အခန်း (၉၃) - တံတားတစ်ဖက်ခြမ်း
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ကို အတိုက်ခံရချိန်မှာ အမွေးအတောင်တစ်ချောင်းကို လေထဲမှာ ဆက်ပြီး ပျံဝဲနေအောင် လုပ်ထားခိုင်းခဲ့သည်။
ဒီလိုသင်ကြားနည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းတွေ ရှိနေခဲ့သည်။
သူကတော့ ပထမဆုံးမေးခွန်းအတွက် ကျွန်တော့်ပုခုံးကို သစ်သားဓားနဲ့ ရိုက်ချရင်း ဖြေခဲ့သည်။
"မင်း အမွေးအတောင်ကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်"
"ခင်ဗျားပဲ အဲဒါကို ပျံဝဲနေအောင် လုပ်ခိုင်းထားလို့လေ"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံဖို့လည်း ငါပြောခဲ့တယ်"
မယ်လိုဒီက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘေးက နိမ့်တဲ့နံရံပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ပန်းသီးတစ်လုံး စားနေသည်။
အမွေးအတောင်က သူမဘက်ကို လွင့်စင်သွားသည်။
သူမက ဖမ်းယူလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ သေသွားပြန်ပြီ"
"ဒဏ်ရာပဲ ရတာပါ" လို့ အယ်လစ္စတားက ပြောသည်။
"ကျွန်မပြောတာ အမွေးအတောင်ကို ပြောတာပါ"
ကျွန်တော် ပုခုံးကို လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တို့အပေါ်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှာ ရာသီဥတုက နှင်းကျတော့မည့်ပုံစံဖြင့် မှိုင်းညို့လေးလံနေသည်။
နိုးလာကတည်းက ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ရာသီဥတုအခြေအနေကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေခဲ့သည်။ နံရံတွေအပြင်ဘက်က ဖိအားတစ်ရပ်။ လေထုထဲမှာ စုပုံလာနေတဲ့ စိုစွတ်မှု။
အမွေးအတောင်တစ်ချောင်းကို ငြိမ်နေအောင် ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူရမည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
လွယ်ကူိတာပေါ့။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ဓားနဲ့ လာမခုတ်မချင်းပေါ့လေ။
ကျွန်တို့ ထပ်ကြိုးစားကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အမွေးအတောင်ကို ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုအပြင်ဘက်မှာ ထားလိုက်ပြီး အယ်လစ္စတားရဲ့ ပုခုံးလှုပ်ရှားမှုကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုက အောက်ဘက်ကနေ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ဘေးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ချက်ကသာ နောက်ကို ဆုတ်မသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော့်နံရိုးကို ထိမှန်သွားမှာ သေချာသည်။
အမွေးအတောင်က ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်။
"နည်းနည်းလျှော့" သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် စွမ်းအားကို လျှော့ချလိုက်သည်။
သူ ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
ကျွန်တော် နောက်ကို ဆုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဓားကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ အရာရာတိုင်း ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတဲ့ စိတ်ကျေနပ်စရာ အခိုက်အတန့်လေးကို ခဏတာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဉ် လေပြင်းတစ်ချက် ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။
အမွေးအတောင်က နံရံကို ကျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မယ်လိုဒီက အဲဒါ ပျံသွားတာကို ငေးကြည့်နေသည်။
"အဲဒီကောင်လေးတော့ အသက်ရှင်သွားထင်တယ်"
အယ်လစ္စတားက သူ့ဓားကို အောက်ချလိုက်သည်။
"မင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲလေ"
ကျွန်တော် ဒူးကို လက်ထောက်ပြီး ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
"အဲဒါ သင်ခန်းစာတစ်ခုလား"
"တစ်ခုအပါအဝင်ပေါ့"
သူက ကျွန်တော် မော့ကြည့်လာသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
"မင်း အခုဆို ဘယ်အရာအတွက်မို့မို့ အင်အားပိုသုံးနိုင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ချိန်တည်းမှာ အလုပ်နှစ်ခု လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း အထောက်အကူ ဖြစ်လာမယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး"
နှင်းတွေ စတင် ကျလာသည်။
နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်က သူ့လက်စွပ်ပေါ်မှာ ကပ်နေသည်။
နောက်ထပ်တစ်ပွင့်ကလည်း ကျလာသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းလောက် ရောက်တဲ့အခါ ကျောက်စရစ်ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားခဲ့သည်။
