အခန်း (၉၇) - ကမ်းရိုးတန်းမှ ခေါင်းသံတစ်ချက်
ဘရပ်သာ စီအယ်လ်၏ စာရင်းတွင် လူနာ ၁၆ ဦး၏ အမည်များ ပါဝင်သည်။
နာမည်တစ်ခုချင်းစီ၏ ဘေးတွင် ခရီးသွားလာရေးအတွက် လိုအပ်မည့် အရာများကို သူ ရေးမှတ်ထားခဲ့သည်။
မိုးကာပါသော ထိုင်ခုံတစ်ခုံ။
လှဲလျောင်းရန် နေရာတစ်ခု။
လမ်းတစ်ဝက် ရပ်နားချိန်များတွင် ကူညီပေးမည့်သူ။
စာရင်းအောက်ဆုံးတွင်မူ စာလုံးပိုသေးသေးဖြင့် သူ့နာမည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။
မည်သည့် အထူးတလည် တောင်းဆိုချက်မှ မရှိပါ။
ဘီထရစ်က သူ့နာမည်ဘေးတွင် လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။
“ဒီလိုရေးထားတယ်ဆိုကတည်းက သူ သွားလေရာမှာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့ ငါတို့မှာ အလုပ်ပိုမိပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
ထိုလူများကို စတုန်းဖอร์ดသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ရက်ပေါင်း ကိုးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
လှည်းများ မရောက်လာမီ စာများ အရင်ရောက်လာခဲ့သည်။ တည်းခိုရန် နေရာချထားရေး ကိစ္စများ၊ လူနာတစ်ဦးအနေဖြင့် အင်းစခန်းကြားရှိ ခရီးကြမ်းကို နိုင်နင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်း ရှိ မရှိ စသည်တို့နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။
စီအယ်လ်ကမူ ထိုလူနာမ အမျိုးသမီး ခရီးဆက်နိုင်မည်ဟု အပြင်းအထန် ဆိုသည်။
ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သော အာဝင်ကမူ သူ အဘယ်ကြောင့် မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရှင်းပြထားသည့် စာသုံးကြောင်းကို ပြန်လည် ပို့စ်ပေးခဲ့သည်။
ခရီးစဉ်တွင် ရပ်နားရန် နေရာတစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုစရိတ်ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ကိုးရက်မြောက်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အီလီဇာက သူတို့ တံခါးဝတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးပို့လာသည်။
ထိုသတင်း ရောက်လာချိန်တွင် ဆိုရန်သည် ကျွန်ုပ်အနားတွင် ရှိနေသည်။
သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရကာ ထိုင်ခုံမှ အရှိန်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ရာ နံရံနှင့် ညှိမိသွားသည်။
ထို့နောက် သူ အနည်းငယ် ရှက်သွားဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
“သွားတော့လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
သူလည်း ထွက်သွားလေတော့သည်။
စီအယ်လ်က သူ့ထက် အသက်ကြီးပုံရသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို တွဲကူလျက် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ့မှာ ပခုံးကျယ်ကျယ်၊ နားထင်စပ်တွင် ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီး အရောင်ကွဲနေသော အပ်ချည်နှစ်မျိုးဖြင့် ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသည့် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အမျိုးသမီးကြီးက သူ့လက်မောင်းကို မှီတွယ်ထားသည်။
“ငါ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောသားပဲဟာ”
“ကျွန်တော်လည်း ယုံပါတယ်”
“ဒါဆို ဒီလောက်ထိ လမ်းညွှန်ကြပ်မတ်နေတာ ရပ်လိုက်တော့”
“ဒီမှာ လှေကားထစ် ရှိလို့ပါ”
“ငါ့မျက်စိနဲ့ ငါ မြင်ပါတယ်”
ဆိုရန်က စင်္ကြံအစွန်းတွင် သူတို့ကို သွားရောက် ကြိုဆိုသည်။
စီအယ်လ် ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏတာမျှ နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်ကြပေ။
ထို့နောက် အမျိုးသမီးကြီးက သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကဲ၊ အရင်ဆုံး ငါ့ကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းစမ်းပါဦး”
ထိုစကားက သူတို့ကို တောင့်တင်းနေစေခဲ့သည့် တင်းမာမှုကို ပြေလျော့သွားစေခဲ့သည်။
ဆိုရန်က သူမကို ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်စေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။
စီအယ်လ်က ဆိုရန်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။
ဆိုရန်၏ လက်တစ်ဖက်က ခေါက်ထားသော စောင်တစ်ထည်ကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး အနေအထားမှာ အနည်းငယ် အကြောတင်းနေသလို ရှိလှသည်။
နောက်ထပ် ခရီးသည်များ ဝင်လာစဉ် ကျွန်ုပ်က ဘေးဖယ်ပေးလိုက်သည်။
တံခါးဝအနီးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသူများအတွက် နေရာလွတ် လုံလုံလောက်လောက် ရှိပေသည်။
သို့သော် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများလည်း ရှိနေသည်။
ဆေးရုံခန်းဆီသို့ လူသစ်များထဲမှ ခုနစ်ဦး ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ကျန်ရှိသူများမှာမူ ဟယ်လီနာက သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ သို့မဟုတ် အဖော်များနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အခန်းများဆီသို့ သွားကြသည်။
စီအယ်လ်က ထိုသူအားလုံး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ကြိုးစားနေသည်။
နက်ဆာက တတိယမြောက် အခန်းဝအပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
“ရှင် စားပြီးပြီလား”
“အင်း၊ စားပြီးပြီ”
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
သူ စဉ်းစားနေမိသည်။
അര്ဝင် (Arwen) က သူ့နောက်မှ ပေါ်လာသည်။
“မနေ့က”
စီအယ်လ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမူနက်က မုန့်ကျွေးတာလေ”
“မင်းက မာရစ်ကို ပေးလိုက်တာလေ”
“သူ စားချင်လို့ပါ”
နက်ဆာက သူ့လက်စွבကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“မီးဖိုချောင်ထဲ လိုက်ခဲ့”
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို သဘောကျစပြုလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟင်းရည်ပူပူနှင့် ထူထဲသော ပေါင်မုန့်ချပ်များကို ရှေ့တွင်ချကာ ထိုင်နေကြသည်။
စီအယ်လ်က ပထမဆုံး ပေါင်မုန့်ချပ်ကို ကျွန်ုပ်အား စကားပြောရမည်မှန်း မသတိရမီပင် ကိုက်စားပစ်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး… ကျွန်တော် အရှင့်ကို —”
“အရင်ဆုံး အဲ့ဒါလေးကို အရင် စားပြီးလိုက်ပါ”
သူက လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။
ဆိုရန်က သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်နေသည်။
စီအယ်လ်၏ ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းရည်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်သွားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်က ခရီးသွားလာရေး အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူက အင်းစခန်းများအကြောင်း၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေနှင့် လဲလှယ်ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည့် လှည်းဘီးတစ်ဘီးအကြောင်းတို့ကို ပြောပြသည်။
သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည့် နေအိမ်အကြောင်း မမေးမချင်း သူက သက်တောင့်သက်သာပင် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
သူ့ဇွန်းကိုင်ထားသည့် လက်များ တန့်သွားသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အခန်းတစ်ခန်း ပေးထားပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“គ្រែတစ်လုံးရယ်၊ တောင်းဆိုရင် စာအုပ်တွေရယ်၊ အချိန်မှန် အစားအစာတွေရယ်ပေါ့”
သူက မီးဖိုချောင် တံခါးဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိတဲ့အချိန်ကျရင် လမ်းလျှောက်ထွက်လို့ရတဲ့ ဝင်းရင်ပြင်တစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်”
ဆိုရန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမှ သူတို့က ခင်ဗျားကို လူတွေနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးတာလဲ”
“ကြာတာပေါ့ဗျာ”
စီအယ်လ်က ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“ဆေးရုံခန်းက လူနာတွေအတွက် ခေါင်းလောင်းထိုးသံကို ကျွန်တော် အမြဲကြားနေရတယ်။ နေအိမ်က အဲ့ဒီနားနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ”
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဝင်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကြသည်။
“ဘယ်လူနာတွေက စောင့်ဆိုင်းနေရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေရတယ်”
စားသောက်ပြီးနောက် စီအယ်လ်က ဘုရားကျောင်းကို လိုက်ပြရန် တောင်းဆိုလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝင်းရင်ပြင်ကို ဖြတ်၍ အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူက အဝင်ဝအထက်ရှိ ကျောက်စာအသစ်ကို သေချာလေ့လာပြီးနောက် ပွင့်နေသည့် တံခါးဝဆီသို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“သူ့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရန် ပြောပြဖူးတယ်”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ သူ့ကို ကောင်းချီးပေးခဲ့တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
