တတိယမြောက် မနက်ခင်းမှာတော့ တမ်ဆင်ဟာ ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားရုံနဲ့ သူမရဲ့အစ်ကို စိတ်မရှည်တော့တာကို ရိပ်မိနိုင်နေပါပြီ။
ဒီအချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်ပြီး မယုံကြည်ချင်လှပေ။
“ခေါင်းလောင်း သုံးချက်ပဲလေ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲ့ဒီ ခေါင်းလောင်း သုံးချက်တည်းကိုပဲလေ။”
“သူက သိပ်မြန်မြန်လွန်းအောင် တီးနေတာကိုး။”
မေရီက လက်ခံရရှိမှု မှတ်တမ်းစာအုပ်ဆီကနေ ခေါင်းမော့လာသည်။
“သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ။”
“ဘရန်။”
သူမက မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ နောက်ထပ် အချက်အလက်တစ်ခုကိုပါ ထပ်ဖြည့်လိုက်သေးသည်။
ကျွန်တော်လည်း အနားကို တိုးကပ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
*အချက်ပြကြားကာလကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ တာဝန်ခံကို ပြောပါ*
တမ်ဆင်က ကျေနပ်သွားပုံ ရသည်။
ကမ်းရိုးတန်း တစ်နေရာရာမှာတော့ တံခါးကြီး ပြန်လည်အလုပ်လုပ်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ မကြာခင်မှာပဲ စာပေးစာယူ လုပ်လို့ရသွားတော့မယ်ဆိုတာကို သိရှိတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမအကြိမ် စစ်ဆေးမှုကိုတော့ ဘယ်သူမှ ဟိုဘက်ကို မကူးဘဲနဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ခံတပ်မှူးက ချိတ်ဆက်မှုကနေတဆင့် မှော်စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပြန်ရောက်လာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို နားထောင်ခဲ့ပါတယ်။
အယ်လ်ဒรင်က ကွန်ဆိုးလ်ပေါ်က အမှတ်အသားတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြည့်နေ၏။
တမ်ဆင်က ခေါင်းလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အိမ်ခေါင်မိုး တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ပြိုကျလာမလားဆိုတာကို အဲ့ဒီလို မှော်အချက်ပြမှုတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ အယုံအကြည်မရှိတဲ့ အီလီနော်ကတော့ တမ်ဆင် ယူလာပေးခဲ့တဲ့ တိုင်းတာချက်တွေကို သေချာ စစ်ဆေးနေပါတယ်။
“လက်ခံရရှိမယ့် ကြမ်းပြင်က ဆိပ်ကမ်းဘက်ကို နည်းနည်း စောင်းနေသလား။”
“ရေထုတ်ဖို့အတွက်လေ။”
“ဘယ်လောက်တောင် စောင်းနေလဲ။”
တမ်ဆင်က သူမကို ပြသလိုက်သည်။
အီလီနော်က ভ্রောင့်ကြုတ်သွားသည်။
“အဲ့ဒါက မူလပုံစံကြမ်းမှာ ပါတာထက် ပိုများနေတယ်လေ။”
“မုန်တိုင်းကြီးပြီးတဲ့နောက် ကမ်းစပ်မြေသားတွေ နိမ့်သွားလို့ပါ။”
“ဘယ်တုန်းကလဲ။”
“ကျွန်မ မမွေးခင်ကတည်းကပါ။”
“ဒါက အခြေအနေကို ပိုကောင်းသွားစေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ခံတပ်မှူးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားသည်။
“ဖြတ်သန်းရာ ဘောင်က မှန်ကန်စွာ တုံ့ပြန်နေပါတယ်။ လက်ခံတဲ့ စံချိန်စံညွှန်း အပိုင်းအခြားကိုတော့ စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဖွင့်လို့ရပြီလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ဟိုဘက်က တာဝန်ခံက နေရာလွတ်ရှင်းနေကြောင်း အတည်ပြုပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းအပေါက်ငယ်တစ်ခုတော့ ဖွင့်လို့ရပါတယ်။ ဖြတ်သန်းသွားလာမှုကိုတော့ ဆက်ပြီး ပိတ်ထားရပါမယ်။”
တမ်ဆင်က မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လှမ်းယူနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘရန် ဘာတွေလုပ်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့အတွက် တစ်နေကုန်နီးပါး အချိန်ယူလိုက်ရပါတယ်။
