နောင်လာမည့်အချိန်များတွင် သူသည် မိမိ၏ချိန်းဆိုမှုများကို နာခံစွာဖြင့် သေချာပေါက် စောင့်ထိန်းတော့မည်ဖြစ်သည်။
ကျုဟိန်း၏ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် “ရပ်လိုက်ပြီ” ဟု အော်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းချီ သည် ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် ရုန်းထွက်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကင်မရာမှ ဖမ်းယူလိုက်ရသည်မှာ ထိုလူငယ်လေး လုပ်လိုက်သည့် ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ကျီချီ ရှိရာဘက်သို့ အမြန်ပြေးသွားကာ “ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ” ဟု အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော လက်ချောင်းလေးများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကာ ကျီချီ ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးချင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ကျီချီ က နှာခေါင်းကို ရဲခနဲရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လာကာ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အုံ့စိစိဖြင့် “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းချီ၊ ရှင် တကယ်ကို သရုပ်ဆောင်ကောင်းတာပဲ” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ ချီးကျူးစကားမျိုးကို ယခင်က အကြိမ်များစွာ ကြားဖူးခဲ့ပြီး စိတ်ရင်းမှန်သည်ဟု ခံစားရစေသော အဆမတန်ချီးကျူးမှုများကိုပင် လက်ခံရရှိဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏နားရွက်ဖျားလေးများ ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျီချီ ၏ အနည်းငယ် ‘လေးစားအားကျနေသော’ အကြည့်များကို ခံစားမိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချီ က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာမှာ ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံနှင့် တူနေလေသည်။
…
ဝိုး၊ ရှန်းလေး ကတော့ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ‘ဝိုး’ ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဒါက သူသိတဲ့ ကျန်းချီ ဟုတ်ရဲ့လား၊ ဒီလောက်တောင် ‘နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေတာလား’။
ထိုစဉ် ကျုဟိန်းက အော်ဒီရှင်းရိုက်ကူးချက်များကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကောင်းတယ်! တကယ်ကို အလွန်ကောင်းတာပဲ!” ကျုဟိန်းသည် ကျီချီ ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ ကျန်းချီ ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်မှာ သိုးငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ကြည့်နေသည့် သူဌေးသစ်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ သူ၏အပြုအမူမှာ ယခင်က ပြသခဲ့သော တင်းမာပြီး ပညာရှင်ဆန်သည့် အနေအထားနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေပေသည်။
ကျုဟိန်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ “တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အော်ဒီရှင်းစစ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ‘ချင်ဆီ’ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်အတွက် ခင်ဗျားထက် ပိုသင့်တော်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ပဲ စာချုပ်ချုပ်ကြရအောင်” ဟု အပြေးအလွှား ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းချီ ကတော့ ‘ပေါက်ကွဲထွက်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်ရမည့်’ ခံစားချက်မျိုးကို မရရှိခဲ့ဘဲ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ တာဝန်ယူမှုအပြည့်နှင့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သူ့ကို “တကယ်တော့ ခုနက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရယ်သံက တိုက်ဆိုင်သွားလို့ပါ။ တစ်ကားလုံးကို အဲဒီလို အနေအထားမျိုးနဲ့ပဲ ဆက်သွားနိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ ရယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကျီချီ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျီချီ က အမြဲတမ်း သူ့ဘေးမှာ ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်းလေး လည်း ဤအမှန်တရားကို သဘောပေါက် နားလည်ခဲ့သဖြင့် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။
သို့သော် ကျုဟိန်းကမူ ထူးဆန်းလောက်အောင် ဇွတ်အတင်း လုပ်ဆောင်လိုနေခဲ့သည်။ “ခင်ဗျားက ခုနက အဲဒီ အနေအထားကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ နောင်လာမယ့် အချိန်တွေမှာလည်း အဲဒီလို အနေအထားမျိုးကို ထပ်ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားကို ယုံကြည်ပါတယ်”
…
သို့သော် သူကိုယ်တိုင်ကမူ သူ့ကိုယ်သူ အမှန်တကယ် မယုံကြည်ပေ။
