တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းချီသည် ဤသို့သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ဝေဖန်သံများကို ယခုလိုမျိုး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြုံတွေ့ရပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို လျစ်လျူရှုထားလေ့သာ ရှိသည်။ အင်တာနက်မှတစ်ဆင့် သူ မမြင်နိုင်၊ မကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အရာများက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ရှင်းပြနေရန် အဘယ်မှာ လိုအပ်မည်နည်း။ သို့သော် ကျီချီသာ အထင်အမြင်လွဲမှားသွားခဲ့လျှင်မူ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပေမည်။
မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးရင်း ကျန်းချီသည် ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ၌ သတင်းထောက်အား သူပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောမိခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည် နောင်တရမိသည်။
ဤအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ သူ၏ “ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မုဒိမ်းကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းမှု” ဟူသော ကောလာဟလများကြောင့်ပင်တည်း။ ယခုအခါတွင် ရှင်းလင်းတင်ပြရမည့် အချိန်တန်ပြီဟု သူယူဆလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းချီသည် ဝေဘို ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး ရိုးရှင်းဖြောင့်တန်းစွာဖြင့် “ကြေညာချက်” တစ်စောင်ကို တင်လိုက်လေသည်—
[@JiangQiV: မုဒိမ်းကျင့်မှု လုံးဝ မရှိပါ။ သတင်းထောက်က အရင်စပြီး ကောလာဟလ လွှင့်တာပါ၊ ပြီးတော့မှ ကျွန်တော့်ကို ဆဲဆိုခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါပါပဲ။]
ထိုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစွာ တင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် နောက်ဆက်တွဲများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဝေဘို ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် WeChat တွင် ကျီချီ နှင့် စကားပြောရန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်— [ရှင်းပြပြီးပါပြီ။]
သူ၏ လုပ်ရပ်ပုံစံမှာ ချီးကျူးမှုကို တောင်းခံနေသူတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေပေသည်။ သူ အသစ်တင်လိုက်သည့် ဝေဘို ပို့စ်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် ရေပန်းစားနေသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုအဖြစ် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။
ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီချီ မှာ အသံထွက်၍ ရယ်မောရင်း သူ့ထံသို့ စာပြန်လိုက်သည်— [ကောလာဟလတွေကို ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြေရှင်းတတ်တာလား။]
ကျန်းချီ: [ငါက ကောလာဟလတွေကို ပုံမှန်ဆို ဘယ်လိုမှ မဖြေရှင်းတတ်ပါဘူး။]
…
ကျီချီ တစ်ယောက် စကားဆက်ရန် စကားလုံးရှာမရ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ သူမသည် ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူမဟုတ်ဘဲ အစပိုင်းက သူ့ကြောင့်သာ အနုပညာလောကကို စိတ်ဝင်စားခဲ့မိသည့် 2G ခေတ်ဆန်ဆန် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချီ ထက် ပို၍ ရင့်ကျက်နေသေးကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဲ့လို လုပ်လို့ မရဘူးလေ” ဟု ကျီချီက စေတနာအပြည့်ဖြင့် သူ့ကို ပြောပြလေသည်၊ “ရှင် သဘောထားကို နည်းနည်း ပိုကောင်းအောင် ထားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အပြောအဆို ခံနေရဦးမယ်။”
လူငယ်မလေး၏ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော လေသံကြောင့် ကျန်းချီမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျီချီက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်တည်း။
သူမသာ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမည်ဆိုလျှင် အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ ထိုသူများ၏ ဝေဖန်ပြစ်တင်မှုကို ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်— [ကောင်းပြီလေ။]
ကျီချီ မသိခဲ့သည်မှာ ကျန်းချီအတွက် အနုပညာလောကတွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ၊ သို့မဟုတ် ပြင်ပမှ လူတစ်ဦးဦးကို စိတ်နာစေခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်တို့ကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူ့အတွက် ဤကျော်ကြားမှုနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတို့ စုဝေးရာ ကွင်းပြင်ကြီးသည် သူ အချိန်မရွေး စွန့်ခွာသွားနိုင်သည့် နေရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ကျီချီကမူ ကျန်းချီက သရုပ်ဆောင်ခြင်းကို အလုပ်တစ်ခုအနေဖြင့် လုပ်ကိုင်လိုသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမ၏ နားထဲတွင် မန်ချွန်ယွီ ထံမှ ရရှိခဲ့သည့် “ဉာဏ်ပွင့်စေသော အကြံဉာဏ်များ” ကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိရင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်က ရင့်ကျက်သူတစ်ဦးဟန်ဆောင်ကာ သူ့အား ဤသို့ ပြောလိုက်လေသည်—
ကျီချီ: [ရှင် အဲဒီ မားကတ်တင်း အကောင့်တွေ အမြဲတမ်း ဝေဖန်ပြစ်တင်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေသင့်ဘူး။ သူတို့တွေ အားလုံးက ဟိုလေ... ရေတပ်သားတွေ ငှားထားကြတာလေ။ ရှင်လည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်လိုက်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါမှ အဲဒီဝေဖန်မှုတွေကို ပြန်လည် ချေပနိုင်မှာပေါ့။]
