ဒီလို ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ အရွယ်မှာ လူငယ်အများစုက ကင်းလွတ်ပေါ့ပါးနေတတ်ကြပြီး အားလပ်ရက်တွေမှာ ဘယ်သွားရမလဲ၊ ဘယ်စတားက ပိုချောလဲဆိုတာလောက်ကိုပဲ တွေးနေတတ်ကြပါတယ်။ အများဆုံးမှ စာကျက်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ လိုမျိုး ပညာရေးနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းနေရတဲ့သူကရော ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရှိလို့လဲ။
မျက်ဝန်းထောင့်က နာကျင်ကြေကွဲမှုကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း ကျီချီ က ကျန်းချီ တစ်ယောက် သူမကို သနားကရුණာသက်ပြီး ငိုချင်နေတာမျိုး မြင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေခဲ့ပါတယ်။
နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေးက အတင်းပြုံးပြလိုက်ကာ ပြောသည်– “ကျန်းချီ, တကယ်တော့ ဒါ ကိုယ့်အမှားပါ။ အဲဒီအထက်တန်းကျောင်းကို မတက်ဖြစ်တာမှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်ဆိုတာကို ငါ တွေးမိသင့်တာ။ ပြီးတော့ ငါကလေ… နင်နဲ့ စိတ်ကောက်မိသွားတယ်။”
ဒါက လုံးဝ ဖြစ်မလာသင့်တဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျီချီ တွေးလေလေ သူမကိုယ်သူမ တရားလွန်နေမှန်း ခံစားရလေလေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ က သူမကို သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်တာဖြစ်စေ၊ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတာဖြစ်စေ မြင်ချင်ပုံမပေါ်ပါဘူး။ ထိုလူငယ်လေးရဲ့ သွယ်လျတဲ့ မျက်ခုံးတန်းလေးတွေက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့” ဟု ဆိုလာပါတယ်။
သူက ကျီချီ သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာကို သဘောကျပါတယ်။ ကျီချီ က သူ့ကို စကားပြောဖို့ ဆန္ဒရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေနေပါတယ်။
“ကျန်းချီ, နင် အခုထိ ဦးလေးဖြစ်တဲ့သူကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းပေးတုန်းပဲလားဟင်” ကျီချီ က သူ့ကို ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်းအရာတွေထဲမှာပဲ ဆက်နစ်မြှုပ်မနေစေချင်တာကြောင့် စကားခေါင်းစဉ်ကို တမင်တကာ လွှဲလိုက်ပါတယ်။ သူမက ထိုကောင်လေးရဲ့ နုညံ့လှပတဲ့ ဘေးဘက်မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “နင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးထဲမှာ အချောဆုံးလူပဲလား” ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ တစ်ယောက် အနည်းငယ် တောင့်သွားပြီးမှ ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို ချီးကျူးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သူက… ချောမောတယ်ဆိုပြီး ချီးကျူးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ စကားကြောင့် လူငယ်လေးရဲ့ နားရွက်ဖျားတွေမှာ အလိုလိုနေရင်း အပူအစက်တွေ ဖြာထွက်လာပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပါတော့သည် — သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးထဲမှာ အချောဆုံးလူပါလို့ လူထွက်ပြီးတော့ မပြောရဲခဲ့ပါဘူး။
သို့သော် ကျန်းချီ ကို ကျီချီ က လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး။ ထိုမိန်းကလေးက ကျန်းချီ ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ဆက်လက်ပြုံးပြရင်း ပြောသည်– “နောက်တစ်ခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းတော့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ငါလည်း စမ်းလုပ်ကြည့်ချင်လို့ပါ။”
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းတာက အရှက်ရစရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျန်းချီ သိစေချင်ပါတယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရပ်တည်စားသောက်ရာ လမ်းကြောင်းကိုယ်စီ ရှိကြပြီး သူမလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းတဲ့အလုပ်ကို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျန်းချီ က ထိုမိန်းကလေးရဲ့ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး သူရဲ့ အကြည့်တွေက အလိုလိုနေရင်း တစ်စစီ နူးညံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ “အင်းလေ” ဟု သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းချီ ရဲ့ ပယင်းရောင်လို ဖျော့တော့တဲ့ မျက်ဝန်းတွေအောက်မှာ ကျီချီ တစ်ခဏမျှ အာရုံလွင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ တွေးမိသည်က ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို နာခံတတ်လိုက်တာ၊ သူမ ပြောသမျှကို အကုန်နားထောင်ပေးချင်နေတာ၊ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲလေ။
-သူ့မျက်လုံးတွေက အငြိမ်သက်ဆုံး ရေကန်ပြင်တစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်။
-ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တောအုပ်ထဲက နေဝင်ဆည်းဆာလိုမျိုး ငါ့ရင်ထဲမှာ အငြိမ်သက်ဆုံး စံမြန်းစေပါတော့။
