ဩဆယ်လ် (Orselle) မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးပစ္စည်းကတော့ အလေးချိန်တင်ထားတဲ့ သစ်သားရထားဘီးတပ် လှည်းကလေးတစ်စင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါက အီလီနော် (Eleanor) ပိုင်တာပါ။
သူမက အဲဒါကို တစ်ခုခုဝန်ခံဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို အမူအရာနဲ့ လှည်းဖြတ်သွားတာကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ပန်းရန်ဆရာမက ကြိုးကိုဆွဲပြီး ဝင်ယူလိုက်ပါတယ်။
လှည်းကလေးက ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားတဲ့ အတားအဆီးစပ်ကို တရွတ်တိုက် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပါတယ်။
ဘာမှ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားတာ မရှိပါဘူး။
အီလီနော်က ကက်စတယ်လန် (Castellan) ရဲ့ စားပွဲချပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုလဲ?”
“မျှော်မှန်းထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေအတွင်းမှာပဲ အပြောင်းအလဲ ပြီးမြောက်သွားပါပြီ”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့”
ကျွန်တော့်ဘေးမှာတော့ တမ်စင် (Tamsin) က စာေရ်ာစာကို အရမ်းတင်းကျပ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တာ စက္ကူတောင် ညွှတ်ကိုင်းလာပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ လှည်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပါတယ်။
ပြီးတော့ အလေးချိန်ပိုတင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
စတုတ္ထအကြိမ် ဖြတ်ကျော်တဲ့အချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘရန် (Bren) က လက်ပိုက်ထားလိုက်ပါပြီ။
တမ်စင်က ပွင့်နေတဲ့တံခါးဝကနေ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေပါတယ်။
“သူ အဲဒီလို တမင်လုပ်နေတာ”
“ဘာကိုလဲ?”
“စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဟန်ဆောင်ပြနေတာလေ”
တံခါးဝ ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးဆုံးဖို့ ရက်ပေါင်း എစ် (၈) ရက် အချိန်ယူခဲ့ရပါတယ်။
ပန်းရန်ဆရာမရဲ့ နာမည်က ဂျက်ဆာ (Jessa) ပါ။
သူမနဲ့ အီလီနော်တို့က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အချေအတင် ပြောဆိုရတာကို အဓိကထား လုပ်ကိုင်ရင်းနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အိပ်ရာခင်းအသစ်တွေက နေရာကျသွားပါပြီ။ ကြမ်းပြင်အမှတ်အသားတွေကိုလည်း မူလအတိုင်း ပြန်ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ လက်ခံရေး ထိန်းချုပ်ကိရိယာတွေကလည်း နှစ်ဖက်စလုံးကနေ အလုပ်လုပ်နေပါပြီ။
ကက်စတယ်လန်က တံခါးပေါက်ငယ် သုံးစွဲခွင့်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်။
တမ်စင်က အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပါတယ်။
ခဏလေးပါပဲ၊ သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့တာပါ။
နောက်တစ်စက္ကပ်မှာတော့ သူမရဲ့ ဖိနပ်တွေက ဩဆယ်လ်မြို့ရဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်နေပါပြီ။
ဘရန်က သူမဆီကို လှမ်းလက်ဆန့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကို စာနဲ့ထိုးအပ်လိုက်ပြီးမှ သူ့လည်ပင်းကို လက်နဲ့သိုင်းဖက်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်သူမှ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေကြပါတယ်။
ခဏကြာတော့မှ သူက စာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကိုယ်ဆီကို ကြိုပြောထားလို့ ရသားပဲဟာ”
“ခေါင်းလောင်း အလုပ်လုပ်မှန်း မသိရသေးခင်ကတည်းက ရေးထားတာလေ”
“ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ?”