ကျန်းချီ၏ လက်ရှိ ဝေဖန်ခံရဆဲဖြစ်သော ဆိုးရွားလှသည့် အခြေအနေမှာ သူကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့သော အရှုပ်တော်ပုံများကြောင့်သာမက ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့်မျှ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားခြင်း မရှိဘဲ ဝေဖန်မှုများကို ပြန်လည်ချေပပေးမည့် မားကတ်တင်း အေဂျင်စီကို ငှားရမ်းပေးမည့်သူ မရှိခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ကြောင်း ချွန်ယွီ ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ သတိရမိသည်။ ထို့ကြောင့်သာ အကယ်၍ သူသာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျန်းချီ၏ အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ဆက်ဆံခံရပုံများက ပို၍ ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါသလော။ အမှန်တကယ်တွင် ကျီချီက ဤကိစ္စများကို နားမလည်လှပေ။ သူမသည် မန်ချွန်ယွီ၏ “လမ်းညွှန်မှု” ကို ပရိသတ်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့်သာ နားထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ စာပို့ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျန်းချီက ပြန်စာ ပို့လာခဲ့သည်။
သူ့ဘက်မှ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ကြားလာခြင်း ဖြစ်သည်— [ကောင်းပြီ။]
အမှန်တကယ်တွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မချုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ပြန်လည်ဝေဖန်ချေပပေးသည်ဖြစ်စေ၊ ကျန်းချီအတွက်မူ အရေးမကြီးလှပေ။ သို့သော် ကျီချီက သူ၏ အလုပ်ကို လေးလေးနက်နက် လုပ်ကိုင်စေချင်ပြီး မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းစေလိုသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း စာချုပ်ချုပ်လိုက်လျှင် ပြီးသည်သာတည်း။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်းလေးက သူ့အား ချျိုဟេង၏ စတူဒီယိုသို့ စာရင်းပေးရန် (အော်ဒီရှင်းအတွက်) ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်အတွင်း မနေ့ညက “ကြေညာချက်” နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှပင် မပြောရသေးမီမှာပင် ရှန်းလေးအား ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်ကိုက်လျက်ဖြင့် ကျန်းချီက မေးလိုက်လေသည်၊ “မင်းတို့ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို စာချုပ်ချုပ်ချင်သေးလား။”
…
ရှန်းလေးမှာ ကားဘရိတ်ကို အချိန်မီ မနှိပ်နိုင်တော့မလိုပင် ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြတကြီးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကုမ္ပဏီနဲ့ စာချုပ်ချုပ်မလို့” ဟု ကျန်းချီ၏ အတည်ပြုပြောဆိုချက်အရ ရှန်းလေး တစ်ယောက် နားကြားမှားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားစေသည်။ သူက လေသံအေးအေးဖြင့် ဆက်ပြောသည်၊ “မင်း အရင်က ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ငါ့ကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်သင့်တယ်ဆိုပြီးတော့။”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ရွေးချယ်ရမည့် ကုမ္ပဏီကိုလည်း မသိသေးသည်ဖြစ်ရာ ရှန်းလေး ရှိနေသည့် ကုမ္ပဏီနှင့်ပင် စာချုပ်ချုပ်လိုက်သည်က ပိုကောင်းပေမည်။
“... စောင့်ပါဦး၊ မင်းရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ” ရှန်းလေးမှာ အံ့သြရမည့်အထဲ ဝမ်းသာရမည့်အဆုံး ဖြစ်သွားကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်၊ “မင်း တကယ်ပဲ စာချုပ်ချုပ်တော့မလို့လား။”
ကျန်းချီ ဆီမှ ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်ပွင့်လာသည့် အမူအရာမျိုးကို မြင်ရသည်မှာ နေအနောက်ဘက်မှ ထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည် မဟုတ်ပါလော။
“တကယ် ချုပ်မှာပါ။” ကျန်းချီ၏ မျက်နှာထားမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ကျီချီက ငါ့ကို စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းလို့လေ။”
ရှန်းလေးက သူ အဘယ်ကြောင့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်လိုရသနည်းဟု မေးလာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရှန်းလေးအား လျှို့ဝှက်ထားရန် မလိုတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှန်းလေးလည်း ကျီချီ ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိပြီးသားဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းလေးမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည့်နေရာမှပင် ကျီချီ ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်ကို အလွန်အမင်း အံ့သြလေးစားမိသွားတော့သည်။
ရက်အနည်းငယ်မျှသာ၊ အစည်းအဝေးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကျန်းချီ၏ “အနုပညာလောကကနေ ထွက်ပြီး စူပါမားကတ် ဖွင့်မယ်” ဟူသော စိတ်နေသဘောထားကို “ကုမ္ပဏီနဲ့ စာချုပ်ချုပ်မည်” ဟူသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ တောကြောင်ဆန်ဆန် ဆိုးသွမ်းလှသည့် ကျန်းချီ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ချော့မော့နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူမက တကယ်ကို အံ့သြစရာ မကောင်းပေဘူးလား။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျန်းချီနှင့် စာချုပ်ချုပ်လိုသည့် ကုမ္ပဏီ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသော်လည်း တစ်ခုမျှပင် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် မရရှိခဲ့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည့် ချန်ဒင်း အင်တာတိန်မင် (Chen Ding Entertainment) အဖို့ ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရမည့် အခွင့်အရေးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိသွားစေခဲ့သည်။ တောက် တောက်၊ ရှန်းလေး တစ်ယောက် သူ တစ်ခါမှပင် မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဖူးသေးသည့် ကျီချီ အား နောင်တစ်ချိန်တွင် ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးအကဲများထံ၌ “ဘုရားသခင်” တစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံပေးကြရန် အကြံပြုရပေမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။