အခန်း ၁၀၁ - အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သောတံခါး
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး လောကကြီးအပေါ် ဂျီကျရန် အကြောင်းမရှိသည့် နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဗေးလ်ဝုဒ်သို့ နောက်ဆုံး၌ ခရီးထွက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဤအေးချမ်းမှုမှာ ဂါရစ်ကို ဦးထုပ်ဆောင်းပေးရန် ကျွန်ုပ်ကြိုးစားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်အထိသာ ခံခဲ့လေသည်။
သူက ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လိုက်ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သူက ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားပြန်သည်။
အက်ဗလင်က ကုတင်ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေ၏။
"သူ သိနေတယ်"
"ဘာသိတာလဲ"
"ရှင်က အတင်းမလုပ်ရဲဘူးဆိုတာကိုလေ"
"ငါက အလိုက်တသိ ညင်ညင်သာသာ လုပ်ပေးနေတာပါ"
သားငယ်က ခြေထောက်ကို ယက်ကန်ယက်ကန် လုပ်လိုက်သည်။
ဦးထုပ်လေးက စောင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။
ဇနီးသည်က ဦးထုပ်ကို ကောက်ယူပြီး သားငယ်၏ ဆံပင်နက်နက်လေးများပေါ်သို့ ညင်သာစွာ စွပ်ပေးကာ မေးစေ့အောက်တွင် ကြိုးချည်ပေးလိုက်သည်။
သားငယ်က ငြိမ်ခံနေ၏။
ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ခွဲခြားဆက်ဆံမှုက တော်တော်သိသာတာပဲ"
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
"လမ်းမှာ သားအဖချင်း ဆွေးနွေးသွားကြပေါ့"
ဟယ်လီနာက ရှေ့မှ ကြိုသွားနှင့်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးပစ္စည်းများ ကူသယ်ပေးမည်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဂါရစ်က ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထိုပစ္စည်းများက ခြင်းတောင်း နှစ်တောင်းစာ ရှိသည်။
အိတ်တစ်လုံးလည်း ပါသေးသည်။
ထို့အပြင် မည်သူကမျှ ရှင်းမပြသည့် ပိတ်ချောစဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်လည်း ပါသေး၏။
"ငါတို့က နေ့လယ်ခင်းလေးပဲ သွားလည်မှာလေ" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" ဟု ယောက္ခမဖြစ်သူက ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒီထဲမှာ ဘာပါလဲ"
"ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုပေါ့"
"ဘာကို ကာကွယ်ဖို့လဲ"
သူက ကလေးထိန်းကျောင်းခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အတွေ့အကြုံအရပေါ့"
ကျွန်ုပ်လည်း အိတ်ကိုသာ သယ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
ဗေးလ်ဝုဒ်၏ ဂိတ်တံခါး ပွင့်သွားသောအခါ ရင်းနှီးပြီးသား ကျောက်သားပြင်များနှင့် မရင်းနှီးသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို တွေ့ရလေသည်။
ဂရေးကိပ်တွင်မူ စကားပြောရန်၊ လှည်းရွှေ့ရန်၊ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းရောက်မရောက် မေးမြန်းရန် အမြဲတစေ တစ်ယောက်မဟုတ်တစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေတတ်သည်။
ဤနေရာတွင်မူ ဧည့်ကြိုမှူးက ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီး အက်ဗလင်ကို ပျော်ရွှင်ဖွယ် အလည်အပတ်ဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးကာ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။
အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဇနီးသည်၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွား၏။
သူမက လှေကားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ခန်းမဆောင်၏ အစွန်ဆုံးရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့လည်း ကြည့်နေပြန်သည်။
ခေါက်ထားသော အဝတ်စများကို သယ်လာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အက်ဗလင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