ကျန်းချီ က အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် တင်းခံကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ကျီချီ က ဘေးမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မန်ချွန်ယွီ ၏ အဆက်မပြတ် အကြံပြုတိုက်တွန်းမှုများကြောင့် ရှန်းလေး ကို သိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျုဟိန်း၏ မျက်နှာကိုမူ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းလောကတွင် ဒါရိုက်တာများ၏ မျက်နှာများမှာ နာမည်ကြီး အိုက်ဒေါများကဲ့သို့ နေရာတိုင်းတွင် အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နေရသည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့မှ လူသားက ကျန်းချီ ကို အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ ကမူ သူ၏ ‘အပြုံး’ ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းကြောင့် တွေဝေနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားက ကျန်းချီ ကို မကြာခဏ ပြုံးပြရန် လိုအပ်ပုံရသော်လည်း သူ မလုပ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ကျီချီ သည် ‘ကျန်းချီ ဘယ်တော့မှ မပြုံးဘူး’ ဆိုသော ထရန်ဒင် ဟက်ရှ်တက်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှသော မျက်ခုံးစုံလေးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။
သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျန်းချီ သည် ယခင်က အမှန်တကယ်ပင် ရှားရှားပါးပါးသာ ပြုံးလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင်ပင်လျှင် သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အလိုလိုက်မှုများမှာ အတိုင်းအဆမဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးသာ ရှိတတ်သည်။ အခြားသူများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမျိုးတွင်ဆိုလျှင် အပြုံးအရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မပြတတ်ပေ။ အပြုံးမလုပ်တတ်ခြင်းနှင့် ‘မပြုံးနိုင်ခြင်း’ ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။ ထိုအရာနှစ်ခုကြားတွင် အခြေခံအားဖြင့် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိနေသည်။
ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ထိုထောင်ကျခဲ့သော သုံးနှစ်တာ ကာလကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော…
ဤအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကျီချီ ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏ လက်ဖဝါးငယ်လေးက ကျန်းချီ ၏ ရှည်လျားပြီး အေးစက်စက်ရှိသော လက်ချောင်းများကို အသိစိတ်မပါဘဲ လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော ‘ရင်းနှီးမှု’ အမူအရာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုနူးညံ့သော ထိတွေ့မှုက သူ့ကို အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ကျန်းချီ က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားကာ ထိုမိန်းကလေး၏ ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လက်ဖဝါးထိပ်လေးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဤသည်မှာ သူ အခြားသူများရှေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြုံးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျုဟိန်းက ဤအခိုက်အတန့်ကို အကဲခတ်ကောင်းလှစွာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ အံ့ဩသွားမှုများကြားတွင် လူငယ်လေးက မိန်းကလေး၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ဤမိန်းကလေးငယ်လေး အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျုဟိန်းက ကျီချီ ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလေးအနက်ထားကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အစိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ကာ ကျန်းချီ ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီးလျှံထွက်လာတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်… သို့ဆိုလျှင် ဤကောင်လေးမှာ ချစ်သူရှိနေသည်ပေါ့။
သူ့မှာ ထောင်ကျဖူးခဲ့သည်။ သူပုန်ကန်တတ်သည်။ အပိုင်းအစခံစားချက်များကို မသရုပ်ဆောင်တတ်ပေ။ ထို့ပြင် ချစ်သူလည်း ရှိနေသေးသည်။