စီအယ်လ်က သူ့လက်ဝါးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဝမ်းသာပါတယ်”
သူ့လေသံမှာ စစ်မှန်လှသည်။
ထို့နောက် သူက “ကျွန်တော်သာဆိုရင် သူ့ကို ဘာပြောရမှန်း တောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆက်ပြောသည်။
“အဲ့ဒီလို စဉ်းစားနေကြတာတွေကတော့ အတော်များများ ရှိပုံရပါတယ်”
သူ့ထံမှ အပြုံးအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူက အပြင်ဘက်တွင်ပင် ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို အထဲဝင်ရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။
ခဏကြာတော့ သူက ဆေးရုံခန်းဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
“ကျန်တဲ့သူတွေ အိပ်စက်နေတဲ့ နေရာကို သွားကြည့်လို့ ရမလား”
“ရတာပေါ့”
သူက ကျွန်ုပ်ဘေးမှ လိုက်ပါလာရင်း တစ်ချက်သာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် အက်ဗလင်က သူ အခြေကျသွားပြီလားဟု မေးမြန်းလာသည်။
“သူ အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
“သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ရက်သတ္တပတ်တွေက တော်တော် ခက်ခဲခဲ့တာကိုး”
“သိပ်သိတာပေါ့”
သူမက ကာရိုလိုင်းကို ခေါက်ထားသော စောင်ပေါ်တွင် လှဲစေလျက် ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးမှာ ခြေထောက်နားရှိ အထည်စများကို ကန်ကျောက်ကစားခြင်းဖြင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားလေပြီ။
ဂါရစ်ကမူ ကျွန်ုပ်လက်ထဲမှနေ၍ အကဲခတ်နေသည်။
သမီးလေး ကစားလို့ ပြီးသွားသည်နှင့် ထိုစောင်ကို သူ ဆက်သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေပုံရပေသည်။
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လာသည်။
“သူ ဆက်နေမှာလား”
“သူ ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး”
“ကောင်းသားပဲ”
ကျွန်ုပ် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
“အိပ်ရေးဝဝ အိပ်ပြီးမှ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသင့်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် သမီးလေး၏ ကန်ကျောက်နေမှုကို ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က “ကျွန်မ မကြာခင် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို သွားချင်တယ်” ဟု ပြောလာသည်။
“ဆေးခြယ်ဖို့အတွက်လား”
“အဲဒါကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။ ပြီးတော့ အမေက ကလေးအဝတ်စတွေနဲ့ ထပ်ပြီး အပြည့်ဖြည့်ထားတဲ့ ဗီရိုမရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ”
“အဲဒီမှာလည်း အမေ လုပ်ထားပြီးလောက်ရောပေါ့”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က ဤအချက်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားစစ်ဆေးကြတာပေါ့”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အော်ဆဲလ် (Orselle) မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက သာမန် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါက မေရီ ပထမဆုံး ပြောပြသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်ကတော့ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိရန် သူမအနေဖြင့် တစ်လနီးပါးမျှ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်ဟူ၏။
ကျွန်ုပ် ဖတ်လက်စ အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်သည်။
“ကမ်းရိုးတန်းဘက်ကနေ လာတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သူက ကုန်သည်တစ်ယောက်လား”
“သူ့ကိုယ်သူ တော်ဝင်ဆိပ်ခံတံတားကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူလို့ ပြောပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
မေရီက လက်တစ်ဖက်ကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
“သူ အခု စားသောက်နေပါတယ်။ အရှင့်အနေနဲ့ အဝတ်အစား သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ရပါသေးတယ်”
ကျွန်ုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ တরাসတည်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒူးဆစ်တစ်ဖက်တွင် ရွှံ့များ ပေကျံနေသည်။
“သူက အဝတ်အထည် အသေးစိတ်ကို တကယ် စစ်ဆေးတတ်တဲ့သူလား”
“ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ စစ်ဆေးတတ်တယ်”