ရှေးဟောင်း ကင်းစောင့်အချက်ပြစနစ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို အရင်ကတည်းက သိပြီးသားဖြစ်တဲ့ လူတွေအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဒီဇိုင်းလုပ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲ့ဒီထဲမှာ ရောက်ရှိလာခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ကြန့်ကြာခြင်း၊ အန္တရာယ်နဲ့ တောင်းဆိုချက် အမျိုးမျိုးတို့ ပါဝင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ *ဘယ်ဘက်တိုင်မှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပေးပါ* ဆိုတဲ့ အချက်တော့ မပါဝင်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့က လက်ခံရရှိမယ့်နေရာမှာ အဟန့်အတားရှိနေကြောင်း အချက်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဘရန်က နေရာလွတ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြီး အချက်ပြလာခဲ့သည်။
တမ်ဆင်က သူမရဲ့ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကြိုးသိုလှောင်တဲ့ ဗီရိုကြီး။”
“ဘာလဲ။”
“သူက ကြိုးဗီရိုကြီးကို အဟန့်အတားလို့ မထင်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်တောင် ရှိပြီဟာကို။”
ကျွန်တော်က ခံတပ်မှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စကားလုံးတွေ ပို့လို့ရမလား။”
“ဖြည်းဖြည်းချင်းတော့ ပို့လို့ရပါတယ်။”
မေရီက စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းအချက်ပြစနစ်တစ်ခုကနေတဆင့် ဗီရိုတစ်ခုအကြောင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးနေကြတုန်း အက်ဗလင် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမက ခဏလောက် ရပ်နားထောင်နေသည်။
ပြီးတော့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာရှိတဲ့ စာပိုဒ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့အတွက် တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
တမ်ဆင်က ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြုံးလိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့လည်း အချက်ပြလိုက်ကြသည်။
ဘရန်က အချိန်အတော်ကြာ ကြန့်ကြာသွားပြီးမှ သူ့ရဲ့အဖြေကို ခေါင်းလောင်းထိုးပြီး ပြန်ပေးလာပါတယ်။
တမ်ဆင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“သူ ကြိုးတွေအတွက် တခြားနေရာတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်တယ်။”
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီကို ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်အတွက် သစ်သားဓားတစ်လက် ချန်ထားခဲ့ဖူးသည်။
အဲ့ဒီဘေးမှာတော့ ငှက်မွှေးတစ်ပင် ချထားပါတယ်။
ကျွန်တော်က နှစ်ခုစလုံးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပြီးတော့ ငှက်မွှေးကို နိမ့်တဲ့နံရံလေးရဲ့ အထက်နားမှာ ပေါလောပေါ်နေအောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူပြသခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း စတင်လိုက်ပါတယ်။
ခြေလှမ်း။
လှည့်။
ဓားသွားကို ကိုယ်နဲ့ကပ်ထား။
ငှက်မွှေးက ပထမလှုပ်ရှားမှုမှာတော့ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုမှာတော့ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကို လာရပ်သွားပါတော့တယ်။
လည်ပင်းပေါက်ထဲ ချော်မကျသွားခင်မှာ ကျွန်တော် အမြန် ဖမ်းယူလိုက်သည်။
“တိုးတက်မှု ရှိရဲ့လား။”
အက်ဗလင်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
“အခုတော့ သူက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာနေပြီ။”
“ရှင်နဲ့ တွဲညှိထားမိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“နာခံမှု ရှိစေချင်တာပါ။”
ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ သူမက နံရံပေါ်မှာ လာထိုင်နေပါတယ်။
ရင်ပြင်ဝင်းရဲ့ အထက်နားက ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်စပြုလာပါပြီ။
ဒီတစ်ခါတော့ ငှက်မွှေးမကျခင်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ပြုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြಸလိုက်ပြီးမှ...