ကျန်းချီ တွင် အမျိုးသားနာမည်ကျော် စတားတစ်ဦးတွင် ရှိနိုင်သော ‘အပြစ်အနာအဆာ’ အားလုံးနီးပါး ရှိနေပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ မိုင်းတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်လောကတွင်မူ ထိုသို့သော လူမျိုးသည် အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပေ။ သို့သော်… ကျုဟိန်းကမူ ထို ‘အခက်အခဲအမြင့်ဆုံး’ အရာကို စိန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမရာသော အကြံအစည်တစ်ခုက ကျုဟိန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ လုပ်နိုင်မည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ‘ချင်ဆီ’ ရဲ့ တစ်ကားလုံးက သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးရဲ့ ကိုယ်စား ဇာတ်ကောင်မှာ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ကျွန်တော် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်” ကျုဟိန်းက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ ထက်သို့ လက်ဆွဲရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ စဉ်းစားပေးပါဦးလား။ စဉ်းစားဖို့အတွက် တစ်ပတ်လောက် အချိန်ယူပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါမယ်”
ကျုဟိန်းနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည့် ဟွမ်ဟောက်ဖန်က ဖျော်ဖြေရေးလောကအတွင်းမှ သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအပေါ် သူ၏ဘော့စ် ပြသခဲ့ဖူးခြင်းမရှိသော မကြုံစဖူး စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျုဟိန်း၏ ရိုးသားစေတနာအပြည့်ရှိသော စကားများကြောင့် ကျန်းချီ မှာ ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာမာဖြင့် ငြင်းဆန်နေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မလွှဲမရှောင်သာဘဲ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျီချီ ၏ လက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော သူ၏ အခြားတစ်ဖက်သောလက်ကိုမူ လွှတ်မပေးဘဲ လွန်စွာတပ်မက်မှု အပြည့်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
*
လူနှစ်ဦး ရိုက်ကွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသောအခါတွင် ကျီချီ ၏ ဖြူစွန့်နေသော လက်ဖဝါးလေးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသဖြင့် သိသိသာသာပင် နီရဲနေခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေဟန်ရှိပြီး သူမ၏ မည်းနက်ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်က ငိုထားခဲ့သဖြင့် အစိုဓာတ်လေးများ စို့နေဆဲဖြစ်ကာ မျက်လုံးထောင့်စွန်းများမှာ နီရဲနေသဖြင့် မက်မွန်ပန်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမက ကျန်းချီ ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းချီ ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက စတီယာရင်ခွေပေါ်တွင် အုပ်မိုးထားဟန်ဖြင့် တင်ထားသော်လည်း ကားကို စတင် မောင်းနှင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူ၏အကြည့်များမှာ ရှောင်လွှဲနေခဲ့ပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲတော့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
“ကျန်းချီ” ကျန်းချီ ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေပြီး သူမက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် “ရှင် ခုနက ဘယ်ဇာတ်ကောင်နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့တာလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဤမေးခွန်းကို အစောပိုင်းကတည်းက သိချင်နေခဲ့သော်လည်း မေးခွင့်မကြုံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ က ကျီချီ အား ဇာတ်ညွှန်း၏ အနှစ်ချုပ်နှင့် သူသရုပ်ဆောင်ရမည့် ဇာတ်ကောင်အကြောင်းကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုသို့ရှင်းပြနေစဉ်အတွင်း ကျန်းချီ မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ‘စိုးရိမ်ပူပန်နေ’ မိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဇာတ်ညွှန်းထဲမှ ‘အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်’ သည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ဖန်တီးလေ့ရှိပြီး ထိုဇာတ်ကောင်နေရာမှ သရုပ်ဆောင်ရသည့်အခါတွင် သူ့အနေဖြင့် အနေအထားကို သေချာပေါက် ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကျီချီ က သူ့ရဲ့ အမျိုးသမီးဆန်တဲ့ဘက်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ဘက်တွေကို မကြိုက်မနှစ်မြို့ဖြစ်သွားမလားဆိုတာ သူ မသိပေ။ သို့သော် ကျီချီ က နားထောင်ရင်းဖြင့် သူမ၏ မူလက စင်ကြယ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော မျက်ဝန်းလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျယ်လာခဲ့ကာ အံ့ဩမှုနှင့် အားကျအတုယူမှု အရိပ်အယောင်လေးများပါ ထင်ဟပ်လာခဲ့တော့သည်။
“ဒါက တကယ် ကောင်းတဲ့ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုပဲ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရတဲ့ ကျားမ လိင်အထောက်အထားဆိုင်ရာ အတားအဆီးတွေကို ဖော်ပြထားတယ်……” ကျီချီ ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာကာ ကျန်းချီ ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒီဇာတ်ကားသာ နာမည်ကြီးလာရင် ဒီလို လူ့အဖွဲ့အစည်းအုပ်စုမျိုးက သေချာပေါက် အာရုံစိုက်ခံရမှာပဲ!”
