သို့သော် ကျန်းချီ ၏ ယခုတစ်ကြိမ် လူရွေးပွဲမှာမူ ထင်သလောက် ချောမွေ့လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ကျောက်ချိုသည် ကျိချုဟိန်းထံသို့ ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ရှန်းလေး နှင့် ကျန်းချီ တို့ "ချောက်ချားခြင်း" ရုပ်ရှင်၏ လူရွေးပွဲ ရိုက်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ကျိချုဟိန်း၏ ကိုယ်ရေးအကူဖြစ်သူ ဟွမ်ဟ่าวဖန်က ဧည့်ခံရန် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျိချုဟိန်းသည် ဟောင်ကောင်မှ ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့၏ကိုယ်ရေးအကူမှာလည်း ထို့အတူပင်တည်း။ နီးကပ်လာသည်နှင့် ဟွမ်ဟ่าวဖန်က ပြုံးလျက် “သခင်လေးရှန်း” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှန်းလေး အနေဖြင့် “ကိုဟွမ်” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်သင့်သော်လည်း ထိုသို့ခေါ်ဆိုရသည်မှာ သူ့အတွက် အကြောတင်းစရာဖြစ်နေသဖြင့် “လက်ထောက်ဟွမ်” ဟုသာ အလွယ်တကူ ခေါ်လိုက်တော့သည်။
“ဒါရိုက်တာကျိက အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။” ဟွမ်ဟ่าวဖန်က ရှန်းလေး ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ ဤကာလအတွင်း ကျန်းချီ ၏ အမည်မှာ သတင်းခေါင်းစီးများတွင် လွှမ်းမိုးနေသည်ကို မကြားဖူးသူဟူ၍ မည်သူရှိမည်နည်း။ မည်သူကများ စပ်စုချင်စိတ်မရှိဘဲ ရှိမည်နည်း။ ဟွမ်ဟ่าวဖန်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ သူ၏အကြည့်တို့မှာ စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလျက် “ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါမယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့သုံးဦးသား လူရွေးပွဲ ရိုက်ကွင်းဆီသို့ အတူတကွ သွားကြသည်။ ကျိချုဟိန်းမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူပျိုလူလွတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပါးသည်။ သူ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်သော မျက်နှာထက်တွင် ရွှေဘောင်ခတ်မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားကာ ဆူညံနေသည့် ရိုက်ကွင်းပေါ်တွင်ပင် တရားဝင် ညစာစားပွဲသို့ တက်ရောက်နေရသကဲ့သို့ ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။
ဟောင်ကောင်သား အများစုမှာ မိမိကိုယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်ကြပြီး ကျိချုဟိန်းမှာ အများဆုံးရှိမှ အသက်သုံးဆယ်အစောပိုင်းမျှသာ ထင်ရသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ တိကျသေသပ်ပြီး အသေးစိတ်ကျလှသည့် ပုံစံမျိုးကို ပေါ်လွင်စေသည်။
သူက ထရပ်ကာ ရှန်းလေး နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သော်လည်း ကျန်းချီ ကိုမူ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုသည်။ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် အကြီးအငယ် ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အထက်အောက် ဟူ၍လည်းကောင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နယ်ခြားစည်းရှိပေသည်။ ကျိချုဟိန်းသည် ဤနိယာမကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပုံရသည်။ သူသည် လူငယ်များရှေ့တွင် အာဏာပါဝါကြီးမားသည့် ပုံစံမျိုးကို ထုတ်ဖော်ပြသတတ်သည်။
လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အတွင်း ရှန်းလေး နှင့် ကျိချုဟိန်းတို့၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး ဆင်တူကြသည်။ ကျိချုဟိန်းက ဆုများပိုမိုရရှိထားသော်လည်း ရှန်းလေး ကမူ ရုပ်ရှင်ရုံဝင်ငွေ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ကျိချုဟိန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှန်းလေး က ပိုမိုခင်မင်ပျူငှာသူဖြစ်သည်။
“ရှန်းဟောင်း” ကျိချုဟိန်းက သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များဖြင့် မျက်မှန်ကို အသာအယာပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ ကျဉ်မြောင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျန်းချီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ်ပြုံးလျက် “ဒီကောင်လေးက ခင်ဗျား ရှာတွေ့လာတဲ့ လူငယ်လေးလား” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ရှန်းလေး လည်း ပြုံးလျက် ကျန်းချီ ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် လတ်တလော နယ်ပယ်အတွင်း အပြောအဆိုအများဆုံး ဖြစ်နေသည့် စကားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ “ခရမ်းရောင် သေးငယ်တဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးလေ။”
