"ငါက… ခင်ဗျားအမေကို စော်ကားလိုက်လို့လား။"
ကျန်းချီ၏ ရန်လိုသော စကားများနှင့် အေးစက်ပြီး မာန်တက်နေသည့် အမူအရာများကို ကင်မရာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ သတင်းထောက်မှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အင်မတန် ဒေါသထွက်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။
"မင်း!" သတင်းထောက်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ကို အနိုင်ကျင့် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ ပါးစပ်သွက်လက် ကျင်လည်နေသည့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သတင်းသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မင်းသားတစ်လက်ကြောင့် ရုတ်တရက် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူက တီတီတာတာဖြင့် "မင်း ဘာတွေ တလွဲလျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"တလွဲပြောတာ ဟုတ်မဟုတ် ခင်ဗျားအမေ သိပါတယ်။" သို့သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ရန်လိုတတ်သော ကျန်းချီမှာ အများစုသော အချိန်များတွင် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။ သူက မည်သူ့ကိုမျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် မလုပ်ဘဲ အေးစက်စက်နှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ကာ သူ၏ရှေ့မှ ဝဝကစ်ကစ် လူထွားကြီးကို ကျော်ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းချီသည် ရုပ်သံထုတ်လွှင့်ရေး စတူဒီယိုထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျန်းချီ၏ အရိပ်အယောင်ကို သူ ဘယ်မှာ သွားရှာရပါမည်နည်း။
သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး နေရာမှာပင် ရပ်တန့်ကာ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ပတ်လည်တွင် စိတ်အာရုံချွတ်ယွင်းမှုများ ရှိနေသလို ခံစားနေရသည်— ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြားက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး အများအပြားက ကင်မရာများနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြကာ သူ့ပတ်လည်ရှိ လူများမှာ စူးရှသော သွားများနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ပြနေသည့် ဘီလူးဆိုးများနှင့် တူနေကြသည်။ သို့သော် သူ အလွန်အမင်း တောင့်တနေသည့် ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကိုတော့ သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲငင်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ကျန်းချီ ဘာကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။
ချူးမီနှင့် ဝန်ထမ်းအချို့ ရောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ သတင်းထောက်များနှင့် ပရိသတ်များကို မောင်းထုတ်ကာ သူ့ကို နောက်စင်နောက်သို့ ပြန်ခေါ်သွားမှသာလျှင် သူ သတိဝင်လာခဲ့သည်။
"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ!!" ရှန်းလေးသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက် 'လမ်းပျောက်' သလို ဖြစ်နေသော ကျန်းချီကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဒေါသကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး၊ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်— "မင်း လက်မှတ်မထိုးချင်ရင် ဘယ်သူကမှ သွားဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူးလေ! မင်း သွားချင်တာ ကိုယ်တိုင်ပဲလေ၊ သေသေချာချာ လက်မှတ်မထိုးနိုင်ဘူးလား။ ပြီးတော့ သတင်းထောက်တွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ကျိန်ဆဲရဲတယ်ပေါ့။ မင်း တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီလား?!"
ရူးနေတာလား။ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကျီချီကို သူ မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်လေးမှာတင် သူ ရူးသွပ်သွားခဲ့သလို ဖြစ်သွားပြီး သူမနောက်ကို ပြေးလိုက်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတာက သူ မမီလိုက်တာပါပဲ။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကျန်းချီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အထီးကျန်ဆန်မှုကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှုကို ခံစားထားရဟန်ရှိသော ပုံစံကြောင့် ရှန်းလေး၏ ဒေါသ ထက်ဝက်ခန့်မှာ လည်ချောင်းထဲမှာပင် မသေမရှင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး အတွင်းအင်္ဂါများကို မသက်မသာဖြင့် ပူလောင်စေခဲ့သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် "ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
...
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ကျန်းချီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ဒီနေ့အတွက် ကျနော် တောင်းပန်ပါမယ်" ဟု ဆိုသည်။
သူ မှားမှန်း သူ သိသော်လည်း သူ့ကိုသူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"မင်း ဘယ်လို တောင်းပန်မှာလဲ" အနားယူခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး ရှန်းလေးက မည်သည့်အထောက်အထားကိုမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူက အေးစက်စက်ဖြင့် "မင်း ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကနေ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်၏ မာကျောသော မျက်နှာပေးမှနေ၍ ရှန်းလေး တစ်ယောက် ဤအကြံအစည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်— ယနေ့တွင်မူ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိ၊ သူက စိတ်မပါ့တပါဖြစ်နေပြီး ၎င်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စကားမထွက်လာသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ပြုပြင်ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အလမ်းတော့ ရှိနေသေးသည်။
"ဒီကောင်လေးတော့..." ရှန်းလေးသည် သူနှင့်အတူ နှစ်အနည်းငယ် အသက်တိုသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းမှ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်ကာ ကျန်းချီထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် "ဒါကို သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းချီက စိတ်မပါလက်မဖြင့် ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းထဲမှ ရှုပ်ပွနေသော စာသားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် "နားမလည်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
...
