ဩဆယ်လ် (Orselle) မြို့မှ ပထမဆုံး လာပို့သည့် ငါးသေတ္တာကတော့ ကန့်ကွက်ချက် အနည်းငယ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘီထရစ်က သေတ္တာကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်ကာ အထဲကပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကုန်သည်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်တွေက နမူနာပြထားတာထက် သေးနေတယ်လေ”
“အမျိုးအစားက တူတူပါပဲဗျ”
“ကလေးနဲ့ လူကြီးလည်း လူသားချင်း တူတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်စားတဲ့ပမာဏက မတူဘူးပေါ့”
ကုန်သည်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော်လည်း စာရင်းစာအုပ်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားဟန် ဆောင်လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အက်ဗလင်က ပြုံးစိစိဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
ငါးများကိုတော့ ဈေးနှုန်းအသစ်ဖြင့်ပင် လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ဆားကတော့ အငြင်းပွားစရာမရှိဘဲ စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
မနက်ခင်း ကုန်ဆုံးချိန်ရောက်တော့ ဩဆယ်လ်မြို့က ကျွန်တော်တို့ထံ ပစ္စည်းအမိန့်အမှာစာ အသေးစား သုံးခု ပို့ပေးခဲ့ပြီး အပြန်အလှန်အနေဖြင့် သံထည်ပစ္စည်းများ၊ သိုးမွှေးထည်များနှင့် အလုပ်ရုံသုံး မီးခွက်ခြောက်လုံးကို လက်ခံရယူသွားခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်းက လက်ခံစာရင်းကိုင်က သူ့ကို ဖယ်ပေးဖို့ ပြောသည်အထိ အဆိုပါမီးခွက်များအနားတွင် ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။
သူ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
သို့သော် မီးခွက်များကို ဆက်ကြည့်ချင်ဇောဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးဘက်သို့ စောင်းကာ ငေးကြည့်နေဆဲပင်။
သူ့စိတ်ကို ကျွန်တော် နားလည်နိုင်ပါသည်။
ထိုမီးခွက်များကို ဆိပ်ကမ်း လှေကားထစ်များအတွက် အထူးမှာယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်ရုံမှ အလုပ်ရုံကို လုံးဝမမြင်ဖူးသေးသူ တစ်ဦးထံသို့ ပထမဆုံး ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေသည်။
ဒီကိစ္စက ဒီလာအတွက်တော့ အလွန်အရေးပါလှသည်။
သူမသည် တံခါးဝရင်ပြင်သို့ မလာမီကပင် လက်ေမောင်နှစ်ဖက်ကို သေသေချာချာ ခါယမ်းဖုန်စင်အောင် လုပ်ခဲ့သေးသည်။
အော့စ်ဝင်ကတော့ ဤကိစ္စကို လုံးဝ မဂရုစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် မီးခွက်အားသွင်းရမည့် ညွှန်ကြားချက်စာရွက်များ ထည့်ပေးလိုက်ရဲ့လားဆိုတာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးမြန်းခဲ့သည်။
“သေတ္တာထဲမှာ ပါပါတယ်” ဟု ဘရင်းက ဖြေသည်။
“အရန်တပ်ဆင်ရမည့် ပင်နံပါတ်တွေရော ပါရဲ့လား”
“နောက်တစ်သေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်”
“ပြီးတော့—”
“တီလ်ဒါ စစ်ဆေးပြီးပြီလေ”
အော့စ်ဝင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဒါဆိုရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ။
တံခါးဝမှနေ၍ ဘရင်းက ထုပ်ပိုးထားသည့် ပစ္စည်းများထဲမှ မီးခွက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် သေချာလှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူ သတိပေး အမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အဖုံးအသေးလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
သစ်သားด้วงလေး (wooden beetle) ကို လက်ဖဝါးပေါ် ကျလာခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိသည်။
ယခုမူကား သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖန်တီးခဲ့သည့် အရာတစ်ခုက ဆိပ်ကမ်းလှေကားထစ်ကို အလင်းပေးတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့နောက် အိုးလ်ဒရင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ဂဏန်းတွက်ချက်မှုများ ရေးမှတ်ထားသည့် စာမျက်နှာတစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် ရင်ခုန်သွားမိသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ကောင်းတဲ့သတင်းပါ”