“ဝမ်က အဲဒီလို မပြောပါဘူး။ သူက ဒီလူငယ်လေးကို ခင်ဗျားဆီ အကြံပြုပေးလိုက်ရုံပါပဲ။” ကျိချုဟိန်း၏ စကားများမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း ရှန်းလေး ၏ ချီးကျူးမှုကိုမူ သူ သဘောတူပုံမရပေ။
သူက ကျန်းချီ ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် “လူငယ်လေး၊ ကျန်စစ် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို သဘောကျရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းချီ က ကျိချုဟိန်း၏ “လူငယ်လေး” ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကို မငြင်းပယ်ဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မကြိုက်ပါဘူး။”
ကျိချုဟိန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းချီ မှာ ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် အဖြစ်များလှသည့် အောက်ခံမျက်နှာပေး အချိုအချဉ်လုပ်တတ်သည့် သဘောတရားကို အချိန်သေးသေးလေးအတွင်း အကျွမ်းတဝင် မဖြစ်သေးသဖြင့် သူ၏ ရိုးသားပွင့်လင်းမှုမှာ အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်စရာပင် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုလုပ်ငန်းနယ်ပယ်ထဲက လူတို့၏ အပြုအမူများကို ရိုးအီလာပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော “ဟန်ဆောင်မှုကင်းစင်သည့် အပြစ်ကင်းစင်မှု” ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိရတတ်သည်။ ကျိချုဟိန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ “မကြိုက်ဘူးလား။ ဒါဆို ဘာလို့ လူရွေးပွဲ လာဖြေတာလဲ။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းချီ က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်လို့ ရလို့ပါ။”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုအတွက် လူရွေးပွဲဝင်သည်မှာ မိမိကြိုက်သည် မကြိုက်သည်ထက် ထိုဇာတ်ရုပ်ကို သရုပ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိဆိုသည့် အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။
စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ အမှန်တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။
ကျိချုဟိန်းမှာ အပြုံးမပေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟွမ်ဟ่าวဖန်ကို လက်짓ပြကာ ကျန်းချီ ထံသို့ ဇာတ်ညွှန်းကို ပေးအပ်စေလိုက်သည်။ ကျန်းချီ လူရွေးပွဲဝင်ခွင့် ရပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် ရှန်းလေး ဘေးမှနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီ ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ရှုနေစဉ် သူ၏ ရှင်းလင်းလှပသော မျက်ခုံးတန်းတို့မှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ရွေးချယ်ထားသော လူရွေးပွဲ အပိုင်းမှာ အထူးတလည် ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ရုပ်ရှင်ထဲမှ ကျန်စစ်သည် အထက်တန်းကျောင်းတက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ယောက်ျားလေးများနှင့် ဆော့ကစားရသည်ကို မကြိုက်ဘဲ “အမျိုးသမီးဆန်ဆန်” အလွန်ဝတ်ဆင်ကာ မိန်းကလေးများနှင့်သာ ပေါင်းသင်းတတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် မိန်းကလေးများက အကြပ်ရိုက်ကာ အနေရခက်ခဲ့ကြသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ၎င်းကို လန်းဆန်းတက်ကြွသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရသည်။
ဤအချိန်အတွင်းမှာပင် ကျန်စစ်သည် ရုပ်ရှင်ထဲမှ “အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်” ဖြစ်သည့် မုန်လီနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူမနှင့် ယောက်ျားလေး ဇာတ်ဆောင်တို့ကြားတွင် အချစ်ဇာတ်လမ်း မရှိပေ။ သူမသည်လည်း သာမန်လူများကြားတွင် “ပုံမှန်မဟုတ်သူ” တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လိင်တူချစ်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကျန်စစ်ကဲ့သို့ မိမိ၏ခံစားချက်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဖော်ပြဝံ့သူတော့ မဟုတ်ပေ။