ငှက်မွှေးကို ကောက်ယူဖို့အတွက် ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် ပွင့်လင်းတဲ့ ရင်ပြင်ကျယ်တစ်ခုကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ပါတယ်။
နံရံအပြင်ဘက်မှာ သစ်ပင်တွေ ရှိနေသည်။
နွေးထွေးတဲ့ လေထူးလေမြတ်ထဲမှာ စိမ်းလန်းတဲ့ အရွက်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီး အနီးနားတစ်နေရာရာက ရေကန်ထဲကို ရေတွေ စီးကျနေတဲ့ အသံကို ကြားနေရပါတယ်။
တစ်ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိသည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက တံခါးတန်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေသည်။
အိပ်မက်က အရင်ကထက် ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပါတယ်။
တံခါးတန်းကို ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါ ပန်းခြံလမ်းလေးတစ်ခု၊ နေရောင်ခြည်ကျနေတဲ့ ခုံတန်းလျားတစ်ခုနဲ့ ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တွေ ဖွင့်ထားတဲ့ ပြတင်းတန်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ခင်ဗျား ဒါကို ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လာလို့ပါ။”
သူမက ကျွန်တော်တို့ဆီကို လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်နေသည်။
ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မေးလေ့ရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေအကြောင်း မစဉ်းစားမိခင်မှာတင် ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ အလိုလို အပြုံးတွေ ပေါ်လာတဲ့အထိပါပဲ။
“အဲ့ဒါက နောက်ထပ် ချည်နှောင်မှုတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ပြေလျော့သွားတာပါ။ နည်းနည်းတော့။”
သူမက နှင်းဆီနွယ်ပင်ရဲ့ အရွက်တွေကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“အရဆိုရင် ငါ့နာမည်ကို ထုတ်ပြောဖို့တောင် ကြောက်ရွံ့ကြမယ့် လူတွေက ငါ့ကို စကားပြောလာကြတယ်။ တချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆုတောင်းမေတ္တာတွေကိုတောင် ပြန်သတိရလာကြတယ်။”
“ဆိုရင် ဆိုရန်ရော။”
“သူကတော့ သူစွမ်းအားတွေကို အရမ်းသုံးမိနေပြီလားဆိုပြီး ဆက်တိုက် မေးနေရှာတယ်။”
“သူ့ပုံစံနဲ့တော့ လိုက်ပါတယ်ဗျာ။”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ တားမယ်လို့ သူ့ကို ပြောထားပါတယ်။”
သူမက ရင်ပြင်ဝင်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လာခဲ့။ ရှင်တို့ကို ငါ ပေးချင်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ သစ်ပင်တွေအောက်မှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အော်ရီလီယာက သတိပေးချက်နဲ့ စမပြောခဲ့ပါဘူး။
သူမက အော်ဆယ်လ်အကြောင်းကို မေးမြန်းလာသည်။
ကျွန်တော်လည်း တမ်ဆင်၊ ခေါင်းလောင်းနဲ့ ဗီရိုအကြောင်းတွေကို သူမကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
စကားအဆုံးမှာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။
“အဲ့ဒီတိုင်ဘေးမှာ ဘာမှန်းမသိတာ တစ်ခုခုတော့ အမြဲရှိနေတာပါပဲ။”
“ခင်ဗျား ကမ်းစပ်ကို မှတ်မိသေးလား။”
“မိုးတွေ ခြောက်ရက်ဆက်တိုက် ရွာခဲ့လို့ တစ်ခါမှ မဝတ်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ပါတဲ့ ခရီးဆောင်သေတ္တာကြီး တစ်လုံးနဲ့ အဲ့ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာကို မှတ်မိတာပေါ့။”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြိုက်ရဲ့လားဟင်။”
“အရမ်းကြိုက်တာပေါ့။ လာလည်တုန်းက တစ်လမ်းလုံး ညည်းသွားခဲ့တာ။”
သူမက ကျောမှီလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လာသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာပြန်ပြီ။”
ကျွန်တော် လက်ဝါးတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဖြစ်စဉ်က ဆက်တိုက်လိုလို ဖြစ်နေသလိုပဲဗျ။”
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
ကျွန်တော် အဲ့ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“လက်လှမ်းရတာ ပိုလွယ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ထိန်းချုပ်ရတာ ပိုခက်လာတယ်။”
“ဒါဆို ပင်ပန်းတဲ့အခါကျရင်ရော။”
“ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသလိုပဲ။”
အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ဝေါဟာရပါပဲ။
အော်ရီလီယာက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အခုတော့ ငါ ရှင်တို့ကို ကူညီပေးနိုင်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာတွေ ပေးမလို့လား။”
“အင်း။”
သူမက လက်တွေကို ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။