“ခင်ဗျားက ဒီလိုစကားမျိုးနဲ့ အရင်စပြောသင့်တာ”
“သတ္တုသွန်းလုပ်ရုံမှာ နောက်ထပ် ၂ လစာအတွက် ဒုတိယ မီးဖိုအဖွဲ့ကိုပါ ဆက်လက် တာဝန်ပေးထားနိုင်လောက်တဲ့အထိ အတည်ပြုထားတဲ့ အလုပ်တွေ လုံလောက်နေပါပြီ”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ပြုပြင်ရေးလုပ်ငန်းများ။
ကိရိယာတန်ဆာပလာများ။
တံခါးဝ ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ။
ဝက်စ်မီးယားနှင့် စတូនဖို့ဒ်တို့မှ အမှာစာများ။
ယခုအခါ ပိုမိုကြီးမားသော စုံစမ်းမေးမြန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော ဩဆယ်လ်မြို့မှ အမှာစာအသေးစားလေး တစ်ခု။
“အလုပ်သမားအသစ် ဘယ်လောက် ထပ်ဝင်လဲ”
“ဒီအလုပ်တွေ ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုရင် ခြောက်ယောက်လောက်တော့ တိုးလာမယ်”
“ကျွမ်းကျင်ပြီးသားတွေလား”
“နှစ်ယောက်ကတော့ ဟုတ်တယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သင်ယူလို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် အလုပ်ရုံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပွင့်နေသော တံခါးဝမှနေ၍ တီလ်ဒါက သတ္တုစတုရန်းအပိုင်းအစကို ဘယ်နေရာမှာ တပ်ဆင်ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် နားလည်လောက် ترောက်အောင် ရှင်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒါဆိုရင် မေရီနဲ့ သွားပြောလိုက်ပါ”
အိုးလ်ဒရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ တံခါးဝနား ရောက်လုနီးပါး ရှိမှ ပြန်လှည့်လာပြီး—
“ငှားဝတ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ ကောင်လေးလေ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။
“သူ့ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အခု သူက လှည်းသမားတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ညဘက်ဆို လှည်းဘီးတွေ ပြင်ပေးတယ်။ ပယ်ရင်းက သူ့ကို ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်သလား ဆိုတာ မေးသင့်တယ်လို့ ထင်နေတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“လုပ်လေ”
သူ့နာမည်က ဒါဗင် ဖြစ်သည်။
နှစ်ရက်အကြာတွင် သူ့ကိုယ်နှင့် တော်ရုံတန်ရုံ ကျကျနန ရှိသည့် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ အလုပ်ရုံသို့ ရောက်လာမှသာ သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရသည်။
သူသည် သူ့အဖေနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ဖူးသည့် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက လှည်းဘီးဝင်ရိုးတစ်ခုကို ကိုင်လာခဲ့သည်။
ပယ်ရင်းက သူ့ကို ယူလာခဲ့ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
တီလ်ဒါက ပြုပြင်ထားမှုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“မင်းလက်ရာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်သူက သင်ပေးတာလဲ”
“မာစတာ ရန်းနစ်ပါ။ လှည်းကွင်းပြင်မှာပါ”
သူမက ဝင်ရိုးကို လှည့်၍ စစ်ဆေးသည်။
ဒါဗင်က သူမ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရမိသည်။
မိမိ၏ အဖြေက ဘာမှ အရေးမကြီးသလို ဟန်ဆောင်နေတတ်သည့် ထိုပုံစံမျိုးပင်တည်း။
တီလ်ဒါက ဆက်ကြောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်ခတ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်။ ဒီနေရာလေးကတော့ ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရသေးတယ်”
သူက ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။
သူမက သူ့ကို ပြသပေးလိုက်သည်။
မေရီက လုပ်သက်ခန့်အပ်လွှာ စာချုပ်များနှင့်အတူ ရောက်လာချိန်အထိ ဒါဗင်က ကျွန်တော် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့လေသည်။
မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမပေးမိစေရန် ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က ဒိုင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ကျွန်တော်က သစ်သားဘောလုံးကို သူမဆီသို့ လှိမ့်ပေးနေခဲ့သည်။