ရုပ်ရှင်ထဲတွင် မုန်လီသည် ကျန်စစ်၏ နောက်ထပ်မျက်နှာစာတစ်ခုနှင့် ပို၍တူနေသည်။ သူမက ကျန်စစ်၏ ထူးခြားမှုကို တွေ့ရှိပြီးနောက် “သူ့ကို အလှပြင်ပေးခြင်း” တွင်သာ အပြည့်အဝ နှစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေး ဝတ်စုံများ၊ မိန်းကလေး မိတ်ကပ်များဖြင့် ကျန်စစ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဟန်ပန်အမူအရာတို့ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် မုန်လီ၏ ဇာထိုးပန်းထိုး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံယူကာ မိမိကိုယ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း “နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီး” ဆိုသည့် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် စိတ်ကူးထဲတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လောကကြီးကို သေချာနားမလည်သေးသော်လည်း မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပြုံးရွှင်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော ဟန်ပန်ကို သရုပ်ဖော်ရမည်ဖြစ်သည်။
ရွေးချယ်ထားသော လူရွေးပွဲ အပိုင်းမှာ ဤကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်တာတွေ အားလုံး အဆင်ပြေပါ၏၊ သို့သော်...
လူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း ကျန်းချီ က အပြုံးမရှိတတ်ပေ။
#ကျန်စစ်ကဘယ်တော့မှမပြုံးဘူး# ဟူသော ဟက်ရှတဂ်ပင်လျှင် ရေပန်းစားလာခဲ့ပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆွေးနွေးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ခဏတာ ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းလေး သည် ကျန်းချီ ကို သိခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထိုကောင်လေး တစ်ခါမျှ ပြုံးသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းလေး မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာမိတော့သည်။ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုံ့လျက်ဖြင့် ရှန်းလေး သည် ကျန်းချီ ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ကင်မရာရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
အခြားသရုပ်ဆောင်များ အတူတကွ မပါဝင်နိုင်သည့် လူရွေးပွဲများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ကိုယ်တော် ဖျော်ဖြေမှုသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး မိမိ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသရသည်။ ကျန်းချီ ကမူ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လေ့ကျင့်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း အကြွင်းမဲ့ “သဘာဝကျကျ” သရုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကင်မရာရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ကျန်စစ်အဖြစ်သို့ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခဲ့သည်။
ဇာတ်ညွှန်းတွင် ကျောင်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ကာ ထူးဆန်းသော ဟန်ပန်ဖြင့် နေထိုင်တတ်ပြီး သိမ်မွေ့သော ကိုယ်အမူအရာနှင့် မျက်နှာပေးများက ရှက်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အမှတ်ရစေမည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သံသယဖြစ်ဖွယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်နေရန် တောင်းဆိုထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုဇာတ်ကွက်ကို အတော်ကြာအောင် သရုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းချီ သည် အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲလျောင်းလိုက်သည်။
ရှန်းလေး ၏ ရင်ခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဤအချိန်သည် ကျန်းချီ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမည့် အချိန်ပင်တည်း။ သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများမှာ မသိစိတ်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသွားသည်။ မှန်ပေသည်၊ သူ အစိုးရိမ်ဆုံးအရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ကျန်းချီ က မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အမူအရာကို အသင့်အတင့် သရုပ်ဖော်နိုင်သော်လည်း သူ၏ မွေးရာပါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ဖမ်းမမိနိုင်သည့် အငွေ့အသက်က လူများကို ဇာတ်လမ်းထဲသို့ လွယ်ကူစွာ နှစ်မြုပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် သူ့ကို စစ်မှန်စွာ ပြုံးစေရန်၊ ပျော်ရွှင်ပြီး ကျေနပ်နေစေရန် လုပ်ခိုင်းရသည်ကမူ...
အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားပြီး တောင့်တင်းနေကြောင်း ရှန်းလေး မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုစဉ် ကင်မရာနောက်ကွယ်မှ ကျိချုဟိန်းက “ဖြတ်” ဟု အသံပေးလိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ” ကျိချုဟိန်း၏ တိကျသေသပ်သော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျန်းချီ ကို အံ့အားသင့်နှစ်လိုမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီမိတ်ဆွေလေးက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းကတော့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်နဲ့ နည်းနည်း လွဲနေသလားလို့။”
တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျိချုဟိန်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ဇာတ်ကောင်စရိုက် လွဲချော်သွားခြင်း မရှိကြောင်း သိနေသည်။ သူက... သူက အပြုံးဘယ်လိုပြုံးရမှန်း မသိတာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လူတစ်ယောက်က အပြုံးဘယ်လိုပြုံးရမှန်း မသိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်မည်နည်း။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားဘာကြောင့်များ ဖြစ်မလဲ။ ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တင်းမာနေသည်။ သူက ကျိချုဟိန်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” ထိုလူငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မသရုပ်ဆောင်နိုင်လောက်ဘူး ထင်ပါတယ်။”
“ဘယ်သူပြောတာလဲ!”
ကျိချုဟိန်းက ကျန်းချီ ထက်ပင် ပို၍ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပုံရကာ အပြုံးနှင့်အတူ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နောက်ဆုံး အပိုင်းလေးကတော့ နည်းနည်း လွဲနေသလို ဖြစ်သွားလို့ပါ။”
သူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အကောင်းမြင်နေဆဲပင်။
“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းက အဓိက ပြဿနာကြီး ဖြစ်နေတာလေ” ကျန်းချီ က ခေါင်းကို ဆက်လက်ယမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိသည့်ဟန်ကို ပြသလာသည်။ “ဒါရိုက်တာခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ပင်ကိုယ်ဇာတ်ကောင်လို ပျော်ရွှင်တာ၊ ကျေနပ်တာနဲ့ သဘာဝကျကျ အပြုံးမျိုးကို မခံစားရဘဲ ဖြစ်နေပါတယ်။”
ကျိချုဟိန်း၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။ “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်ကို အဲဒီလိုပဲ သုံးသပ်နေတာလား။”
ဒါရိုက်တာ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသော်လည်း ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည့် အသွင်မျိုးရှိနေသည့် သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးကို သူ မြင်ဖူးသည်မှာ ဤသည်ပင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤနာမည်ကျော် “ဇေယျာကြယ်ပွင့်” ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသူတစ်ဦးပေတည်း။
ထို့ထက် ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်းချီ ၏ တုံ့ပြန်မှုပင်တည်း။ ကျိချုဟိန်း၏ စကားကို ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် သူက ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။ ကျိချုဟိန်း တုံ့ပြန်ရန်ပင် မပြင်ရသေးမီ ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ၏ လမ်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။
“ဒါရိုက်တာ ငြင်းပယ်တဲ့သူ ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုးနဲ့ ကျော်ကြားချင်သေးလို့လား” ရှန်းလေး က ကျန်းချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီလုပ်ငန်းထဲမှာ ဆက်ရပ်တည်ချင်သေးရဲ့လား။”
ကျန်းချီ သာ သူ မသရုပ်ဆောင်နိုင်တော့ကြောင်း အစောပိုင်းကတည်းက ပြောခဲ့ပါက တစ်မျိုးပေါ့ — သို့သော် လွန်ခဲ့သော မိနစ်သုံးဆယ်ကပင် သူသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန်အကြောင်းကို ပြောဆိုခဲ့ပြီး ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ပြသခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်နေလိုလျှင် ဤမျှအထိ ခေါင်းမာ stubborn ဖြစ်ပြနေ၍ ဖြစ်ပါ့မလား။