“ငါ ရှင်တို့ဆီကို ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်လာတုန်းကဆိုရင် အိပ်မက်တစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ဆိုတာ ငါ့မှာ ရှိသမျှ စွမ်းအားကုန်နီးပါး သုံးခဲ့ရတာ။ ငါ စကားပြောနိုင်တယ်။ နည်းနည်းပါးပါး ပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကို ဒီမှာ ဆက်ထားပေးပြီး သင်ကြားပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ သေချာ စောင့်ကြည့်ဖို့တော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အခုကော။”
“အခုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ စတင်နိုင်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် ရင်ပြင်ဝင်းကို ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
လှုပ်ရှားစရာ နေရာတွေ အလုံအလောက် ရှိနေသည်။
အမှားလုပ်မိစရာ နေရာတွေလည်း ရှိနေသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာကြောင့် ဒီခေါ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ပါပြီ။
“ကျွန်တော့်ကို ဘာတွေ သင်ပေးနိုင်မှာလဲ။”
“ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အချိန်တိုင်း အတင်းအကျား မတိုက်ိုက်ဘဲ ဘယ်လို ပုံဖော်ရမလဲဆိုတာရယ်၊ နောက်ပြီး တခြားမှော်စွမ်းအားတစ်ခု ရှင်တို့ဆီ မရောက်လာခင်မှာ ဘယ်လို ကြိုသိရမလဲဆိုတာရယ်ပေါ့။ အခန်းတစ်ခန်း၊ တံခါးပေါက်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ရဲ့ ကျောနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အကာအကွယ်တွေ အကြောင်းကို သင်ပေးမှာပါ။”
သူမရဲ့ မျက်နှာထားက နူးညံ့သွားသည်။
“ရှင်က မိသားစုနဲ့ ဂရေးကိပ်ကို လုံခြုံအောင် ထားချင်နေတာလေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို ခက်ခဲအောင် လုပ်လာတဲ့အခါ ရှင်က အလိုလိုသိစိတ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေရတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
ချောင်းပေါ်က လှည်းကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ရီးဒ်ဖြတ်ကျော်လမ်းက သော့ခလောက်ကိုလည်း သတိရမိသည်။
သူ့ဘာသာ နားမလည်သေးတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဝန်းရံပြီး ဖွင့်ပြနေတဲ့ ကျွန်တော့်သားလေးရဲ့ လက်ကိုလည်း အမှတ်ရမိသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် စကားက ပိုမြန်မြန် ထွက်လာခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါကို လိုချင်ပါတယ်။”
“ကျွန်မလည်း လိုချင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူမဘက်ကို လှည့်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။
“ကျွန်မလည်း အီလျန်နဲ့ ဆက်ပြီး သင်ချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဟာကိုလည်း သင်ယူချင်ပါတယ်။”
“သင်ယူနိုင်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကလေးတွေ ကြီးလာတဲ့အခါ သူတို့ကိုလည်း သင်ပေးနိုင်စေချင်လို့ပါ။”
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သူမကလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဘာမှော်ပစ္စည်းပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းလာတာနဲ့ ကလေးတွေ ကြောက်လန့်သွားရတာမျိုး သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာ ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူး။”
အော်ရီလီယာက ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးတော့မှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါအတွက် ငါတို့ ပြင်ဆင်ပေးလို့ ရပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားက ယူရီယာ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မတူပေမဲ့လို့ပေါ့နော်။”
“ရှင်တို့ရဲ့ ရင်းမြစ်ချင်းတော့ မတူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ နားလည်ရမယ့် အရာအများစုကတော့ တူညီကြပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီ ကွာခြားချက်တွေက ဘယ်နေရာမှာ အရေးပါလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူကြမယ်။ ပြီးတော့ ကလေးတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါကျရင် သူတို့နဲ့ လိုက်ဖက်မယ့်ဟာကို စနိုင်ပါတယ်။”
ဂရစ်ခ်က သူ့ရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေကို တစိမ့်စိမ့် ထိုင်ကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်သည်။
ကာရယ်က စောင်ကို ကန်ထုတ်နေပုံကိုလည်း မြင်ယောင်လာသည်။
“သူတို့က သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဘောထား အမျိုးမျိုး ရှိနေနိုင်တယ်နော်။”