ပထမအကြိမ်တွင် ဘောလုံးက ရပ်သွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ ဘောလုံးက ဒိုင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ဖိနပ်ကို လာမှန်လေသည်။
သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“သတိပေးတာလေး ဘာလေး နည်းနည်း လုပ်ပါဦး”
“ကိုယ်က အသင့်ဖြစ်ပြီလား မေးတာလေ”
“ရှင်က လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှ အဲဒီလိုပြောတာကိုး”
အယ်လစ္စတားက အနီးတွင် ထိုင်ကာ သားရေကြိုးကို ပြုပြင်နေရင်း—
“သူပြောတာတော့ ဟုတ်တာပဲ” ဟု ဝင်ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဘောလုံးကို သွားကောက်လိုက်သည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီလား”
“အင်း”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူမတို့ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် ကွေးညွတ်နေသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် ဘောလုံးကို လှိမ့်ချလိုက်သည်။
ဘောလုံးက အလင်းတန်းကို လာမှန်ပြီး နှေးသွားကာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဒိုင်းကား ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ဘောလုံးကလည်း ရှေ့ဆက်လှိမ့်သွားကာ—
ဗီရိုအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
အယ်လစ္စတားက နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်လာသည်။
“အောင်မြင်တဲ့ ကာကွယ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကတော့ အခက်အခဲ ဖြစ်စေတာပဲ”
အော်ရီလီယာက လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် ဘယ်လို တမင်တကာ ရပ်တန့်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို စတင်သင်ကြားပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။
အကာအကွယ် ဒိုင်းကို ပျက်ပြယ်သွားစေခြင်းက ၎င်းကို အောက်သို့ ချလိုက်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ မြှောက်ထားသည့် အလေးချိန်ကို လွှတ်ချလိုက်ခြင်းက ၎င်းကို ချထားခြင်းနှင့် မတူပေ။
အိပ်မက်ထဲက ရင်ပြင်တွင် သူမက ကျွန်တော့်ကို ဆိုင်းငံ့နေသည့် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ပြသခဲ့သည်။
“မြေကြီးပေါ် ချလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ရေများက ဘက်တစ်ဖက်သို့ လျှံကျလာသည်။
“ထပ်လုပ်စမ်းပါ”
ကျွန်တော် ပိုမိုဖြည်းညင်းစွာ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပန်းကန်လုံးကို အဆင့်အတန်းတူညီစွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရေမျက်နှာပြင် တုန်ခါသွားသည်အထိ ပန်းကန်ပတ်လည်ရှိ လေထုကို တင်းကျပ်သွားစေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မင်းက မြေပေါ်ရောက်သွားတာတောင် အဲဒါကို ဆက်ကိုင်ထားတုန်းပဲ”
ကျွန်တော် ပန်းကန်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမပြောတာ မှန်ပေသည်။
အက်ဗလင်က ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မလည်း အလင်းနဲ့ဆို အဲဒီလို လုပ်မိတတ်တယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ်ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာ အရာရာ ဆက်ရှိနေမယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ဖို့ ဝန်လေးနေကြတုန်းပဲ”
ကျွန်တော်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ အချင်းချင်း အتبချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘာမှ ပြန်ခုခံချေပစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိကြပေ။
နိုးထလာပြီးနောက် ကျင့်စဉ်သင်ခန်းစာတွင်မူ ရေကို မလှုပ်ခတ်စေဘဲ ပန်းကန်လုံးကို မြေပေါ်သို့ ချထားနိုင်ခဲ့သည်။
မနက်ခင်းအချိန် အများစုတော့ ကုန်သွားခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်ကမူ ရွှေရောင်အလင်းတန်း စင်ကလေးတစ်ခုဖြင့် ကျွန်တော့်ထက် အရင် လုပ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
သူမက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သဘောကောင်းပြရှာပါတယ်။
တစ်မိနစ်လောက်အထိပေါ့။