ဝမ်ကျောက်ချိုနှင့် ကျိချုဟိန်းတို့ကဲ့သို့သော — နာမည်ကြားရုံမျှဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် ဒါရိုက်တာများကို ရန်စခြင်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသည့် အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှန်းလေး ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်လာသလို ခံစားရသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစွန်းရောက်သော အရည်အချင်းနှင့် သူပုန်ထတတ်သော စိတ်ဓာတ်တို့ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းမှာ နှစ်ဖက်ထက်သောဓားတစ်လက် ဖြစ်လာတတ်သည်။ ကျိချုဟိန်းကမူ ရှန်းလေး နှင့် ကျန်းချီ တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသည်ကို မကြားပေ။ ကျန်းချီ ထွက်မသွားသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ “ဘာလို့ ထပ်မစမ်းကြည့်ကြသေးတာလဲ။ ဒီဇာတ်ရုပ်အတွက် ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် အမှန်တကယ် ယုံကြည်ပါတယ်။”
အရံအတားမဲ့သော အရင်းရှင် လူ့အဘောင်အဖွဲ့အစည်းတွင် အချို့သော ဇာတ်ရုပ်များကို ငွေကြေး၊ နာမည်ကျော်ကြားမှုနှင့် ရာထူးဂုဏ်ဒြပ်တို့ဖြင့် အစားထိုးလဲလှယ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျိချုဟိန်းမှာ စုံလင်ခြင်းကို တောင့်တနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိရှေ့မှ ဤလူငယ်လေးကို လိုချင်နေသည်။ ကျိချုဟိန်းသည် ကျန်းချီ သာ ကျန်စစ် အဖြစ် ပါဝင်မည့် ရုပ်ရှင်၏ အောင်မြင်မှုကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါရိုက်တာကျိ၊ အခု ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပါပြီ” ကျန်းချီ က ကျိချုဟိန်း၏ အကြံပြုချက်ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် ရှန်းလေး က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ခဏ အနားယူကြပြီး ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ကျန်းချီ ကို ထပ်စမ်းခိုင်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။”
…
နာမည်ကြီး ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်သော သူသည် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ယခုအခါ အေဂျင်စီမန်နေဂျာတစ်ဦး၏ အလုပ်ကို လုပ်နေရလေပြီ။ ကျန်းချီ အတွက် အမှန်တကယ် သင့်လျော်သော အရည်အချင်းရှိ မန်နေဂျာတစ်ဦးကို ရှာပေးရမည့် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ” နာရီကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျိချုဟိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲကျရင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။”
ထို့နောက် ကျိချုဟိန်းက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို လူနာယူလိုက်ပြီး အားလုံးကို ထမင်းသွားစားကြရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ကျန်းချီ က ရှန်းလေး ကို အရှက်မကွဲစေလိုသဖြင့် လူတွေအားလုံး ထွက်သွားကြသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့ပြီးမှ မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး။”
“တစ်ခါလောက်တော့ ထပ်စမ်းကြည့်ပါဦး၊ ပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်တာပေါ့” ရှန်းလေး က တင်းခံနေပြီး ကျန်းချီ ကို ရိုက်ကူးရေးအဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ထပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော လူငယ်လေး၏ ကျောပြင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းလေး မှာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့် မသေချာသော အကြံအစည်လေးတစ်ခုမှာ ရိုင်းစိုင်းသော ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူသည် ချူးမီ ကို ခေါ်လိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ ချူးမီ ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ အံ့သြသွားပုံပေါ်လာပြီး ပါးစပ်မှာ အလိုလို ဟသွားလေသည်။
“ကဲ၊ ဒီကိစ္စကို သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်တော့။ ၁ နာရီခွဲ မတိုင်ခင် လူကို သေချာခေါ်လာခဲ့ရမယ်” ရှန်းလေး က သူ့ကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ စူးရှသော အပြုံးထဲတွင် ခြိမ်းခြောက်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေသည်။ “နားလည်လား။”