“ငါ လုံလုံခြုံခြုံ ရောက်သွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်းပေါ့”
သူ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက်ထုလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် လက်ခံရေး ဧရိယာထဲကနေ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အီလီဇာ (Eliza)၊ အားလ်ဒရင်း (Aldren) နဲ့ အစောင့်နှစ်ယောက်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင် (Evelyn) ကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီး သူမရဲ့ အလည်အပတ်ခရီးအတွက် စီစဉ်မှုတွေကို သဘောတူညီပြီးမှ နောက်မှ လိုက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ဒါကို ငြင်းခုံခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ပုစွန်ဆိတ်လိုမျိုး ပင်လယ်ပြင်အကြောင်းကို နာရီဝက်လောက် ဆက်တိုက်ပြောနေမယ်ဆိုရင် သူမကို ချက်ချင်းခေါ်သွားရလိမ့်မယ်လို့ သတိပေးခဲ့ပါသေးတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြောပြပုံကို အတိုချုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။
ဖြတ်ကျော်ရတဲ့ ခံစားချက်က တခြားဟာတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဖိအားအနည်းငယ် သက်ရောက်လာပါတယ်။
လေထု ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နှာခေါင်းဝမှာ ဆားငန်ဓာတ်ကို စတင် ခံစားလာရပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပင်လယ်ငှက်တွေ အော်မြည်နေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်ခံရေးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေမိပါတယ်။
ဘရန်က ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး?”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“မလိုပါဘူးရှင်။ သူတို့က ဘယ်တော့မှ အော်တာ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဩဆယ်လ်မြို့က ဆိပ်ကမ်းအထက်က စောင်းတန်းပေါ်မှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ အိမ်တွေက အတန်းလိုက် တည်ရှိနေပါတယ်။
အချို့အိမ်တွေမှာ အပြာရောင် တံခါးတွေ ရှိပါတယ်။
အချို့ကတော့ အစိမ်းရောင် ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေ တပ်ထားကြပါတယ်။
အမိုးတိုင်းနီးပါးမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးစီနဲ့ ဖိထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ဆိပ်ကမ်းကြိုးတွေက တိုင်မှာ ပွတ်တိုက်လို့ အသံမြည်နေပါတယ်။ လူတွေက လှေတစ်စင်းကနေ တစ်စင်းဆီ လှမ်းအော်ခေါ်နေကြပါတယ်။ ပန်းကန်ပြားအဝတ်စကို ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရှေ့ကနေ အမြန်မလျှောက်ဘဲ ဖြတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ အစောင့်တွေကို သတိထားမိသွားပြီးနောက်မှာတော့ နှစ်ခါလှည့်ကြည့်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဆိပ်ကမ်းနံရံရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ရှင်းလင်းတဲ့ ဆောင်းရာသီ မိုးကောင်းကင်အောက်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးက ကျယ်ပြန့်လို့ နေပါတယ်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကမှ အသိတရားဝင်သွားပြီး နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားကြပါတယ်။
အိမ်မှာတုန်းက ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ ပင်လယ်ထက် ပိုပြီး အရောင်ရင့်ပါတယ်။
ဒါမှမဟုတ်လည်း အလင်းရောင်က ကွာခြားနေတာ ဖြစ်မှာပါ။
ဆိပ်ကမ်းရဲ့ ကာကွယ်ပေးထားမှုအလွန်မှာ အပြာရောင်-မီးခိုးရောင် အစင်းကြောင်းရှည်ကြီးတွေ ရွေ့လျားနေပါတယ်။ အပြင်ဘက် ကျောက်ဆောင်တွေကို ရိုက်ခတ်လာတဲ့ ရေလှိုင်းဖြူတွေက ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေပါတယ်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှအတွင်းမှာပဲ၊ ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာ စေးစေးပိုင်ပိုင် ရှိနေတဲ့ စိုစွတ်တဲ့သဲသောင်ပြင်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရသွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ပင်လယ်ငှက်တစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ဘေးက တိုင်ပေါ်ကို နားလာပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်ပါတယ်။
ဘာစားစရာမှ မတွေ့ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ ထွက်သွားပါတော့တယ်။
တမ်စင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ဩဆယ်လ်မြို့မှ ကြိုဆိုပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး”