ကလေးတွေက ဝင်းပြတင်းပေါက်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြပုံရပေမဲ့ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်လက်မောင်းတွေကြားကနေ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။
ကေရိုးက နှင်းပွင့်တစ်ပွင့် ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ လိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အဲဒီနှင်းပွင့် ပျောက်သွားတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေတုန်းပါပဲ။
ဂယ်ရစ်က သမ်းဝေလိုက်သည်။
"တွေးခေါ်မြော်မြင်တတ်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါပဲ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"သူက ဘယ်တုန်းကမှ လမ်းရှင်းခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"ကေရိုးလည်း အဲအတိုင်းပါပဲ"
"သူကတော့ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲဖို့ ဆန္ဒရှိပုံရတယ်"
ကျွန်တို့ အဲဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
ထိုစဉ် မေရီ ရောက်လာပြီး တံခါးခေါက်သည်။
သူမက စတုန်းဖอร์ดကနေ မှာလိုက်တဲ့ သတင်းစကားတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။
ဟက်စတာဖန်ရဲ့ သစ်သားနဲ့ ပိတ်စတွေ တင်ဆောင်လာတဲ့ လှည်းတစ်စီး ကုထုံးဆေးခန်းဆီ ရောက်မလာသေးဘူးတဲ့။
လှည်းသမားရဲ့ သားဖြစ်သူက အနီးဆုံး လယ်ယာခြောက်ဆီ ခြေလျင် ထွက်ပြေးရောက်ရှိလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဆေးခန်းအောက်ဘက်က တံတားက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဂယ်ရစ်ကို ဘေးချင်းကပ် တံခါးကနေ ထွက်လာတဲ့ ဟယ်လီနာ့ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
"ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ"
"လှည်းပေါ်မှာ သုံးယောက်။ လှည်းသမား၊ သူ့သားနဲ့ လက်သမားတစ်ယောက်။ ကောင်လေးက လှည်းမပြိုကျခင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တာ"
"ကျန်တဲ့သူတွေကော"
"သူထွက်လာတုန်းကတော့ အသက်ရှင်သေးတယ်"
မေရီက စာရွက်ကို ကမ်းပေးသည်။
"လှည်းက ချောင်းရေပေါ်မှာ တွဲလောင်းကျနေတာပါ"
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ခြံဝင်းတံခါးဝမှာ ကြိုးတွေ၊ ကိုယ်ထည်ကြိုးတွေ၊ အစောင့်လေးယောက်နဲ့အတူ စောင့်နေသည်။
အီလီနော်က ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်မလာဘဲ လက်မှာ ဆွဲချီလာရင်း ရောက်လာသည်။
"စောင့်ဦး"
သူမက လမ်းလျှောက်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"ငါလည်း လိုက်မယ်"
"လူပိုလိုသေးလို့လား"
"အလုပ်လုပ်ဖို့ နေရာလောက်ဖို့ လိုတယ်"
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်လက်အိတ်တွေကို ကမ်းပေးသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ မြင်းတွေကို အသင့်ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အရင်သွားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝစင်္ကြံပေါ် ခြေမချခင်မှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်တွေက နွေးထွေးနေသည်။
"သူတို့ လုံလုံခြုံခြုံ ရှိသွားပြီဆိုရင် သတင်းပို့ပေးပါ"
"အင်း ပါ"
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးမှ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ပိုရှည်လျားတဲ့ နှုတ်ဆက်ချိန်တွေအတွက် အချိန်မရှိတော့ပါ။
ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးကို ရှိန်းပြနေဖို့ အချိန်မဖြုန်းခဲ့ရတာကိုပဲ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
စတုန်းဖอร์ดရဲ့ မြောက်ဘက်လမ်းက ကျွန်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့စဥ်ကထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားနေသည်။
နှင်းတွေက လမ်းကြမ်းပြင်ရဲ့ ချိုင့်ခွက်တွေကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ရေမြောင်းတွေနားမှာတော့ ရေခဲလွှာပါးပါးအောက်မှာ ရေတွေ စီးဆင်းနေသည်။
လမ်းအနေအထား ခွင့်ပြုသမျှ အမြန်ဆုံး စီးနင်းခဲ့ကြသည်။
ကုန်းပြင်မြင့်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာရှိတဲ့ လယ်ယာတစ်ခုနားက လှည်းစင်အောက်မှာ စောင်ကို ပခုံးပေါ်ခြုံထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် စောင့်နေသည်။
သူက ကျွန်တို့ကို မြင်တာနဲ့ ထရပ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်အဖေလေ..."
