ကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပ၍ ကြည်လင်အေးစက်နေ၏။
ကျန်းချီ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ကျီချီသည် တတိယအလယ်တန်းကျောင်းတွင် အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်က သူ့ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ရသည့် အချိန်ကို သတိရသွားသည်။
—အချိန်များသည် အတိတ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။
ကျန်းချီ၏ အလင်းရောင်လွှမ်းနေသော အကြည့်များထဲတွင် ကျီချီသည် သူမ၏ အတိတ်ကပုံစံကို, ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသော နွေရာသီအောက်က ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်တွေ့နေရသလိုပင်။
သူမသည် မူလတန်းကျောင်းဆင်းသည့်နေ့ကို အမှန်တကယ်ပင် မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ထိုနေ့ရက်ကို အမြဲတမ်းလိုလို မှတ်မိနေခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်လောက် ترအထိ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ မိန်းကလေးငယ် ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် ထိုနေ့ရက်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့်အခါ ထိုစဉ်က ကျန်းချီ ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းနေခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့သောကြောင့်တည်း။
သူသည် ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ကျဉ်းမြောင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုထဲတွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော်၊ အားယုတ်လျော့ကာ၊ ပြိုလဲသွားတော့မည့်အလား လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက သူမကို ပြတ်ပြတ်သားသားနှင့် မောင်းထုတ်ခဲ့ပြီး, အခန်းထဲတွင် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကောင် ခိုအောင်းနေနိုင်သကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ထိုစဉ်ကတည်းက သူ့မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သူမ သတိထားခဲ့သင့်သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ငယ်စဉ်က မိန်းကလေးငယ်မှာ အလွန်တရာ အလိုလိုက်ခံထားရကာ အစောင့်အရှောက်ကောင်းခဲ့သဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အေးစက်စက် အحدခံရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းချီ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုက အခြေအနေများကို ပို၍ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကျီချီ တစ်ယောက် ဆက်လက်မခံရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ညစ်ပတ်နေသော ရွှံ့ရေအိုင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် နင်းဝင်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး, လူငယ်လေးကတော့ နှစ်သိမ့်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဆိုမလာခဲ့ပေ။
အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျီချီသည် အရာရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
ထိုနုနယ်သော အသက်အရွယ်တွင် သူမ၏ ဘဝ၌ အဝမ်းနည်းရ aဆုံးနေ့ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ မိခင်က ကျီချီ၏ နံစော်နေသော ဖိနပ်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ သွားရောက်ဆေးကြောသည့်အခါမှသာ တစ်စုံတစ်ရာ ကူးစက်ခံထားရကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ချန်ကုန်း လမ်းကြား၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ပိုးမွှားများကြောင့် ဖြစ်မည်, သို့မဟုတ် နုနယ်သော မိန်းကလေးဖြစ်၍ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များပေါ်တွင် ယားယံနာကျင်စေသော အနီစက်ကြီးများ အုပ်စုလိုက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျီချီသည် မသက်မသာဖြစ်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့်လား ဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် မေရန်က သူမအား ဆေးလိမ်းပေးချိန်တွင် သူမသည် မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆက်တိုက် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သည်။ မိဘများက သူမအား မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို မေးမြန်းကြသောအခါ သူမက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောပြရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှားသာဖြစ်ပြီး ကျန်းချီနှင့် မည်သို့မျှ မဆိုင်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို သွားရှာရန်သာ ဇွတ်အတင်း လုပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းချီက ထိုနေ့က အလွန်တရာ စိတ်ရင်းကြမ်းတမ်းခဲ့သည်။ သူမ နောက်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို လုံးဝ မတွေ့ချင်တော့ပေ!
ကျီချီသည် ထိုစဉ်က သူမ၏ 'ရက်အနည်းငယ်' ဆိုသည့် အတွေးသည် သုံးနှစ်တိတိ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ကြာမြင့်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။
အစပိုင်းတွင် ကျန်းချီကို မတွေ့ရဘဲ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မျှသာ ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ အလယ်တန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် သဘာဝကျကျပင် အတန်းဖော်များ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်ပေါ့။ မိန်းကလေးငယ်၏ ဒဏ်ရာကို လူကြီးများက အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကုသပေးခဲ့ပြီး ဆေးလိမ်းကာ ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အပြင်ထွက်၍ ဆော့ကစားခွင့် မရခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် ပျင်းရိနေချိန်၌ ကျန်းချီကို မတွေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
တစ်ပတ်အကြာတွင် ကျီချီ၏ ခြေထောက်များ သက်သာပျောက်ကင်းသွားသောအခါ သူမ၏ စရိုက်မှာ 'ဒဏ်ရာ သက်သာတော့ ဝေဒနာကို မေ့ပျောက်' ဆိုသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ ချန်ကုန်းလမ်းကြားသို့ လုံးဝ မသွားရန် ကျန်းချီ တားမြစ်ခဲ့သည်များကို သူမ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ၏ ခြေထောက်များတွင် ပတ်ထားသော အဖြူရောင် ပတ်တီးများကို ဖြုတ်လိုက်သည်နှင့် သူမ ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့်, လူငယ်လေး ယခင်က လဲလျောင်းခဲ့သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် အိမ်လေးမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အထဲတွင် အသုံးအဆောင် အသေးစားလေးများပင် မရှိတော့ဘဲ... တစ်စုံတစ်ဦးမျှ ဤနေရာတွင် မနေခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျီချီသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားကာ တဲအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရပ်နေမိပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ အသည်းအသန် ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျီချီကို ကားမောင်းခေါ်လာခဲ့သော ဇီမိသားစုမှ ယာဉ်မောင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ဆက်လက် မခံရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ— "ချီချီ, ဒီနေရာကို ဘာလို့ လာတာလဲ။ မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်၊ မဟုတ်ရင် အရှင်သခင်နဲ့ အရှင်မကြီးတို့ စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်" ဟု ပြော၏။
"သမီး... သမီးက အတန်းဖော်တစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ" ကျီချီသည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလျက် ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို နှိမ့်ချကာ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်— "ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဦးလေး, သူ ပြောင်းသွားပြီလို့ ထင်လားဟင်"
"ဩော်, ကြည့်စမ်း၊ သူ ပြောင်းသွားတာ သေချာနေတာပေါ့" ယာဉ်မောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး များများစားစား စဉ်းစားမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်— "အထဲမှာ ဘာမှကို မကျန်တော့တာ၊ ဘယ်သူက ဒီမှာ ဆက်နေနိုင်မှာလဲ"
ကျီချီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် 'ထိတ်' ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာတွင် ဘယ်သူမှမရှိဟု ခန့်မှန်းရခြင်းနှင့် အခြားသူတစ်ဦးထံမှ ကိုယ်တိုင်ကြားရခြင်းမှာ ကွာခြားချက် ရှိနေပေသည်။
ကျန်းချီ ပြောင်းသွားပြီ... သူ ဘယ်ကိုများ ပြောင်းသွားလေမလဲ။
ကျန်းချီနှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတော့ကြောင်း သူမ ယခုမှပင် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ မူလတန်းကျောင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် မမြင်ရသော ကြိုးမျှင်ကြီးမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ပင် သူ ပြောင်းရွှေ့သွားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ဘယ်မှာရှာရမှန်း လုံးဝ မသိတော့ပေ။ ကျီချီသည် စိတ်တွေရှုပ်ထွေးလျက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် တစ်လအတွင်း ကျီချီသည် အလယ်တန်း ကျောင်းဖွင့်မည့်ရက်ကို အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
သူမသည် စာကျက်ရသည်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်သော 'ကျောင်းစာတော်သည့် ကလေး' တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ကျောင်းတက်ခြင်းသည်သာ ကျန်းချီကို တွေ့ဆုံနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် ကျောင်းတက်ရမည့် အရေးကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ကျီချီ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ အလယ်တန်း စတင်တက်ရောက်သည့်တိုင်အောင် သူမသည် ကျန်းချီကို လုံးဝ မတွေ့ရသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမအလယ်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားသစ်များကို အတန်း ခုနစ်တန်း ခွဲခြားထားပြီး ကျီချီက ခြောက်တန်းတွင် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းဖွင့်ရက် ပထမနေ့တွင် သူမသည် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့်အတူ သူမ၏ အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ကျန်းချီ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ၎င်းမှာ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဋ္ဌမအလယ်တန်းကျောင်းတွင် အတန်း ခုနစ်တန်း ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ တעတန်းတည်း ကျရောက်ရန် အခွင့်အရေးမှာ ခုနစ်ပုံတစ်ပုံသာ ရှိသည်။ တတန်းတည်း မကျရောက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း ဤအချက်အတွက် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားရခြင်းကိုတော့ ရှောင်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။
ဆဋ္ဌမတန်းသို့ စတင်တက်ရောက်ချိန်မှစ၍ ကျီချီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကလေးဆန်ဆန် အဆီပိုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် စစ်စွယ်အရွယ်မျှသာ ရှိသော မျက်နှာသွယ်သွယ်၊ ချွန်စင်းသော မေးစေ့နှင့် ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေပေါ်တွင် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူမသည် ပြည့်စုံလှပသော အလှမယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့ပြင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အခွင့်ထူးများ ရှိတတ်စမြེ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတန်းထဲတွင် မိတ်ဆွေသစ်များကို အလျင်အမြန်ပင် ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အဝိုင်းပုံစံ မျက်နှာနှင့် လုယင် ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမ၏ စာကြည့်စားပွဲဖော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန် အနားယူချိန်တစ်ခုတွင် ကျီချီသည် ခဲတံဖြင့် မေးကိုထောက်ကာ— "ယင်ယင်, သိလား... ငါ ကျောင်းမှာ အတန်းဖော်ဟောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာချင်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်အတန်းမှာန်း ငါ မသိဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ နည်းလမ်းရှိမလား" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့သော်လည်း ကျီချီသည် လုယင်က ၎င်းကို သိရှိထားကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
"နည်းလမ်းရှိတာပေါ့!" မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံရဲ့ အဝင်ဝမှာ အတန်းတိုင်းက ကျောင်းသားတွေရဲ့ နာမည်တွေ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်။ မိဘတွေ ရှာရလွယ်အောင်လို့လေ။ မင်း မသိဘူးလား"
ကျီချီ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံ အဝင်ဝရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကပ်ထားသော စာရွက်များပေါ်တွင် ထူထပ်သိပ်သည်းစွာ ရေးသားထားသော နာမည်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမ ကြည့်လေလေ, စိတ်ထဲတွင် ပို၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ အတန်း ခုနစ်တန်းစလုံးတွင် ကျန်းချီ၏ နာမည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသောကြောင့်တည်း။
ကျန်းချီ... သူ အဋ္ဌမအလယ်တန်းကျောင်းကို မလာခဲ့တာများ ဖြစ်မလား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းအတူတူ တက်မယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ကျီချီသည် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ နာမည်များကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နာကျင်လာသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် အစွန်းဆုံးအထိ သေချာစွာ ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကျန်းချီ၏ နာမည်ကို လုံးဝ ရှမတွေ့ခဲ့ပေ။ ကျန်းချီသည် အဋ္ဌမအလယ်တန်းကျောင်းသို့ မလာခဲ့ကြောင်း ကျီချီ နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူ လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် ဘေးနားတွင် တွဲလောင်းကျနေသော မိန်းကလေး၏ လက်သီးသေးသေးလေးများမှာ အလိုအလျောက် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်မိသွားတော့သည်— ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ကျန်းချီကို အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသော ပုံစံဖြင့် 'မုန်းတီး' စတင်မိသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ထင်ရှားသည်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကတိကဝတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူက သူမကို လိမ်ညာခဲ့ရပါသနည်း။
သို့ဖြစ်လျှင် လွန်ခဲ့သောတစ်လကျော်က ချန်ကုန်းလမ်းကြားထဲမှ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှု ဖြစ်သွားခဲ့လေသလော။
ဤအချက်က ကျီချီအား မူလတန်းနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည့် ဖေးမကူညီမှုများကို ဟာသတစ်ခုသဖွယ် ခံစားရစေခဲ့သည်။ သူမ ထင်ခဲ့သည်က... သူမနှင့် ကျန်းချီတို့သည် အခြားသူများထက် ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် သူမသည်လည်း မထူးခြားခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင်မူ သူမသည်လည်း ကျန်းချီအနေဖြင့် မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုဘဲ အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျီချီသည် အနည်းငယ် ရဲတက်လာသော မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်ရှိ နာမည်များကို ဆက်လက် မကြည့်တော့ပေ။ သူမသည် လှည့်ထွက်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းချီအနေဖြင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လိမ်ညာနိုင်ပြီး တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ မပြောဘဲ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်မှန်လျှင် သူမလည်း သူ့ကို မှတ်မိနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
လူသားတို့၏ 'ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု' တွင် နယ်စပ်အကန့်အသတ် ရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြီးက သည်းမနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည့်အခါ ထပ်မံကြိုးစားလိုစိတ်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။
ထို့ကြောင့် နောင်လာမည့် သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ကျီချီသည် ကျန်းချီကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ့ကို ဘယ်မှာရှာရမည်မှန်းလည်း သူမ မသိခဲ့သလို... သူမကို လုံးဝဂရုမစိုက်တတ်သူတစ်ဦးအတွက် ရှာဖွေပေးရန် မလိုအပ်တော့ဟုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျန်းချီကို နောင်တစ်ချိန် ဘယ်တော့မှ ထပ်တွေ့ရတော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတတ်သည်။