ချူးမီ မှာ တုန်ယင်သွားမိသည်အထိ ဖြစ်သွားပြီး အမြန်အဆန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ “ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားပါမယ်!”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ရှန်းလေး ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အမှန်တကယ် ထင်မြင်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကြံဉာဏ်မျိုးကို သူ ထုတ်ပြနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ချူးမီ သည် လမ်းတွင် ဆန်းဒဝှစ် တစ်ခုဝယ်ကာ လင်းလန် တက္ကသိုလ်၏ ပင်မဂိတ်ဝသို့ ကားမောင်းလာခဲ့သည်။ ဂိတ်ဝတွင် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကတ်ပြား ပြသပြီးနောက် ချူးမီ သည် ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောင်းဝင်းအတွင်း လူများကို လိုက်မေးမြန်းခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် မိန်းကလေးဆောင်ဘက်သို့ တန်းတရုတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အဆောင်မှ စောင့်ကြပ်ရေး အဒေါ်ကြီးကို အကြောင်းကြားပြီး ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ချူးမီ သည် “ကျီချီ” ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
မြက်စိမ်းရောင် သင်းပျံ့သည့် ပခုံးကြိုးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးသည် လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ရှားလျက် တစ်ကိုယ်လုံးမှ တောက်ပသော အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူမ၏ သစ်အယ်သီးရောင် ဆံနွယ်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုစည်းစည်းနှောင်ထားပြီး ဆံပင်အချို့မှာ သူမ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ရင်ဝကျော့ကွင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ သူမ၏ သေးသွယ်လှပသော ခြေဖဝါးများတွင် ပိတ်စကြိုး သဲနာဖိနပ်တစ်ရံကို စီးထားသည်။
ကျီချီ ၏ ဆင်စွယ်ရောင် မျက်နှာပြင်တွင် မိတ်ကပ် အစအနမျှ မရှိဘဲ စင်ကြယ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံပေါ်သော ဟန်ပန်ကို ပြသနေသည်။ ဤအသွင်အပြင်မှာ ချူးမီ မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီး စယ်လီ အများစုထက်ပင် ပို၍ လှပနေသဖြင့် လက်ထောက်လေးမှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးက အနီးသို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို လာရှာနေသူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း စောင့်ကြပ်ရေးအဒေါ်ကြီးအား တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းမှသာ ချူးမီ တစ်ယောက် အတွေးလွန်ရာမှ သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး လျစ်လျူရှုတတ်သော အစ်ကိုကြီး ကျန်းချီ သည် ကျီချီ ဟုခေါ်သော ဤမိန်းကလေးအကြောင်း အချက်အလက် အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် အဘယ်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်ကို သူ အဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။
“ကျွန်မပါ၊ ကျွန်မပါပဲ” ချူးမီ က ကိစ္စ၏ အရေးကြီးမှုကို သတိရသွားကာ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ “သခင်မလေး၊ ခင်ဗျားက ကျီချီ မဟုတ်ပါဘူးလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်…” ကျီချီ က သူမရှေ့မှ ရင်းနှီးမှုမရှိသော လူငယ်လေးကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်က ဘယ်သူလဲ။”
“ကျွန်တော်က ကျန်းချီ ရဲ့ လက်ထောက်ပါ။”
ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေး၏ လှပမည်းနက်သော မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ချူးမီ သည် “ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများ” ကို အသုံးပြုရန်နှင့် သူမကို ခေါ်ဆောင်လာရန်အတွက် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရန် ရှန်းလေး ပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်...
ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဟမ်း၊ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလား။ ချီဘရားသားမှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်နေလို့ပါ။”
ချူးမီ သည် ဤကဲ့သို့ လိမ်ညာချင်စိတ် မရှိခဲ့ပါ၊ သို့သော် ရှန်းလေး ပြောခဲ့သည့် တိကျသော စကားများကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်—
“ကျန်းချီ က ဒီဇာတ်ရုပ်ကို လက်ခံကို လက်ခံရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလုပ်ငန်းထဲမှာ ဆက်မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူး။”
“ဒါကြောင့် သူ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အပြုံးပေါ်လာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။”
“ကျီချီ လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီမိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်းကသာ သူ့ကို ပြုံးစေနိုင်တယ်၊ ပိုပြီး နူးညံ့လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့။”
“အင်း၊ နည်းနည်းလောက် ချဲ့ကားပြီး ပြောလိုက်၊ ကျန်းချီ မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ထင်သွားအောင် လိမ်ပြောလိုက်ပေါ့။”