"ပြပါ" လို့ အီလီဇာက ပြောသည်။
သူက အစောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျောနောက်မှာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ့နာမည်က တိုဘင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တို့ မြင်းစီးထွက်လာစဉ် သူက အဖြတ်ဖြတ်အလတ်လတ်နဲ့ ပြောပြနေသည်။
ဘီးတစ်ဘီး ကျွတ်ကျသွားခဲ့တာတဲ့။
သူ့အဖေက သူ့ကို ခုန်ချဖို့ အော်ခဲ့တယ်။
လက်သမားက သစ်သားတွေဘေးက နောက်ခန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ။
အဲဒီနောက် တံတားဘေးနံရံက အပြင်ဘက်ကို ပြိုကျသွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
"မြင်းကော အဲဒီမှာ ရှိသေးလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိတော့ဘူး"
သူ့အသံက အားနာနေပုံရသည်။
"မင်း အကူအညီ သွားရှာတာ တော်ပါတယ်" လို့ အီလီဇာက သူ့ကို အားပေးသည်။
သူက အစောင့်ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တို့ အကွေ့ကို ကွေ့လိုက်ကြသည်။
တံတားကို မမြင်ရသေးခင်မှာတင် ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ ချောင်းငယ်လေးက အခုတော့ ကြမ်းတမ်းပြီး နီညိုရောင် ရေစီးသောင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။
ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေက ရေစီးထဲမှာ လိမ့်ပါသွားနေသည်။
လှည်းက တံတားရဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ အပိုင်းပေါ်မှာ စောင်းငဲ့နေပြီး နောက်ဘီးတွေက လမ်းမျက်နှာပြင်အောက် ရောက်နေသည်။ တိုင်တစ်တိုင် ကျိုးကျနေသည်။ မြင်းက ပျက်စီးနေတဲ့ ကြိုးတွေကြားမှာ တုန်ရီလျက်နဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရပ်နေသည်။
လူတစ်ယောက်က မြင်းခေါင်းနားမှာ ကုန်းေကွးထိုင်နေသည်။
ဟက်စတာလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။
သူမက ကျွန်တို့ကို မြင်တာနဲ့ အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ရေစီးသံက သူမရဲ့ စကားသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လှည်းသမားက လှည်းခ਼ုံကို တွယ်ဖက်ထားသည်။
ပိုအောက်ဘက်ကျကျ စုပုံနေတဲ့ သစ်ပုံအောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်တစ်ဖက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ထိုစဉ် လှည်းက ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
နောက်ဝင်ရိုးအောက်မှာ လေဖိအား သက်ရောက်သွားသည်။
လှည်းတစ်စီးလုံး ရွေ့လျارတက်လာသည်။
လှည်းသမားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အဲဒီမှာပဲ ငြိမ်နေ!" လို့ အီလီနော်က အော်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တောင့်တင်းသွားသည်။
သစ်သားတစ်ချောင်းက အောက်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့လူရဲ့ဆီ လက်တစ်ဆစ်စာလောက် လျှောကျသွားသည်။
ကျွန်တော် လှည်းကို မတင်ပေးနိုင်ပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်စွမ်းအား ပထမဆုံး ပြောပြတဲ့ အချက်ပါပဲ။
အီလီနော်ကတော့ ဘာကြောင့် မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာကို အစကတည်းက ပြောပြနေခဲ့သည်။
"ဝန်နှစ်ခု" သူမက ပြိုကျနေတဲ့ အစွန်းမှာ ကုန်းထိုင်ရင်း ပြောသည်။ "လှည်းနဲ့ သစ်သား။ အဲဒါတွေကို ပေါင်းပြီး မတင်လိုက်နဲ့၊ အဲဒီသစ်သားတွေ သူ့ရင်ဘတ်ထဲ ထိုးဝင်သွားလိမ့်မယ်"
ကျွန်တော် အိပ်ရာဘက်အောက်ဘက်က ဖိအားကို အစားထိုးဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။
အလေးချိန်က ကျွန်တော့်ဆီကို ကျရောက်လာသည်။
လေးလံသည်။
မညီညာဘူး။
တွဲလောင်းကျနေတဲ့ ဘီးကို ရေတွေ ရိုက်ခတ်နေတာကို ထိန်းထားရတဲ့ တင်းအားကနေတဆင့် ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။
"ပိုကောင်းသွားပြီ" လို့ အီလီနော်က ပြောသည်။