ဆိပ်ကမ်းကောင်စီက အကောက်ခွန်ရုံးအထက်ထပ်က အခန်းတစ်ခန်းမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။
စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ကုလားထိုင် ခြောက်လုံး ချထားပါတယ်။
တစ်ခုမှာတော့ ဖော့ခုံခံထားပါတယ်။
အဲဒီထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆယ်လ်ကာ (Selka) လို့ခေါ်တဲ့ သက်ကြီးအမျိုးသမီးက ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ရှင်သာ အကြာကြီး ဆွေးနွေးနေမယ်ဆိုရင် ဒီလိုဖော့ခုံပါတာမျိုး ယူလာခဲ့မိရင်ကောင်းသားလို့ တွေးမိသွားလိမ့်မယ်”
“မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီလို တွေးမိတော့မှာပါ”
အဲဒီစကားကြောင့် လူတွေ တကျိတ်ကျိတ်နဲ့ ပြုံးလာကြပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ကြပါတယ်။
သင်္ဘောတည်ဆောက်သူ တစ်ယောက်။
ငါးကုန်သည် တစ်ယောက်။
ရပ်ကွက် ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ယောက်။
ဆိပ်ကမ်းတာဝန်ခံ၊ သူ့နာမည်က အိုရန်ပယ်လ် (Oren Pell) တဲ့။
သူတို့က စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်နေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ပေးပို့ခဲ့တဲ့ စာနဲ့ရေးသားထားတဲ့ အာမခံချက်ကို ဖတ်ရှုပြီးကြပါပြီ။
တံခါးဖွင့်လှစ်လိုက်တာဟာ ဩဆယ်လ်ကို ဂရေးကိပ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရောက်သွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆယ်လ်ကာက စာမျက်နှာကို လက်နဲ့တို့လိုက်ပါတယ်။
“ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ အားလုံး နားလည်တဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ စတင်ချင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
သူမက တခြားစာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဂိုဒေါင်အမိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးရအောင်”
ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အားလ်ဒရင်းက ခပ်တိုးတိုးနဲ့ ခဲတံကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကန့်သတ်ချက်ရှိတဲ့ ကုန်စည်ဖလှယ်မှုနဲ့ စတင်ဖို့ သဘောတူညီခဲ့ကြပါတယ်။
ဧည့်သည်စာရင်း သတ်မှတ်ထားဖို့။
ကုန်ပစ္စည်းအသေးစားတွေ ပို့ဆောင်ဖို့။
တာဝန်ခံတွေက အလုပ်ကို သင်ယူနေပြီး တံခါးက ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ တိုင်းတာနေတဲ့အချိန်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်း ဖွင့်လှစ်သွားဖို့ စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပါတယ်။
တမ်စင်က ဆိပ်ကမ်းကမ်းနားအတွက် တာဝန်ယူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘရန်ကတော့ ကင်းလှည့်တာကို တာဝန်ယူပါမယ်။
ဂရေးကိပ်က ယန္တရားဟောင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထောက်ပံ့ပေးမှာဖြစ်ပြီး ဩဆယ်လ်က လူအင်အားနဲ့ လက်ခံရေး အဆောက်အအုံတွေရဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုကို တာဝန်ယူပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကုန်ပစ္စည်းတွေကို နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကြေညာရပါမယ်။
အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်လာရင် အရင်ဆုံး အဲဒီနေရာက တာဝန်ရှိသူတွေဆီကို တင်ပြရမှာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှာလည်း ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ် ရှိရပါမယ်။
ဒါတွေက အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဆက်သွားဖို့အတွက် လုံလောက်အောင် ရင်းနှီးပြီးသားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အိုရန်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“စစ်သည်တွေရောရှင့်?”
အီလီဇာက လမ်းကြောင်းပုံဆွဲထားတဲ့ စာရွက်ကနေ ခေါင်းမော့လာပါတယ်။
“စစ်သည်တွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ကုန်သည်တွေက ကာကွယ်ရေးတပ်ကို လိုအပ်လာတတ်တယ်။ ကာကွယ်ရေးတပ်ကနေ တပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ပြီးတော့မှ မြို့က တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ရှိလာပြီဆိုပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှင်းပြလာပါလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော်တို့က တပ်စခန်း တည်ဆောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“တကယ်လို့ လိုအပ်လာရင်ရော?”
“ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
“ဒါဆို တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ငြင်းလိုက်ရင်ရော?”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ငြင်းတာပေါ့ဗਾ”
အိုရန်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကြည့်ခွင့်ပေးထားလိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက တခြားသူတွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဆယ်လ်ကာက မှတ်စုတစ်ခု ရေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အမိုးပေါ်ကို ပြန်တက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အပြန်လမ်းမှာ တမ်စင်က ဆိပ်ကမ်းရဲ့ အဟောင်းဆုံးနေရာဘက်ကို ပြသပါတယ်။
အဲဒီနေရာက ကျောက်တုံးတွေက ပိုပြီး အရင့်ရောင်ရှိပါတယ်။
အလုပ်သမားတွေ စည်ပိုင်းတွေ လိမ့်ချနေတဲ့ ခုံးတံခါးအထက်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သရဖူပုံစံ ကျန်ရစ်နေပါတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီပတ်လည်မှာ ငါးငယ်လေးတွေကို ထုဆစ်ထားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် ဟောင်းပြီလဲ?”
“ငါးတွေလား?”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ၁၂ နှစ်သားတုန်းက ထုခဲ့တာ”
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ ဘရန်က ကန့်ကွက်တဲ့အသံ ပြုလိုက်ပါတယ်။
“မပြောဘူးဆိုပြီး ပြောထားသားပဲ”
“အဖေ့ကိုတော့ မပြောဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ”
ကျွန်တော် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူက ပုခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်ပြလိုက်ပါတယ်။
“သရဖူက တစ်ယောက်တည်း ပုံစံဖြစ်နေလို့ပါ”
ခုံးတံခါးအလွန်မှာ ဆိပ်ကမ်းနံရံနဲ့ ကပ်လျက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီစင်ပေါ်မှာ ခရုခွံတွေ တင်ထားပါတယ်။
ထူထဲတဲ့ မှန်နောက်မှာ ဆီမီးခွက်ငယ်လေးတစ်ခု လင်းထိန်နေပါတယ်။
“ဘယ်သူ့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းလဲ?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဆိပ်ကမ်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းပါပဲ” လို့ တမ်စင်က ပြောပါတယ်။ “လူတွေက မထွက်ခွာခင်မှာ တစ်ခုခု လာပူဇော်ကြတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ခရီးကနေ ကျန်းမာစွာနဲ့ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ လာကြတယ်”
“နာမည်ရှိလား?”
“အများကြီးပဲ။ ဘယ်သူ့ကို မေးမလဲဆိုတာပေါ်မူတည်တာပေါ့”
အနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က ကြိုးတစ်ခွေကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာနဲ့ အချည်ကြိုး ခတ်နေပါတယ်။
သူ ခေါင်းမော့လာပါတယ်။
“ပင်လယ်က ဘယ်သူ့ကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သိပါတယ်”
တမ်စင်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီနေရာမှာပဲ အငြင်းပွားမှုတွေက ပြီးဆုံးသွားတတ်တာပါပဲ”
တံခါးပေါက် မပိတ်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်ဆီကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝရင်ပြင်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်ပါတယ်။
“အိုး၊ ကံဆိုးလိုက်တာ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ရှင် ကြိုက်သွားပြီပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ?”
နာရီဝက်လောက် ဆက်ပြောမနေရမယ့် အဖြေတစ်ခုကို ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်တော့လဲ?”
“မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းလေ။ မနက်ခင်း စမ်းသပ်မှုတွေ အဆင်ပြေရင်ပေါ့”
“ကောင်စီရော?”
“ပထမဆုံး စည်းကမ်းချက်တွေကို သဘောတူညီပြီးပြီ။ သူတို့က ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေကြတယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
အဲဒီနောက် သူမက ကျွန်တော်နဲ့ ပိုနီးကပ်လာပါတယ်။
“ပင်လယ်ကြီးကရော?”
သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ကျွန်တော် နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီမှာ ဆက်ရှိနေတုန်းပါပဲ”
အဲဒီညမှာ အော်ရီလီယာက မှော်စွမ်းအား သုံးစွဲမှုရဲ့ အစွန်းအဖျားတွေကို ဘယ်လိုသတိထားရမလဲဆိုတာကို သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။
သူမက ရင်ပြင်ကျောက်တုံးတွေအထက်မှာ မှော်အလင်းစက်ဝိုင်း အားပျော့ပျော့လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်ကို ဖိအားအနည်းငယ် သက်ရောက်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လုပ်လိုက်ပါတယ်။
စက်ဝိုင်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
“အရှိန်လွန်သွားလို့လား?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ပျောက်သွားတဲ့နေရာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အော်ရီလီယာက နောက်ထပ်တစ်ခုကို ထပ်ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အလင်းရောင်ကို မတို့ထိခင်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“ဒီမှာ”
“ရှင် ဘာခံစားရလဲ?” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
“ခုခံမှုလေး တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ။ ရေစီးနေတဲ့နေရာနား လက်ကိုင်လိုက်ရသလိုမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ထပ်စမ်းကြည့်ပါတယ်။
အစတုန်းက ဘာမှ မခံစားရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှာတွေ့သွားပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအားက လေထုထဲမှာ ပုံစံတည်နေတဲ့နေရာကိုပေါ့။
“ကောင်းပြီ” သူမက ပြောပါတယ်။ “အခု အဲဒါကို ဆက်သွားကြည့်ပါ”
စက်ဝိုင်းက ကျယ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် လိုက်သွားပါတယ်။
အဲဒါက ခုံးတံခါးပုံစံ ဖြစ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အာရုံလွတ်သွားပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ပြန်ရှာတွေ့တဲ့အထိ အော်ရီလီယာက စောင့်ပေးနေခဲ့ပါတယ်။
“ဒါက တံခါးတွေအကြောင်းကို နားလည်ဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်မလား?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အချို့နေရာတွေပေါ့။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အများကြီး ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးပါတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအကာအကွယ်ကိုရော?”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲ?”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ အံ့သြသွားပုံမပေါ်ပါဘူး။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဲဒါ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို မှတ်မိအောင် လုပ်ပါ”
“အဲဒီနောက်မှာရော?”
“အဲဒါကို ဘာက ထိန်းချုပ်ထားလဲဆိုတာကို ဆက်သင်ယူရမယ်”
သူမက ခုံးတံခါးပုံစံကို လုံးဝန်းတဲ့ အမိုးပုံစံငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားလျက်နဲ့ အဲဒါကို ပတ်ပြီး လျှောက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
သူမက အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် ဆံပင်တစ်ပင်ဟာ သူမရဲ့ပါးစပ်ပေါ်ကို ကျလာတာကိုတောင် သတိမထားမိဘဲ ဖြစ်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို သွားသပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အမိုးပုံစံလေး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“ငါ ရတော့မယ့်ဟာကို”
“ကိုယ်က ကူညီပေးနေတာလေ”
“အဲဒါကတော့ ငြင်းခုံစရာပဲ”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမ ရယ်တာကို အရင်ကလည်း ကြားဖူးပါတယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲဒီရယ်သံက ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ခဏတာမျှဆိုသလို နံရံအလွန်က သစ်ပင်တွေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမက အမိုးပုံစံကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ရှင်းပြလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ ဟယ်လီနာ (Helena) က သူငယ်ထိန်းတာဝန်ကို ဝင်ယူလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်”
“နို့တိုက်ချိန် မရောက်ခင် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“အဲဒါလည်း ငါ သိပါတယ်”
ဂါရစ် (Garrick) က သူ့ရဲ့ညီလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း သူမရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ကာရယ် (Carol) ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတဲ့အတွက် ပုခက်ထဲမှာ နိုးနေပြီး မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် လုပ်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို နမ်းဖို့ ငုံ့သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမရဲ့ဆံပင်တွေကို လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ ဂါရစ်ကိုပါ နမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူ့အဖေက အဲဒီဆံပင်ကို ပြန်လွတ်အောင် ကူညီပေးလိုက်ပါတယ်။
“မြင်တယ်မဟုတ်လား?” သူက ပြောပါတယ်။ “ငါတို့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို တစ်ချက် အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လှမ်းချိတ်လိုက်ပါတယ်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?”