ထို့နောက် ကျွန်တော် အကြံဉာဏ်လိုချင်သလားဟု သူမက မေးလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် သူမကို ရေစက်များ တင်ပေးလိုက်သည်။
သူမက လက်ေမောင်ပေါ်က ရေစက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက သားရေကြိုးကို ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ထွက်သွားရမလား”
“မလိုပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “သက်သေတစ်ယောက်တော့ လိုကောင်းလိုမှာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ ရယ်မောရင်း သင်ခန်းစာကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် ပန်းကန်လုံးကို လက်ဖြင့် သယ်ကာ စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်သည်။
သာမန်လက်ချောင်းများ လုပ်ဆောင်နိုင်ဆဲ ကောင်းမွန်သည့် အရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။
ညစာစားပြီးနောက် မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။
သူမသည် ကျွန်တော် စာကြည့်ခန်းတွင် မေ့ကျန်ခဲ့သည့် အပြာရောင်စာအုပ်၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော စာရွက်စာတမ်း အစုအဝေးတစ်ခုနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရ ခက်ခဲသော မျက်နှာပေးတစ်ခုကိုပါ ယူလာခဲ့သည်။
“ဘာများ လွတ်သွားလို့လဲ”
“အများကြီးပဲ။ အရေးပေါ်တော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
သူမက စာရွက်ထုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ထိပ်ဆုံးစာမျက်နှာက အိမ်ထောင်စုစာရင်းများ ပါဝင်သည့် ရှေးဦးစာရင်းဇယား ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ရေးကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ကောင်းလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
စာရေးတံကို အားစိုက်လွန်းအားကြီး၍ စာရွက်ဖောက်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်နေသည့် နေရာများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
နာမည်များ။
ကျွမ်းကျင်မှုများ။
ကလေးများ။
လိုအပ်သည့် အိပ်ရာများ။
ကျွန်တော် ထောင့်စွန်းလေးကို ထိကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘယ်က ရှာတွေ့တာလဲ”
“ပထမဆုံး ခွဲဝေပေးရေး မှတ်တမ်းတွေထဲကပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာ စာရင်း။
ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ နည်းပါးလှသည်ဟု ထင်ရသော စားနပ်ရိက္ခာ ခန့်မှန်းချက်။
ကျွန်တော်တို့ နောက်ပိုင်းတွင် ပြုပြင်ခဲ့ရသော အမိုးများနှင့်ပတ်သက်သည့် မှတ်စုများ။
အချို့သော နာမည်များမှာ ကျွန်တော် ယခုအခါတွင် သူတို့ကို လူသစ်များဟုပင် မတွေးတော့ဘဲ နေ့စဉ် တွေ့ဆုံနေရသည့် လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
မေရီက ကျွန်တော် ဖတ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ခင်ဗျားရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိပြီးသားပဲလေ”
“ကျွန်တော်တို့မှာ မှတ်တမ်းထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့မှ မရေးမှတ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို မှတ်မိနေတဲ့ လူတွေလည်း ရှိနေပါတယ်”
ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆေးကုသဆောင်ကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းကိုပင် လက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖြည့်စွက်ခဲ့ကြပုံများ။
အော်ရီလီယာ၏ လက်ေမောင်တွင် မြေကြီးများ ပေကျံနေသည်ကို ပြသခဲ့သည့် မှတ်တမ်းငယ်လေးကိုလည်း သတိရမိသည်။
“ဘယ်လို မှတ်တမ်းမျိုးလဲ”
“အမျိုးမျိုးပေါ့။ အများပြည်သူဆိုင်ရာ သမိုင်းကြောင်း။ လူတွေက ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တရများ။ ပုံဆွဲချက်များ။ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ နာမည်များ”
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဘယ်သူက စုဆောင်းမှာလဲ”
“အဘီဂေးကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ အကြီးတန်း ကျောင်းသားအချို့က သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို အင်တာဗျူး လုပ်နိုင်ပါတယ်”