မိန်းကလေးငယ်၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ သူမသည် တောက်ပဖေးမတတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အလယ်တန်းသုံးနှစ်တာ ကාලအတွင်းတွင် မည်သည့် 'သူငယ်ချင်း' ကိုမျှ ရှေးယခင်ကကဲ့သို့ သူမ၏ရင်ကို အလွယ်တကူ ဖွင့်ဟပြနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
အကြောင်းမှာ အရေးပါသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသောကြောင့်တည်း။ သို့သော် အစကတည်းက နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မရှိခဲ့ပါက ရင်နာရခြင်းမျိုး ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ထိုမျှလောက် အထိနာစရာ ကောင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အသက်တုန်းနှစ်အရွယ် နွေရာသီက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြီးက ကျီချီကို ရဲတင်းမှုကင်းမဲ့ကာ သတိကြီးလွန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။
အလယ်တန်း ကျောင်းပြီးဆုံးချိန်၊ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် နွေရာသီကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် ကျန်းချီကို မေ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူ့ကို တွေးတောမိခြင်း အလွန်ရှားပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
— အချိန်ကာလဆိုသည်မှာ အရာရာကို အကောင်းဆုံး ကုစားပေးနိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
— ထိုစဉ်က ပြိုကျသွားတော့မည့်အနှယ် ထင်မှတ်ခဲ့ရသော ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ ထိုအချိန်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော မကုန်စမ်းနိုင်သေးသည့် တွယ်တာကြွင်းကျန်မှုများဖြင့်သာ မာကျောစွာ ဆွဲဆန့်ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သုံးနှစ်တာ စူးစိုက်ကြိုးစားမှုဖြင့် ကျီချီသည် စာပေပညာတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ အထက်တန်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုချိန်တွင် သူမသည် မြို့တော်၏ ထိပ်တန်းအကောင်းဆုံးဖြစ်သော အထက်တန်းကျောင်းတန်း (၃) တွင် ဝင်ခွင့်နေရာတစ်ခုကို မည်သူနှင့်မျှ မပြိုင်ရဘဲ အသေအချာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။
အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်သည် အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိန်ပါးသွယ်လျကာ ကျက်သရေရှိသော လီလီပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူနေခဲ့သည်။ သူမတွင် လက်ဖဝါးပြင်စာလောက်သာ ရှိသော နုညံ့လှပသည့် မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် မှင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော လှပသည့် မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အလွန်ရိုးရှင်းသော ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင့်မြင့်စည်းထားလျှင်ပင် သူမသည် အလွန်တရာ ညှို့အားပြင်းထန်နေခဲ့သည်။
အထက်တန်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် ကျောင်းသားများသည် ၎င်းတို့၏ အတန်းခွဲဝေမှု အသိပေးချက်များကို ဖုန်းထဲမှ အတန်းဂရုမှတစ်ဆင့် များသောအားဖြင့် လက်ခံရရှိတတ်ကြသည်။ ကျောင်းသားအများစုတွင် မိုဘိုင်းဖုန်းများ ရှိကြသဖြင့် သင်ကြားရေး အဆောက်အအုံရှေ့ရှိ ကြော်ငြာသင်ပုတ်ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ အတန်းခွဲများကို လိုက်လံစစ်ဆေးရန် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ပြီး တိုက်ဆိုင်မှုများ የተሞላ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေသည်။
ကျီချီ ကျောင်းတက်ရောက်ရန် သတင်းပို့သွားခဲ့သည့်နေ့ကကဲ့သို့ပင်၊ သူမ သတ်မှတ်ထားသော အတန်း၏ အဝင်ဝသို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တဒိတ်ဒိတ်ဖြင့် ခုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာတော့မည့်အလား ခံစားရကာ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် မအီမသာ ဖြစ်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ နုညံ့သော မျက်ခုံးစုံလေးမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက ပွင့်လင်းကြည်လင်နေသော နားတိုလေးကို အလိုလို ညှစ်ကိုSequentialGroup အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် အစောကြီး ရောက်နှင့်နေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအချို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာမ မရောက်သေးသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့သည် အတန်းနောက်ဘက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးစားပေးကာ အပြေးအလွှန်း နေရာရွေးချယ်နေကြသည်။ ကျီချီသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ အတန်းတစ်ခွင်လုံးသို့ အကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအတန်းရှိ ပြတင်းပေါက်နားမှ ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ အကြည့်တို့ စူးစိုက်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် သူမ၏ အာရုံခံစားချက်များမှာ အနည်းငယ် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျယ်ပြောလှသော နေရာလွတ်ကြီးထဲတွင် သူမ မြင်တွေ့ရသမျှမှာ ထိုလူငယ်လေး၏ ကျောပြင်ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
သုံးနှစ်တာ ကာလများ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ၊ အသက်တုန်းနှစ်မှ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အတန်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ထိုပိန်ပါးသွယ်လျသည့် လူငယ်လေးမှာ ကျန်းချီ ဖြစ်ကြောင်း ကျီချီ ချက်ချင်းပင် ခွဲခြားသိရှိလိုက်သည်။ သူသည် အတန်းထောင့်စွန်းတွင် မာန်မာနကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ မြင်တွေ့ရသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းသာဖြစ်ပြီး ထက်ရှကာ ပြတ်သားနေသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် ရှေးယခင်အတိုင်းပင် ပိန်ပါးကာ ဖျော့တော့လျက်ရှိပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေသူတစ်ဦးသလား မှတ်ရပေသည်။ သို့သော် စားပွဲအောက်ရှိ ခြေထောက်များဖြစ်စေ၊ စားပွဲခုံပေါ်တွင် ဘောပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ပတ်နေသည့် လက်ချောင်းများဖြစ်စေ အတော်ပင် ရှည်လျားနေကြသည်။
ကျန်းချီလည်း အရပ်ရှည်လာပုံရပြီး ကျီချီမှာမူ အနည်းငယ် မနာလိုသလို ခံစားချက်မျိုး ဝင်ရောက်လာရသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုလူငယ်လေးမှာ သိသိသာသာပင် 'အရွယ်ရောက်' လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လိုင်းကြောများမှာ သန့်ပြန့်ထက်ရှလာပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးများ၊ စူးရှထက်မြက်ကာ ပြတ်သားမှုအရိပ်အယောင်များ ဆောင်နေသည့် ကြယ်စင်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ကြည်လင်ဖျော့တော့နေသော သူ၏ မျက်နှာဖြူဖြူပေါ်တွင် လူငယ်ဆန်ဆန် တက်ကြွမှု အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။
သို့သော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်မှာ 'ဖြူစင်ရိုးသားမှု' ဆိုသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီတစ်ယောက် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားရမလား သို့မဟုတ် မသွားသင့်ဘူးလား ဟု တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် တူညီသောအတန်းမှ မိန်းကလေးအချို့ တကျီကျီတကျာကျာဖြင့် ကောလာဟလပြောဆိုရင်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကျန်းချီထံသို့ လျှောက်လာကာ— "အတန်းဖော်... ဟိုလေ၊ ရှင်က..." ဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စကားပင် အဆုံးမသတ်ရသေးမီမှာပင် ဘေးသို့ ကိုယ်ကိုစောင်းကာ ထိုင်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော ကျန်းချီသည် ခေါင်းကို ပို၍ပင် လှည့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လုံးဝနီးပါး ကျောပေးလိုက်ကာ သူတို့နှင့် စကားပြောဆိုလိုစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိကြောင်း အတိအလင်း ပြသလိုက်သည်။
...