"လေဒီ အက်ဗလင်"
ထိုအမျိုးသမီးက အသိဝင်လာပြီး ပြင်ခေါ်လိုက်၏။
"အရှင်မ"
အက်ဗလင်က ပြုံးပြလိုက်သည်။
"နေကောင်းလား မီရာ"
မီရာက အက်ဗလင်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အထုပ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်ထဲက အထုပ်လေးကိုလည်း ကြည့်ပြန်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
"အို... ကလေးလေးတွေကို ကြည့်ပါဦး"
ထိုအသံကြောင့် ခန်းမထဲသို့ လူသုံးဦး ထပ်ရောက်လာကြသည်။
ခဏချင်းမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
ဂါရစ်က ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အထုပ်ကြီးကို ကိုင်လျက် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေလေသည်။
"ငါတို့ လာမှာကို သူတို့ စောင့်နေကြတာ သေချာပြီ ထင်တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်၏ ဧည့်ခန်းဟောင်းလေးကို ပြင်ဆင်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
မီးဖိုထဲတွင် မီးတောက်ကလေး ရှိနေသည်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ရေ၊ သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများနှင့် သူမ၏ ဆေးအရောင်သေတ္တာထားရန် နေရာအလုံအလောက် ပြင်ဆင်ထားသည်။
နံရံအနီးတွင်မူ ငှားရမ်းထားသော ကလေးပုခက်ငယ်လေး နှစ်လုံးက စောင့်ကြိုနေ၏။
ကျွန်ုပ်က ပုခက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
သူမက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ကြည့်လာသည်။
"တစ်နေ့လယ်လုံး ကလေးတွေကို ပွေ့ထားစရာ မလိုပါဘူး"
အက်ဗလင်က သူမ၏ ကုလားထိုင်ဟောင်း၏ နောက်မှီကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
အခန်းလေးမှာ နွေးထွေးနေပြီး အနည်းငယ် အရောင်လွင့်နေပေသည်။
ပြတင်းပေါက် မင်းတုပ်ဘေးတွင် ခြစ်ရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ နံရံပေါ်တွင်လည်း တစ်ချိန်က ပန်းချီကား ချိတ်ဆွဲခဲ့ဖူးသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လေးထောင့်ကွက်တစ်ခု ကျန်ရစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသွားသည်။
"ဒါ ငါ ပထမဆုံး စဆွဲဖူးတဲ့ ရှုခင်းပုံလေးလေ"
"အခု ဘယ်ရောက်သွားလဲ"
"အဖေကတော့ မသိဘူးလို့ ငြင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုခုမှာပေါ့"
ဂါရစ်က ထိုအထုပ်ကို ဖြေလျော့ရန် အလုပ်ရှုပ်ဟန် ပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးမိသွား၏။
ကလေးများကို နို့တိုက်ပြီး သိပ်ထားပြီးနောက် ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ်တို့ကို စင်္ကြံဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"အလင်းရောင် မပြောင်းခင် ဥယျာဉ်ထဲ သွားကြည့်ကြရအောင်"
အက်ဗလင်က ပုခက်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မိခင်က လက်မောင်းကို အသာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ငါ ဒီမှာ နေခဲ့မယ်"
"အမေ အခုလေးတင် ပြောတုန်းက—"
"နင်တို့ နှစ်ယောက်တည်းကို ပြောတာပါ"
ဂါရစ်က မြေးဖြစ်သူ၏ ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူက အထုပ်ကို ဖြေထားပြီးလေပြီ။
ထိုအထဲတွင် ကလေးများ နိုးနေချိန် လှမ်းကြည့်နိုင်ရန် ငှက်ရုပ်နှင့် မြေခွေးရုပ်လေးများကို တွဲလောင်းဆွဲထားပေးနိုင်သည့် သစ်သားစင်ငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က စင်လေးကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
"အဖေ"
"ဒါ ခေါက်လို့ရတယ်လေ"
"သမီး မေးချင်တာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"
"နင် မေးမှ မမေးရသေးတာ"
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