“သူတို့ ပျော်ကြပါ့မလား”
“အချို့တော့ ပျော်ကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေလည်း တစ်ချိန်က လူငယ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို သိလာရပြီး ပြန်လည် အဆင်ပြေသွားဖို့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် စာရင်းဇယားကို ပြန်ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ယခုအခါတွင် ကျွန်တော် မည်သို့မျှ မမှတ်မိတော့သည့် အရာများ ရှိနေသည်။
လူများ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည့် အစဉ်လိုက်။
ပထမဆုံး နွေးထွေးခဲ့ရသည့် အခန်းက ဘယ်ခန်းလဲဆိုတာ။
ကျွန်တော် အလုပ်များလွန်း၍ မစားရသေးသည်ကိုပင် သတိမထားမိချိန်တွင် အစားအစာ လာပေးခဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ။
“မယ်လိုဒီကို မေးမှာလား”
“အင်း”
“အယ်လစ္စတားရော”
“အင်း”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကိစ္စမှာ ရှုပ်ပွကုန်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကိုပါ မေးကြည့်လိုက်ပါ”
မေရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ပါဝင်မယ့်သူတွေ ရှာရတာ ပိုလွယ်သွားမှာပါ”
ပထမဆုံး အင်တာဗျူးများကို ထိုအပတ်ကတည်းက စတင်ခဲ့ကြသည်။
မီးဖိုးဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ကျွန်တော် လူတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။
ကျောက်သင်ပုန်းလေး ကိုင်ထားသည့် ကောင်မလေးတစ်ဦးက ရှေ့ဦးကာလများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘီထရစ် အမှတ်အရဆုံး အရာက ဘာလဲဆိုတာကို မေးမြန်းနေသည်။
“မုန့်ညက် ဘလောက် လိုတယ်ဆိုတာကို လူတွေက အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ”
ကောင်မလေးက အဲဒါကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“မင်းကြီးနဲ့ရော”
ဘီထရစ်က တံခါးဝတွင် ရှိနေသည့် ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားသည်။
“အဲဒါကိုတော့ ပိုလို့တောင်ပေါ့”
အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ပိုထွက်မလာမီ ကျွန်တော် ရှောင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ရင်ပြင်တွင် နောက်ထပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးက အော့စ်ဝင် အပြာရောင်အလင်းတန်းအကြောင်း မမေးခံရမီက သူ ရေနံအိုးများကို လေးဆယ်တိုင်တိုင် ပြုပြင်ပေးခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။
ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများ အပြဲသား ဖြစ်သွားသည်။
“လေးဆယ်တောင် ဟုတ်လား”
အော့စ်ဝင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲဒီတတုန်းက မင်းကြီးတွေ ရှိလို့လား”
ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် ဒီလာက နောက်လာမည့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဘာမှ အသုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည့် အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအနားတွင် သူမ၏ မှတ်တမ်းကို ပြောပြနေသည်။
လူများကို စတင် စည်းရုံးပုံကို သူမ ရှင်းပြနေစဉ် ကျွန်တော် ဖြတ်သွားခဲ့မိသည်။
“သူ့ကိုကြည့်ရတာ ဘယ်သူကမှ လမ်းညွှန်ချက် မပါဘဲနဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို လွှဲပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေတာပဲ”
စာရေးနေသည့် ကောင်မလေး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူ သိရဲ့လား”
မယ်လိုဒီက ဒါကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
“မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေထဲက ဘယ်ဟာက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်သိခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် အနီးအနားလေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို သတိမထားမိသေးပေ။
“ကြောက်ခဲ့ရလား” ဟု ကောင်မလေးက မေးသည်။
မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ကြောက်တာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ရှင် ဆက်နေခဲ့တယ်”