ထိုမိန်းကလေးအချို့မှာ ထိုနေရာတွင် ခဏတာမျှ ရပ်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ "ဘာလိုလူလဲကွ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အကြည့်လွှဲ၍ ထွက်သွားကြတော့သည်။
လုံးဝတော့ သင့်လျော်သည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း ကျီချီမှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ စဉ့်ဖြူကဲ့သို့ ဖြူစင်သော သွားတန်းလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို အားကုန် ညှစ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူမသည် လူငယ်လေး၏ နက်မှောင်သပ်ရပ်သော ဆံပင်များနှင့် ကျောင်းဝတ်စုံ ကော်လံကြားမှ ပေါ်နေသော လည်ပင်းသားလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေခဲ့သည်— "အတန်းဖော်ရေ။"
မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းချီသည် ရှေးယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်ဆဲ ဖြစ်နေသည်။
စိတ်မပျက်ဘဲ ကျီချီသည် အသက်ကို တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထပ်မံခေါ်ဆိုလိုက်သည်— "ကျန်းချီ။"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်လေးမှာ ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။ ကျီချီသည် အကြည့်မလွှဲဘဲ ကျန်းချီကို တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ထင်ရှားသောအံ့သြမှုတစ်ခုကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်အေးစက်နေသည်။
ထိုမျှအေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုမျှလောက်သော အံ့သြမှုမျိုး ပေါ်လာရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျီချီမှာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူ သူမကို လאָကွယ် မမေ့သေးကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးယိုယွင်းလေးတစ်ခု တွဲခိုလာခဲ့သည်။ အမည်းရောင်ကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း နူးညံ့ငြိမ်သက်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ အဆုံးအစမရှိသော နက်နဲမှုကို ဆောင်ထားသည့် ကျန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "...ကျီချီ။"
သူမကို အမြဲတမ်း ထိုသို့သာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျီချီက ထိုအမည်နာမကို ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့်တည်း။ သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း ၎င်းမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲပင်။ ကျီချီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံထဲမှ ခံစားချက်မှာ နောင်တရခြင်းလား သို့မဟုတ် ကျေနပ်အားရခြင်းလားဆိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် အသေအချာ မခွဲခြားတတ်တော့ပေ — "ဒါဆို ရှင် ငါ့ကို မှတ်မိသေးတာပေါ့။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်သည် သူ့ကို ဆက်လက် အရေးမစိုက်တော့ပေ။
ကျီချီသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်ရန်သာ ရောက်လာခဲ့ပုံရသည်။ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချီနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရွေးချယ်ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲခုံအတန်းပေါင်းများစွာ ခြားထားလျက် ကျန်းချီတစ်ယောက် မိန်းကလေး၏ ပိန်ပါးမတ်စောက်သော ကျောပြင်ကိုသာ မှိုင်တွေစွာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။
အကြောင်းရင်းကို သူမသိသော်လည်း စဉ်းစားဆင်ခြင်နေစရာပင် မလိုဘဲ သူ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ကျီချီ၏ နောက်ကျောဘက် ခုံတွင် သွားရောက်ထိုင်လိုက်သည်။
အစစ်အမှန်တွင် ကျန်းချီသည် စာသင်ခန်း၏ ရှေ့ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းတန်းများကို အထူးတလည် မနှစ်မြို့လှပေ။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း သူ အစကတည်းက ထောင့်စွန်းတစ်နေရာကို ရွေးချယ်ထိုင်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း... သူသည် ကျီချီနှင့် စကားပြောချင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
စုန်းစမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်နေသကဲ့သို့ ကျီချီ က ခေါင်းကို လှည့်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းမှ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဌာန် မျက်လုံးအစုံက သူ့ကို ငေးကြည့်လာသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တွဲခိုနေသော အပြုံး၌ သရော်သလိုလို အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်— "ဘာလို့ ဒီကို လျှောက်လာတာလဲ။"
ကျန်းချီ မှာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အနေခက်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ငါ… ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့။"
"အင်း၊ ငါတို့မှာများ ပြောစရာ စကားတွေ ရှိလို့လား။" ကျီချီ က ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စင်းနေသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အအေးဓာတ် အမြုတေလေးတစ်ခု စိုးမိုးနေသည်— "ပြောသင့်တာမှန်သမျှကို မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ငါ့ကို ပြောပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။"
ထိုအချိန်တွင် ဆရာ/ဆရာမ ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျီချီ က တစ်စက်ကလေးမှ မတွေဝေဘဲ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ ကျန်းချီ ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများမှာ ဘောပင်ကို မသိမသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ ဗြဟိုရ်ထနေသဖြင့် ဆရာ/ဆရာမ သင်ကြားနေသည်များကိုပင် လုံးဝ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ကျောင်းတက်သည့် ပထမရက်မှာပင် သူသည် အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ နာမည်ကိုပင် မမှတ်မိလိုက်ပေ။
လူငယ်လေးသည် မိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ပုံရိပ်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး ဆက်လက် ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ခဏအကြာတွင်မှ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းချီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျီချီမှာ ကလေးဘဝကနှင့် စာလျှင် စရိုက်လက္ခဏာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း ဆဲလ်လေးများကဲ့သို့ပင် ချစ်စရာကောင်းဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
သို့သော် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။
*
ကျောင်းစတက်ပြီး တစ်ပတ်ပြည့်သည်အထိ ကျီချီ က ကျန်းချီကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။
ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် မူလတန်းအရွယ်ကကဲ့သို့ သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ခြင်း၊ နောက်ပြောင်ကျီစယ်ခြင်း၊ အတူတကွ နေ့လယ်စာစားခြင်း သို့မဟုတ် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ပုစ္ဆာများ ဆွေးနွေးခြင်းမျိုး လုံးဝ မလုပ်တော့ပေ။ ယင်းအစား လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုထားသည့် သဘောထားကိုသာ ပြသနေခဲ့သည်။
ကျီချီသည် အတန်းချိန်ပြီးတိုင်း အခြားမိန်းကလေးများနှင့်အတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး သွားလာနေတတ်ပြီး နောက်အတန်းချိန်ရောက်မှသာ ပြန်လာတတ်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းရောက်လျှင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားတတ်သည်။ ညနေကျောင်းဆင်းချိန်တွင်မူ ကျောင်းနှင့် အိမ်နီးစပ်ခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စက်ဘီးကို လျင်မြန်စွာ နင်း၍ ထွက်သွားတတ်သည်။
သူမသည် ကျန်းချီကို သူမနှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။
ထို့ပြင် ကျန်းချီဆိုသည်မှာလည်း စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန်တရာ အဆင်မပြေ၊ ညံ့ဖျင်းလှသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။