စင်ကလေးကို နေရာချနေကြသော သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဥယျာဉ်လမ်းကလေးများပေါ်မှ နှင်းဟောင်းများကို ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
အရွက်မဲ့သော သစ်ကိုင်းခြောက်များက ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်တွင် ဖြန့်ကားနေကြ၏။ ရေကန်၏ အရိပ်ကျသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရေခဲလွှာပါးပါး ဖုံးအုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလယ်ပိုင်းမှာမူ အရည်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ခြံစည်းရိုးပင်တန်းကို ကျော်၍ ကျောက်တံတိုင်းနိမ့်လေးတစ်ခုဆီသို့ ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"ငါ ဒီမှာ ထိုင်နေကျလေ"
ကျွန်ုပ်က ထိုနေရာကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။
"ထိုင်လို့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား"
"မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်ရင် ဒီနေရာကို မမြင်ရဘူးလေ"
"အဲဒီတော့ ဘာလုပ်လဲ"
"အရင်ကတည်းက ဖတ်ပြီးရမယ့် စာအုပ်တွေကို ခိုးဖတ်တာပေါ့"
"တော်တော် ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးဘဝပဲ"
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို မှီတွယ်လိုက်သည်။
"တစ်ခါတလေကျတော့လည်း တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တာမျိုးပေါ့"
ကျွန်ုပ်တို့ ကျောက်တံတိုင်းဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ဤနေရာမှ လှမ်းကြည့်လျှင် ရှေ့လှေကားထစ်များမှ ကြည့်သည်ထက် အိမ်ကြီးက ပိုမိုကြီးမားကျယ်ဝန်းပုံ ပေါက်နေသည်။
ငယ်ရွယ်စဉ်က သူမ၏ ပုံစံလေးကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ကျွန်ုပ် ကြိုးစားမိသည်။
ဝတ်ရုံအောက်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဝှက်ထားလျက်။
ခြေထောက်လေးများက မြေပြင်သို့ မမီတမီ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
"အဲဒီတုန်းကဆိုရင် မင်း ငါ့ကို သဘောကျပါ့မလား" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်အရွယ်တုန်းကလဲ"
"ဘယ်အရွယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"
သူမက မလိုအပ်ဘဲ အလွန်အမင်း အလေးအနက် စဉ်းစားဟန် ပြုနေသည်။
"အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မှာဆိုရင်တော့ ရှင်က စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတဲ့လူလို့ ငါ ထင်မိမှာ သေချာတယ်"
"ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲလား"
"သဘောကျမလားလို့ ရှင် မေးတာလေ။ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာနဲ့ သဘောကျတာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်လို့ရတာပဲဟာ"
ကျွန်ုပ်က သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမကလည်း ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုသည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဘေးစင်္ကြံလမ်းမှတစ်ဆင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
တံခါးကျဉ်းလေးတစ်ခုဘေးတွင် အက်ဗလင် ရပ်တန့်သွား၏။
"ဒါ အရင်က ဖွင့်ရခက်ပြီး ဂျမ်းဖြစ်နေကျ"
ကျွန်ုပ်က တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
တံခါးက အလွယ်တကူ ပွင့်သွား၏။
သူမ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
"ငါ ထွက်သွားပြီးမှ အဖေက ပြင်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်"
"စိတ်ပျက်သွားတဲ့ အသံပေါ့"
"ငါ့မှာ အဲဒီတံခါးကို အသာမပြီး ဖွင့်တတ်တဲ့ နည်းရှိတယ်လေ"
တံခါးဟိုဘက်ရှိ အခန်းထဲတွင် စင်များ၊ အပိုခေါင်းအုံးများနှင့် လိပ်ထားသော ကော်ဇောအချို့ ရှိနေသည်။
စင်တစ်ခုပေါ်တွင် သစ်သားသေတ္တာတိမ်တိမ်လေးတစ်ခု တင်ထား၏။
အက်ဗလင်က ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။
"အို..."
