အခန်း (၉၂) - လမ်းမပေါ်က အိမ်လေး
အက်ဗလင်ရဲ့ မွေးနေ့နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ စာတွေကြားထဲကနေ လိမ္မော်ခွံတစ်စကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
မေရီကို မော့ကြည့်လိုက်တော့...
“ဒါက ရဲ့စာရင်းထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”
“အရှင်မင်းကြီး အားတင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်လို့ ဘုရင်မကြီးက မိန့်ပါတယ်”
ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို စားပစ်လိုက်ပါတယ်။
မေရီက ဟင်းလင်းပြင်နေတဲ့ ပန်းကန်ပေါ်မှာ မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပါတယ်။
“မြေတိုင်းဆရာက အကြောင်းပြန်လာပါပြီ”
ဒါက နည်းနည်းတော့ မတရားဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်။
မြောက်ပိုင်းက ကုသရေးအိမ်လေးဟာ နာမည်သုံးကြိမ်တောင် ပြောင်းခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီအိမ်ရှေ့က လမ်းမကလည်း နှစ်ကြိမ်တောင် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။
မြေပုံမှာ အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ထားတဲ့ စမ်းချောင်းလေးကတော့ ရေကာတာတစ်ခုကို ရေလွှဲပေးဖို့အတွက် လမ်းကြောင်းလွှဲခံထားရပါတယ်။
မေရီက မြေပုံဟောင်းကို မြေပုံအသစ်ရဲ့ ဘေးမှာ ယှဉ်တင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ စာရွက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီမှာပါ”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လမ်းကွေ့တစ်ခုရဲ့ အထက်နားက တောင်စောင်းအကွေ့ငယ်လေး။ နယ်နိမိတ်ပြ နံရံဟောင်းတစ်ခု။ စဝိုင်းလေးနဲ့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ စမ်းချောင်းတစ်ခု။
မြေပုံဟောင်းမှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘လက်ဖွင့်ရာအိမ်တော်’ လို့ ရေးထိုးထားပါတယ်။
မြေပုံအသစ်မှာတော့ ‘တောင်ကုန်းအိမ်’ လို့ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေးထားပါတယ်။
“ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“မြေတိုင်းဆရာကတော့ လူရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်”
“ဘယ်သူတွေနေတာလဲ”
“သူ အတိအကျ မသိဘူးတဲ့။ အိမ်နီးနားချင်း စားကျက်မြေကိုပဲ တိုင်းတာခဲ့ရတာမို့လို့ပါ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူ မမေးဘူးလား”
“သူက အိမ်နီးနားချင်း စားကျက်မြေကို တိုင်းနေတာလေ”
အခြားလူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်ကြီး ဘိုးအေဘိုးဘေးတွေရဲ့ နိုင်ငံတော် အကြွင်းအကျန်တစ်ခုကို တွေ့ရတဲ့အခါ တခြားသူတွေလိုပဲ သူတို့ရဲ့ မနက်ခင်းလုပ်ငန်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လုပ်သွားနိုင်ကြတာပါပဲ။
ကျွန်တော် ဒါကို နားမလည်နိုင်ပေမဲ့ အံ့သြမိပါတယ်။
မေရီက လမ်းကြောင်းအတိုင်း လက်ညှိုးနဲ့ လိုက်ညွှန်ပြပါတယ်။
“ရာသီဥတုသာရင် စတုန်းဖอร์ด (Stoneford) မြို့ဂိတ်ကနေ နှစ်နာရီတောင် မမောင်းရပါဘူး။ အဲဒီကို ပိတ်စတွေ သွားပို့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မယ်လင်သီလရှင်မက သိပါတယ်”
“ပိတ်စတွေ သွားပို့ဖူးတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
စမ်းချောင်းလေးကို အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ စဝိုင်းငယ်လေးကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။
တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ ပြိုပျက်နေတဲ့ အဆောက်အအုံဟောင်းတစ်ခုကို ရှာဖို့အတွက် ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲနေခဲ့မိသလား မသိပါဘူး။
အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်က ပန်းချီဆွဲနေပါတယ်။
သူမရဲ့ တံတောင်ဆစ်နားမှာရှိတဲ့ ခွက်ကလေးကို လေ့လာဆွဲနေတာပါပဲ။
ကျွန်တော် အခန်းထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်တော့ သူမ မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“တွေ့ပြီလား”
“တွေ့ပြီထင်တယ်”
“သွားမှာလား”
“လမ်းသာရင် သွားမယ်”
သူမက စုတ်တံကို ဆေးကြောလိုက်ပါတယ်။
“ပန်းချီကားလေး တစ်ချပ်လောက် ဆွဲလာခဲ့ပေးပါ”
“အိမ်ကိုလား”
“အိမ်တံခါးပေါက်ကိုပေါ့၊ ထွင်းထုထားတာတွေ ကျန်နေသေးရင်လေ”
“ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို တောင်းဆိုနေလဲဆိုတာ သတိရရဲ့လား”
“သတိရတာပေါ့။ မေရီက ကျွန်မ မသိနိုင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ကွက်တိ မှတ်ပေးလိမ့်မယ်လေ”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းဖို့ ငုံ့သွားပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ တစ်ဝက်လောက်နဲ့ ရောက်သွားပြီး သူတို့ကို လန့်မသွားစေနဲ့ဦး၊ ဘယ်သူတွေနေလဲဆိုတာ အရင်စုံစမ်းပါ”
“အီလီဇာကလည်း အဲဒီလိုမျိုး ပြောဖူးတယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
မီးဖိုဘေးမှာတော့ ဟယ်လီနာက ကာရိုကို ပွေ့ထားပြီး ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား ပြန်လာတဲ့အထိ ကျွန်မတို့ ဒီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ”
“ကိုယ်သိပါတယ်”
“ညစာမစားခင် ပြန်လာမှာမို့လား”
“အဲဒီလိုပဲ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ပြောင်းလဲသွားရင်တော့ စတုန်းဖอร์ดကနေ တစ်ဆင့် သတင်းပို့ပါ့မယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့စုတ်တံကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
တံခါးဆီကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူမက သူမဆွဲနေတဲ့ ခွက်ရဲ့လက်ကိုင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေပါပြီ။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ စတုန်းဖอร์ดကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီက ရာသီဥတုဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ကူးယူထားတဲ့ မြေပုံတွေနဲ့အတူ ပါလာပါတယ်။ မယ်လင်က သူမရဲ့ အိတ်ကို လွယ်ထားပါတယ်။ အီလီနော်ကတော့ တိုင်းတာစရာ ကြိုးခွေနဲ့ ကျောက်သားလက်ရာတွေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် သုံးတဲ့ သံတုံးတိုတိုလေးတစ်လက်ကို ယူလာပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အဲဒါကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီလိုပြောလိုက်တိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က နံရံတစ်ခုခု ပျက်စီးသွားတတ်တယ်”
“ပြိုပျက်လွယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲလေ”
မယ်လင်က မြင်းစောင့်နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်မောင်းလာပါတယ်။
လမ်းက ဆောင်းရာသီ လယ်ကွင်းတွေကြားကနေ တဖြည်းဖြည်း တက်သွားပါတယ်။ ခြံစည်းရိုးတွေအောက်မှာတော့ ဆီးနှင်းဟောင်းတွေ ကျန်နေသေးပြီး ကျွန်တော်တို့ နှေးကွေးသွားတဲ့အခါ မြင်းတွေရဲ့ အသက်ရှူသံက အဖြူရောင် ရေခဲငွေ့တွေလို ထွက်လာပါတယ်။
မယ်လင်က နိမ့်တဲ့တောင်စောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“အဲဒီတောင်စောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာပါ”
“ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်ဖူးလို့လား”
“တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းကပေါ့။ သီလရှင်အဖော်တစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ လာပို့ဖူးတယ်”
“ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”
“မသိခဲ့ပါဘူး”
သူမက ဝတ်ရုံကို သေချာဆွဲခြုံလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီလို ဆင်းရဲတဲ့အိမ်လေးအတွက် တံခါးပေါက်က သပ်ရပ်လွန်းတယ်လို့ တွေးမိတာကိုတော့ မှတ်မိနေတယ်”
မွန်းတည့်ချိန် မတိုင်မီလေးမှာ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားကြပါတယ်။
တံခါးပေါက်ကတော့ ရှိနေဆဲပါပဲ။
အဲဒီအပြင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်နေတယ်၊ ကြိုးတန်းမှာ အဝတ်တွေ လှန်းထားတယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်က ဆိတ်တစ်ကောင်ကို မီးဖိုခန်းထဲကနေ ထွက်သွားအောင် ချော့မော့နေတာကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။
ဆိတ်က ကျွန်တော်တို့ကို အရင်မြင်ပါတယ်။
ဒါက အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ဆိတ်အပေါ်ထားတဲ့ အမြင်ကို ပိုဆိုးသွားစေပါတယ်။
“ဖယ်စမ်း”
ဆိတ်က တံခါးဘက်ကို တိုးသွားပါတယ်။
“ဟိုဘက်ကို သွားလေ”
မယ်လင်က မြင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
“အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား”
“ကျွန်မရဲ့ မုန်လာဥတွေကို ဒီကောင် မစားသွားအောင် ခင်ဗျားတို့ လုပ်ပေးနိုင်ရင်ပေါ့”