“ဖြစ်ပြီ”
ကျွန်တော်တို့ တံဆိပ်တံခါးဆီကို ရောက်သွားကြပါတယ်။
သူမ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဩဆယ်လ်မြို့ရဲ့ လက်ခံရေးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အတိအကျပြောရရင် ကျွန်တော် ရပ်ခဲ့တဲ့နေရာမှာပါပဲ။
သူမ အသက်ရှူသွင်းလိုက်တာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
ဘရန်က ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပေမဲ့ သူမကတော့ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝဘက်ကိုသာ အစောကြီးကတည်းက ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
သူ သူမရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“တန်းသာ လျှောက်သွားလိုက်ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး”
“ကျေးဇူးပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လာပါတယ်။
ဒီရေက ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် လာတုန်းကထက် ပိုပြီး ကျနေပါတယ်။ ဆိပ်ကမ်းနံရံအောက်နားမှာ ရေစိုနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေက အစိမ်းရောင် သန်းလို့ ပေါ်နေပါတယ်။
ငါးဖမ်းလှေတစ်စင်းက ဆိပ်ကမ်းဝင်ပေါက်ကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာနေပါတယ်။
အဲဒီအလွန်မှာတော့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးက မိုးကောင်းကင်နဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။
အက်ဗလင် ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။
လေက သူမရဲ့ဝတ်ရုံကို လွှင့်ထုတ်နေပြီး နားထောင်နားက ဆံပင်တွေကို ဝဲစေပါတယ်။
ခဏကြာတော့မှ သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“အရမ်း ကျယ်ပြန့်တာပဲနော်”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင်က ဒါတွေနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပေါ့?”
“ဘေးမှာ ကပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အလည်လာကြတာပါ”
“ကာရိုလိုင်း (Caroline) နဲ့အတူတူပေါ့?”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူမက ရေပြင်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကိုယ့်ကို ပြောပြပါဦး”
ကျွန်တော် အေးစိမ့်တဲ့ ကမ်းခြေတွေအကြောင်း ပြောပြဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ခရီးစဉ်က ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်သလိုလိုနဲ့ အစားအစာတွေ ထုပ်ပိုးပေးလေ့ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်အမေအကြောင်းပေါ့။
နေစရာနေရာအတွက် ငွေပေးချေပြီးသားဖြစ်လို့ ရာသီဥတု ကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ တစ်စွဲလမ်းလမ်း ပြောတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်အဖေအကြောင်းလည်း ပါပါတယ်။
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
“တကယ်ပဲ ကောင်းလာလား?”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ကောင်းလာတာပါပဲ။ အများအားဖြင့်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ခါနီးကျမှပေါ့”
“ကာရိုလိုင်းရော?”
“သူက တစ်ခုခု ရှာရတာကို သဘောကျတယ်”
“ခရုခွံတွေလား?”
“ခရုခွံတွေ၊ ကျောက်တုံးတွေ၊ ချောမွေ့နေတဲ့ မှန်စအကျိုးအပဲ့လေးတွေပေါ့”
“ရှင်ရော?”
“သူ ရှာတွေ့သမျှ ဘာမဆို ကိုယ်က ကြိုက်တာပါပဲ”
“အဲဒါက သူ့အတွက်တော့ အလုပ်ရှုပ်စရာကြီး ဖြစ်မှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
ကျွန်တော်တို့ ဆိပ်ကမ်းအတွင်းပိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီဇာနဲ့ အစောင့်တွေကတော့ ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ အနည်းငယ် ခွာပြီး လိုက်လာကြပါတယ်။
တမ်စင်က ဂိုဒေါင်တွေရဲ့အလွန်မှာရှိတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေနဲ့ ကာကွယ်ထားတဲ့ ကမ်းခြေငယ်လေးဆီကို ပို့ဆောင်ပေးမယ့် လှေကားထစ်တွေကို ညွှန်ပြပါတယ်။
“ကောင်စီအစည်းအဝေး မစခင်မှာ အချိန်အနည်းငယ် လောက်သေးတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖိနပ်အောက်က ကျောက်တုံးတွေက လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က သတိကြီးကြီးနဲ့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် တစ်လှမ်းပေါ့။
လှိုင်းငယ်လေးတစ်ခု ကမ်းစပ်ကို ရိုက်ခတ်လာပြီး ပန်းကန်လုံးထဲမှာ ပုတီးစေ့တွေ လိမ့်သွားသလို အသံနဲ့ ပြန်ဆုတ်သွားပါတယ်။
သူမ ကုန်းထိုင်လိုက်ပါတယ်။
စိုစွတ်နေတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို သူမ ထိတွေ့နေချိန်မှာ ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးပါတယ်။
“ဒီတစ်ခုကိုလေ” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
အဲဒါက မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး ပါးလွှာတဲ့ အဖြူရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။
ကျွန်တော် ကောက်ယူပြီး သူမကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက လက်ဖဝါးပေါ်မှာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပန်းချီစပ်တဲ့စားပွဲပေါ် တင်ဖို့လေ”
“ဒီထက် ပိုလှတာ ရှာပေးရမလား?”