သူမ အခန်းတွင်းသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
အထဲတွင် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းလေးများ ရှိနေ၏။
ဖဲကြိုးတစ်စ။
လက်ရာမသေသပ်သော ပန်းပွင့်များ ရေးဆွဲထားသည့် အနားပဲ့နေသော ခွက်တစ်ခု။
ထောင့်စွန်းများ ပွန်းပဲ့နူးညံ့နေပြီဖြစ်သော စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်။
သူမက စာအုပ်ကို မယူလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာစာအုပ်လဲ" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်၏။
"အမေ ငါ့ကို ဖတ်ပြလေ့ရှိတဲ့ ပုံပြင်တွေလေ"
သူမက အလယ်နားဆီသို့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
ဖိနပ်တစ်ဖက်ထဲတွင် ထိုင်နေသော မြေခွေးတစ်ကောင်၏ ပုံဥပမာကို တွေ့ရ၏။
ကျွန်ုပ် အနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်သည်။
"နေရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိပုံမရဘူး"
"သူက ခိုးလာတာလေ"
"ဒါဆိုရင်တော့ သနားမနေတော့ပါဘူး"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားလိုက်၏။
"ဒီစာအုပ်ကို အိမ်ပြန်ယူသွားလို့ ရမလား မေးကြည့်ရမယ်"
နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် အက်ဗလင် မေးမြန်း၍ပင် မဆုံးသေးမီ ဟယ်လီနာက ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်လေသည်။
"နင် အဲဒါကို ဘယ်တော့တွေ့မလဲလို့ ငါ စောင့်ကြည့်နေတာ"
"အမေ အဲဒီမှာရှိတာ သိနေတာလား"
"သိတာပေါ့"
"သမီးကို ပြောပြထားလို့ ရတာပဲကို"
"ရတာပေါ့"
ဇနီးသည်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မိခင်က ပေါင်မုန့်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။
ဂါရစ်က စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ကာရိုးလ်ကို လက်မောင်းတစ်ဖက်ထဲတွင် သိပ်ထားလျက် ထိုင်နေသည်။
သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထမင်းစားသည့်နေရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ အမဲသားတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
"သမီးလေးကို ကျွန်တော် ပွေ့ထားပေးရမလား"
"မလိုပါဘူး"
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ—
"ကျေးဇူးပဲ"
ဟယ်လီနာက သူမ၏ ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးနေလေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ပန်းချီဆွဲကြသည်။
ပို၍ တိကျစွာဆိုရလျှင် ကျွန်ုပ်က မြေခွေးနှင့် ခိုးယူခံရသော ဖိနပ်အကြောင်း ပုံပြင်ကို ဖတ်ပြနေစဉ် အက်ဗလင်က ပန်းချီဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမြေခွေးသည် ပို၍ ကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်အချို့ကို ချမှတ်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆမိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ကန့်ကွက်ချက် အချို့ကိုသာ ဇနီးသည်က သဘောမတူခဲ့ပေ။
ဖိနပ်က လှေတစ်စင်း ဖြစ်သွားသည့်အချိန်တွင်မူ ထိုမြေခွေးသည် ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အရည်အချင်းရှိနိုင်သည်ဟု သံသယဝင်လာမိသည်။
"အရမ်း အံ့သြမနေပါနဲ့" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာလေ"
"ရင်းနှီးနေတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ"
ကျွန်ုပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေ၏။
သူမ၏ ပြတင်းပေါက်ဟောင်းလေးမှ မြင်ရသော ရှုခင်းကို စတင် ရေးဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဥယျာဉ်တံတိုင်း။
ခြံစည်းရိုးပင်တန်း။
သူမ ထိုင်နေကျ နေရာလေး။
ကျွန်ုပ် နောက်တစ်မျက်နှာကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
ကပ်လျက်အခန်းထဲတွင် ဂါရစ်က မြေးဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး စကားပြောနေ၏။
ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ် မကြားနိုင်သော အသံတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ခဏတာမျှတော့ ဤအိမ်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်ဇနီး၏ အရွယ်မျိုးစုံသော အတိတ်ကာလများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွေးပွေ့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
ထိုအရာများကြားတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းကို ကျွန်ုပ် သဘောကျမိသည်။
နေမဝင်မီ ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
သတင်းစကားများက စောင့်ကြိုနေ၏။
ခေါင်မိုးပြင်ဆင်စရိတ် ခန့်မှန်းခြေစာရင်းတစ်ခု။
ဩဆယ်လ် ကုန်စည်ပြင်ဆင်ချက်တစ်ခု။
ထွက်ခွာသွားသော ကုသသူများအပေါ် ဘုရားကျောင်း၏ စွပ်စွဲချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းတင်ပြရန် ဟာလ်ဗိန်း၏ နန်းတွင်းက တောင်းဆိုထားကြောင်း အတည်ပြုသည့် ဆာဘင်းထံမှ မှတ်စုတစ်ခု။
