ့လွယ်တဲ့ ကြွေထည်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေရသလိုမျိုး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်တောင် သတိကြီးလွန်းနေတာကလည်း တစ်ခါတလေကျရင် နှိမ်ခံရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ကျီချီ က ကျန်းချီ သူမရဲ့ ရှေ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ နှိမ့်ချပြီး ဖြစ်နေတာကို မမြင်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့ ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။
ကျီချီ က သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူ့ရင်ထဲက ခါးသီးတဲ့ ခံစားချက်တွေကို အတင်းမျိုချလိုက်ပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ ကျန်းချီ ကို သက်ရောက်မှု မဖြစ်စေရဘူး၊ သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်အောင် မလုပ်ရပါဘူး။
ကျီချီ က ကျန်းချီ အတိတ်တုန်းက ဘယ်လိုအကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ၊ အကျဉ်းစခန်းမှာ ဒီနှစ်တွေကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲဆိုတာတွေကို မေးမြန်းချင်တဲ့ ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ပါတယ်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမရဲ့ အသံက အနည်းငယ် အက်ရှနေလျက်နဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “နောင်ကျရင် ကျွန်မ ရှင့်ရိုက်ကွင်းကို လာကြည့်လို့ရမလား။”
ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူမဟာ ကျန်းချီ ရဲ့ ဘဝထဲကို တစ်စချင်းစီ ဝင်ရောက်သွားချင်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးဟာ အဆင့်အတန်း တူညီကြကြောင်း၊ ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်လူထက် ပိုမသာကြောင်းနဲ့ သူမအနေနဲ့လည်း သူ့ကို တန်ဖိုးထားလေးစားမှာဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချီ နားလည်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးချင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျန်းချီ က သူမကို အံ့သြတကြီးနဲ့ ငေးကြည့်လာပြီး သူမ ဘယ်လိုကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်နိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
ခဏကြာတော့ သူက မေးလိုက်ပါတယ်၊ “နင် တကယ်ပဲ လာချင်လို့လား။”
ကျီချီ က မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေ ပြုံးလိုက်ပါတယ်၊ “လာချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အနေနဲ့… အမြဲတမ်း ငါ့ကို ထိုင်စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ မာကျောတဲ့ စရိုက်ကို နားလည်ပါတယ်။ အကယ်၍ သူမသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက သူမကို နေ့တိုင်း ထိုင်စောင့်နေလိမ့်မယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ သူမကလည်း မကြာခဏ လာနိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ သူမ ပြောနိုင်တာကတော့ “အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားမယ်” ဆိုတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရုံနဲ့တင် ကျန်းချီ ကို ပျော်ရွှင်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ ကောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝေဝါးပျပျ ဝမ်းသာမှု အငွေ့အသက်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကျောင်းကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျီချီ တစ်ယောက် ရှန်းလေး ဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမ မသိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကနေ ဝင်လာတဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ ချောမွေ့ပြေပြစ်တဲ့ ကိုယ်စားပြု အိတ်စဖွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဖုန်းခေါ်ဆိုလာသူက ရှန်းလေး ဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖက်လူက ပြောပြလာတဲ့အထိ သူမ ခဏလောက် မိန်းမူးပြီး မှိုင်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဒါရိုက်တာရှန်း…” ကျီချီ က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်တွေဝေလျက်နဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်၊ “ရှင် မင်္ဂလာပါ။”
မိန်းကလေးက အံ့သြနေမိပေမဲ့ သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့ပါလိမ့်ဆိုတာကို တွေးမိပြီး မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ မန်ချွန်ယွီ ပြောခဲ့တာတွေလိုပဲ အထက်တန်းလွှာ လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုရင် ဘယ်အရာကိုမဆို စုံစမ်းဖော်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဟုတ်နေလို့လား။
ရှန်းလေး က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာနဲ့ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောဆိုပြီးနောက် အဓိက ကိစ္စဆီကို အမြန်ပဲ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ သူက သူမကို တောင်းပန်စကား ဆိုခဲ့ပါတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှင့်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထောက်နဲ့ ခေါ်ခိုင်းခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါပဲ” လို့ အနည်းငယ် အားနာတဲ့ ပုံစံနဲ့ လူကြီးလူကောင်းက ပြောလာခဲ့ပါတယ်၊ “ရှင့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်မိခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။”
တကယ်တော့ ကျီချီ က ဒါကို ကြိုတင် ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ နားမလည်နိုင်တာက ရှန်းလေး က ဘာကြောင့် သူမကို လှည့်စားပြီး ခေါ်ခဲ့တာလဲဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ကျန်းချီ ကို မြင်တွေ့စေဖို့အတွက် ဘာကြောင့်များ အဲဒီလောက်တောင် အရေးတကြီး လုပ်ခဲ့ရတာပါလိမ့်။
ဒါပေမဲ့ ရှန်းလေး က သူမရဲ့ သံသယတွေကို အမြန်ပဲ ရှင်းပြပေးခဲ့ပါတယ်။
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီသရုပ်ဆောင်ခွင့် ရွေးချယ်မှုက ကျန်းချီ အတွက် အလွန်တရာ အရေးကြီးပါတယ်” လို့ ရှန်းလေး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ အရင်က ပဲနီလေးနို့လက်ဖက်ရည် ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပုံတွေအပြင် ချူဟန် နဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ပထမအကြိမ် အစမ်းသပ်ခံ သရုပ်ဆောင်မှု အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့တာတွေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြရှာပါတယ်။ သူက ဆက်ပြောပါတယ်၊ “သူက နောက်ဆုံးဇာတ်ကွက်မှာ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ထဲကို ဝင်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အပြုံးတစ်ခုကိုလည်း ပေါ်လွင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။”
“ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အသည်းနှလုံးလို တန်ဖိုးထားရတဲ့သူကို ဒီကို ခေါ်လာရင် မြင်လိုက်ရုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားမလားလို့ တွေးမိပြီး ကျွန်တော် ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ရတာပါ။”
တကယ်လည်း ရှန်းလေး ရဲ့ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းမှုက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျီချီ ကတော့ သူ့ရဲ့ “အသည်းနှလုံး” ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကြောင့် အနည်းငယ် အားနာသွားခဲ့ရပေမဲ့ အဲဒီစကားကို ငြင်းဆန်တော့ မငြင်းဆန်ခဲ့ပါဘူး။ သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ မျက်နှာပူလာပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ရှန်းလေး ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဖုန်းခေါ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုဖို့ သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။
ထိုလူက ချူဟန် နဲ့ အရင်က ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးတဲ့ “အကြံအစည်” ကို ပြန်သတိရသွားပြီး ကျီချီ ကို စမ်းသပ်သလို ပုံစံမျိုးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ကေြမာင်စူးစူး၊ ကျွန်တော် အခုလို အဆင်အခြင်မဲ့ မေးမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ… နောင်ကျရင် ကျန်းချီ ကို လာကြည့်ဖို့အတွက် ရှင့်အနေနဲ့ ရိုက်ကွင်းကို ပိုပိုပြီး မကြာခဏ လာပေးလို့ ရမလား။”
ကျီချီ ခဏတာ မှိုင်သွားပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ “ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
သူမ ကောင်းကောင်း နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။
“အမ်၊ ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျန်းချီ က အခုလောလောဆယ် ပျော်ရွှင်မှု၊ ရွှင်မြူးမှုနဲ့ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှုတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသရာမှာ အခက်အခဲ ရှိနေပါတယ်။ တခြား ခံစားချက် သရုပ်ဆောင်မှုတွေမှာတော့ သူတော်တော်လေး လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သဘာဝကျကျနဲ့ ပြုံးပြဖို့ကျတော့ သူ မလုပ်တတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်” လို့ ရှန်းလေး က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်၊ “ဒီနေ့တော့ ကံကောင်းလို့ ရှင် ရောက်လာတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီနောက်ဆုံးအပြုံး ရိုက်ကွက်မှာ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဒီတစ်ခါတော့ ကျီချီ က ရှန်းလေး ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒါကြောင့် ရှန်းလေး ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျန်းချီ ကို “ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှု” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေကို သရုပ်ဖော်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အချိန်တွေမှာ ရိုက်ကွင်းမှာ လိုက်ပါစောင့်ကြပ်ပေးခြင်းအားဖြင့် ကျန်းချီ ဒီဇာတ်ကားကို ပြီးမြောက်အောင် “ကူညီပေးဖို့” ဆိုတာပါပဲ။ ဒါကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ ကျီချီ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။
“ဒါရိုက်တာရှန်း၊ ရှင် ကျန်းချီ ကို မယုံကြည်လို့လား။” ကျီချီ ရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ရှန်းလေး တစ်ခဏမျှ အမ်းသွားပြီး အလိုလိုနေရင်း ငြင်းဆန်မိသွားပါတယ်၊ “ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမလဲ။”
“ကျွန်မ ရှင့်တို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း မသိပေမဲ့ ကျန်းချီ ကိုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်” လို့ ကျီချီ က ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက် ပြောလိုက်ပါတယ်၊ “သူ့မှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ အကူအညီမှ မပါဘဲ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုကို သီးသန့် သရုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။”
ကျီချီ ရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို ခံစားမိလိုက်ဟန်တူတဲ့ ရှန်းလေး က အငြင်းခံလိုက်ရတဲ့ အနေရခက်မှုကို အံတုပြီး အားနည်းစွာနဲ့ ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်၊ “အဲဒါကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျီချီ ကို လာခဲ့ဖို့ “ဖြောင်းဖြ” ဖို့ ချူဟန် ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သူ သဘောတူမိခဲ့တာကို အနည်းငယ် နောင်တရသွားခဲ့ပါတယ်။
“ဒါ့အပြင် ကျွန်မက ဘယ်သူ့ရဲ့ အရုပ်မလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ခိုင်းစေရာ နောက်ကိုမှ လိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ကျီချီ က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမက ကျန်းချီ ရဲ့ သူ့ကို မကြာခဏ လာတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ကျီချီ က သူမကိုယ်သူမ သံခြေကျင်းခတ်ခံရသလို ဖြစ်စေမယ့် ကတိကဝတ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက ဆက်ပြောပါတယ်၊ “ကျွန်မမှာလည်း လုပ်စရာ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေ ရှိတယ် ဒါရိုက်တာရှန်း။ ကျန်းချီ ကို ယုံကြည်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ အကြံပြုချက်အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အဲဒီလိုပြောပြီး သူမက ဖုန်းကို ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ဖုန်းရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းမှာတော့ ရှန်းလေး က ဖုန်းပြတ်သွားတဲ့ အသံတချီတချီကို နားထောင်နေခဲ့ပြီး ခဏကြာတဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်— ကျန်းချီ သဘောကျတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက အပေါ်ယံကြည့်လိုက်ရင် နာခံတတ်ပုံ ပုံစံပေါက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ပြင်းထန်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်ချက် ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှုပ်နှံထားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါတယ်။