မိန်းကလေးက သူ့အပေါ် စိတ်ဆိုးနေကြောင်း သူ အကြမ်းဖျား ခံစားမိနေပြီး ၎င်းမှာ သူတို့ ပထမဆုံး စုံတွေ့ခဲ့သည့်နေ့ကတည်းက စိတ်ဆိုးနေခဲ့ပုံပင် ရသည်။ သို့သော်လည်း မည်သို့ တောင်းပန်ရမည်ကို သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူ့ပါးစပ်မှ ရိုးရှင်းသော "တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောရမည့် တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ... ကျန်းချီက မည်သို့လုပ်ရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ကြီးပြင်းလာစဉ်အတွင်း သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ တောင်းပန်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူက အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်ငြားလည်း သူမ၏ တမင်သက်သက် လျစ်လျူရှုခြင်းကို အမြဲတမ်း ခံနေရသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် နေရခက်လှပေသည်။
ထို့ကြောင့် သီတင်းပတ်ကုန်ရက် မတိုင်မီ သောကြာနေ့ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ကျန်းချီသည် ကျီချီ၏ ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တားဆီးရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော အအေးဓာတ် လွှမ်းခြုံနေသည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် ကျီချီ၏ အမျိုးသမီး အတန်းဖော် မေရန်မှာ လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်ကမူ မျက်ခုံးပင် မလှုပ်ဘဲ လုံးဝဥဿုံ အာရုံမစိုက်ဟန် ဆောင်နေခဲ့သည်။
"ကျီချီ..." ကျန်းချီသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူမကို အသံကို တမင်အပျော့ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ကာ ငေးကြည့်လျက်— "ငါနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား။"
ကျန်းချီမှာ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်အေးစက်လှသဖြင့် ဆရာ/ဆရာမများ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏နာမည်ကို ခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ ခေါ်ဆိုကြရကြောင်း အတန်းထဲရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။ သူ၏ စရိုက်သဘာဝမှာ အမြဲတမ်း အေးစက်ခက်ထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတတ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ ပြသနေသည့် ရှားပါးလှသော 'နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု' ပုံစံကြောင့် မေရန်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။ စာအုပ်များကို ပွေ့ပိုက်ထားသော ကျီချီကမူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်စဉ် အနည်းငယ် လွင့်ပျံကျလာသော ဆံနွယ်အချို့က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်နက်တို့မှာမူ စင်ကြယ်ကာ အပြစ်ကင်းမဲ့နေသည်။
ဤသည်မှာ ငြင်းဆန်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းချီက ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေခဲ့ရာ တင်းမာပြီး အနေခက်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မေရန်မှာ ဆက်လက် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဦးစွာ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက အားနာပါးနာဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ဟိုလေ... ကျီချီ၊ ငါ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်နော်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်သွားကြမလား။" ကျီချီက နူးညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသွယ်လျသော လူငယ်လေး၏ သွယ်လျသည့် ကိုယ်ဟန်ပုံစံက စက်ဘီးရှေ့ကို ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်ထားသဖြင့် ကျီချီမှာ သူ့ကို မော့ကြည့်ရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
"ကျန်းချီ။" မိန်းကလေး၏ အသံမှာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေပြီး မှေးမှိန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်— "ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။"
သူမ၏ အသံမှာ အရိုးပျော့သွားစေလောက်အောင် လုံလောက်သော်လည်း တမင်သက်တင် ကိုကုနီလုပ်ကာ ယုယုယယ ပြောဆိုနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ကျန်းချီ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် အောက်သို့ စိုက်ချလိုက်သည်— "ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ။"
သူသည် ခေါင်းကို တစ်ပိုင်းတစ်စ ငုံ့ထားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ကျီချီက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ရပြီလေ။" မိန်းကလေးငယ်က လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး မာန်ဟုန်ပါပါဖြင့် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်— "ဆယ့်တစ်မိနစ်ပဲ။"
ထိုသူနှစ်ဦးသည် ကျောင်း၏ လူသူကင်းမဲ့သော နောက်ဘက် အားကစားကွင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ကျန်းချီက ကျီချီ၏ စက်ဘီးကို တွန်းပေးလာခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသောအခါ ကျန်းချီ၏ ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားမှာ ရိုးစင်းပွင့်လင်းလှသည့် တောင်းပန်စကားပင် ဖြစ်သည်— "ကျီချီ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။"
ကျီချီ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာပင် တန့်သွားခဲ့သည်။
ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးက သူ့ကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်— "ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ။"
"အားလုံးအတွက်ပါပဲ။" ကျန်းချီက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်တွေးတောထားခဲ့သော စကားများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အကုန်စပ်ဆိုပြောပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်— "ငါ အရင်တုန်းက မင်းအပေါ် ခက်ခက်ထန်ထန် ဆက်ဆံခဲ့မိတာတွေ၊ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့တာတွေ၊ ပြီးတော့... နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့မိတာတွေ အားလုံးအတွက်ပါ။"
အစပိုင်းတွင် သူ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေခဲ့သော်လည်း ဆက်လက်ပြောဆိုလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုချောမွေ့လာကာ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။
ကျီချီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် ကျန်းချီကို လျစ်လျူရှုထားဟန် ဆောင်နေသည့်အချိန်များ၌ပင် သူမသည် ခိုး၍ ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူငယ်လေးမှာ ပိုမို အရပ်ရှည်လာခဲ့သည်၊ ပိုမို တိတ်ဆိတ်လာခဲ့ပြီး ပိုမို၍ပင် မှိုင်းညှို့လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမက သူ့ကို တမင်သက်သက် လျစ်လျူရှုချင်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သုံးနှစ်တာ ကာလများ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ကျီချီမှာ ကျန်းချီနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံပြောဆိုရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ရှေးယခင်ကကဲ့သို့ ဖြစ်နေရမည်လော။ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ၊ သုံးနှစ်တာ ဖန်တီးလိုက်သည့် ကွာဟချက်ကို မဆိုထားနှင့်ဦး၊ လူငယ်လေးနှင့် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးစလုံး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်လာမှုများကပင် မူလတန်းအရွယ်ကကဲ့သို့ ရင်းနှီးခਵ့ါယုယနိုင်ရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။
သို့သော် ကျန်းချီနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်သွားရမည်ကိုမူ... သူမလည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျီချီသည် သူမကိုယ်သူနာ ကောင်းစွာ သိပေသည်၊ သူမက ထိုမာနကို မျိုချပစ်ရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း သူ့ကို မလွမ်းဆွတ်ခဲ့ရပါဟု ဆိုလျှင် လိမ်ညာရာ ကျပေလိမ့်မည်။