အီလီဇာက ကူးတို့နေရာ ရှာဖို့ အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ရေဆန်ဘက် လွှတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ဝမ်းလျားမှောက်ပြီး ခါးမှာကြိုးချည်လျက်နဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ကျောက်သားပေါ်ကို တွားသွားလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက ကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို လှည်းပေါ်မှာပဲ စွဲမြဲထားလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ကြားလား" လို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
လှည်းသမားက ခေါင်းလှည့်လာသည်။
သူ့နဖူးကနေ သွေးတွေ စီးကျလာပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ထဲ ဝင်သွားသည်။
"ကြားတယ်"
"အဲဒီအတိုင်းပဲ နေပါ"
"ကျွန်တော့်ခြေထောက် ညှပ်နေတယ်"
"လာနေပြီ"
သစ်သားအောက်က လူဆီက အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
စကားလုံးတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မကြားရပေ။
အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေကို လှည်းဘောင်မှာ မြင်လိုက်ရသည်။
လှုပ်ရှားနေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီလက်ချောင်းတွေဆီကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
လှည်းသမားက ပထမဆုံး လွတ်မြောက်လာသည်။
မယ်လိုဒီက တံတားရဲ့ ပိုမြင့်တဲ့ဘက်ခြမ်းကနေ သူ့ဆီကို ရောက်သွားသည်။ အီလီဇာက ဒုတိယကြိုးတစ်ချောင်း ပေးဖို့ အဲဒီနားအထိ လိုက်လာသည်။
သူ့ဖိနပ်ကြိုးက လှည်းနဲ့ ညှပ်နေသည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် အချိန်ပိုကြာသွားသည်။
ဘာမဆို ကျွန်တော် လိုချင်တာထက် အချိန်ပိုကြာနေခဲ့သည်။
ရေတွေက လှည်းကို ထပ်ပြီး ရိုက်ခတ်လာသည်။
ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖိအားကို တင်းကျပ်လိုက်မိသည်။
ကျိုးနေတဲ့ဘီး မြင့်တက်လာသည်။
"ယူရီယာ" လို့ အီလီနော်က ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်လျှော့ချလိုက်သည်။
လှည်းသမားက တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဆွဲရင်း မယ်လိုဒီဆီကို တွားသွားလာသည်။
သူတို့ တောင့်တင်းတဲ့ မြေပြင်ပေါ် ရောက်တဲ့အခါ တိုဘင်က သူ့အဖေဆီ ပြေးသွားသည်။
အီလီဇာက ကျိုးနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေဆီ မရောက်ခင် ကောင်လေးရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ဒီမှာ။ သူ့ကို ဒီကို လာခိုင်းလိုက်"
လှည်းသမားက သူ့သားရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သက်သာရာရသွားတာက ကျွန်တော့်ကို အာရုံမလွင့်စေဖို့ ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
"နောက် တစ်ယောက်က လက်သမား"
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူ့နာမည် ဘရမ် လို့ခေါ်တယ်"
သူမက သူ့အသံကို ကြားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဘယ်သူကမှ မကြားဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကြားသွားတာကို ကျွန်တော် ကျေနပ်မိသည်။
ဘရမ်က သစ်သားသုံးချောင်းအောက်မှာ လိမ်ယိုကျနေသည်။
တစ်ခုက သူ့ပေါင်ကို ဖိထားသည်။
နောက်တစ်ခုက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ရောက်နေသည်။
တတိယတစ်ခုက လှည်းရထားလမ်းဘောင်အောက်မှာ ညှပ်နေပြီး ကျန်တဲ့သစ်သားတွေ ဆက်မလျှောကျအောင် တားဆီးထားသည်။
အီလီနော်က အဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
"အပေါ်ဆုံးအပိုင်းကို လမ်းဘက်ကို ရွှေ့ပေးဖို့ လိုတယ်"
"ဘယ်လောက်ထိလဲ"
"လက်တစ်ဆစ်စာလောက် အရင်"
ကျွန်တော် အဲဒီအလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စိုစွတ်နေတဲ့ သစ်သား။
အခြားသစ်သားနှစ်ချောင်းနဲ့ ညှပ်နေတဲ့ ရှည်လျားပြီး ခေါမာတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်။
လှည်းက နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
အယ်လစ္စတားရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ် တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ရောက်လာသည်။
"ပထမဖိအားကို ဆက်ထိန်းထား"