ခဏအကြာမှာတော့ ဆိတ်က အပြင်ရောက်သွားပြီး မယ်လင်က ကြိုးတစ်ခွေကို ကိုင်ထားပါတယ်။
အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ရင်စို့အဝတ်စနဲ့ လက်ကို သုတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှ သူမက ကျန်တဲ့သူတွေကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
သူ သူမရဲ့အကြည့်ကို ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီပေါ်မှာ ရပ်တန့်လိုက်ပါတယ်။
တော်ဝင်အမှတ်အသားပေါ်ကို ရွှေ့သွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာဆီကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
“အို”
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ပါတယ်။
“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျား”
သူမက ကျွန်တော့်ကိုကျော်ပြီး နောက်က တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ”
“ဒီမှာတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီအိမ်လေးအကြောင်း မေးချင်လို့ လာခဲ့တာပါ”
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးက နည်းနည်း တင်းသွားပါတယ်။
“ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ”
“ဟိုအရင် အပိုင်းဟောင်းလေးကိုပါ”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အိမ်အများစုက အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
မယ်လင်က ရှေ့ကို တိုးလာပါတယ်။
အမျိုးသမီးက ခဏကြာတော့ သူမကို မှတ်မိသွားပါတယ်။
“ရှင်က ညီအစ်မ ဘီရက်နဲ့ လာဖူးတဲ့သူ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အပြာရောင် စောင်တွေလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မတို့ဆီမှာ အခုထိ နှစ်ထည် ရှိသေးတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အီလီနော်ရဲ့ သံတုံးလေးကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ အထဲကို ဝင်ကြတာပေါ့”
အိမ်ထဲမှာ ဟင်းရည်နံ့၊ သိုးမွှေးလှန်းထားတဲ့အနံ့နဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေရဲ့ ရနံ့သင်းသင်းလေးတွေ လှိုင်နေပါတယ်။
နံရံတစ်ဖက်မှာ ကုတင်သုံးလုံး ရှိနေပါတယ်။ စတုတ္ထမြောက်ကုတင်ကတော့ မီးဖိုနားက အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ နီရောင်သစ်ကိုင်းခြောက်တွေ ထိုးထားတဲ့ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို တင်ထားပါတယ်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဒူးပေါ်မှာ စောင်ခြုံလျက်နဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ် ထჯိုင်နေပြီး ပန်းသီးကို သေချာ အခွံသင်နေပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“အခွန်ကောက်တဲ့လူတွေလား”
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ကောင်းသားပဲ။ ယူစရာဆိုလို့ ဒီဆိတ်တစ်ကောင်ပဲ ရှိတာ”
အပြင်ဘက်ကနေ မယ်လင်က “ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ စပြီး နားလည်လာပြီ” လို့ ပြောသံ ထွက်လာပါတယ်။
အမျိုးသမီးရဲ့နာမည်က ဟက်စတာဖန် (Hester Fen) ပါ။
သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီ ခြိမ်ကြိမ်မြောက်က မသေဆုံးခင်အထိ သူမနဲ့အတူ ဒီအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူမရဲ့တူမက အများအားဖြင့် နေ့စဉ်လိုလို လာကူပေးတယ်၊ အိမ်နီးနားချင်းက အဆင်ပြေသလို ထင်းလာပို့ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ခရီးသွားတွေကလည်း အကြွေစေ့အချို့ ထားခဲ့ကြပါတယ်။
“လမ်းခရီးမှာ မသွားနိုင်တော့တဲ့သူတွေကို ကျွန်မတို့ လက်ခံထားပါတယ်” ဟု သူမက ရှင်းပြပါတယ်။ “အနားမှာ သူတို့ကို လာခေါ်မယ့်သူ မရှိတဲ့သူတွေပေါ့။ တစ်ခါတလေ ဖျားနာတာက နွေးထွေးတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းနဲ့ ရေနွေးအိုးကို သတိရပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်လောက်ပဲ လိုအပ်တာပါ”
မယ်လင်က သူမရဲ့အိတ်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ရဲ့ လူနာတွေကို ကျွန်မ စကားပြောလို့ ရမလား”
ဟက်စတာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့မှာ တရားဝင်ခွင့်ပြုချက် စာတမ်းတော့ မရှိပါဘူး”
“ကျွန်တော် တောင်းဆိုတာမှ မဟုတ်တာ”