“အင်း”
“ဘာလို့လဲ”
ခဏလောက်တော့ သူမက နံရံဘက်တွင် လေ့ကျင့်နေကြသည့် အစောင့်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက “သူ ကြိုးစားနေခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ဆီမှာမဆို သူ့ထက် ပိုသိတာ ရှိလာပြီဆိုရင် သူက အမြဲတမ်း နားထောင်တတ်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“အမြဲတမ်းတောင် ဟုတ်လား”
“ငါတို့က သမိုင်းရေးနေတာလေ။ တိကျမှပေါ့”
ကျွန်တော် ပြုံးရင်း ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သို့သော် ပထမပိုင်းကိုတော့ ပိုပြီး ကြာကြာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က မှတ်တမ်းအတွက် ပန်းချီကားတစ်ချပ် စတင် ရေးဆွဲနေခဲ့သည်။
သူမက ပလ္လင်ခန်းမဆောင်ကို ရေးဆွဲခြင်း မရှိပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်က ဝန်ဆောင်မှုရင်ပြင်ကို သူမ ရေးဆွဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ကွေးညွတ်နေသော တံခါးမကြီးအနားမှ လှည်းတစ်စီး။
မီးဖိုးဆောင် လှေကားထစ်များအပေါ်မှ အဝတ်လျှော်စရာများ။
အမျိုးမျိုးသော ဦးတည်ရာများဆီသို့ တစ်ခုခုကို ကိုယ်စီသယ်ဆောင်ကာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည့် လူများ။
ကျွန်တော် သူမ ပထမဆုံးမျဉ်းကြောင်းများ ဆွဲနေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကိုယ်ရော ပါမှာလား”
“ပါကောင်း ပါမှာပေါ့”
“ဘယ်နားမှာလဲ”
သူမက ကိရိယာသေတ္တာပုံများအနားရှိ အလွန်တရာ သေးငယ်သော လူရုပ်ပုံလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကိုယ်က ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“လူတွေသွားစရာ လမ်းကို ပိတ်ရပ်နေတာပေါ့”
“အဲဒါကတော့ လိုတာထက်ကို တိကျလွန်းနေသလိုပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ရေးနေသည်။
ဩဆယ်လ်မြို့မှ လာသည့် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးငယ်လေးက စာရွက်ထောင့်တစ်ဖက်ကို ဖိထားပေးသည်။
ကျွန်တော် လက်လှမ်းကာ အနည်းငယ် လှည့်ပေးလိုက်ပြီး အဖြူရောင်မျဉ်းကြောင်းကို အလင်းရောင်ထဲသို့ ရောက်လာစေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“ရာသီဥတု နွေးလာရင် ကလေးတွေကို အဲဒီကို ခေါ်သွားသင့်တယ်”
“အင်း”
“အဲဒီမတိုင်ခင် ဗေးလ်ဝုဒ်ကိုလည်း သွားရမယ်”
“အင်း”
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“ရှင်ကတော့ သဘောတူဖို့ အရမ်းလွယ်နေပါလား”
“အဆိုပြုချက်တွေကို သဘောကျနေလို့ပါ”
ကတ်စတယ်လန်ကလည်း ပုံရိပ်တစ်ခု ပါဝင်ကူညီ ပေးခဲ့သည်။
သူက အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကိုတော့ ပြန်မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေ။
အချို့နေရာများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး အသံပိုင်းဆိုင်ရာတွင်လည်း လစ်ဟာမှုများ ရှိနေသည်။
သို့သော် မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို ရှေးခေတ် လက်ခံရေးခန်းမဆောင်ဆီသို့ ခေါ်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော် ရောက်ရှိလာစဥ်က ရှိခဲ့ဖူးသည့် ဂရေးကိပ်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
မှောင်မိုက်နေသော ပြတင်းပေါက်များ။
ဖုန်မှုန့်များ။
တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျောက်တုံးများ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားရှိ အချိန်ကာလက ပေးသင့်သည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ နုပျောက်နေသည်။
ကျွန်တော် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဗလာကျင်းစွာ ရပ်နေကာ မော့ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော့်ဝတ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီက ဒီနေရာနဲ့ မကိုက်ညီလှပေ။
မျက်နှာကလည်း ပိန်ချိုင့်နေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်တော် ထိုလူသား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။ နံရံပေါ်ရှိ လူရုပ်ပုံလေးက လက်ဖြင့် ရင်းနှီးပြီးသား လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်မှသာလျှင်—
အရာရာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်သတိရသွားတော့သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနှင့် ရောသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ စကားမပြောဘဲ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မေရီက ထိန်းချုပ်ခလုတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“မသုံးချင်ရင်လည်း ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ဗလာကျင်းနေသော နံရံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ဆက်ထားပါ”
“အများပြည်သူ မှတ်တမ်းအတွက်လား”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ကြည့်ပါရစေဦး”
“အင်းလေ”
ကျန်တဲ့လူတွေ ထွက်သွားကြသည်။
အက်ဗလင်က ဆက်နေခဲ့သည်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော်က “ကိုယ် ဘလောက်တောင် ပင်ပန်းနေခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။
“ရှင်နဲ့အတူ ရှိနေချင်ခဲ့တာ”
“သိပါတယ်”
သူမက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီတင်လိုက်သည်။
တံခါးများကိုပင် ဖွင့်ထားပေးနိုင်လောက်သည်အထိ နွေးထွေးနေပြီဖြစ်သော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားကို လှမ်းခေါ်နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက် ရယ်မောသံ။
ညစာမှ ထွက်လာသည့် ကြက်သွန်နီနှင့် ပေါင်မုန့်နံ့။
ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကြပ်မှု ပြေလျော့သွားသည်အထိ ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထိုညက အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲဟု မေးလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် မဖြေမချင်း သင်ခန်းစာ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ လက်များကို ခေါက်ထားပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကျွန်တော် သိနေသည်။
“ကတ်စတယ်လန်က ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့ပုံကို ပြတယ်”
သူမ၏ မျက်နှာပေး ပြေလျော့သွားသည်။
“အော်”
“ကျွန်တော် အရမ်း ငယ်နေတာပဲ”
“ငယ်တာပေါ့”
“ငယ်တယ်လို့တော့ ခံစားရတာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်မှာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးနားလေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ခဲ့လား”
“ခဏလေးပါပဲ”
“ကျွန်တော် ဆက်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဆက်နေမယ့် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ”
မယ်လိုဒီကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
မေရီ။
ပထမဆုံး မိသားစုများ။
ကျွန်တော့်လက်ဘေးတွင် ငြိမ်ကျနေသည့် အက်ဗလင်၏ လက်။
“တွေ့ခဲ့ပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သိပါတယ်”
အိပ်မက်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ သူမက နံရံရှိ အပေါက်သုံးခုပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသည့် အကာအရံတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။
အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သေသေချာချာ ခွဲဝေထားသည့် အကာအရံတစ်ခု။
သူမ ဆက်ကြောင်းများကို မထောက်ပြမီကပင် ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
ဒါက အသစ်အဆန်း ဖြစ်သည်။
သူမ သတိထားမိသွားသည်။
“ကောင်းပြီ”
အက်ဗလင်က အနီးဆုံး အပေါက်ဆီသို့ သွား၍ စစ်ဆေးရန် ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုး အရာတစ်ခုကို အတူတူ ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ကျွန်မတို့ သင်ယူနိုင်မလား”
“ရပါတယ်။ နောက်တော့လေ”
ဇနီးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကလေးထိန်းခန်းအတွက်လား”