“ရှိမှာပေါ့လေ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“သတိပေးထားတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။”
ပထမဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ ကျောက်တုံး သုံးတုံးနဲ့ စတင်ရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးတွေကို ကြမ်းခင်းပေါ် ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ပိုကြီးတဲ့ဟာမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
သူမက အဲ့ဒါကို သတိထားမိသွားသည်။
“နောက်မှ ရှင်တို့အတွက် တောင်တစ်လုံး ရှာပေးမယ်လေ။”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ကျောက်တုံးတွေဘေးမှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကုန်းထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
“တစ်ခုကို မြှောက်လိုက်။”
ကျွန်တော်လည်း မြှောက်လိုက်သည်။
“အခု ပိုမြင့်အောင် မမြှောက်နဲ့တော့။”
“ပိုမြင့်အောင် မမြှောက်တော့ပါဘူး။”
“အင်းလေ။ ဒါပေမဲ့ ပိုမြင့်သွားမယ့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှင် ဆက်တွန်းနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။”
ကျွန်တော် ভ্রောင့်ကြုတ်သွားသည်။
ကျောက်တုံးကတော့ လေထဲမှာ ဆက်ပြီး မျောနေဆဲပါပဲ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
“ငါ ခံစားနေရတာတွေကို ရှင်တို့ကို ပြခွင့်ပြုပါဦး။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့လိုက်သည်။
တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်တုံးအောက်က စွမ်းအားက ကျယ်ပြန့်ပြီး ငြိမ်မနေပါဘူး။ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘဲနဲ့ အမြဲတမ်း ပြုပြင်နေမိတဲ့ သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေ ရှိနေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောက်တုံးအတွက် လိုအပ်တာထက် ပိုတဲ့ စွမ်းအားတွေ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
အဲ့ဒီထဲက အများစုကတော့ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေနဲ့ အငြင်းပွားနေဖို့အတွက်ပဲ အလုပ်များနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“အော်။”
“ဟုတ်တယ်လေ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အဲ့ဒီနောက် ဒီစွမ်းအားကို ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဘယ်လို ပုံဖော်ရမလဲဆိုတာကို သူမက ပြသပေးခဲ့ပါတယ်။
ထိန်းချုပ်ထားရမယ့် နေရာလေးတစ်ခုပေါ့။
တည်ငြိမ်သွားနိုင်မယ့် နယ်နိမိတ်လေးတစ်ခုလေ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက် စွမ်းအားတော့ လိုအပ်ဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုလည်း လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားမှု အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလာခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်တုံးက တည်ငြိမ်သွားသည်။
ဒုတိယကျောက်တုံးဆီကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ပထမကျောက်တုံးက ပြုတ်ကျသွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခြေထောက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“အားပေးချင်စရာ အစပျိုးမှုပါပဲ။”
“ကျွန်တော် သင်ယူနေတုန်းပါပဲ။”
“ကျွန်မလည်း တူတူပါပဲ။ ဘယ်နေရာမှာ မရပ်ရဘူးဆိုတာကို သင်ယူလိုက်ရတယ်။”
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျောက်တုံးတွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပိုဝေးဝေးမှာ ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ထပ်ကြးကြိုးစားကြသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ညှစ်ကိုင်ထားရသလို မခံစားရဘဲနဲ့ ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းထားနိုင်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မြေးဖြစ်သူက အသစ်အဆန်းလေး တစ်ခုခုကို လုပ်ပြတဲ့အခါမျိုးမှာ ဂရစ်ခ်ဆီကနေ ကျွန်တော် မြင်ဖူးတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အဲ့ဒီအချက်က ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲကို မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ နာကျင်သွားစေပါတယ်။
သူမက အဲ့ဒါကို သိသွားပုံ ရသည်။
“ထပ်လုပ်ကြည့်ဦး” လို့ သူမက နူးညံ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောသည်။