*
ဒါပေမဲ့ ကျန်းချီ ကို ‘အရမ်းနာခံတတ်တဲ့’ ကောင်လေးတစ်ယောက်လို့ တကယ်လို့သာ တကယ်ထင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အထင်အရှားမှားမှုတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
ကျီချီ မသိခဲ့တာက ကျန်းချီ ဟုဆိုလျှင် သူမကိုသာလျှင် နာခံတတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
အခြားသူတွေအပေါ်မှာဆိုရင်တော့ ကျန်းချီ က ချန်လျူဖန်း ပြောခဲ့ဖူးသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်မာန်တက်ပြီး ကြွားဝါတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ့ကို လှုံ့ဆော်စနောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ရူးသွပ်သွားတဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ကျန်းချီ မှာ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာရာတိုင်းနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံလိုစိတ် မရှိခြင်းတို့ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
ထိုလူငယ်လေးက အတန်းထဲက လူတွေနဲ့ သူငယ်ချင်း မဖွဲ့ခဲ့ပါဘူး၊ သူတို့နဲ့ တစ်ခွန်းတလေတောင် စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။ သူ့မှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်တွေရဲ့ ပုံမှန်တက်ကြွရွှင်လန်းမှုဆိုတာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူ့ဆီမှာ ရှိတာက မှောင်မိုက်နေတဲ့ လေထုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျန်းချီ ရဲ့ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မလုပ်တတ်တဲ့ သဘာဝက အတန်းထဲမှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် ‘နာမည်ကြီး’ လာခဲ့ပေမဲ့ ဆရာဆရာမတွေ ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စကားမပြောချင်တာနဲ့ လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မလုပ်တတ်တာတွေက ရာဇဝတ်မှုတွေ မဟုတ်သလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်တာကိုလည်း ဘယ်လိုမှ တားဆီးပြင်ဆင်လို့ မရနိုင်လို့ပါပဲ။
ထို့အပြင် ကျန်းချီ က စာကျက်ကောင်းပါတယ်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကောင်လေးမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေးအားဖြင့် ‘ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာချင်တဲ့’ တစ်ခုတည်းသော စိတ်ဆန္ဒ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်စေတဲ့ ‘ဆူးတွေ’ အပြည့်နဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပေမဲ့လို့ သူကတော့ ပညာရေး လိုက်စားမှုမှာတော့ အလေးအနက်ထား လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျန်းချီ က ကျောင်းသားအရင်းအမြစ်တွေ နောက်ကျကျန်နေခဲ့တဲ့ အီတာဒါ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲက အလယ်တန်းကျောင်းကနေ ထိပ်တန်း အမှတ်တွေနဲ့ တတိယအထက်တန်းကျောင်းကို ပြောင်းလာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီအတန်းထဲမှာ သူ စကားပြောတာက ကျီချီ နဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
မူလတန်းကျောင်းတုန်းကလိုပဲ သူက လူတိုင်းကို မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးစေတဲ့ လေဟာနယ် အလွှာတစ်ခုကို သူ့ပတ်လည်မှာ ဆက်လက် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျီချီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးကတော့ နေရာမကျသလို ခံစားကြရပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ကျီချီ ဘာမှ မမှန်ကန်တာမျိုး မခံစားခဲ့ရပါဘူး။ သူမက ပုံမှန်အတိုင်း ကျန်းချီ နဲ့ အတူတူ နေ့လယ်စာ စားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ပြဿနာတွေကို အတူတူ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်ခဲ့ကာ၊ ညဘက်ရောက်ရင် ကျန်းချီ က သူမကို အိမ်အထိတောင် လိုက်ပို့ပေးပါသေးတယ်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးအတွက် ဒါက သန့်စင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အတန်းထဲမှာ ကောလာဟလအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရင် ကျီချီ နဲ့ ကျန်းချီ တို့ ချစ်ကြိုက်နေကြပြီဆိုပြီး တချို့က ပြောဆိုလာကြပါတယ်။
‘ချစ်ကြိုက်ခြင်း’ ဆိုတာက အထက်တန်းကျောင်းမှာ အရမ်းကို လေးနက်ပြီး တားမြစ်ထားတဲ့ ဝေါဟာရတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကျီချီ က ဒီစကားလုံးနဲ့ ဆက်စပ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် သူမက ကျန်းချီ ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အနီးကပ် ထိတွေ့မှုတွေက သဘာဝကျတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ကာ ဘယ်လို ‘ချစ်ကြိုက်ခြင်း’ နဲ့မှ မသက်ဆိုင်လို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ထန်ကျียวက စကားပြောဖို့ ခေါ်ထုတ်သွားမှသာလျှင် တခြားသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ သူမနဲ့ ကျန်းချီ တို့ဟာ တကယ်ကို ချစ်ကြိုက်နေကြတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို ကျီချီ သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။