“ကလေးထိန်းခန်းအတွက်ပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက သဘောတူသည်။ “ပြီးတော့ မင်းတို့ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာတဲ့အခါ တခြားနေရာတွေအတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အကာအရံက ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ဖျော့တော့စွာ တလက်လက် တောက်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ သွားရမည့်ခရီး အများကြီး ကျန်သေးသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် အနည်းငယ် ခံစားမိလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာ ညနေခင်းတွင် မေရီက ကလေးထိန်းခန်းဆီသို့ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ယူလာခဲ့သည်။
“စုဆောင်းမှုအတွက် အဖွင့်ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခု လိုနေတယ်”
ဂယ်ရစ်ကို ကြည့်နေရာမှ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော် စကားပြောနေစဉ် ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူလည်း အလားတူ လုပ်ကြည့်လို့ရမလားဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
“ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ”
“ဘာကြောင့် လုပ်နေတာလဲ၊ ဘယ်အရာတွေကို ထိန်းသိမ်းထားချင်တာလဲဆိုတာမျိုးပေါ့”
အက်ဗလင်က ကရောလ်နှင့်အတူ အနီးတွင် ထိုင်နေသည်။
“မေရီ ရေးပြီးပြီလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“သုံးခုတောင် ရေးပြီးပြီ”
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“အဖွင့်ထုတ်ပြန်ချက်တွေလိုပဲ ထွက်နေတာပဲ”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စာရွက်ပေးလာသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဂယ်ရစ်ကို သူမထံ သေချာ ဂရုစိုက် လွှဲပေးလိုက်သည်။
သူက အဖော်ပြောင်းသွားသည်ကို သံသယဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖောင်တိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် နောက်ဆုံးအလင်းတန်းက ဆန့်ကျင်ဘက် အမိုးများပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည်။
ကျွန်တော် စာကြောင်းအနည်းငယ်သာ ရေးလိုက်သည်။
ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အမျိုးမျိုး မှတ်မိနေမယ့် အရာတွေ ရှိလာမှာပါ။
ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ စတင်ခဲ့ပုံ အချို့ ဖြစ်ပါတယ်။
မေရီက ဖတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရပါပြီ”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်သလားဟု မေးလာသည်။
“ခုချက်ချင်းလား”
“ပြခန်းဆီကိုပါ”
ကျွန်တော်တို့ ကလေးများကို အဝတ်ထုတ်ကာ အတူတူ ပွေ့ချီလာခဲ့ကြသည်။
စင်္ကြံလမ်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်ဘက်တွင် ရင်ပြင်မီးခွက်များကို ထွန်းညှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အလုပ်ရုံမှ မီးခွက်အသစ်များဘေးတွင် သာမန်မီးခွက်များ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့၏ အလင်းရောင်က ကျောက်တုံးတူတူပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
ရင်ပြင်တစ်ဖက်မှ ဆေးရုံဆောင် ပြတင်းပေါက်များ တလက်လက် တောက်နေသည်။
ပိုဝေးသည့်နေရာတွင် မီးဖိုးဆောင်မှ မီးခိုးများ တက်လာနေသည်။
ဝတ်ကျောင်းတံခါးဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကရောလ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်ထားရင်း ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“မှတ်တမ်းထဲကနဲ့ မတူဘူးနော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အင်း”
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးများ ပွင့်နေပြီး အောက်ဘက်မှ မီးရောင်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူ အဲဒါတွေကို ဘယ်လို မြင်နေမလဲဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။
ရပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီတင်လာစဉ် ကျွန်တော် သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
အစောင့်အပြောင်းအတွက် ခေါင်းလောင်းထိုးသံ မြည်လာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကလေးများကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။