အက်ဗလင်က အလင်းတန်းကွေးကွေးလေးနဲ့ စတင်ခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အဲ့ဒီအလင်းတန်းကို လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်ကြားမှာ ဘယ်လို ဖြန့်ကြက်ရမလဲဆိုတာနဲ့ အစွန်းတွေကို ဘယ်လို စုစည်းရမလဲဆိုတာကို ပြသပေးခဲ့ပါတယ်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးကို မျက်တောင်ခတ်သွားစေလောက်တဲ့ တောက်ပတဲ့ အလင်းပွင့်လေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလာပါတယ်။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ ဖျော့တော့တဲ့ ရွှေရောင် မျက်နှာပြင်တစ်ခုက သူမရဲ့လက်ဖဝါးတွေပေါ်မှာ တည်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။
“အဲ့ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ။”
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး လွှတ်ချလိုက်သည်။
အလင်းတန်းက အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အကာအကွယ်လေး ပျက်စီးသွားပြီး ကျောက်တုံးက သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်ကို ကျလာခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့ အော်ရီလီယာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲ့ဒါကို ခံစားလိုက်ရတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။ အကာအကွယ်တစ်ခုဆိုတာ သူ့ဆီ ရောက်လာသမျှကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်လေ။”
“နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားလို့ ရမလား။”
ကျွန်တော်တို့ နေရာချင်း လဲလိုက်ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျောက်တုံးကို နည်းနည်းလေး ပိုနိမ့်တဲ့နေရာကနေ လွှတ်ချလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ အလင်းတန်းက အဲ့ဒါကို တစ်ချက်ကလေး ဖမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်ပေါ့။
သူမ ပြုံးလာပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကျောက်တုံးကို ကြည့်ဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော့် ဖိနပ်ဘေးမှာ လာကျသွားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး မရပ်ချင်သေးခင်မှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ သတိထားမိနေတာကို မြင်သွားသည်။
“ရှင်တို့က သတိရှိနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း ကျင့်ရပါမယ်။ ဒါတွေက အစစ်အမှန် စွမ်းအားတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေရာက အဲ့ဒါတွေကို ခံစားမိဖို့ ကူညီပေးနေတာ ဖြစ်လို့ပါ။”
“ဒါဆို မနက်ကျရင်တော့ ကျွန်တော် ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူးပေါ့” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ပိုပြီး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။”
အက်ဗလင်က လေ့ကျင့်တဲ့ ကျောက်တုံးကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ လှည့်ပတ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နှစ်ရက်ခြား တစ်ခါ လာလို့ရမလဲ။”
“အနားယူချိန်တွေ ရတဲ့အခါ ကျင့်စဉ်တိုလေးတွေ လုပ်ပေါ့။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ စပြီး ငါ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ထိန်းပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော် တံခါးတန်း ကျော်လွန်က ပန်းခြံလေးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အစွန်းတွေဘက်မှာ နည်းနည်းလေး မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါပြီ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ငါ ပိုပြီး သန်မာလာပါပြီ၊ ယူရီယာ။ အဲ့ဒါက ဘာတွေလုပ်လို့ရလဲဆိုတာကို ငါ ဆက်ပြီး သင်ယူနေဆဲပါ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်တော့ ရပ်ရမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပေါ့။”
သူမရဲ့ အပြုံးက ပြန်ပေါ်လာသည်။
“ပြောပြမှာပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင်မှာ သူမက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ပြင်ဝင်းထဲမှာ အတူတူ ရပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကာရယ် နိုးလာခဲ့ပြီး အိပ်မက်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်လည်မှာ ပြေလျော့သွားပါတော့တယ်။
မနက်ခင်းမှာတော့ ဒုတိယ ကျောက်တုံးကို လေထဲမှာ ဆက်မထားနိုင်တော့ပါဘူး။
အက်ဗလင်ကတော့ ဒါကို သက်သာရာရစရာတစ်ခုလို့ မြင်နေပုံ ရပါတယ်။
သူမရဲ့ အကာအကွယ်က ဆက်တည်ရှိနေဦးမလား မသေချာတော့တဲ့ ရွှေရောင်အရောင်ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့က ရှေးဟောင်းလေ့ကျင့်ရေး ခန်းမဘေးက အခန်းငယ်လေးထဲမှာ လေ့ကျင့်ကြသည်။