“အင်း၊ ချီချီ။” ထန်ကျียวက သူမကို ရှက်ရွံ့နေပုံရတဲ့ ပုံစံနဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ပြောလာသည်– “နင်နဲ့ ကျန်းချီ က… အင်း၊ အရမ်း ရင်းနှီးလွန်းနေကြပြီလားဟင်”
အစတုန်းက ကျီချီ က သူမ ပြောချင်တာကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးကြီးကြီးတွေကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ အံ့သြစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်– “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိတာ ကြာပြီလေ။”
“အင်း၊ ဒါပေမဲ့လေ…” ‘ကြိုက်နှစ်သက်မှု’ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ရောက်လာတဲ့အခါ မိန်းကလေးတွေက များသောအားဖြင့် အရမ်းကို ရှက်တတ်ကြပါတယ်။ ထန်ကျียวက သူမကို အကြံပေးရင်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်– “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတန်းဖော်တွေက ပြောနေကြတာကလေ၊ နင်နဲ့ ကျန်းချီ က… နင်တို့နှစ်ယောက်က ချစ်ကြိုက်နေကြတယ်တဲ့။”
‘ချစ်ကြိုက်နေကြတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောလာတဲ့အခါ ထိုမိန်းကလေးရဲ့ အသံက ခြင်တစ်ကောင်ရဲ့ အသံလောက်နီးပါး အားနည်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ထန်ကျียว ပြောတာကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကျီချီ ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်သလို အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးက နဖူးကနေ နားရွက်ဖျားတွေအထိ တစ်ရှိန်တိုးနဲ့ နီရဲသွားခဲ့ပါတယ်။
“အ-အဲဒါ မဟုတ်ရပါဘူး!” ထိုမိန်းကလေးက ဒေါသတကြီးနဲ့ အသံတုန်ရီကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်– “ငါတို့က အဲဒါမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”
အချစ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကိုတောင် နားမလည်သေးတဲ့ အလွန်အမင်း ရိုးစင်းလွန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကျီချီ က ‘ချစ်ကြိုက်နေတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပါးစပ်ကနေ မထွက်ရဲခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ လက်သီးဆုပ်လေးတွေက အလိုလိုနေရင်း တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ခိုင်မာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်– “ဒါက ကောလာဟလ သက်သက်ပါ ကျียวကျียวရယ်။ ဘယ်သူက ငါတို့အကြောင်းကို ဒီလို လျှောက်ပြောနေတာလဲဟင်”
“ငါလည်း မသိဘူး။” ထန်ကျียวက စိတ်မသာမယာနဲ့ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်– “ချီချီ၊ အတန်းထဲက လူအများကြီးက အခု အဲဒီအကြောင်း ပြောနေကြပြီလေ။ ဘယ်သူမဆို ဆရာကို သွားတိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဘယ်လိုနေမလဲ… ကျန်းချီ နဲ့ နည်းနည်းလောက် အကွာအဝေး ခြားထားလိုက်ရင် ရမလား။ နင်ရော သူက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”
ထန်ကျียวရဲ့ အမြင်အရဆိုရင်တော့ ဒါက ‘စေတနာကောင်းနဲ့’ ပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
သို့သော် ကျီချီ ကတော့ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ ကောလာဟလနဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကြောင့်နဲ့ သူမက ဘာကြောင့် ကျန်းချီ နဲ့ အကွာအဝေး ခြားရမှာလဲ။ အရေးအကြီးဆုံးအရာက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စင်ကြယ်တဲ့ ရင်ဘတ် ရှင်းလင်းမှု မဟုတ်ဘူးလား။ ထို့အပြင် ကျန်းချီ က ဘယ်နေရာမှာ ‘ထူးဆန်း’ နေလို့လဲ။
တကယ်တော့ ကျီချီ နဲ့ ထန်ကျียวတို့က ရှေ့ခုံနဲ့ နောက်ခုံဖော်တွေလို အရာရာကို ပြောပြနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာတော့ ထိုမိန်းကလေးက ကျန်းချီ ကြောင့် သူမနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ရတဲ့ မူလတန်းကျောင်းက သူမရဲ့ ပထမဆုံး ‘သူငယ်ချင်း’ ဖြစ်တဲ့ ဇီရွှမ်း ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့ပါတော့သည်။
ဒါ့အပြင် ကျန်းချီ ကြောင့်ပင် ဇီရွှမ်း ကလည်း လူအုပ်နောက်ကို လိုက်ကာ အများပြည်သူနဲ့အတူ ကျန်းချီ ကို အပြစ်တင်စွပ်စွဲခဲ့ဖူးပါတယ်။ ‘လူအများနည်းတူ လိုက်လုပ်တတ်တဲ့ စိတ်နေသဘောထား’ ဆိုတာ လူ့သဘာဝဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ ကျီချီ ကတော့ ဒီလိုမျိုး လူအများနောက်ကို မျက်စိစုံမှိတ် လိုက်ပါတတ်တဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံမျိုးက ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ လူ့ ஆရ်သဏ္ဌာန် ကို ဖော်ပြနေတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုလို့ ခံစားနေရဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထန်ကျียวက ဇီရွှမ်း မဟုတ်သလို၊ သူမကလည်း လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အကြောင်းမဲ့ ဖြတ်တောက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။
