ရိုးသားဖြူစင်လွန်းသည့် နှလုံးသားပိုင်ရှင် လူငယ်လေးမှာ ကျီချီ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားရမှန်း အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။
ကျန်းချီ က အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ ဒါကို မကြာသေးခင်ကမှ တွေ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက ငါ့လက်ထောက်က ဒီအကောင့်ကို ဝင်သုံးနေကျမို့လို့ပါ။ ငါက… မင်းဆီ မလာချင်လို့ တမင်သက်သက် ရှောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူက ကျီချီ တစ်ယောက် ဒီအကြောင်းကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ဖြင့် ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျီချီ မှာ ရှက်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ့ကို မော့မကြည့်ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ မေးလိုက်သည်— "ဒါဆို ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ။"
ကျန်းချီ က မတွေဝေဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်— "မင်း ဒီမှာရှိနေမှန်း ငါ အခုလေးတင် သိလိုက်ရလို့ မင်းကို လာရှာတာပါ။"
...
တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်ဂရုစိုက်ရတဲ့သူနဲ့ ပတ်သက်လာရင် လေယူလေသိမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကတောင် ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခံတပ်တွေကို အလွယ်တကူ ပြိုလဲသွားစေနိုင်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တုန်းက သူတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ကြစဥ်ကလိုမျိုးပေါ့။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့သည်။
'အထဲမှာ ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ။ ဘယ်တုန်းက ထွက်လာခဲ့တာလဲ။'
'ဘာလို့ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲ ဝင်လာတာလဲ။ အခုရော အဆင်ပြေရဲ့လား။'
'ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ… ငါ့ကိုရော တစ်ခါတလေမှ မတွေးမိဘူးလား။'
ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်နေပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မမေးနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ခဏကြာတော့ ကျီချီ က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ဝက်ကို အလေ့အကျင့်အတိုင်း ဖြုတ်လိုက်ကာ သူ့အတွက် ပြန်တပ်ပေးလိုက်ပြီး အသံပျော့ပျော့လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်— "မင်းဖုန်းက အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေတယ်။"
ဥယျာဉ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် လူငယ်လေးရဲ့အိတ်ထဲက ဖုန်းတုန်ခါသံကို သူမ ကြားနေရသည်။ ဒီတုန်ခါသံက ကျီချီ ကို အမှန်တရားတစ်ခု သတိရစေခဲ့သည်— ကျန်းချီ က အရင်လို မဟုတ်တော့ပါ။ သူက သူမတစ်ဦးတည်းပိုင် မဟုတ်တော့ပေ။ သူက ယခုအခါ ဘီလီယံချီတဲ့ ရုံဝင်ငွေရရှိထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားရဲ့ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်၊ ဖျော်ဖြေရေးလောကရဲ့ ကြယ်ပွင့်သစ်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အမူအရာတိုင်းနဲ့ လူအများကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်နေပြီလေ။
လူငယ်လေးက သူ့ရဲ့ချောမောမှုကို သူမတစ်ဦးတည်းသာ ခံစားခွင့်ရှိတော့တဲ့သူ မဟုတ်တော့ပေ။
သူ့ကို မကြိုက်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးပေမဲ့ အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး ချစ်ခင်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိလာခဲ့ပါပြီ။ အခုလိုမျိုး ကျန်းချီ သူမနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတောင် သူ့ဖုန်းက မရပ်မနား တည်မြဲစွာ မြည်နေခဲ့သည်။
ကျီချီ က သူမမှာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိမှန်း သိသော်လည်း ဒါက ကျန်းချီ အတွက် ပျော်ရွှင်ရတာကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ပျော်ရွှင်မှုတွေကြားမှာ စိတ်ပျက်စရာ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ ကျန်းချီ ကလည်း သူ့ဖုန်းကို ပိတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်ကာ စိတ်တိုလာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ့အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက ကျီချီ ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းအပေါ်မှာသာ ရှိနေပြီး မြည်နေတဲ့ဖုန်းကို လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ပေ။ စိတ်အနည်းငယ်တိုလာတဲ့ လူငယ်လေးက ချူးမီ ဆိုတဲ့ အမည် တောက်ပနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။
"မလုပ်နဲ့၊ ဖုန်းမချလိုက်နဲ့။" ကျီချီ က သူ့ကို အမြန်တားလိုက်ပြီး သူမအသံက နူးညံ့ပြီး စေတနာအပြည့်ရှိနေသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်မှာ အရေးပေါ်ကိစ္စရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ဘဝမှာ စိတ်အပျက်ရဆုံး အခြေအနေ သုံးခုထဲက တစ်ခုကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရေးတကြီး ဆက်သွယ်ဖို့ လိုအပ်နေချိန်မှာ ဖုန်းကို ဆက်သွယ်လို့ မရတဲ့အချိန်ပါပဲ။
ချူးမီ က အခြားတစ်ဖက်ကနေ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ဥယျာဉ်ထဲအထိ ထင်ရှားစွာ ကျယ်လောင်စွာ အသံပြုလိုက်သည်— "ကိုကြီးချီ! ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ရှန်းရဲ့နေရာကို မြန်မြန်လာလို့ ရမလား။ အရေးကြီးတယ်၊ ဒါရိုက်တာ ဝမ်ကျောက်ချိုက ခင်ဗျားနဲ့ အထူးတွေ့ချင်နေလို့ပါ။"
ကျန်းချီ က အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်— "ငါ အလုပ်များနေတယ်။"
"အဟမ်း…" ချူးမီ က သူ့အေးစက်မှုကြောင့် ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပုံရပြီးမှ အားနည်းစွာနဲ့ ဆက်ပြောသည်— "ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးပေါ်ပါ။ ဒါရိုက်တာ ဝမ်ကျောက်ချိုလေ၊ နာမည်ကြီး ဒါရိုက်တာပါ။ သူက ခင်ဗျားကို တွေ့ဖို့ အထူးတလည် လာခဲ့တာပါ။"
ဒါရိုက်တာ ဝမ် ဟုတ်လား။ ဒါရိုက်တာဘုရားသခင် ဖြစ်နေရင်တောင် ကျန်းချီ အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။