ထိုစဉ် အီလီဇာက ကျွန်ုပ်၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
သူမက တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် စာများကို ချထားလိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"စတုန်းဖို့ဒ်မှာ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က ဂိတ်တံခါးအစောင့်ဟောင်း နှစ်ယောက်ကို ငှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"
"ဘာအတွက်လဲ"
"ဝင်ထွက်ဧည့်ခံတဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေကို နားလည်ချင်လို့ပါဆိုပြီး သူက ပြောတယ်"
"ကုန်သည်လား"
"သူ့ပြောပုံအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်"
သူမက ခေါက်ထားသော ထွက်ဆိုချက်စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"တော်ဝင်မိသားစုက ဘယ်တံခါးပေါက်တွေကို သုံးသလဲဆိုတာကို သူ မေးခဲ့တယ်"
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြောင်းကို ဆက်ဖတ်မိ၏။
ကလေးများ မည်သည့်နေ့များတွင် ခရီးသွားတတ်သနည်းဟူ၍။
အခန်းတွင်းမှာ ရုတ်ချည်း အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အစောင့်ဟောင်းများက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။
တစ်ဦးက ထိုစကားဝိုင်းအကြောင်းကို ဂိတ်ကင်းတပ်ဖွဲ့ထံ သတင်းပို့ခဲ့၏။
ကင်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များ တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုလူမှာ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ထံတွင် ထိုလူ၏ ရုပ်သွင်ဖော်ပြချက် ရှိသည်။
သူ သုံးစွဲခဲ့သော နာမည်တစ်ခု။
သူ တည်းခိုခဲ့သော အခန်း။
သူ့ကို မည်သူက စေလွှတ်ခဲ့သည်ကို သက်သေပြနိုင်သည့် အထောက်အထားတော့ မရှိသေးပေ။
ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နေ၏။
"ဗေးလ်ဝုဒ်က အစောင့်ကို အသိပေးလိုက်ပါ" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ တခြား ဝင်ထွက်စခန်းတွေကိုလည်း အသိပေးပါ"
"အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ"
"အစောင့်ဟောင်းတွေကော"
"လုံခြုံပါတယ်။ သူတို့နာမည်တွေကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်ထားပါဘူး"
ကျွန်ုပ် ထွက်ဆိုချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များက စာရွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိလျက်သား ဖြစ်နေ၏။
စိတ်ကို အတင်းထိန်းချုပ်ကာ စာရွက်ကို ပြန်ချထားလိုက်ရသည်။
"မင်း ဘာတွေ လိုအပ်လဲ"
"စတုန်းဖို့ဒ်က အရာရှိတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် လိုပါတယ်"
"ခွင့်ပြုတယ်"
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ထပ်လောင်းပြောကြား၏။ "သူက တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံရွယ်တာလား၊ ပြန်ပေးဆွဲဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သတင်းအချက်အလက်ကို ပြန်ရောင်းစားဖို့ သက်သက်လားဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိရသေးပါဘူး"
"ငါ နားလည်ပါတယ်"
နားလည်ပါသည်။
သို့သော် ထိုနားလည်မှုက ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံး ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ခံစားချက်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားစေနိုင်ပေ။
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းကျောင်းခန်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သွားသည်။
ထိုနေရာသို့ သွားရန် ကျွန်ုပ် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ ခြေလှမ်းများက အလိုလို ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ကလေးများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပုခက်များထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြ၏။
သူတို့၏ ဦးထုပ်လေးများက သေတ္တာပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
ပုံပြင်စာအုပ်ဟောင်းလေးက ဆေးအရောင်သေတ္တာဘေးတွင် ရှိနေပေသည်။
ဇနီးသည်က တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ကျွန်ုပ် သူမကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
အစအဆုံး အကုန်လုံးကိုပင်။
သူမက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကာရိုးလ်၏ ပုခက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်သားဘောင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်၏။
"သူ ဘာတွေများ သိသွားသေးလဲ"
"သူ ချဉ်းကပ်ခဲ့တဲ့ လူတွေဆီကနေတော့ ဘာမှ မသိသွားဘူး"
"ငါတို့ သိသလောက်ပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