သူမ၏ နာမည်မှာ ကပ္ပတိန် တမ်ဆင် ရယ်လ် (Tamsin Rell) ဖြစ်သည်။
သူမတွင် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေသော အသားအရေ၊ ဇက်ကြောတွင် စုစည်းချည်နှောင်ထားသော ဆံပင်မည်းမည်းများနှင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အလယ်မှ ဖြတ်သွားသည့် အမာရွတ်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်။
သူ့ကုတ်အင်္ကျီမှာ အရည်အသွေးကောင်းသော သိုးမွှေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လက်စွပ်များမှာ ပွန်းပဲ့တောက်ပြောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်လာစဉ် သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုအကြည့်မျိုးကို ကောင်းကောင်း သိသည်။
ဂိတ်တံခါးဝမှနေ၍ မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှကို ကျောတွင်လွယ်ကာ ဝင်လာကြသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလားတူ အကြည့်မျိုးကို ကျွန်ုပ် မြင်ဖူးပေသည်။
မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မပြုရသေးမီကပင် အသိအမှတ်ပြုခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချက်ချင်း မယုံကြည်ဝံ့သေးဘဲ စိုးရိမ်စိတ် လွှမ်းနေသည့် ပုံစံမျိုးတည်း။
“အရှင်မင်းကြီး…”
“ကပ္ပတိန် ရယ်လ်…”
သူမက အက်ဗလင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ ထိုင်သည့်အခါ သူမလည်း လိုက်ထိုင်သည်။
မေရီက သူမ၏ ပုံမှန်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စနဲ့ ဂရေးကိပ်ဆီ ရောက်လာတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
တမ်ဆင်က သားရေဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဆိပ်ခံတံတား ခေါင်းလောင်းက ထမြည်လာလို့ပါ”
သားရေထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည့်အခါ ကြေးပြားတစ်ချပ် ပေါ်လာသည်။
ဆားငန်ရေကြောင့် အနားသတ်များ ညိုမည်းနေသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် သရဖူပုံစံကို ထွင်းထုထားပြီး အောက်ဘက်တွင် အတိမ်အနက်ရှိသော အစင်းကြောင်း သုံးခု ပါရှိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် နံရံပေါ်ရှိ ကတ်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးဆီသို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အလင်းရောင် ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။
“အော်ဆဲလ် တော်ဝင်ဆိပ်ခံတံတား။ လက်ခံရယူပိုင်ခွင့် အခွင့်အာဏာ ကြေးပြား”
တမ်ဆင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
သူမ၏ လက်မှာ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အင်း…” ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
“ဒါက ကတ်စတယ်လန်ပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သူက စကားပြောနိုင်သေးတာလား”
“ပြောနိုင်တာပေါ့”
သူမက နံရံပေါ်ရှိ ကြေးပြားကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက သူ ပြောနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောဖူးတယ်”
ကတ်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
“မင်းရဲ့ အဘိုးက ဘယ်သူလဲ”
“ဒါရန် ရယ်လ် (Derren Rell) ပါ။ သူ့အမေက သူ့ရှေ့မှာ ဆိပ်ခံတံတားကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်တော့် စာရင်းဇယားတွေထဲမှာ စောင့်ရှောက်သူ မီရက်သ် ရယ်လ် (Mereth Rell) ရဲ့ မှတ်တမ်း ရှိပါတယ်” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ပြောသည်။
တမ်ဆင်က သူမ၏ အကြည့်များကို ကြေးပြားပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူ့လက်မက သရဖူပုံစံပေါ်တွင် ပွတ်သပ်သွားသည်။
“အဲဒါ သူပါပဲ”
လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က မနက်လင်းအားကြီးချိန်တွင် ခေါင်းလောင်း ထမြည်ခဲ့သည်။
ကြိုးကို ဆွဲသူ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါ။
သော့ခတ်ထားသော ကြိုဆိုရေးအခန်းထဲသို့ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ခေါင်းလောင်းသံမှာ သုံးကြိမ်တိုင် တီးခတ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂိတ်တံခါးအထက်ရှိ သရဖူက တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ” ဟု ကတ်စတယ်လန်က မေးသည်။
“နေထွက်တဲ့အထိပါပဲ”
“တခြား အမှတ်အသားတွေရော လင်းထိန်လာသေးလား”
“ဘယ်ဘက် တိုင်မှာ နှစ်ခု၊ ကြမ်းပြင်မှာ တစ်ခု လင်းလာပါတယ်”