သိသာထင်ရှားစွာ စိတ်မရှည်တော့တဲ့ လူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖန် ငြင်းပယ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာ ကျီချီ ရဲ့ နူးညံ့တဲ့အသံက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"အရေးကြီးတယ်ဆိုရင် အရင်ပြန်လိုက်သင့်တယ်" ကျီချီ က စာအုပ်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပွေ့ချီထားရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို သဘာဝကျကျ ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်— "ငါလည်း အခန်းကိုပြန်ပြီး စမ်းသပ်ချက် လုပ်စရာရှိသေးတယ်။"
ကျန်းချီ က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး ဖုန်းကို တန်းချလိုက်ကာ ကောင်မလေးကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ သူမရဲ့ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတွေက ပွင့်လင်းမြင်သာမှုဆီ ချဉ်းကပ်နေပြီး အလင်းရောင်ထက်ကို ပိုပြီး တောက်ပနေသည်။
တင်းမာမှု ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ကျန်းချီ က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်— "ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား။"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ စမ်းသပ်ချက် လုပ်စရာ တကယ်ရှိလို့ပါ" ကျီချီ က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး စာအုပ်ထောင့်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတာကြောင့် လက်ဖျားတွေ ဖြူရော့သွားတာကို မသိလိုက်ပေ။ သူမက ရိုးရိုးသားသားပဲ ရှင်းပြလိုက်သည်— "တိရစ္ဆာန်ဆဲလ်တွေကို လေ့လာတဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပါ။"
နောက်ပိုင်းမှာ ကျန်းချီ သက်ပြင်းအသာချလိုက်သလားဆိုတာ သူမ မသိလိုက်တော့ပေ။
လူငယ်လေးက ထရပ်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် ပါးပါးလှပ်လှပ် ခန္ဓာကိုယ်က မှေးမှိန်တဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ မွန်းလွဲပိုင်းရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို သူမအတွက် ကာကွယ်ပေးထားသလို ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဘေးမှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ကျန်းချီ ရဲ့ လက်က ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့ပခုံးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လှမ်းကိုင်ချင်နေပုံရပေမဲ့ မထိတွေ့ခင်မှာပဲ ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူက ကျီချီ ရဲ့ သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်တွေကို သတိကြီးကြီးနဲ့ နူးညံ့စွာ ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။
"အင်းလေ။" လူငယ်လေးက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်း သွားလို့ရပါပြီ။"
သူ့အသံမှာ အပြောင်းအလဲ မရှိပေမဲ့ လူကို ထူးဆန်းစွာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစေသည်။ ကျီချီ က ခဏတာ အာရုံလွင့်သွားသည်။ သူမ ကျန်းချီ ရဲ့ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းတွေကို ခဏစိုက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ကို မလှည့်ကြည့်မိဖို့ အတင်းအကျပ် သည်းခံလိုက်သည်။ အကြောင်းကတော့ သူမ ကျန်းချီ ကို လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူမမှာ တကယ်လုပ်စရာ ရှိနေလို့ဖြစ်ပြီး၊ ဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမှန်း တကယ်… မသိလို့ပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကျီချီ က လူငယ်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အမူအရာကို မမြင်လိုက်ရပေ။ သူမ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ အလွန်တရာမှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ရန်လိုမှုနဲ့ အမိုက်စား အမှောင်ထزوجတွေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ပုံအန်ထုတ်လိုက်သလို ကျန်းချီ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။
သူ ဒီနေ့ ကျီချီ ကို ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး လာရှာသင့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မတွေ့သင့်ခဲ့တာပါ။
ကျီချီ က လန်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ 'စမ်းသပ်ချက်လုပ်စရာရှိတယ်' ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို အဆုံးမရှိ ဝေးကွာသွားစေနိုင်သည်— ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထက်တန်းတောင် မပြီးသေးတဲ့ သူက ဒီလိုအရာတွေကို လုံးဝ နားမလည်တာကြောင့်ပေတည်း။
အလယ်တန်းနဲ့ အထက်တန်းတုန်းက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေနဲ့ သူ ဂုဏ်ယူနိုင်ခဲ့သေးရင်တောင်မှ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ အထထေနာနာ ဖြစ်နေပြီး လူတွေရှေ့မှာ ရပ်တည်ဖို့ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့နေရပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ သူက ကျီချီ ကို လာရှာရဲတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိနေခဲ့ပြီး စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ တွန်းအားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးခဲ့တာ တကယ်ကို… ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ ကျန်းချီ က သူ့ကိုယ်သူ သနားစရာကောင်းစွာ ရယ်မောလိုက်မိပြီး သူ့မျက်ဝန်းထဲက မှောင်မိုက်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လူငယ်လေးရဲ့ ပါးလွှာပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ ရင်ဘတ်တောင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှန်းလေး ရဲ့ အရင်ကပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက သူ့ဦးနှောက်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
'သူမက လန်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူတစ်ယောက်၊ ခင်ဗျားက သူမနဲ့ တန်လို့လား။'
'ခင်ဗျား ငွေအလုံအလောက် ရှာနိုင်ပြီး လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်မှသာ ပညာရေးကို အစကနေ ပြန်သင်ပြီး ဒီပလိုမာ ရယူနိုင်မှာ။'
ပညာရေး၊ ဒီပလိုမာ၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှု၊ ကျီချီ ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း။