သူမက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေ၏။
"ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ နေခိုင်းနေတာလား"
"မဟုတ်ဘူး"
"တော်သေးတာပေါ့"
ကျွန်ုပ် မိုက်မဲသော စကားတစ်ခုကို ပြောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
တံတိုင်းများအကြောင်းကိုပေါ့။
ကျွန်ုပ်၏ လက်လှမ်းမမီသော နေရာသို့ သူတို့ လုံးဝ မသွားကြလျှင် ကာကွယ်ရသည်မှာ မည်မျှ ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဟူသော အကြောင်းကိုပင်။
ထို့နောက် ဥယျာဉ်လေးကို ကျွန်ုပ် ပြန်သတိရသွားသည်။
သူမ၏ ပြတင်းပေါက်ဟောင်းလေးတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည့် သူမ၏ ပုံစံလေးကိုလည်း ပြန်သတိရမိသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျွန်ုပ် ပို၍ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပုခက်နှစ်လုံးကြားတွင် အတူတကွ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုညနေတွင် ကျွန်ုပ်တို့ လေ့ကျင့်မှု မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။
အိပ်မက်ဝင်းအတွင်း၌ အော်ရီလီယာနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူမက ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။
ကျွန်ုပ် မစတင်မီမှာပင် အက်ဗလင်က သူမကို ပြောပြလိုက်၏။
အော်ရီလီယာက နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် အီလီဇာ ဘာတွေ ဆောင်ရွက်ပြီးပြီလဲဟု သူမ မေးလေသည်။
ကျွန်ုပ် ဖြေကြားလိုက်၏။
"မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောင်းလဲပြင်ဆင်လိုက်လဲ"
"အစောင့်တွေကို သတိပေးထားပြီးပြီ။ ခရီးသွားလာမှု အသေးစိတ်တွေကို သိသင့်တဲ့လူတွေပဲ သိခွင့်ရမယ်။ အီလီဇာက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လိုက်နေတယ်"
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
"သူ့ကို ဘယ်သူ စေလွှတ်လိုက်လဲဆိုတာ မင်း မြင်နိုင်လား"
"မမြင်နိုင်ဘူး"
ထိုအဖြေက ကျွန်ုပ် ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲကို နာကျင်စေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမက အနားသို့ တိုးလာခဲ့၏။
"မင်း ခဏလောက် ဒေါသထွက်နေချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ဆက်လုပ်ချင်သလား"
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"နှစ်ခုစလုံးပဲ"
"ဒါဆိုရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စကြတာပေါ့"
သူမက ဥယျာဉ်တံတိုင်းတွင် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ထိုတံခါးဟိုဘက်တွင် အခြားသော ရင်ပြင်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။
"မင်းရဲ့ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဒီတံခါးပေါက်မှာ ဖြန့်ကြက်လိုက်ပါ" ဟု သူမက ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်လိုက်၏။
ကျယ်ပြန့်သော စွမ်းအင်ချပ်ပြားကြီးတစ်ခုက တံခါးဘောင်ကို ပြည့်သွားစေသည်။
"အခု အက်ဗလင်ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပြုလိုက်"
ကျွန်ုပ် အပေါက်တစ်ခု ဖွင့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွား၏။
ဇနီးသည်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်ုပ် ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်သောအခါ—
အပေါက်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာတို့လိုက်၏။
"ပြန်စပါ"
ကျွန်ုပ် အကာအကွယ်ကို ဖြည်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘေးနှစ်ဖက်ကို ထိန်းထားရင်း အလယ်ဗဟိုကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။
အစွန်းတစ်ဖက်က လွတ်ထွက်သွားလေ၏။
တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
ကျွန်ုပ် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုစကားလုံးကို လျစ်လျူရှုပေးခဲ့၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
"ငါ တစ်ဖက်ကို ကူထိန်းပေးလို့ရမလား"
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
"အဲဒါလည်း သင်ယူနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအားက အကာအကွယ်၏ အစိတ်အပိုင်း အများစုကို ဖွဲ့စည်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ်က ဘေးရှိ အပေါက်ကို ပြုပြင်နေစဉ် အက်ဗလင်၏ အလင်းရောင်က အစွန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးထား၏။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် ဇွဲကြီးသော ကြောင်တစ်ကောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဝင်မရနိုင်လောက်အောင် တံခါးပေါက်က သေးငယ်လွန်းသွားသည်။