"ထိန်းထားပါတယ်"
"မင်း ပြောင်းနေပြီ"
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
နှင်းတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်မှာ အရည်ပျော်ကျလာသည်။
အမွေးအတောင်။
အရာရာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျွန်တော် မကြည့်နိုင်ပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကိုတော့ ကျွန်တော် ထားခဲ့တဲ့နေရာမှာ ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည်းကို လေထုရဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ အောက်ခံခုံပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်ပြီး အဲဒီဖိအားကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
အဲဒီနောက် သစ်သားဆီကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။
အဲဒါ ရွေ့သွားသည်။
အီလီနော်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"တော်ပြီ"
မယ်လိုဒီက ထွက်နေတဲ့အစွန်းမှာ ကြိုးကို လျှိုချည်လိုက်သည်။
ကျွန်တို့ အတူတကွ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။
နည်းနည်း မတင်လိုက်သည်။
ဆွဲလိုက်သည်။
သစ်သားက လှည်းဘောင်ကို ပွတ်တိုက်ပြီး လမ်းပေါ် ကျလာသည်။
ဘရမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
မယ်လင်က ကျွန်ტော့်တို့နဲ့အတူ လိုက်မလာခဲ့ပါ။
အိုင်လင်လည်း မပါလာခဲ့ပါ။
တုံးအတဲ့ ခဏတာလေးမှာ ကျွန်တော် မသိတာထက် ပိုသိတဲ့သူတိုင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေစေချင်မိသည်။
အဲဒီနောက် အီလီနော်က "နောက်တစ်ခု" လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် နာခံလိုက်သည်။
လှည်းအောက်က ကျောက်တုံးက ကျယ်လောင်စွာ အက်ကွဲသွားသည်။
အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။
အီလီဇာက အစောင့်တွေကို နောက်ဆုတ်ဖို့ အော်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက လှည်းပေါ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်လည်း ရှိနေသည်။
ကျန်ရစ်နေတဲ့ တံတားနံရံက အပြင်ဘက်ကို စောင်းထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် လှည်းကို ပိုတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာတော့ တင်းခံထားနိုင်ခဲ့သည်။
အဲဒီနောက် လှည်းဘောင်က အိပ်ရာကနေ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။
အီလီနော်က ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားသည်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လှည်း။
သစ်သား။
အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်။
သူတို့အောက်က ဘရမ်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်နားမှာ လှမ်းပြောသည်။
"လှည်းကို ထိန်းထား။ သူတို့မှာ ကြိုးတွေ ရှိတယ်"
ကျွန်တော် ထိန်းထားလိုက်သည်။
နံရံ ပြိုကျသွားသည်။
ညိုမည်းတဲ့ ရေတွေက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်ကို စီးတက်လာသည်။
အီလီနော်ရဲ့ကြိုး တင်းသွားသည်။ မယ်လိုဒီက လှည်းဘောင်ကို ခိုတွယ်ရင်း သွားများကို ဖြီးလျက် ဆောက်လုပ်ရေးသမားကို လက်လှမ်းမီရာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အီလီဇာနဲ့ အစောင့်တွေက လမ်းပေါ်ကနေ လှမ်းဆွဲကြသည်။
ဘယ်သူမှ ချောင်းထဲကို ကျမသွားခဲ့ပါ။
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံက ထွက်ပေါ်လာပြီး အဲဒါမျိုး မဖြစ်ချင်ဆုံးအသံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အီလီနော်က နောက်ဆုံးသစ်သားကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ခုပဲ" သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် မတင်လိုက်သည်။
သစ်သားကိုပဲ။
လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးလောက်အထိပဲ။
အီလီနော်က သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာရတဲ့ခြေထောက်ကို ညွှန်ပြနေစဉ် မယ်လိုဒီက ဘရမ်ကို လွတ်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အစောင့်တွေက ကြိုးတွေရဲ့ အလေးချိန်ကို ယူထားကြသည်။