တမ်ဆင် ဖော်ပြနေစဉ် မေရီက ပုံစံချ ပုံဆွဲစပြုလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးဝင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အော်ဆဲလ်အကြောင်းကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင် ဂရေးကိပ်၏ ကမ်းရိုးတန်း အဆက်အသွယ်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားခဲ့သည်။
သို့သော် တည်ရှိဆဲ မြေပုံပေါ်မှ အမည်တစ်ခုတည်းကသာလျှင် အလုပ်လုပ်နိုင်သော ဦးတည်ရာကိုဖြစ်စေ၊ ခရီးသည်များကို စိတ်ချယုံကြည်စွာ ကြိုဆိုမည့်သူကိုဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်တို့အား မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းတို့က အဲဒါကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားတုန်းပဲလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တတ်နိုင်သလောက်တော့ ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါတယ်”
“ဒီလောက်ကြာအောင်ကြီးများလား”
တမ်ဆင်က အနည်းငယ် အံ့သြဟန်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။
“ဒါက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆိပ်ခံတံတားပဲလေ”
ရှေးဟောင်း ကြိုဆိုရေး ရင်ပြင်သည် အော်ဆဲလ်၏ အတွင်းဘက် သင်္ဘောဆိပ်အထက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
ဂိတ်တံခါးကိုယ်တိုင်ကတော့ မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
အမိုးကို နှစ်ကြိမ်တိုင် ပြန်လည် မွမ်းမံထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ဘေးရှိ ဂိုဒေါင်တွင် ရွက်သင်္ဘောအထည်များ၊ ကြိုးများနှင့် ဆောင်းရာသီ ရိက္ခာများ သိုလှောင်ထားသည်။
တမ်ဆင်၏ မိသားစုသည် ထိုကြေးပြား၊ ကြိုဆိုရေးအခန်းနှင့် ယခုခေတ်တွင် မည်သူမျှ မလုပ်ဆောင်ဖူးတော့သည့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ဖော်ပြထားသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေက အဝင်ခေါ်ဆိုသံတွေကို ကျက်မှတ်ခိုင်းခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မင်း အဲဒါကို သုံးရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့လား”
“မထင်ပါဘူး”
“မင်းအဖေရော ထင်လို့လား”
“သူကတော့ ကျွန်မကို ကျက်ခိုင်းတာပဲ”
သူမက ကတ်စတယ်လန်ဘက်သို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“သူ တကယ် မျှော်လင့်ခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပါ”
ကျွန်ုပ်သည် သရဖူငယ်၏ အောက်တွင် ထွင်းထုထားသော အစင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက်ပိုင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ မြို့တော်ကောင်စီဆီ သတင်းပို့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဆိပ်ခံတံတား စောင့်ရှောက်သူတွေဆီကိုလည်း ပို့ခဲ့တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ဂရေးကိပ်အကြောင်း သတင်းကို ယူလာပြီးသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောသားတွေကတော့ အမျိုးမျိုးသော သတင်းတွေကို ယူလာတတ်ကြတာချည်းပါပဲ”
“ဘာတွေလဲ…”
“တောင်ကို ပျံသန်းကျော်ဖြတ်ပြီး ရဲတိုက်တစ်ခုကို သယ်လာတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးတဲ့လေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရှင် တကယ် လုပ်ခဲ့တာလား”
“ဒီတလောတော့ မလုပ်ရသေးပါဘူး”
တမ်ဆင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်အပိုင်းက အမှန်တရားလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ သိချင်နေခဲ့တာပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာရသည်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက စောင့်ရှောက်သူမို့လို့ပါပဲ”
“မင်း တခြားလူတစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်လို့ ရသားပဲ”
“လွှတ်လို့တော့ ရတာပေါ့”
သူမက အော်ဆဲလ် မြို့တော်ကောင်စီ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော စာတစ်စောင်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“မြို့တော်က ကျွန်မကို လာပြီး အရှင်တို့က ဒီမြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစွယ်နေတာလားဆိုတာကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
ကျွန်ုပ် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော စကားလုံးများ ပါရှိသည်။
အလယ်ပိုင်းတွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပေ။