ကလေးတွေကတော့ ဟယ်လီနာနဲ့အတူ ရှိနေကြပါတယ်။
သင်ခန်းစာကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပြနေတုန်းမှာ အယ်လစ္စတားက တံခါးဝကနေ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျောက်တုံးအောက်က စွမ်းအားကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပြုပြင်ခဲ့ရလဲဆိုတာကို ပြောပြနေတုန်းမှာ သူက သေချာ နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
“ကိုက်ညီသားပဲ” လို့ သူက ပြောသည်။
“ဘာနဲ့လဲ။”
“ခင်ဗျား ဘာတစ်ခုခုကို ကိုင်ထားတုန်းမှာ ကျွန်မ တစ်ခုခု မေးလိုက်ရင် ရှင်လုပ်တဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးနဲ့လေ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူကလည်း ပြန်ကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အီလျန်က ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အကာအကွယ်လေးကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ပါတယ်။
“ငါ့ကို ထပ်ပြပါဦး။”
အက်ဗလင်လည်း ပြန်လုပ်ပြခဲ့သည်။
တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အခါ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။
အီလျန်က အတွေးနက်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဇလုံနဲ့ ဆက်ပြီး လုပ်ကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော့်ဇနီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဆရာမ တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာက ပထမဆရာမ ပေးတဲ့ တာဝန်တွေကိုတော့ လျော့ကျမသွားစေခဲ့ပါဘူး။
၂ ရက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အော်ဆယ်လ်က မြင်ကွင်းအပေါက်ငယ်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။
ဘရန်က အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။
သူက ရှေးဟောင်းစစ်ဆေးရေး တုတ်ချောင်းတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ တာဝန်ခံရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အချက်တွေကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့ကာ ခံတပ်မှူးက ဆက်လုပ်လို့ရပြီဆိုတာကို ယုံကြည်လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အဖြေတွေကို ပို့ပေးခဲ့ပါပြီ။
တမ်ဆင်က ကွန်ဆိုးလ်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
အီလီနော်က ပုံစံကြမ်းကို ကိုင်ထားသည်။
အယ်လ်ဒရင်က တိုင်းတာရေးဘောင်ကို အဆင်သင့် လုပ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ကျောက်တုံးပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်ပြီး ခံတပ်မှူး တောင်းဆိုတဲ့ မှော်စွမ်းအားကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီပမာဏလောက်ပါပဲ။
မျောနေတဲ့ ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလာသည်။
လက်ဖဝါးအောက်က ရှေးဟောင်း လမ်းကြောင်းတွေ နွေးထွေးလာခဲ့ပါတယ်။
တံခါးတိုင်တွေကြားမှာ အစင်းကြောင်း ကျဉ်းကျဉ်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ပိုပြီး ကျယ်လာခဲ့ပါတယ်။
အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မတူညီတဲ့ အလင်းရောင်တွေပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့ခင်းဘက်ထက် ပိုဖျော့တော့ပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။
ဆားငန်တဲ့ ရေနံ့က ကျွန်တော်တို့ဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
သူက ထုံးဖြူသုတ်ထားတဲ့ နံရံတွေနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ရပ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ ဗီရိုကို မကြာသေးခင်ကမှ ရွှေ့ထားခဲ့လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လွတ်နေတဲ့ စတုဂံပုံစံ ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
တစ်ခဏလောက်တော့ သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ တမ်ဆင်ကို သူ မြင်သွားသည်။
သူ့ရဲ့ ပါးစပ် ဟသွားသည်။
သူမက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
“ဘရန်။”
သူက သူမပြောတာကို အခုထိ မကြားရသေးပါဘူး။
မြင်ကွင်းအပေါက်ငယ်လေးက တုန်ယင်နေသည်။
အဓမ္မ ပိုကျယ်အောင် တွန်းဖွင့်ချင်စိတ်တွေ ကျွန်တော့်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို မလုပ်ဘဲ သူမပေးထားတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ ဆက်ထိန်းထားလိုက်ပါတယ်။
ခံတပ်မှူးက ကျွန်တော့်လက်အောက်က ဟာတစ်ခုခုကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
အသံတွေက ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ခေါင်းလောင်းသံ။