ဘရမ်က အဝတ်စလွယ်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း အပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး ဖုန်တွေကြားက သူ့မျက်နှာက ဖြူေဖျာ့နေသည်။
သူ လမ်းပေါ် ရောက်တာနဲ့ အီလီဇာက သူ့ကို ပိုနောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
အီလီနော် လိုက်လာသည်။
မယ်လိုဒီက နောက်ဆုံး ရောက်လာသည်။
သူမက အယ်လစ္စတားဘေးမှာ လဲကျသွားပြီး ကျောပေါ်လှဲချလိုက်သည်။
"အားလုံး မိပြီလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အီလီဇာ အရေအတွက် ရေတွက်သည်။
အဲဒီနောက် ထပ်ရေတွက်သည်။
"အင်း"
ကျွန်တော် လှည်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
အဲဒါ ချောင်းရေသံကြားထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ ပြိုကျသွားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ အဲဒီအပိုင်းအစတွေက ကျွန်တို့အောက်က ရေစီးထဲမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။
အဲဒီနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ရပ်နေတဲ့နေရာမှာပဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ကုန်းထိုင်လိုက်သည်။
"လက်တွေကို ပြစမ်း"
ကျွန်တော် လက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
တုန်ရီနေသည်။
သူက လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို စစ်ဆေးကာ ပြန်စွပ်ပေးလိုက်သည်။
"မတ်တပ်ရပ်နိုင်လား"
"အင်း"
ချက်ချင်းတော့ ကျွန်တော် မထနိုင်သေးပါ။
ချောင်းတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ဟက်စတာက ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်တာကို မြင်ကြောင်း လက်နှစ်ဖက် မြှောက်ပြသည်။
ရေဆန်ဘက် သွားခဲ့တဲ့ အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက် သူမဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။
အနီးအနားမှာပဲ နောက်ထပ် ကူးတို့တံတားလေးတစ်ခု ရှိနေသေးပြီး အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မြင်းကတော့ အဲဒါကို ဖြတ်လို့မရပါ။
လူတွေကတော့ ဖြတ်လို့ရသည်။
အီလီဇာက ဒဏ်ရာရသူတွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စီစဉ်နေသည်။
အီလီနော်က ကျိုးနေတဲ့တံတားကို မတ်တပ်ရပ်ကြည့်နေသည်။
သူမ ကျိန်ဆဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား သူမက မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး "အဲဒီအကွေ့အပေါ်က ရေထုတ်မြောင်းကို ရှင်းဖို့လိုတယ်" လို့ ပြောသည်။
"ဘာကိုလဲ"
"ဘာကမှ ဒီရေအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စီးဆင်းလာအောင် လုပ်တာပေါ့"
ကျွန်တော် ရေဆန်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နှင်းတွေအပြင်ဘက်မှာ ရေလမ်းကျဉ်းသွားတဲ့နေရာမှာ သစ်ကိုင်းတွေ ပိတ်ဆို့နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရန်သူ မရှိပါ။
ဘုရားသခင်လည်း မရှိပါ။
ဆောင်းတွင်းချောင်းငယ်တစ်ခု၊ တံတားဟောင်းတစ်ခုနဲ့ အရာရာ တပြိုင်နက်တည်း မှားယွင်းသွားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းပြီး တံတားပေါ်မှာ ဒူးပေါ် တံတောင်ဆစ် ထောက်လိုက်သည်။
ကုထုံးဆေးခန်းမှာ ဟက်စတာက နေရာလွတ် ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ တူမဖြစ်သူ အာဒါက အစောင့်တွေ ဘရမ်ကို အထဲ သယ်လာစဉ် ရေနွေး ယူလာပေးသည်။
နေ့လယ်အလင်းရောင် မမှိန်ခင်မှာတင် မယ်လင်က စတုန်းဖอร์ดကနေ ရောက်လာသည်။ အီလီဇာ လွှတ်လိုက်တဲ့ အပြေးသမားက သူမရဲ့ဆေးရုံကနေ ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ သူမကို တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဟက်စတာက ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် တံခါးကို ပိတ်နေစဉ်မှာ သူမက လူနာနှစ်ယောက်စလုံးကို စစ်ဆေးပေးသည်။