“ကျียวကျียว၊ ကျန်းချီ က ထူးဆန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နင်က သူ့ကို နားမလည်သေးလို့ပါ” ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကျီချီ က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ထန်ကျียวကို ရှင်းပြဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။ ထိုမိန်းကလေးရဲ့ နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်မှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး—
“ငါ သူ့ကို သိလာတာ နှစ်ပေါင်းများပြီလေ၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
“ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတိုင်းက လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်နေရမယ် ဒါမှမဟုတ် လူတိုင်းရဲ့ အသည်းစွဲ ဖြစ်နေရမယ်လို့ မရှိပါဘူး။”
“ကျန်းချီ က လူအများ သဘောကျလောက်မယ့်သူမျိုး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့ကို သဘောကျတယ်။”
…
ထန်ကျียวမှာ အံ့သြတကြီးနဲ့ သူမကို ငေးကြည့်နေမိပါတော့သည်။
ကျီချီ ကတော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်– “ငါပြောတာက သူငယ်ချင်းချင်း သဘောကျတာကို ပြောတာပါ။”
“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လူအများနောက်လိုက်ပြီး ဝေဖန်ဆုံးဖြတ်တာက တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်စိကို ကွယ်သွားစေနိုင်ပါတယ်။ မှားယွင်းတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပျံ့နှံ့မှုအောက်မှာ အဲဒါက တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိခိုက်စေပါတယ်” လို့ ကျီချီ က ပြုံးရင်းပြောကာ သူမရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပါတယ်။ မထွက်ခွာခင်မှာပဲ သူမက ထန်ကျียวကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်–
“ကျียวကျียว၊ နင်ရော ကျန်းချီ ရော ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေချည်းပါပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ စကားတွေအပေါ် အခြေခံပြီး သူ့ကို ဆုံးဖြတ်မယ့်အစား နင်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ပဲ သူ့ကို စောင့်ကြည့်စေချင်တယ်။ တော်ပြီနော်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးက လှည့်ထွက်သွားပြီး အောက်ထပ်ဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာတော့ ပထမနှစ် ကျောင်းသားတွေက အများစု ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနှစ်နဲ့ တတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေကတော့ အတန်းထဲမှာ ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းဝင်းထဲက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်မှာ သူမကို စောင့်နေတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ သွယ်လျတဲ့ အရိပ်ကျနေပါတယ်။ ကျီချီ က လရောင်အောက်မှာ ကျန်းချီ ဆီကို လျှောက်သွားရင်း သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ ပါးကွက်ကလေး အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမက သူ့ကို ယုံကြည်တယ်၊ သူ့ကို သဘောကျတယ်၊ အဲဒါပါပဲ။
*
ကျီချီ နဲ့ ကျန်းချီ တို့မှာ အနည်းဆုံးတော့ အထက်တန်းပထမနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တုန်းကတော့ အချစ်ရေးဆိုတာ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။
နောက်ပိုင်းအကြောင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့… တကယ်တಾದರೆ သူတို့က အချို့သောအရာတွေကို အရင်တည်းက နားလည်ခဲ့ကြပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဘဝရဲ့ အခိုက်အတໍဲမှာတော့ လူငယ်တွေက မနက်ဖြန်နဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေထဲက ဘယ်ဟာက ပိုပြီး မြန်မြန်ရောက်လာမလဲဆိုတာကို နားမလည်ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် အရင်တည်းက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ အချစ်က နောက်ဆုံးမှာတော့ ‘မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို’ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှုတွေကြားမှာ တိတ်တဆိတ် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပါတော့တယ်။