ကျန်းချီ မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကျီချီ ၏ ရှုထောင့်ကို သူ အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ နားထောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဂရုစိုက်မိသည်မှာ သူ၏ဇာတ်ကောင်တွင် ပါရှိသော ‘အမျိုးသမီးဆန်ခြင်း’ သို့မဟုတ် ‘မိန်းမဆန်ခြင်း’ ဆိုသည့် အချက်များ မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ညွှန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျီချီ ၏ အတွေးအခေါ်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောဆိုတတ်ကြရုံသာ သိကြသော အွန်လိုင်းမှ ကောလာဟလပြောသူ အစုအဝေးများနှင့် မတူပေ။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျန်းချီ က သူ၏ ယခင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိပြီး သူကိုယ်တိုင်က အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းခဲ့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျီချီ မှာ အစကတည်းက ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးသာ ဖြစ်ပေသည်— သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးပြီး အရေးမပါသလို ထင်ရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင်ဖြစ်စေကာမူ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ပေးဆပ်လိုစိတ် အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဝေးလံပြီး လူသိနည်းသော အဓိကဘာသာရပ်ဖြစ်သည့် ‘တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် သဘာဝဘေးမဲ့တော စီမံခန့်ခွဲမှု’ ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤဘာသာရပ်ဖြင့် ဘွဲ့ရပြီးနောက် လူအများစုမှာ အလုပ်အကိုင် မရရှိကြဘဲ အနာဂတ်အတွက် ရုန်းကန်ရတတ်ကြသည်။ သို့သော် ခိုင်မာစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သူ အချို့လည်း ရှိနေသေးပြီး ကျီချီ ကလည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။
ကျန်းချီ သိသည်မှာ သူမ၏ အိပ်မက်မှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေး အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်တုန်းက သူမ၏ နူးညံ့သောအသံလေးဖြင့် “ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ကလေ၊ ဟီးဟီး၊ နောင်ကျရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ကာကွယ်ပေးချင်တာ… အရမ်း ရိုးစင်းပြီး မသိတတ်လွန်းတဲ့ ပုံစံပေါက်နေလားဟင်” ဟု ပြောဖူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ တွင် အိပ်မက်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး သူမသည် ယင်းကို အမြဲတမ်း ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းရှိသမျှ ခိုင်မာစွာ လိုက်နာနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းချီ ၌မူ ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ဟူ၍ မရှိခဲ့သော်လည်း သူသည် ကျီချီ ၏ စံပြသဘောထားများကို ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးဖြင့် လိုက်နာရန် အသင့်ရှိနေခဲ့ပြီး သူမနှင့် ပိုမိုတူညီလာစေရန် ကြိုးစားရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ လုပ်ဆောင်ပေးလိုသူ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်… ထိုလူငယ်လေးက ခေါင်းလှည့်ကာ ကျီချီ ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ ဒီဇာတ်ကောင်နေရာမှာ ဝင်သရုပ်ဆောင်ရမလား”
“သရုပ်ဆောင်ပါ” ကျီချီ က မည်သို့မျှ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ထို့နောက်တွင် သူမက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် အောက်သို့ စိုက်ကျသွားသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင် တကယ် သောင်းကျန်းနိုင်လောက်အောင် ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်လို့ပါ”
ကျန်းချီ ၏ ခဏတာ အော်ဒီရှင်းလုပ်ခဲ့စဉ်ကပင် သူမသည် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုထဲတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျန်းချီ က ဇာတ်လမ်းအနှစ်ချုပ်ကို ရှင်းပြသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ကျီချီ သည် ထူးဆန်းစွာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပြီး လှပသော အဆုံးသတ်ရှိသည့် ထိုဇာတ်ကောင်၏ ဖြစ်ရပ်ဆန်းများမှာ ပရိသတ်ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းချီ က ၎င်းကို အထူးထူးအထွေထွေ ကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်မည်မှာ သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ မကြာသေးမီက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျီချီ သည် ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်— သို့သော် သူမက ၎င်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ပြောခြင်းက လူငယ်လေးအပေါ် ဖိအားများ ပိုမိုတိုးပွားလာစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“ကောင်းပြီလေ” ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမကို နူးညံ့သောအသံဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါ ဒီဇာတ်ကို လက်ခံလိုက်မယ်”
ရှုပ်ထွေးနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်ရသည်။ ကျန်းချီ က ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ ပြုံးနေစဉ်မှာပင် ကျန်းချီ ၏ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများကို သတိထားမိသွားကာ သူက သူမကို မရပ်မနား မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် အနေခက်သွားသဖြင့် သူမက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
ကျန်းချီ ၏ အကြည့်များမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူ သူမကို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း လောကကြီးတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး ကျန်ရှိနေသမျှ အရာအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ ရှိနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးငယ်က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးစည်းကိုပင် ဖြုတ်ချလိုက်ကာ သူမ၏ သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်များကို ဖြန့်ကျလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နီရဲနေသော နားရွက်များကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နူးညံ့သော အသံလေးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်က— “ရှင်၊ ကျွန်မကို ကျောင်းပြန်ပို့ပေးတော့”
ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြန်ရတော့မှာလား။
ကျန်းချီ မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျော်ရွှင်မှု ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း နာခံတတ်စွာဖြင့် “အင်း” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ကာ သူမကို ကျောင်းသို့ ပြန်ပို့ရန်အတွက် ကားကို စတင် မောင်းနှင်လိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းလန် တက္ကသိုလ်က ရိုက်ကွင်းမှ အတော်လေး ဝေးသောကြောင့် ကျန်းချီ က ဖြေးညင်းစွာ မောင်းနှင်သွားနိုင်ပြီး ကျီချီ နှင့် အချိန်ပို၍ နေပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုလည်း ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ သူက စကားပြော အလွန်အကျွံ ထွက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက အချိန်ကို တမင်တကာ ဆွဲဆန့်ထားလျှင်တောင်မှ မိန်းကလေးကို ပျော်ရွှင်လာစေရန် မည်သို့ပြောရမည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော်လည်း ကျီချီ နှင့်အတူ ရှိနေနိုင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို ပိုမိုနူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာစေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ လုံးဝ အပန်းဖြေနိုင်သော အခြေအနေမျိုးကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လင်းလန် တွင် မိုးများ ပြန်လည် ရွာသွန်းနေပြီဖြစ်ပြီး မိုးစက်များက ကားပေါ်သို့ ပုတ်ခတ်ကျရောက်နေသည့် အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကားကို မည်မျှပင် နှေးကွေးစွာ မောင်းနှင်နေပါစေ အဆုံးတွင်မူ ၎င်း၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏ စည်ကားရာ အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပန်းများနှင့် သစ်ပင်များ၏ တောက်ပသော အရောင်အသွေးများက ဝန်းရံထားချိန်တွင် ကျန်းချီ ၏ ရင်ထဲတွင် ရင်းနှီးပြီးသား စိုးရိမ်ပူပန်မှု အဟုန်တို့က တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
—မီးပွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်ချိန်အထိပင် ဖြစ်ပြီး ကျန်းချီ က ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းပူပူနှင့် ပုလဲလုံး (ဘိုဘာ) ရေခဲမုန့်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျီချီ က ဝေဘို တွင် သူ့ထံ အရင်က ပို့ဖူးခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်မက်ဆေ့ချ်လေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်– [မိုးရွာတဲ့နေ့တိုင်း ကိုယ်က ကျွန်မကို နီညိုရောင်ပဲပုပ်စေ့ ပုလဲဘိုဘာ လက်ဖက်ရည် ဝယ်တိုက်မယ်လို့ ပြောဖူးတယ်နော်။]
ဟုတ်ပါသည်၊ သူ ဤကတိကို အမှန်တကယ် ပေးဖူးခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့မိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချီ က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ စတီယာရင်ခွေကို လှည့်လိုက်ပြီး ကားကို လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ မိုးထဲသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
“ဟင်?” ကျီချီ က ကားအတွင်းပိုင်းရှိ ပူနွေးမှုကြောင့် အိပ်ငိုက်နေခဲ့ရာမှ ကားတံခါးပွင့်လာပြီး အေးစက်သော လေပြည်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသဖြင့် သူမ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူမဘေးတွင် ‘ဘုန်း’ ကနဲ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးမှ ကျန်းချီ က ကားကို ရပ်တန့်ကာ ပြေးထွက်သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကျန်းချီ ဘယ်ကို သွားတာလဲ။
ကျီချီ မှာ ယခုအခါ လုံးဝ လန်းဆန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြူမှိုင်းနေသော မိုးစက်မိုးပေါက်များကြားတွင် သူ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်ရတော့ပေ။
ဆယ်မိနစ်နီးပါး ကြာသွားပြီးနောက်မှသာ လူငယ်လေးမှာ ရေတို့ဖြင့် ရွှဲစိုလျက် ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချီ ၏ ပယင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပြောင်နေသော မျက်ဝန်းများက မိန်းကလေး၏ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော အကြည့်ကို တုံ့ပြန်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလာပြီးနောက် သူ၏ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးဖြင့် ခွက်တစ်ခွက်ကို လှမ်းပေးလာသည်။
“နီညိုရောင်ပဲပုပ်စေ့ ပုလဲဘိုဘာ လက်ဖက်ရည်” ကျန်းချီ ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားနေသည်။ “ခင်ဗျားအတွက်”
*နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် သူသည် ကတိများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။