ကျွန်တော် မီးဖိုဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ ဘာကိုမှ ကိုင်ထားခိုင်းဖို့ မပြောကြပါ။
ခဏတာတော့ အဲဒါက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ ကြင်နာမှုတစ်ခုပါပဲ။
တိုဘင်က သူ့အဖေရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
လှည်းသမားက ကောင်လေး အဲဒီမှာ ဆက်ရှိနေသေးကြောင်း စစ်ဆေးနေသလိုမျိုး သူ့လက်စွပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကိုင်တွယ်နေသည်။
အီလီနော်က ဟင်းရည်တစ်ခွက်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဘာမှန်းမသိဘဲ သောက်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သတိထားမိသွားသည်။
"သေချာသောက်ပါ။ မင်း ပြန်သက်သာလာလိမ့်မယ်"
အီလီနော်က သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
အဲဒီနောက် ခွက်ကို ကြည့်သည်။
အဲဒီနောက် ကျန်တာကို ဆက်သောက်လိုက်သည်။
ဘရမ်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ပတ်တီးစည်းဖို့ လိုနေသည်။
မယ်လင်က အယ်လစ္စတားကို ကူညီဖို့ တောင်းဆိုသည်။
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေတုန်း ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
မြင်းက အစောင့်တွေ လမ်းကြောင်းတွေ့ပြီးနောက် ပိုရှည်တဲ့လမ်းကနေ လှမ်းခေါ်လာတာကြောင့် ကာဗာအောက်မှာ ရပ်နေသည်။
သူ့ပုခုံးမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ ရှိနေသည်။
မဟုတ်ရင်တော့ သူက မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပါပဲ။
ကျွန်တော် သူ့လည်ပင်းကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲလေ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီပေါ်ကို အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်က တံခါး ပွင့်လာသည်။
အီလီနော် ထွက်လာသည်။
"ငါတို့ လာတုန်းက တံတားကို စစ်ဆေးခိုင်းခဲ့သင့်တာ"
"ငါတို့ ဖြတ်လာခဲ့ကြတာပဲလေ"
"မြင်းစီးပြီး ဖြတ်တာပေါ့။ ဝန်က မတူဘူး"
"ကျောက်တုံးတွေကို ဘယ်လိုမှ ကြိုမမြင်နိုင်ဘူးလေ"
"အင်း"
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ခဏလောက် ရပ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာတော့ ငါ သိချင်နေတုန်းပဲ"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အဲဒါက သင့်တော်တယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော်က "ငါ လှည်းတစ်စီးလုံးကို မတင်တော့မလို ဖြစ်သွားတယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သတိထားမိပါတယ်"
"သူတို့ကို တစ်ခါတည်း လွတ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ် ထင်လို့ပါ"
"မင်း လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်မှာပေါ့"
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
"ဒါမှမဟုတ် မင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ကြိတ်မိသွားမှာပေါ့"
မြင်းက ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
အီလီနော်ရဲ့ အသံက နည်းနည်း ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
"မင်း နားထောင်ခဲ့တာပဲ"
ကျွန်တော် နွေးထွေးတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင်တစ်ထည် ထပ်တောင်းနေသည်။
"အင်း"
ဒဏ်ရာရသူတွေ အဆင်ပြေသွားတာနဲ့ အက်ဗလင်ဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။
လူနှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်တယ်။
ဂရေးကိပ်က လူတွေ အားလုံး လုံလုံခြုံခြုံ ရှိတယ်။
ကျွန်တို့ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်မယ်။
အဲဒီနောက် အာဒါ ရေခပ်တာကို ကူညီပေးခဲ့သည်။
ရေပုံးထဲက ရေတွေက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ပေါ် ဖိတ်စင်ကျလာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ယူသွားလိုက်မယ်"
"ရပါတယ်"