အခုတော့ လေးနှစ်ကြာပြီးနောက်မှာ သူတို့က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အနားကို ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ကျီချီ ကတော့ ကျန်းချီ ဟာ အခုအခါမှာ ‘နာမည်ကြီး လူထုပုဂ္ဂိုလ်’ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အချက်ကို သတိရနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးက တုံ့ဆိုင်းနေရင်းနဲ့ သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။ အနည်းငယ် အေးစက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက မိန်းကလေးရဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ လက်ဖဝါးအောက်မှာ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချီ လည်း ခေတ္တမျှ အတွေးလွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် ကျီချီ က အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတဲ့ပုံစံနဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်တပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ခြေဖျားထောက်ထားပုံရတဲ့ အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို အောက်ကို ချလိုက်တဲ့အခါ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်ကေလေးတွေက ယပ်တောင်ငယ်လေးတွေလို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေတာကို မြင်တွေ့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်– “ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”
လတက္ကသိုလ်ပတ်ဝန်းကျင်က စည်ကားလွန်းတာကြောင့် စကားပြောဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး။ ကျီချီ က ကောင်လေးကို လတက္ကသိုလ် အမျိုးသမီးဆောင်ရဲ့ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာက ပုံမှန်ဆိုရင် ညဘက်တွေမှာ စုံတွဲတွေအတွက် နာမည်ကြီးတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ လူသူကင်းမဲ့နေတာကြောင့် စကားပြောဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဥယျာဉ်ထဲက ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာတော့ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ ရှုခင်းတွေက ဝန်းရံနေပါတယ်။ ကောင်လေးကတော့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့မို့ အလွန်ပဲ ထင်ရှားနေပါတယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ‘ကြာရှည်ကွဲကွာနေရ aနောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း’ က အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကနဲ့ မတူပေမဲ့ ကျန်းချီ ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ… အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းတွေက မသိစိတ်နဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး လက်ဖဝါးတွေမှာလည်း အေးစက်တဲ့ ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲလာခဲ့ပါတယ်။
ကျီချီ က ကျန်းချီ ရဲ့ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းတွေထဲက ထင်ရှားတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ သူမ ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာပေမဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ အသံကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်ပါတယ်။
“ငါ ဒီမှာရှိနေမှန်း ဘն်လိုသိတာလဲ။”
သူမက အင်တာနက်ပေါ်မှာ ကျန်းချီ ကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ စွဲလမ်းနှစ်သက်ပြနိုင်ပြီး နေ့တိုင်းလိုလို သူ့ကို ရင်ဖွင့်ဖော်တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အချစ်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ ကျီချီ က ကျန်းချီ ကို သူမရဲ့ သဘောထားကို အသိပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်— ကောင်လေးက အကြောင်းမကြားဘဲ ခဏခဏ ထွက်သွားတာနဲ့ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတာတွေကို သူမ စိတ်ထဲထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့တာပါပဲ။
“ငါလေ…” မျက်နှာဖုံးအောက်က ကျန်းချီ ရဲ့ အသံက အနည်းငယ် အုထိုင်းထိုင်းနဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမကို တစိမ့်စိမ့် စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ “မင်းကို ပရိသတ်နဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ မြင်ခဲ့လို့ပါ။”
သူ့ရဲ့ အသံက သိသာထင်ရှားစွာပဲ တုန်ယင်နေပါတယ်။
ကျီချီ က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ မေးလိုက်သည်– “ငါ့ကို မြင်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။”
သူမမှာ VIP လက်မှတ်လည်း မရှိသလို လူပေါင်းထောင်ချီထဲမှာ အကောင်းဆုံးနေရာမှာလည်း ရှိမနေပါဘူး။ ဘն်လိုလုပ်ပြီး ကျန်းချီ က သူမကို တွေ့နိုင်မှာလဲ။
“အင်း။” ကျန်းချီ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ “ဒီနေ့ ပရိသတ်နဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ မင်းရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက သူမကို အစကတည်းက လိုက်ရှာနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီချီ က သံသ័យစတေနဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာတော့ ဝေဘို ရဲ့ ‘ဝန်ခံချက်’ ပုံးထဲက သီးသန့်စာတိုအတန်းတွေက ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
…
အသားဖြူဖြူ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာလေးက တစ်ရှိန်တိုးနဲ့ နီရဲသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်သွားပါတော့သည်!