တတိယအကြိမ်တွင်မူ တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေပြီ။
အက်ဗလင်က တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်လာ၏။
"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။
အကာအကွယ်က ဆက်လက်တည်ရှိနေ၏။
ခဏတာမျှတော့ အရာနှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်ုပ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
အတားအဆီးက တည်တံ့နေဆဲဖြစ်ကြောင်း။
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က ၎င်း၏ဟိုဘက်တွင် ဘေးကင်းစွာ ရှိနေကြောင်းတို့ကိုပင်။
သူမ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီး တံခါးပေါက်မှ အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ဒီညအတွက်တော့ ဒါ အဆင်ပြေပါပြီ"
"စက္ကန့်ပိုင်းပဲ ခံတာလေ"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်ုပ် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော တံခါးဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြန်လျှောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ငါတို့ ဒါကို ပိုကြာကြာခံအောင် လုပ်နိုင်မှာပါ"
နံနက်ခင်းတွင် အီလီဇာက နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုလူသည် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှ သွန်းလုပ်ထားသော အကြွေစေ့များဖြင့် အခန်းခကို ရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေသတွင်း ကုန်သည်မှတ်တမ်းများတွင် သူ၏ နာမည်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ပေ။
တောင်ဘက်သို့ သွားမည့် သိုးမွေးကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ဟု မြင်းဇောင်းထိန်းတစ်ဦးက မှတ်မိနေသည်။
စတုန်းဖို့ဒ်၏ အရာရှိများက နောက်တစ်ထောက်နားရာ နေရာသို့ မြင်းစီးတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သတင်းအစအန အချို့တော့ ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် အစောင့်ဟောင်းနှစ်ဦးအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။
"တစ်ယောက်ကတော့ ဒီကိစ္စကြောင့် သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အလုပ်လျှောက်ထားမှုမှာ ထိခိုက်မှု ရှိမရှိ သိချင်နေပါတယ်"
"မင်း သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ"
"သံသယဖြစ်ဖွယ် ကမ်းလှမ်းမှုကို သတင်းပို့တာက သူ့အတွက် အပြစ်ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"
ကျွန်ုပ် စိတ်မပါဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။
"ကောင်းတယ်"
သူမ ထွက်သွားသောအခါ စာပွဲတွင် ခဏမျှ ထိုင်နေမိသည်။
ထို့နောက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့၏။
အက်ဗလင်သည် ဂါရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ထားလျက် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သားငယ်က နိုးနေ၏။
ကာရိုးလ်က အနီးအနားတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဇနီးသည်က မော့ကြည့်လာ၏။
"သတင်းထူး ရှိလား"
ကျွန်ုပ် သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် စာအုပ်ကို လှမ်းပေးလာသည်။
"ရှင့်အလှည့်ပဲ"
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ဖိနပ်ထဲက မြေခွေးစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သားငယ်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
ကျွန်ုပ် စတင်ဖတ်ပြလိုက်သည်။
မြေခွေးက မြစ်တစ်စင်းဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူ့တွင် မခိုင်ခန့်သော လှေတစ်စင်းသာ ရှိပြီး တက်မလည်း မပါရှိသလို၊ သူ၏ အခွင့်အလမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိသော ယုံကြည်ချက်မျိုး ရှိနေလေသည်။
ကျွန်ုပ် ခဏ ရပ်လိုက်မိ၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်လာသည်။
"ပုံပြင်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြင်မဖတ်နဲ့နော်"
"မပြင်ပါဘူး"
"ပြင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ သိတယ်"
ကျွန်ုပ် ပြုံးပြီး ဆက်ဖတ်ပြလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အစောင့်များ ကင်းလှည့်အပြောင်းအလဲ ပြုလုပ်နေကြသည်။
အောက်ထပ် တစ်နေရာရာတွင်မူ အီလီဇာက နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခုကို ပေးပို့နေပေလိမ့်မည်။
လေ့လာစုံစမ်းရမည့် အရာများနှင့် အဖြေကို ရှာဖွေနေကြသည့် လူများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင်မူ၊ ခေတ္တခဏမျှတော့၊ ကျွန်ုပ်၏ သားငယ်လေးက ကျွန်ုပ်၏ အသံကို နားထောင်နေပေသည်။
မြေခွေးက ဟိုဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျွန်ုပ် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်လေသည်။