အော်ဆဲလ်သည် မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် ၎င်းတို့၏ ဆိပ်ကမ်းကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ရေကာတာအတွက် ကိုယ်တိုင် ငွေကြေးစိုက်ထုတ်ခဲ့ကြ고၊ သေဆုံးသူများကို မြှုပ်နှံခဲ့ကြ으며၊ အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ အကောက်ခွန်ရုံးကို မြို့သူမြို့သားများထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားတတ်ကြသော အုပ်စိုးရှင်အချို့၏ လက်ထက်ကိုလည်း အသက်ရှင် ရပ်တည် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြဖူးသည်။
အောက်ဆုံးတွင် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသူ ခြောက်ဦး၏ လက်ရေးအမျိုးမျိုး ပါရှိသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုစာကို အက်ဗလင်ထံ ကူးပြောင်းပေးလိုက်သည်။
တမ်ဆင်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ရိုးရိုးသားသားပဲ မေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“မင်း အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာ ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ထပ်မေးပါရစေ။ အဲဒီ ဂိတ်တံခါးကို ပြန်ဖွင့်တယ်ဆိုတာက မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်ုပ်တို့တွေ ဂရေးကိပ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်များကို ဆက်လက် တုံ့ပြန်နေသည်။
“အဲဒါကို စာနဲ့ ရေးမှတ်ထားပေးစေချင်ပါတယ်”
မေရီက စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ရောက်နေတာက သင့်တော်တဲ့ နေရာပါပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံးကို အော်ဆဲလ်အကြောင်း ဆွေးနွေးမှုဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
ငါးဖမ်းဆိပ်ကမ်းတစ်ခု။
သင်္ဘောကျင်း နှစ်ခု။
မြစ်ဆိပ်ငယ်များသို့ မသွားရောက်နိုင်သော ကုန်သွယ်သင်္ဘောကြီးများအတွက် လုံလောက်သော အမိုးအကာပါရှိသည့် ကျောက်ချရပ်နားရာ နေရာတစ်ခု။
ဆားများ ထိုလမ်းကြောင်းမှတဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
ထို့အတူ သစ်သားများ၊ သိုးမွှေးများ၊ ဆီမီးဆီများနှင့် ရာသီဥတု ခွင့်ပြုပါက ကောက်ပဲသီးနှံများလည်း ပါဝင်သည်။
ထိုမြို့အတွက် အတွင်းပိုင်းသို့ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လမ်းကြောင်း လိုအပ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ပင်လယ်ရေကြောင်းမှတဆင့် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိလာမည့် အရာများ လိုအပ်နေသည်။
သို့သော် တမ်ဆင်က အခွင့်အလမ်းတစ်ခုတည်းကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ တည်ဆောက်မည့် မည်သည့်အရာမဆို၏ ဘေးတွင် အတူတကွ နေထိုင်ကြရမည့်သူများ၏ မေးခွန်းများကိုပါ သူမ တင်ပြလာခဲ့သည်။
ရောက်ရှိလာမည့် ကုန်စည်များကို ဘယ်နေရာမှာ သိုလှောင်မှာလဲ။
ဘယ်သူက စစ်ဆေးမှာလဲ။
ဂိတ်တံခါးကို နှစ်ဖက်စလုံးက ပိတ်ပစ်လို့ ရမလား။
ပြုပြင်စရိတ်တွေကို ဘယ်သူက ကျခံမှာလဲ။
ဂါရစ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရောက်လာပြီး သူ ကိုယ်တိုင်လည်း မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းလေသည်။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ တမ်ဆင်၏ မျက်နှာထားမှာ ပရိဘောဂပစ္စည်းများက သစ္စာခံရန် တောင်းဆိုတော့မည့်ပုံစံမျိုး ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဂိုဒေါင်နေရာချထားရေးကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ကတ်စတယ်လန်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလာသည်။
“အခွင့်အာဏာ ကြေးပြားကနေ ဆက်သွယ်ရေး ကြိုးပမ်းလို့ ရပါတယ်”
အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နံရံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အော်ဆဲလ်ကိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သက်ဆိုင်ရာ စခန်းကလည်း စွမ်းအင် ချိတ်ဆက်မှု ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံးပေါ့”
တမ်ဆင် ရှေ့သို့ တိုးထိုင်လိုက်သည်။
“ဆက်သွယ်တာလား”
“ကန့်သတ်ထားတဲ့ အချက်ပြမှုပါပဲ။ ခရီးလမ်းကြောင်းကိုတော့ ဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူတို့ဘက်က တုံ့ပြန်နိုင်မလား”
“ကြိုဆိုရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုက်နာမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူမက ကြေးပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အဲဒါကို သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မြင့်တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်ကို သယ်သွားရမလဲ”
“ဂိတ်တံခါး ထိန်းချုပ်ရေး အခန်းကိုပါ”
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ သွားကြသည်။
မေရီက ကူးယူထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်း စာရွက်ကို ယူလာခဲ့သည်။
တမ်ဆင်က ကြေးပြားကို သူမကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိန်းချုပ်ရေး အခန်းထဲတွင် ကတ်စတယ်လန်က မူလ კონဆို၏ ဘေးရှိ ကျဉ်းမြောင်းသောနေရာလေးတစ်ခုဆီသို့ သူမအား လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။
ကျွန်ုပ်အတွက်မူ ၎င်းကို အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုဟုသာ အမြဲထင်မှတ်နေခဲ့မိသည်။
ယခုမူ ထိုယူဆချက်ကို ကျွန်ုပ် သံသယဝင်လာပါပြီ။
ကြေးပြားက အံဝင်ဂွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်။
ချောမွေ့စွာတော့ မဟုတ်ပေ။
တမ်ဆင်သည် အစွန်းတစ်ဖက်မှ ဆားနှင့် အညစ်အကြေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ရပြီးမှ နေရာတကျ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သရဖူအောက်တွင် အပြာရောင်မျဉ်းငယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူမ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်အောက်တွင် တုံ့ပြန်လာမည့် အဆောက်အအုံ၏ နိုးထလာမှုကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှေးဟောင်း လမ်းကြောင်းများ။
ကျွန်ုပ် မမွေးဖွားမီကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နေရာများဆီသို့ စွမ်းအင်အနည်းငယ် စီးဝင်လာသည်။
ကတ်စတယ်လန်က ပြောသည်။
“စောင့်ရှောက်သူ ရယ်လ်… သင့်လက်ကို ကြေးပြားပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါ”
သူမလည်း တင်လိုက်သည်။
“စခန်းအမည်နဲ့ သင့်ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ဖော်ပြပါ”
တမ်ဆင် တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။
လေနှင့် ရေကို ဆန့်ကျင်၍ အမိန့်ပေးနေသူတစ်ဦး၏ အသံမျိုး ဖြစ်လာသည်။
“အော်ဆဲလ် တော်ဝင်ဆိပ်ခံတံတား။ စောင့်ရှောက်သူ တမ်ဆင် ရယ်လ်၊ ကြိုဆိုရေး တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေသူ”
အပြာရောင်မျဉ်းလေး ပို၍ တောက်ပလာသည်။
“စောင့်ကြည့်မှုကို တောင်းဆိုပါ” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဆိုသည်။
သူမ ခဏတာ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ အဖေကို ပြန်သတိရနေသည်လားဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
“တော်ဝင် ဆိပ်ခံတံတား…” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “စောင့်ရှောက်သူက ခေါ်ဆိုနေပါတယ်။ စောင့်ကြည့်မှုကို တုံ့ပြန်ပေးပါ”
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အခန်းအပြင်ဘက် တစ်နေရာမှ အစောင့်တစ်ဦး စင်္ကြံအတိုင်း လျှောက်သွားနေသည်။
သူ့ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တမ်ဆင်၏ လက်အောက်ရှိ ကြေးပြားမှာ ပူနွေးနေဆဲပင်။
“ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“အချက်ပြမှုကို ပို့ပြီးပါပြီ” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ပြန်ဖြေသည်။ “တုံ့ပြန်မှုကတော့ လက်ခံရယူမယ့် စောင့်ရှောက်သူပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်”
တမ်ဆင်က သူမ၏လက်ကို နေရာတွင် ဆက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“သူ လှေတွေဆီဆင်းသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ”
မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။
သူမက အပြာရောင်မျဉ်းငယ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ လှေကားပေါ်ကနေ ကြားပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ပို၍ ကြာကြာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် နံရံအတွင်းဘက်မှ ခေါင်းလောင်းသံ ထမြည်လာသည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ချက်။
တမ်ဆင် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ဒုတိယအချက် ထပ်မြည်လာသည်။
ထို့နောက် တတိယအချက်။
သူမ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
ကတ်စတယ်လန်၏ မျက်လုံး တောက်ပလာသည်။
“အော်ဆဲလ် တော်ဝင်ဆိပ်ခံတံတားက အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”
မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာပေ။
ပင်လယ်ပြင်ကို မြင်တွေ့ရမည့် အပေါက်ငယ်မျှပင် ပွင့်မလာခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူမျှ မရောက်ဖူးသေးသော ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုမှ ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက်သာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တမ်ဆင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
သူမ နောက်ထပ် အသံများကို နားစွင့်နေသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခဏတာ ထင်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်ရည်စက်တစ်ခု ကြေးပြားပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော့်အစ်ကို…” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အပြာရောင်မျဉ်းငယ်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
အကွာအဝေးများစွာကို ကျော်လွန်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရှေးဟောင်းအခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် သူ့လက်ကို ကြေးပြားပေါ်တင်ကာ ရပ်နေလိမ့်မည်။
တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိရန် မိသားစု တာဝန်ဝတ္တရားကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သူ တစ်စုံတစ်ယောက်။
“တခြား ဘာတွေများ ထပ်ပို့လို့ ရသေးလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အသိအမှတ်ပြုခြင်းနဲ့ ထိန်းသိမ်းခြင်းပါပဲ” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဆိုသည်။ “စခန်းနှစ်ခုစလုံးကို အပြီးတိုင် စစ်ဆေးပြီးစီးတဲ့အထိပေါ့”
ကျွန်ုပ် တမ်ဆင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အချက်ပြမှုကို ပို့လိုက်ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုံ့ပြန်မှုက အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ် ကမ်းရိုးတန်းမြပုံကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့သွားခဲ့သည်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်နေကြသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် လာရပ်ကာ ကျွန်ုပ် လက်ဖြင့် ခြစ်ရာပြုလုပ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် ဒီပင်လယ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး မဟုတ်လား”
“အင်း…”
“အိမ်က ပင်လယ်ကို လွမ်းမိလား”
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားမိသည်။
ဆားငန်လေ။
ကျွန်ုပ်၏ ခြေမျက်စိကို ရစ်ပတ်နေသော ရေအေးအေးလေးများ။
ကျွန်ုပ် သူမကို ရေစိမ့်စိမ့်ဖြင့် ပက်မိသည်ဟုဆိုကာ ညည်းတွားနေတတ်ပြီး ကျွန်ုပ်အား ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ကြံစည်နေတတ်သည့် ကာရိုလိုင်း။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း လွမ်းတာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ကို ကျွန်ုပ်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“ဂိတ်တံခါး အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါကျရင်…” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ကျွန်မ သွားချင်တယ်”
“ဆိပ်ကမ်းကို သွားစစ်ဆေးဖို့လား”
“အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ရေပြင်နဲ့ မိုးကောင်းကင် ဆုံတဲ့နေရာကို ကျွန်မကို ပြပေးပါဦး”
ကျွန်ုပ် မြပုံဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။
ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းအထိ အော်ဆဲလ်ဆိုသည်မှာ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ၏ အစွန်းနားရှိ အမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုမူ စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းလောင်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစ်ကိုတစ်ဦး ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူတို့၏ ဟိုဘက်ဆီတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ မြင်တွေ့လိုနေသည့် ကမ်းခြေတစ်ခုလည်း ရှိနေပေပြီ။
“သွားကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မြေပုံကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ကြပြီး ကျွန်ုပ်တို့လည်း အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။