သွေးအန်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ရင်း ရှန်းလေးက တစ်လုံးချင်းစီ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်၊ "ဒါက ရွှေပင်ဆုပေးပွဲ (Golden Tree Award) ရာသီအတွက် ကြိုတင်ညွှန်ပြချက် အညွှန်းကိန်းပဲ။ စုစုပေါင်း ခုံသမာဓိလူကြီး ခုနစ်ဦး မဲပေးကြတယ်။ သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်က မင်းကို မဲပေးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား။"
ကျန်းချီတွင် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသဖြင့် သူက ရေရေရာရာမရှိစွာဖြင့် "မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါးယောက်စလုံးက မင်းကို မဲပေးခဲ့ကြတာ။" သူ မသိခြင်းမှာ လုံးဝကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရှန်းလေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "ဒါက မင်း ဒီနှစ်ရဲ့ ရွှေပင်ဆုပေးပွဲမှာ အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆုကို ရဖို့ အလွန်အမင်း သေချာနေပြီဆိုတာကို ပြတာပဲ။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ မင်း နားလည်လား။"
ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမှ အမျိုးသားသရုပ်ဆောင် ထက်ဝက်ခန့်ကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့် "အကောင်းဆုံးအမျိုးသားဇာတ်ဆောင်" ဆိုသည့် ဝေါဟာရကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ကျန်းချီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ရှန်းလေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက မင်းရဲ့ တန်ဖိုးတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတွေအတွက် ဖိတ်ကြားချက်တွေက အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် များလာမယ်။ ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ချုပ်ဆိုမယ့် စာချုပ်တွေမှာလည်း မင်းမှာ ပြောပိုင်ခွင့် အာဏာ ရှိလာလိမ့်မယ်။ မင်း အခုထိ ထွက်သွားချင်သေးလား" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချီက စကားပြောရန် နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်သော်လည်း ရှန်းလေးက သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ ငါ့ကို ဖြေပါ။"
လူငယ်လေးသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကဆိုရင် သူက ဖျော်ဖြေရေးလောကကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့… သူသာ အလုပ်ထွက်လိုက်ရင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဘယ်မှာ အလုပ်သွားရှာရမလဲ။ မူလကတော့ အလုပ်မတွေ့တာက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ပေမယ့် အခုတော့ ကျီချီနဲ့ ပိုပြီး နီးကပ်ချင်လို့ သူ ငွေကြေးအရ အရင်းအနှီး အနည်းငယ် ရှိချင်နေမိသည်။
ကျန်းချီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တော့ ရှန်းလေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ရုတ်တရက် "မင်း ဒီနေ့ ဒီလို ထူးဆန်းနေတာ ကျီချီ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကြောင့်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီက ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာသည်။
"ဟေး၊ ငါ့ကို စူးစူးဝါးဝါး မကြည့်နဲ့လေ။ ချူးမီ ပြောတာကိုး။" ရှန်းလေးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် "အဲ့ဒီကောင်မလေးက ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကို လာမယ်လို့ ပြောလို့ မင်း ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေတာလား။ အင်းလေ၊ သူက မင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်နေလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းချီက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သွားကြားထဲမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ "မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျား ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းလေးမှာ သက်ပြင်းချချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ— ကျန်းချီ ကဲ့သို့သော လူမျိုးက ဘယ်အကြောင်းကိုမှ စကားမပြောချင်ကြပေ။ သူ ကူညီချင်လျှင်ပင် မည်သည့်နည်းလမ်းမှ ရှိပုံမပေါ်ပေ။
သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သမျှကိုတော့ အကောင်းဆုံး လုပ်ရပေမည်။
"ငါလည်း ဂရုမစိုက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပါရမီပါတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းကနေ ထွက်သွားတာကိုတော့ လုံးဝ မမြင်ချင်ဘူး။" ရှန်းလေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "စဉ်းစားကြည့်လေ။ မင်း စူပါမားကတ်တစ်ခု ဖွင့်လိုက်ရင် မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့လဲ။ မင်း ကြိုက်တဲ့ကောင်မလေးကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နိုင်မှာလား။ သူက မင်းကို လေးစားမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ့်ကိုကိုယ်ရော လေးစားနိုင်မလား" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းချီ၏ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော လက်ချောင်းများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူ ရှန်းလေးကို ချေပချင်ခဲ့သည်။ ကျီချီက မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို သူ့ကို အထናမခံကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ရှန်းလေး ပြောသည်မှာ မှန်နေသည်— သူ့ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပင် လေးစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ချူးမီ ဆီကနေ ငါ ကြားလိုက်လို့ စပ်စပ်စုစုနဲ့ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက လန်တက္ကသိုလ် (Lan University) မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ထိန်းသိမ်းရေး ပညာရပ်ကို အဓိကယူပြီး တက်နေတာ။" ဤအမှတ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းလေးက ရယ်မောလိုက်မိပြီး "အင်းလေ၊ သူ ရွေးချယ်ထားတဲ့ အဓိကဘာသာရပ်က တော်တော် ထူးခြားတယ်။ မင်း သူမကို သွားရှာချင်ရင် သွားလို့ရပါတယ်, ဖမ်းမမိအောင်တော့ သတိထားပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းချီ၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် အကျိုးဆက်တွေကို အရင် စဉ်းစားပါ။ မင်းသာ ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲမှာ ဆက်နေမယ်၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးခြင်းကနေ ပိုက်ဆံရှာရင်း ပညာရေးကို အမှီလိုက်နိုင်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လေ့လာနေမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့… မင်းက လန်တက္ကသိုလ်က ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။"
သူ့စကားများမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း မဖြစ်မနေ ပြောရမည့် စကားများ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချီ နားမလည်လိုက်မည်ကို ရှန်းလေး စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူ့အဘောင်အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ အဲဒီလိုပါပဲ — ငွေကြေးက မင်းကို ပြောပိုင်ခွင့် အာဏာကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာ ထိုအာဏာကို ရရှိဖို့အတွက် မလုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ရတတ်ပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းဆိုသည့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဆေးဆိုးကန်ကြီးထဲတွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေခြင်းမျိုးပေါ့။
ရှန်းလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းချီ သည် အနားယူရာနေရာတွင် ထိုင်ရင်း ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှန်းလေး ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ အထက်တန်းကျောင်းပင် မပြီးဆုံးခဲ့သော ပညာရေးဖြင့် သူက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ရပ်တည်မှုကို မည်သို့လျှင် တင့်တယ်စေနိုင်မည်နည်း။
လန်တက္ကသိုလ်၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ထိန်းသိမ်းရေး ပညာရပ်။ ကျန်းချီ သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က ကျီချီ က သူ့အား သူမ၏ အိပ်မက်မှာ ဤနယ်ပယ်တွင် ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ယခု နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည့်တိုင် သူမသည် သူမ၏ မူလရည်မှန်းချက်အတိုင်း တည်ကြည်နေဆဲပင် — “ဒီမဟာဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်တာက လက်တွေ့မဆန်ဘူးလို့ ထင်ရမှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်နိုင်တာလေးတွေကိုပဲ လုပ်ချင်တာပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ကျီချီ၏ ရှင်းလင်းပြီး နူးညံ့သော အသံလေးသည် ထိုလေးနှစ်တာ ကာလကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ့နားထဲတွင် စွဲထင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ကျန်းချီ၏ လည်ပင်းသီး ခုန်တက်သွားပြီး သူ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆန္ဒများဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသလား ထင်ရလောက်အောင်ပင် ကျန်းချီ သည် မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်ကို နာခံမှုရှိရှိ ဆောင်းလိုက်သည်။ လင်းလန် ၏ အေးစက်လှသည်တော့ မဟုတ်သော အောက်တိုဘာလ ရာသီဥတုတွင် လုံလုံခြုံခြုံ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် လင်းလန် တက္ကသိုလ်ဆီသို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။
လင်းလန် တက္ကသိုလ်သည် သမိုင်းကြောင်း ကြွယ်ဝသည့် ရှေးဟောင်းတက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကျောင်းဝင်း၏ အပြင်အဆင်များတွင်ပင် သမိုင်းအမွေအနှစ် ရနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ နာမည်ကျော် တက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်သည်နှင့်အညီ လင်းလန် သည် ရှေးယခင်ကတည်းက ‘ခရီးသွားဧည့်သည်များ လာရောက်ရာ နေရာတစ်ခု’ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများ အတန်းမရှိသည့် အပတ်စဉ် အနားယူရက်များတွင် လာရောက်လည်ပတ်လိုကြသည့် ဖြတ်သန်းသွားလာသူများသည် ဧည့်သည်ကတ်ပြားကို ပြသရုံဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနိုင်ပေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော ဂိတ်စောင့်အဘိုးအိုသည် လူငယ်များ၏ အတင်းအဖျင်းကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ကျန်းချီ ကိုလည်း မမှတ်မိပေ။