“ဒီဟာလေးကိုပဲ သဘောကျတယ်”
ဒါနဲ့ပဲ အဲဒါကို သိမ်းထားလိုက်ကြပါတယ်။
ပိုကြီးတဲ့ ရေလှိုင်းတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ဆီကို လိမ့်ဝင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အတူတူ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အလုံအလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဖြစ်လိုက်ပါဘူး။
ရေတွေက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ဖျားကို လွှမ်းသွားပါတယ်။
အက်ဗလင် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဧည့်သည်ကြီးပါလား”
“ကမ်းခြေက ရွှေ့သွားတာပါ”
တမ်စင်က ကျွန်တော်တို့ အကူအညီလိုနေသလားဆိုတာကို လှမ်းကြည့်ရလောက်အောင်ကို သူမ တဝါးဝါး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ဘာအကူအညီမှ မလိုပါဘူး။
ကောင်စီအစည်းအဝေးက တစ်နာရီတောင် မပြည့်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ဆောင်ပေးမယ့်သူတွေအကြောင်း မေးမြန်းပါတယ်။
ဘယ်မှာ စောင့်ဆိုင်းကြမလဲဆိုတာနဲ့။
ပထမဆုံး တံခါးဖွင့်မယ့်အချိန်တွေက ငါးဖမ်းလှေတွေ ကုန်ချနေချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေမလားဆိုတာတွေကိုပေါ့။
အိုရန်က အဆိုပြုထားတဲ့ ရောက်ရှိမယ့်အချိန် နှစ်ခုကို မနက်ပိုင်း အနှောင်းပိုင်းကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။
ငါးကုန်သည်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဆယ်လ်ကာက ဂရေးကိပ်ရဲ့ တိုးပွားလာတဲ့ ဘုရားကျောင်းအကြောင်းကို မေးမြန်းပါတယ်။
အခန်းထဲက အငွေ့အသက်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်တွေကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေ သိချင်လို့ပါလဲ?”
“ရှင်တို့ရဲ့ တံခါးကို သုံးဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မြို့က ရှင်တို့ရဲ့ဘုရားကို ကိုးကွယ်ဖို့ လိုအပ်လားလို့ပါ”
“မလိုပါဘူး”
“ရှင်တို့ရဲ့ ကုန်သည်တွေရော?”
“သူတို့က ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဥပဒေတွေကို လိုက်နာရမှာပါ။ ဂရေးကိပ်မှာလည်း ခင်ဗျားတို့လူတွေက ကျွန်တော်တို့ဥပဒေကို လိုက်နာရမယ့်အတိုင်းပါပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကိုးကွယ်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
ဆယ်လ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ရပ်ကွက် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်က အိုရန်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
သူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံ ရပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူက အဆိုပြုထားတဲ့ ကုန်စည်စာရင်းဇယားဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး ကုန်ပစ္စည်းက သုံးရက်အတွင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
ဆွေးနွေးပွဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ ဂျက်ဆာက အီလီနော်ကို တံခါးစပ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်ဖို့အတွက် တံခါးကို ပြန်ဖြတ်ကျော်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေ စောင့်နေကြတုန်းမှာ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က အဲဒီအပေါ်မှာ ကုန်းလို့ အကဲခတ်နေကြပါတယ်။
တမ်စင်က ဆိပ်ကမ်းကောင်စီရဲ့ လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့ သဘောတူညီချက်စာချုပ်ကို မေရီကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဘရန်ကတော့ အချိန်ကို ကြည့်ရင်း တံခါးပြားဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် ထပ်လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်ထက်တောင် ကြီးတဲ့ ကြိုးခွေကြီးကို ကိုင်ပြီး ဆိပ်ကမ်းတစ်လျှောက် ပြေးသွားနေပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို နှေးနှေးသွားဖို့ လှမ်းအော်နေပါတယ်။
သူက နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ အရှိန်ကို လျှော့လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးလေ” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
“ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား?”