"ရှင် ဘာလို့..." မိန်းကလေးငယ်က အသံထွက်ရန် ရုန်းကန်နေရသလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ဘာလို့ သုံးနှစ်တိတိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။"
ကျန်းချီက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျီချီ၏ ဖြူစင်ဝင်းပသော မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသည့် မျက်ဝန်းအိမ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ညှစ်ချေပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရင်ထဲမှ အက်ကြောင်းထပ်ကာ အချဉ်ဓာတ်စူးစူး ခံစားချက်ကြီးက အကြောင်းရင်းမဲ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျီချီ၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချသံသံများကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရပ်နားထောင်နေရုံမှလွဲ၍ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။
"ရှင် ပျောက်ချင်ပျောက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပေါ်လာချင်ပြန်ပေါ်လာတယ်။" ကျီချီမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ငိုကြွေးနိုင်ဆဲဖြစ်သည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာကို အတင်းအကျပ် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ တည်ငြိမ်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်— "ပြီးတော့မှ ကျွန်မကို လာတောင်းပန်တယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မက ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ်၊ ဟုတ်လား။"
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး။" သူမ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချီမှာ အကူအညီမဲ့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် အမြဲတမ်း အေးစက်ခက်ထန်နေတတ်သော ထိုလူငယ်လေးမှာ အခြားသူများကို ချော့မြူနှစ်သိမ့်တတ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အနေခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး— "ငါ့အပြစ်ပါပဲ။ မင်း... မင်းသာ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒါက သဘာဝကျပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဒီအခွင့်အရေးကို ရယူပြီး တောင်းပန်ချင်ရုံပါပဲ။"
"ကျန်းချီ၊ မှတ်ထားလိုက်ပါ။" ကျီချီက သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စက်ဘီးကို ဆွဲကာ ပြတ်သားသေသပ်သော ကျောပြင်ပုံရိပ်ဖြင့် ထွက်သွားခဲ့ပြီး တင်းမာကာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေသည့် အသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်—
"ရှင်ကပဲ ကတိကို အရင်ဖောက်ဖျက်ခဲ့တာလေ။"
ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းချီကို အချိန်အနည်းငယ်မျှ လျစ်လျူရှုထားရန်၊ သူ စိတ်ပျက်ရခြင်း၏ အရသာကို ခံစားစေရန်၊ ပြီးမှ...
ခွင့်လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
*
— မိမိကြိုက်နှစ်သက်ရသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမျိုးတွင်မူ အခြေခံစည်းမျဉ်းများနှင့် စံနှုန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတတ်စမြဲပင်ဖြစ်၏။ ၎င်းကို အများအားဖြင့် နှစ်ခွစံနှုန်းဟု ခေါ်ဆိုကြပေသည်။
ကျန်းချီ နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ ကျောင်းစဖွင့်ပြီး တစ်လအကြာတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ကား လစဉ်စာမေးပွဲအပြီး ရက်သတ္တပတ်၏ သီတင်းပတ်အစ ကျရောက်မည့် ညနေခင်းဖြစ်ကာ ကျောင်းသားအားလုံးမှာ အရေခွံတစ်ခု ထုတ်ပစ်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေ့က ကိုယ်ကာယကျန်းမာရေး အတួးချိန်ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားလေးအများစုမှာ ဘတ်စကတ်ဘော သွားကစားကြပြီး မိန်းကလေးအချို့ကမူ အတန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြကာ အချို့က ရုံးပတ်ရက်တွင် ဘယ်သွားကြမည်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ကျီချီ လည်း အပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် နားကြပ်တပ်ဆင်ထားလျက် အတန်းထဲတွင် နားမလည်ခဲ့သော ဓာတုဗေဒ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ထိုင်၍ ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။
သူမ အာရုံစိုက်နေဆဲ အချိန်လေးတွင် တန်ကျောင်က အပြင်ဘက်မှ အတန်းထဲသို့ ထွက်ပြေးဝင်လာကာ သူမ၏ အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး— "ချီချီ၊ ချီချီ။" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ကျီချီ မှာ သူမကြောင့် လန့်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားလျက် နားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် မူလက သပ်သပ်ရပ်ရပ် စည်းနှောင်ထားသော မြင်းမြီးပုံ ဆံထုံးမှာ ယခုအခါ ရှုပ်ပွနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည့် တန်ကျောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "အမလေး၊ ငါ ကျောင်းစျေးဆိုင်ကို ရေသွားဝယ်တာလေ။ ကစားကွင်းနားဖြတ်သွားတုန်း ကျန်ကျင့်ဖန်းနဲ့ ကျန်းချီ တို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာကို တွေ့ခဲ့ရလို့။"
"ဗြုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ကျီချီ ကိုင်ထားသော ဘောပင်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
တန်ကျောင်၏ စကားကြောင့် စကားစမြည် ပြောနေကြသည့် အခြားမိန်းကလေးများပင်လျှင် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
ကျီချီ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ရုပ်သွင်ပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ပြင်းထန်လေးနက်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော လေသံဖြင့် သူမက— "ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းချီ မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရန်ဖြစ်တတ်သူဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲလိုလို ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ရှိနေတတ်သည်ကို သူမ သိထားသော်လည်း... သို့တိုင်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိဆဲပင်။ မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ကျောင်းနောက်ဘက် ကစားကွင်းဆီသို့ တစ်လမ်းလုံး မောပန်းမောကြီးဖြင့် ပြေးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဘက် ကစားကွင်းတွင် သူမ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ကျီချီ ၏ နုနယ်လှသော ခြေကျင်းဝတ်ကို လိမ်မိသွားမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်—
အတန်းဖော်များဖြစ်ကြသည့် ကျန်ကျင့်ဖန်းနှင့် လီရန်တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျန်းချီ နှင့် ရောထွေးလုံးထွေးကာ ရန်ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထင်ရှားသည်မှာ လူနှစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သည့် အသာစီးမှ ရရှိမသွားခဲ့ပေ။ လူငယ်လေး သုံးဦးစလုံးမှာ ရွှံ့ထဲတွင် လိမ့်လာကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ အလွန်တရာ အနေခက်ခဲဆိုးရွားသော ပုံစံများ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤရန်ပွဲ မည်သို့ စတင်ခဲ့သည်ကို ကျီချီ မသိရသော်လည်း သူမကမူ ကျန်းချီ ဘက်မှ ရပ်တည်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် သူမက— "ငါ ဆရာသွားခေါ်တော့မယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
လူငယ်သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လာကြသည်။
မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းချီ ၏ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင် ကျီချီ မှာ ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆရာကို အစစ်အမှန် သွားခေါ်ရန် အسرعအမြန် ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း လီရန်ကမူ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး တိုင်တန်းရန် မကူညီဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ— "ကျီချီ၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
ကျီချီ က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ရန်ဖြစ်ခိုင်းလို့လဲ။"
...