သူ့မှာ ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို ဆောင်းထားမိ၍ ဖြစ်မည်၊ ကျန်းချီ သည် ကျောင်းဝင်း၏ တင်းကျပ်သော ဝန်းကျင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်ကပင် သူ့နေရာနှင့်သူ မကိုက်ညီသလို ခံစားနေရသည်။ စာအုပ်များကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ကာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများ၊ တောက်ပသော အပြုံးများနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကြသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများက သူ့ကို ဝန်းရံလျက် ရှိကြသည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူငယ်လေးမှာ နောက်ဆုတ်သွားချင်သည့် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သတိမမူမိလိုက်ဘဲ မိန်းကလေးဆောင်၏ အဝင်ဝသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းချီ သည် မိန်းကလေးဆောင်အောက်တွင် သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်လုံးများကိုသာ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရကာ အနေရခက်ပြီး ထူးဆန်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကြသည့် မိန်းကလေးအများအပြားမှာ သူ့ကို မြင်သောအခါ တကျိတ်ကျိတ်ဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြသည်။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက လုံခြုံရေးများပင် လာရောက်စုံစမ်းပေလိမ့်မည်။
ကျန်းချီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ‘ဆောင်မှူးဆီ သွားပြီး ကျီချီ ကို ရှာမည်’ ဆိုသည့် အချက်နှင့် ‘ပြန်လှည့်သွားမည်’ ဆိုသည့် အတွေးနှစ်ခုကြား ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် နောက်ဘက်မှ နူးညံ့ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကျန်းချီ ကို တွေ့လိုက်ရလား။ လူကိုယ်တိုင်က ဘယ်လိုနေလဲဟင်”
“အင်း... သူက အရင်ကနဲ့ နည်းနည်းတော့ ပြောင်းသွားတယ်။ ကိုယ့်ဆောင်ပြန်ရောက်မှ အကျယ်တဝင့် ပြောပြမယ်နော်။”
သူ့နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံကို သူသည် ကျီချီ၏ အသံမှန်း သဘာဝကျကျပင် သိလိုက်သည်။
လူငယ်လေး၏ တောင့်တင်းနေသော ကျောရိုးမှာ တစ်ချက် တောင့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများမှာပင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ မလှည့်ဝံ့ဘဲ နေရာမှာပင် တောင့်တောင့်ကြီး ဆက်ရပ်နေမိသည်။ ထို့နောက်... မိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာသည် သူ့ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသည်ကို သူက မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ‘စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်း’ ဟူသော အရာမျိုး ရှိကောင်း ရှိပေမည်။
ကျန်းချီ အနားမှ ဖြတ်သွားသည့် ခဏလေးတွင် ကျီချီ သည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများကိုသာ ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည့် လူငယ်လေး၏ ပယင်းရောင်နှင့် တူသော ဖျော့တော့တော့ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။
လျှပ်စီးကြောင်းဖြင့် အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျီချီ သည် နေရာမှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော စာအုပ်မှာ ဖုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“အိုယု” သူမဘေးရှိ မန်ချွန်ယွီ မှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ “စာအုပ်တွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာတာလဲ”
သို့သော် ကျီချီ မှာမူ မည်သို့မျှ သတိမထားမိတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျန်းချီ ထံသို့ တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် လူသားအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသကဲ့သို့ပင်။ သူမ မြင်နိုင်သည်မှာ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းချီ ကိုသာ ဖြစ်သည်။
မိန်းကလေးက သူမ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် “ချွန်ယွီ၊ မင်းအရင်ပြန်နှင့်တော့။ ငါ ကိုယ်တိုင် ပြန်ကောက်လိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် အဆောင်မှာ မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မန်ချွန်ယွီ သည် ပါဆယ်ထုပ် အမြန်သွားယူချင်နေသဖြင့် ‘မြန်မြန်လုပ်နော်’ ဟု ပြောကာ ကျီချီ ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အမူအရာကို သတိမထားမိဘဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို မည်သူကမျှ ကောက်မယူခဲ့ကြပေ။
ကျီချီ သည် မျက်လုံးကို တစ်ချက်ပင် မလွှဲဘဲ ကျန်းချီ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများ သို့မဟုတ် သူမ ကိုင်ဆောင်ထားသော ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး သူ့အထောက်အထားကို အတည်ပြုရန် သူမ မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံတည်းဖြင့်ပင် သူမသည် သူမ၏ လူငယ်လေးကို မှတ်မိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနီးကပ်ဆုံးအကွာအဝေးတွင် သူမသည် ကျန်းချီ ၏ တွဲလောင်းကျနေသော လက်မောင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေမှုကို ထင်ရှားစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
ကျီချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်။
ထို့နောက် မိန်းကလေးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လူငယ်လေး၏ မျက်နှာအများစုကို ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းချီ၏ ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး ဖျော့တော့သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် စေ့ထားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု လက္ခဏာများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။
*
[ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ အဲ့ဒီဆန္ဒလေး ပြည့်ဝသွားပါပြီ။]
[DAY.68.]