သူမက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို သယ်ခွင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တို့ ထွက်လာချိန်မှာ ဘရမ်က အနားယူနေပြီဖြစ်ပြီး လှည်းသမားက သစ်သားတွေ ပြန်ရနိုင်မလားလို့ မေးနေပြီဖြစ်ကာ ဟက်စတာက သူ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားတာကို သူမ ဒေါသထွက်တာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါမှ သစ်သားအကြောင်း ပြောကြဖို့ သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။
သူကတော့ ငြင်းခုံလို့ မကောင်းတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့အတူ အဲဒါကို လက်ခံလိုက်သည်။
တိုဘင်က ကျွန်တို့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ပုခုံးကို လက်နဲ့ ခဏလောက် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီည အဖေနဲ့အတူတူ ရှိနေပေးလိုက်ပါ"
သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး အထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အက်ဗလင် နိုးနေသေးသည်။
သူမက တံခါးဝမှာ လာကြိုသည်။
ခဏလောက်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
အဲဒီနောက် နောက်ဆုတ်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
"ကိုကို အေးစက်နေတာပဲ"
"ချောင်းဘေးမှာ ခဏလောက် နေခဲ့ရလို့ပါ"
"ကိုကို့စာအရတော့ အဲဒီလိုပဲ ထင်ရတာပေါ့"
ဟယ်လီနာက မီးဖိုဘေးမှာ အစားအစာကို ပူလာအောင် လုပ်ထားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ လက်အိတ်တွေကို ချွတ်ပေးနေစဉ် ကျွန်တော် ထိုင်နေလိုက်သည်။
သူမက အစကနေ စပြီး ပြောပြဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
လှည်း။
သစ်သား။
အရာရာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားမိတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ အယ်လစ္စတားရဲ့ အသံ။
သူမက ကျွန်တော့်လက်တွေကို သူမရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ကိုင်ထားရင်း နားထောင်နေသည်။
စကားစပ်မိသွားတဲ့အခါ သူမက ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
"လူနှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်တယ်ပေါ့"
"မယ်လင်ကတော့ အဲဒီလို ထင်တာပဲ။ ဘရမ်အတွက်တော့ လာမယ့် ရက်သတ္တပတ်တွေက ခက်ခဲလိမ့်မယ်"
"ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ နေစရာ ရှိနေပြီပဲ"
"အင်း"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေ နွေးထွေးလာအောင် ပွတ်ပေးနေသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်တွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အဲဒီလက်တွေအနားမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ဘာမှ မရှိပါ။
ကျွန်တော်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးပါ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီကို ပြန်သွားခဲ့သည်။
အယ်လစ္စတားက စောင့်နေသည်။
သူက ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ အမွေးအတောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလောက် မြန်မြန်လား"
"အဲဒါ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ ထင်တယ်"
သူက သစ်သားဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ်နားမှာ ထားချင်လဲ"
ကျွန်တော် အမွေးအတောင်ကို နံရံဘေးမှာ ပျံဝဲနေစေလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဆက်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်လောက်တဲ့အထိ ဝေးတဲ့နေရာမှာပေါ့။
အယ်လစ္စတားက သူ့ရဲ့အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
နံရံအပေါ်ဘက်က မနက်ခင်းကောင်းကင်က သန့်စင်နေသည်။
အမွေးအတောင်က တုန်ရီနေသည်။
အဲဒီနောက် သူ့ဓား လှုပ်ရှားလာပြီး ကျွန်တော် သူ့ကိုသာ မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်နေလိုက်သည်။
အမွေးအတောင်ကို ငြိမ်နေအောင် ထိန်းထားရင်း သူ့ဓားကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
တိုးတက်မှုပဲ ဖြစ်သည်။