အနီးတွင် ရပ်နေသည့် တန်ကျောင်မှာမူ ရန်ပွဲကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး ငုံးမင်းကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမက ကျီချီ ၏ လက်စွပ်ကို အမြန်ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်— "ဝင်ပါစရာ ဘာလိုလို့လဲ။"
သူမ အစောပိုင်းက ထင်ထားခဲ့သည်မှာ ကျီချီ နှင့် ကျန်းချီ တို့မှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိကြဘဲ ပွဲကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျီချီ က ဆရာသွားခေါ်မည်ဟု ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။
"တတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဒါက ပြဿနာပဲ။ ငါတို့က မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူးကွာ။" လီရန်မှာ သိသာစွာပင် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုဟန် ဆောင်ကာ ဘေးမှ ကျန်ကျင့်ဖန်းကို ပြောလိုက်သည်— "သွားစို့၊ ကျင့်ဖန်း။"
ကျန်ကျင့်ဖန်းက တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သော်လည်း ကျီချီ ၏ အနားမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ငဲ့ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကျန်းချီ ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားနေသည့် မိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်ပုံစံကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ပိုင်ဆိုင်သော နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသည့် အသံလေးတစ်ခုက တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်— "ရှင် ဘာလို့ အမြဲရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။"
ကျန်ကျင့်ဖန်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အကြောင်းရင်းမဲ့ဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကာ နောက်သို့ လှည့်၍ ငေးကြည့်လိုက်သည်—
ကျီချီ က ကျန်းချီ ၏ အနားသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မိန်းကလေးမှာ လူငယ်လေးထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုပုကာ သေးသွယ်နုနယ်လှသည်။ သူမက အနည်းငယ် ဖြူဖပ်နေပြီး အစက်အပြောက်များ ထင်နေသော လူငယ်လေး၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးစ အနည်းငယ် စွန်းထင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားရသည်။
ထို့နောက် မိန်းကလေးက သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို သဘာဝကျကျ သုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ရှင်တို့ ရန်ဖြစ်တာကို ကျွန်မ ရွံတယ်။" ကျီချီ က တглတгл ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချီ ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ထင်ရှားစွာ ဒဏ်ရာရနေသော သူ့လက်ဆစ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည့်တည့်မတ်မတ် ပြောလိုက်သည်— "လာ၊ ဆေးသွားဝယ်ကြရအောင်။"
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကာယ အတန်းချိန်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းပေါက်ဝမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားနိုင်ကြပေသည်။
ကျန်းချီ ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ချက် ေပေါ်လွင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ထိန်းချုပ်ခိုင်းစေမှုကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ နာခံစွာဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သဘာဝကျလှသော ရင်းနှီးမှုက အနီးတွင် ကြည့်နေကြသည့် တန်ကျောင်နှင့် လီရန်တို့ကို အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ကျင့်ဖန်း၏ အမူအရာမှာ ပိုမို မှိုင်းညှို့လာကာ လျစ်လျူရှုသည့် ပုံစံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျီချီ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျန်းချီ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီဖြင့် မေးလိုက်သည်— "သူက ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်း သိလား။"
ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည့် စကားကြောင့် တစ်ခုလုံးသော ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျီချီ ၏ နုနယ်သော မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ပြန်လည် ချေပပြောဆိုလိုက်သည်— "ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။"
"လျှောက်ပြောတာ ဟုတ်လား။ ကျီချီ၊ ဒီကောင် ဘယ်လောက်အထိ ဟန်ဆောင်နေလဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။" အထက်တန်းကျောင်းသား ယောက်ျားလေး အများစုမှာ သူတို့ထက် ပိုဟန်ဆောင်တတ်သူများကို မနှစ်မြို့တတ်ကြပေ။ ကျန်ကျင့်ဖန်းမှာ ကျန်းချီ ကို မနှစ်မြို့လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျီချီ က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကာ သတိမထားမိဘဲ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုမိတော့သည်— "နေ့တိုင်း မျက်နှာကြီး တင်းမာပြီး အတန်းထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘူး၊ အားလုံးက သူ့ကို ပိုက်ဆံကြွေးတင်နေတဲ့အတိုင်း ဘာဟန်ပန်တွေနဲ့လဲ။ ကျီချီ၊ သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်းပါ။"
သို့သော် ကျီချီ မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရယ်မောမိသွားတော့သည်။
"ကျန်ကျင့်ဖန်း၊ ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကိစ္စကို လိုက်ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။" ကံဆိုးစွာဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများကို အသုံးပြုတတ်ခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းချီ နှင့်အတူ မထွက်ခွာမီ သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သေးသည်— "ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဂရုစိုက်ပါ၊ တခြားသူတွေကို မလိုအပ်ဘဲ လိုက်ပြီး အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"
ကျန်းချီ မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းသူ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ဘာဖြစ်သွားလဲ။
သူမက သူ့၏ ထူးဆန်းမှုကို မမုန်းတီးပေ။ အမှန်တရားအရ လူသားတိုင်းက မွေးလာကတည်းက ရယ်မောရန်နှင့် အများနည်းတူ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ရန် လိုသည်ဟု ဤလောကကြီးတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေပါသလော။
ကျီချီ တွေးလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဘက် နံရံဆီသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ မုန့်ဆုပ်မွှေးလေးကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာခဲ့သည်။ သူမကို ငေးကြည့်နေရင်း ကျန်းချီ မှာ ပြုံးမိသွားပြီး သူ၏ ပယင်းရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