“ស្រေျာ်ကြည့်နေတာပါ”
“ကာရယ်က ပိုဆိုးချင်ဆိုးနေမှာ”
“ဆိုးလည်း ဆိုးမှာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ ပုခုံးချင်းယှဉ်ပြီး ရပ်နေကြပါတယ်။
ခဏတာမျှဆိုသလို သူတို့တွေ ကြီးပြင်းလာတာကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်လာမိပါတယ်။
နေရောင်ခြည်အောက်က ဆံပင်ညိုညိုလေးတွေ။
သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ အရာတစ်ခုဆီကို ပြေးသွားနေတဲ့ ဖိနပ်ငယ်လေးတွေ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အီလီနော် ထရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကာရယ်က ဟယ်လီနာ့ပခုံးမှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်နေပါပြီ။
ဂါရစ်ကတော့ နိုးနေပါတယ်။
သူက အက်ဗလင် ရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့လိုအချက်တွေကို တောင်းဆိုပါတော့တယ်။
သူမက သူ့အဖေဆီကနေ ကလေးကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“အင်း၊ ကိုယ်သိပါတယ်”
ကျွန်တော် စိုစွတ်နေတဲ့ ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက အဲဒါကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ရေထဲ ပြုတ်ကျခဲ့တာလား?”
“နည်းနည်းပါးပါးပါ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်လေးနဲ့အတူ သူမရဲ့ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူ့အဖေက ဆိပ်ကမ်းအကြောင်းကို မေးမြန်းပါတယ်။
ကျွန်တော်ကလည်း တံခါး၊ ကောင်စီနဲ့ ဘရန် ထုလုပ်ထားတဲ့ ငါးပုံတွေအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်ტော့်ဇနီးကတော့ ရေပြင်အကြောင်းကို ဟယ်လီနာကို ပြောပြနေပါတယ်။
သူပြောနေတုန်းမှာပဲ သူမက သူမရဲ့အိတ်ကပ်ထဲက မီးခိုးရောင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးကို ထုတ်ပြီး ပန်းချီဘူးဘေးမှာ ချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သစ်သားပေါ်မှာ စိုစွတ်မည်းနက်နေတဲ့ အကွက်ငယ်တစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်သူမှ အဲဒါကို မရွှေ့ခဲ့ပါဘူး။
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင် ကာရယ်ကို နို့တိုက်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော် အပြာရောင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့နာမည်တွေကို ရေးမှတ်လိုက်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်မယ့်ရက်စွဲ။
ဩဆယ်လ် ပို့ဆောင်မယ့် ကုန်ပစ္စည်းတွေပေါ့။
အဲဒီနောက် အက်ဗလင် ပင်လယ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို ထည့်ရေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်တဲ့အခါ အဲဒီစာကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင် ဖိနပ်ပြုတ်ကျတာကိုပါ ထည့်ရေးသင့်တာ”
“သမိုင်းက အဲဒါကို လျစ်လျူရှုပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာပါ”
“သမိုင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ”
သူမကို ကျွန်တော် ဘောပင် ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်စာကြောင်းအောက်မှာ ဝါကျတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မှီလိုက်ပါတယ်။
အခန်းတစ်ဖက်မှာတော့ သူမရဲ့ကျောက်စရစ်ခဲလေးက မီးရောင်အောက်မှာ အရောင်လက်နေပါတယ်။
မနက်ဖြန်ကျရင် လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ ကုန်သွယ်ဖို့ ကမ်းရိုးတန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ထိန်းသိမ်းဖို့ တိုင်းပြည်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သင်ယူဆဲဖြစ်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။
ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက အနီးအနားမှာ အိပ်ပျော်နေကြပါတယ်။
ကျွန်ტော့်ဇနီးရဲ့ ဆံပင်တွေမှာ ဆားငန်ဓာတ်ရဲ့ အနံ့သင်းသင်းလေး ရနေပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ပြီး အဲဒီနေရာကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။