ပင်လယ်ငှက်သံ။
“တမ်ဆင်?” လို့ ပြောတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အင်းလေ၊ မင်းက လူကြောင်လေးပါ။ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ။”
သူက သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး တည်တည်ကြည်ကြည် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့က အပေါက်ငယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ ဆက်ထားလိုက်ကြသည်။
မြင်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ကျယ်တယ်။
စကားပြောလို့ရလောက်တဲ့အထိ ကျယ်ပါတယ်။
ဘရန်က စစ်ဆေးရေး တုတ်ချောင်းတွေကို နေရာချနေတုန်းမှာ အယ်လ်ဒရင်နဲ့ အီလီနော်တို့က သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးမြန်းကြသည်။
အီလီနော် စိုးရိမ်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ စံချိန်စံညွှန်း အပိုင်းအခြားက နိမ့်ကျသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ မကူးခင်မှာ တစ်ဖက်ကို မြှောက်တင်ပြီး အောက်ခံကို သေချာ ပြုပြင်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။
ဘရန်က နားထောင်နေသည်။
ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ခါးပတ်မှာ ပန်းရန်တူကို ထိုးထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အရှေ့ကို တိုးထွက်လာပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အီလီနော်ကို စစ်ဆေးသည်။
အီလီနော်ကလည်း သူမကို ပြန်စစ်ဆေးသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာတင် သူတို့နှစ်ယောက် အကျိုးရှိရှိနဲ့ ငြင်းခုံနေကြပါတော့တယ်။
တမ်ဆင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားချက်ပေးတဲ့ အသံတွေကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းကြားထဲကို သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းထည့်လိုက်သည်။
ဘရန်ရဲ့ ကျော်လွန်တဲ့နေရာမှာတော့ ဆိပ်ကမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို မြင်ရတဲ့ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
ကောင်းကင်ယံမှာ ရွက်တိုင်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်။
ရေပြင်ပေါ်မှာ နေရောင်ခြည်တွေ ထွန်းလင်းတောက်ပနေပါတယ်။
“ဟောဒီမှာလေ” လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပင်လယ်ကို ကျွန်တော် မြင်တွေ့လိုက်ရပါပြီ။
ချိတ်ဆက်မှု မတင်းမာလာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ အပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ကြပါတယ်။
ဆားငန်တဲ့ အနံ့ကတော့ ဆက်ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
တမ်ဆင်က သူမ အခုထိ မပေးရသေးတဲ့ စာကို ကိုင်ရင်းနဲ့ ဗီရိုလွတ်နေတဲ့ တံခါးဝရှေ့မှာ ခဏလောက် ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
အီလီနော်က ပြုပြင်ရေး ပုံစံကြမ်းကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်နေနှင့်ပါပြီ။
မေရီကတော့ နောက်ထပ် သဘောတူထားတဲ့ အချိန်ကို ရေးမှတ်နေသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးပေါ်ကနေ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်သည်။
လက်တွေက နွေးထွေးနေသည်။
ပင်ပန်းနေပေမဲ့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အဲ့ဒါတွေကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အထောက်အကူ ဖြစ်ရဲ့လား။”
တွန်းထုတ်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ အချိန်လေးကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဖြစ်ပါတယ်။”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ တံခါးဘက်ကို ပြန်လှည့်သွားခဲ့ပါတယ်။
လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပြုပြင်စရာတွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်။ ကမ်းစပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးရမယ့်ဟာတွေလည်း ရှိဦးမှာပါ။ တမ်ဆင်လည်း သူမရဲ့အစ်ကိုဆီကို စာကို နောက်ဆုံးတော့ ပေးနိုင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲ့ဒီညမှာတော့ ဆာလောင်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးရမှာဖြစ်ပြီး တက်ရောက်ဖို့ ကတိပေးထားတဲ့ ညစာစားပွဲလည်း ရှိနေပါတယ်။
ပြီးတော့ မကြာခင်မှာ အော်ရီလီယာမှာ ခွန်အားတွေ ရှိလာပြီး ကျွန်တော်တို့လည်း အနားယူချိန်တွေ ရတဲ့အခါ နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိလာပါလိမ့်မယ်။
အဲ့ဒီအရာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်စောင့်စားနေမိပါတော့တယ်။