"ရှင် ဘာကို ရယ်နေတာလဲ။" ကျီချီ မှာ စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကြားတွင် ရောထွေးနေပြီး သူ ဆက်လက် ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။ သူမက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ကာ သူ့ကို အလေးအနက်ထား၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်— "သူက ရှင့်ကို အဲ့ဒီလိုတွေ ပြောနေတာလေ။ ရှင် မဒေါသထွက်ဘူးလား။"
ကျန်းချီ က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် နာခံတတ်သူ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
အမှန်တရားတွင် ကျန်းချီ က ကျန်ကျင့်ဖန်း ပြောဆိုခဲ့သမျှကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြောင်း ကျီချီ မသိခဲ့ပေ။ နှစ်များစွာ ကုန်လွန်လာခဲ့စဉ်အတွင်း သူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ပြောဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လေပြေလေညင်း သဘောမျိုးသာ သဘောထားတတ်သည့် စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အများစုသော အချိန်များတွင် သူသည် တခြားသူများကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး တစ်ချက်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်ကုန်ခံလေ့ မရှိပေ။
သို့သော် လူငယ်မလေးကမူ ကျန်းချီ ကဲ့သို့သော တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် စိတ်သဘောထားမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်ထားပေ။ ကျန်းချီ အပုပ်ချခံရသည်ကို တွေ့ရတိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဒေါသထွက်ရသည့် ခံစားချက်ကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဒေါသထွက်ဘဲ နေနိုင်တာလဲ။" ကျီချီ က သူမ၏ လက်သီးစုပ်လေးကို မသိလိုက်မသိဘာသာ တင်းတင်းစုပ်လိုက်သည်— "ရှင်က ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဟန်ဆောင်... ဘာဟန်ဆောင်တာလဲ။ ကျန်ကျင့်ဖန်းက လျှောက်ပြောနေတာပါ..."
သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် သူက ၎င်းကို ရር့ကျင့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ နာကျင်မှု ခံစားရသည့် အာရုံခံစားချက်များပင် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေသလို ရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းချီ က အကြည့်များကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဆေးရည်၏ စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားချက်ကို သူ မခံစားရတော့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤအရာက ကောင်းသောအရာ ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ သူ မသိပေ။
"ကဲ၊ ပြီးပြီ။" ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကျီချီ က ကျန်းချီ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထင်ရှားနေသော ပြတ်ရှရာကို ဖုံးအုပ်နိုင်ရန် ပလာစတာ အကပ်လေးကို ကပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက သူမ၏ လက်ရာလေးကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်— "နောက်ထပ် ရန်မဖြစ်ရဘူးနော်။"
ကျန်းချီ က နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပလာစတာ ကပ်ထားရသည့် လူငယ်လေး၏ ပုံစံမှာ အကြောင်းရင်းမဲ့ဖြင့် ဆိုးသွမ်းစရာ ကောင်းနေသည်။ သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော အမည်းရောင် ဆံနွယ်များကြားမှ အစပြုနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ အေးစက်စက်ဆန်သလို ရိုင်းစိုင်းသော ပုံစံလည်း ပေါက်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ အလွန်တရာ တိမ်းစောင်းခြင်းကင်းစွာဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ နေထိုင်တတ်ပြီး ပြင်းထန်သော ကွဲပြားခြားနားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အပြစ်ကင်းစင်သည့် ပုံစံမျိုးကိုပင် ဆောင်နေခဲ့သည်။
ကျီချီ က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ဆေးဝါးများကို သိမ်းဆည်းရန် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေသော လှုပ်ရှားမှုများက 'မီးမရှိရင် အခိုးမထွက်' ဟူသော သိမ်မွေ့သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
ဤလမ်းပေါ်တွင် လူအများအပြား မရှိကြပေ။ ကျောင်းသားနှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး နေရောင်ခြည်ကို နွေးထွေးစွာ ခံယူရင်း 'ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များ' ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖန်တီးပေးနေကြသည်။
"ကျန်းချီ။" ခဏကြာသောအခါ မိန်းကလေးက နူးညံ့သောအသံဖြင့် စကားစလာခဲ့ပြီး သူမ၏ နုနယ်ပျော့ပြောင်းသော အသံထွက်တွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေခဲ့သော ဗျာများနေမှုကို ဖော်ပြနေသည်— "အဲ့တုန်းက ရှင့်ဘာလို့ သတ္တမအလယ်တန်းကျောင်းကို မသွားခဲ့တာလဲ။"
ဤအရာက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ကျပ်ထုတ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ကျီချီ မေးချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ မေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ ၏ ဒူးပေါ်တင်ထားသော လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်သွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်။" ကျန်းချီ က နောက်တစ်ကြိမ် တောင်းပန်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်— "မူလတန်းပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ဦးလေးဘက်ကို ပြောင်းသွားတယ်... အဲ့ဒါကြောင့်... အီတာဒါ ဒေသက အလယ်တန်းကျောင်းကို ခွဲပေးခံလိုက်ရတာပါ။"
အီတာဒါ ဒေသသည် လင်းလန် မှ အလွန်ပင် ကွာဝေးပြီး စွန်းဖျားဘက်ကျသော ဆင်ခြေဖုံးနယ်မြေတစ်ခုနှင့် အလွန်တူပေသည်။ ၎င်းနေရာသည် နံနက်ခင်းများတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချသူများ ကုန်စည်ဒိုင်ပြုလုပ်ကြသည့် နေရာဖြစ်ပြီး သူ ကျီချီ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
ကျီချီ က ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်— "ရှင် ဘာလို့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အီတာဒါ ဒေသဘက်ကို ပြောင်းခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလား။"
သေချာပေါက် ပြောပြနိုင်ပါသည်။ တကယ်တမ်းတွင် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိပေ။ ကျန်းချီ က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်— "ကိုယ်တိုင် ပြောင်းချင်လို့ပါ။"
သူသည် လင်းလန် မှ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်သွားလိုခဲ့သည်။