“ရှင်!” သူမက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ကို အထက်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်ကာ သူမရဲ့ အသံက မသိစိတ်နဲ့ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်– “ရှင်တို့လို စတားတွေက ဝေဘို ရဲ့ သီးသန့်စာတိုတွေကို လျစ်လျူရှုရမယ် မဟုတ်ဘူးလား။”
မန်ချွန်ယွီ က သူမကို လိမ်ညာခဲ့တာများလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လွန်လွန်ကဲကဲကို ရှက်စရာကောင်းလွန်းပါတယ်!
ကျီချီ က အရှက်ကင်းမဲ့ပြီး အချိုယိုနေတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ သီးသန့်စာတို စာရင်းကို ငေးကြည့်ရင်း မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ‘သံမဏိကဲ့သို့ ဖြောင့်စင်းသော ယောက်ျားပီသသော နှလုံးသား’ ရှိတဲ့ ကောင်လေးကတော့ ကျီချီ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားရတယ်ဆိုတာကို နားမလည်သေးပါဘူး။
ကျန်းချီ က အနည်းငယ် အနေခက်စွာနဲ့ ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ရှင်းပြလိုက်သည်– “ငါ ဒါကို မကြာသေးခင်ကမှ မြင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီမတိုင်ခင်က ငါ့ရဲ့ လက်ထောက်က ဒီအကောင့်ကို ဝင်သုံးနေခဲ့တာပါ။ ငါက… မသိဘဲနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မကြည့်ဘဲ လျစ်လျူရှုပြီး မင်းကို လိုက်မရှାဘဲ နေခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူက ကျီချီ ဟာ ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေတယ်လို့ ထင်မှတ်ကာ စေတနာအပြည့်နဲ့ ရှင်းပြနေခဲ့ပါတယ်။
ကျီချီ က ရှက်နေတုန်းဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းကို လှည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက်နဲ့ မေးလိုက်သည်– “ဒါဖြင့်ရင် ရော ဘာလို့ အခုမှ လاتရှာတာလဲ။”
ကျန်းချီ က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်– “မင်း ဒီမှာရှိနေမှန်း ငါ အခုမှ သိလို့၊ ဒါကြောင့် မင်းကို လာရှာချင်လို့ပါ။”
…
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်မိပြီဆိုရင်တော့ အခြေခံအကျဆုံး အချက်ကတော့ သူတို့ပြောလိုက်တဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် သင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခံစစ်စည်းတွေအားလုံးကို အလွယ်တကူ ပြိုလဲသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်တုန်းက သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြစဉ်ကလိုပါပဲ။
တကယ်တမ်းမှာတော့ သူမ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့ပါတယ်—
‘အထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘယ်တုန်းက ထွက်လာခဲ့တာလဲ။’
‘ဘာလို့ ဖျော်ဖြေရေးလောקထဲ ဝင်လာတာလဲ။ အခုရော အဆင်ပြေရဲ့လား။’
‘ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ… ငါ့ကိုရော တစ်ခါလောက်မှ မေ့လို့ရရဲ့လား/ သတိရဖူးရဲ့လား။’
ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်နေပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မမေးလိုက်နိုင်တော့ဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ခဏကြာတော့ ကျီချီ က သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ တိုးတိုးလေး ချလိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက် သူမက လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ရဲ့ မျက်နှာဖုံး တစ်ဝက်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာနဲ့ ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အတွက် ပြန်တပ်ပေးလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးနွဲ့နွဲ့နဲ့ ပြောလိုက်သည်– “ရှင့်ဖုန်းက တောက်လျှောက် မြည်နေပြီ၊ ပြန်တော့။”
ကျီချီ က အရှက်ကင်းမဲ့ပြီး အချိုယိုနေတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ သီးသန့်စာတို စာရင်းကို ငေးကြည့်ရင်း မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပါတယ်။