“တစ်ခုခုကို ဘာလို့ ရပ်ပစ်ရမယ်ဆိုတာ မရှင်းပြခင်မှာ လူတွေက အဲဒါကို အမြဲတမ်း တောင်းဆိုတတ်ကြတာပဲလေ”
ကျွန်တော် လက်အိတ်တွေကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာကြလဲဆိုတာကို ရှင်းပြသင့်တာပေါ့”
မေရီက စားပွဲပေါ်မှာ မြေပုံဟောင်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာက အဲဒီပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့လက်ညှိုးက စမ်းချောင်းနေရာကို ချက်ချင်း ထောက်မိပါတယ်။
“ဒါ မှန်တယ်”
အဲဒီနောက် နံရံနေရာကို ထောက်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီထောင့်ကတော့ ကျွန်တော့်ယောက်ျား မမွေးခင်ကတည်းက ပြိုကျသွားတာ”
မေရီက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝအထက်က နှင်းဆီပန်းပုံ ထွင်းထုထားတဲ့ ပုံတူကို ပြလိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာက အဝင်ဝဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာမျှ သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ယောက္ခမက ဒါကို နှင်းဆီအိမ်လို့ ခေါ်တယ်”
“အကြောင်းရင်းကို သူ သိသလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူ့အမေက သိတယ်လို့ သူ ပြောဖူးတယ်”
“သူတို့က အော်ရီလီယာကို ကိုးကွယ်ကြတာလား”
အဲဒီနာမည်ကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ သက်ကြီးရွယ်အိုကြီးက ပန်းသီးသင်နေတာကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာရဲ့လက်တွေက စားပွဲပေါ်မှာ တင်လျက်အတိုင်း ငြိမ်နေပါတယ်။
“သူတို့ တစ်ဦးတည်းအနေနဲ့ ဘာကို ယုံကြည်ကြလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိပါဘူး”
“ဒါဆို ခင်ဗျားရော”
“ကျွန်မကတော့ ဖျားနာတဲ့အခါ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို သန့်ရှင်းအောင်ထားဖို့နဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ ရှိဖို့ကိုပဲ ယုံကြည်ပါတယ်”
မယ်လင်က ကုတင်တစ်လုံးဘက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လာပါတယ်။
“ရှင်တို့က ဒီမှာ မနေခင် လူတိုင်းကို ဆုတောင်းခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကို လုပ်ကိုင်ပေးမယ့် အခြားသူတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့”
“မလုပ်ပါဘူး”
သူမက ဆက်စောင့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် အခြားကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆုတောင်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ရှင်တို့ရဲ့ နတ်သမီးကိုတောင်မှ လား”
“သူ့ကိုတောင်မှ မခိုင်းပါဘူး”
အဘိုးအိုကြီးက ပန်းသီးကို ဆက်အခွံသင်နေပါတယ်။
ဟက်စတာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမရဲ့ရင်စို့အဝတ်စ အိတ်ကပ်ထဲကနေ သော့တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ ကြည့်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို မီးဖိုခန်းရဲ့ နောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပစ္စည်းသိမ်းခန်းဆီ ခေါ်သွားပါတယ်။
စင်တွေပေါ်မှာ ခေါက်ထားတဲ့ ပိတ်စတွေ၊ ပုလိုုင်းတွေ၊ ကျိုးနေတဲ့ ရေဆေးခွက်နှစ်ခုနဲ့ မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် လွှင့်ပစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် အသုံးဝင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေပါတယ်။
ဟက်စတာက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ပဲအိတ်တစ်အိတ်ကို ဖယ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံး ရှိနေပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ယောက္ခမက စာရွက်စာတမ်းဟောင်းတွေကို ဒီထဲမှာ သိမ်းထားတာ။ ကျွန်မတို့ဟာတွေကိုလည်း အဲဒီထဲ ထပ်ထည့်ထားပါတယ်”
မေရီက အဲဒီရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။
ပထမဆုံးစာမျက်နှာတွေကတော့ သာမန်ကိစ္စလေးတွေအကြောင်းပါပဲ။
အမိုးပြင်ဆင်မှု။
မီးခိုးတိုင်ဆီသို့ ဆီပေးပို့မှု။
သစ်ခေါင်းလုပ်သားတစ်ဦးကို ပေးရန်ရှိသော ငွေကြေး။
စောင်သုံးထည် ထားခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မရောင်းဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ဘက်ဆာ (Bessa) လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ပိတ်စနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတွေ ရှိနေပါတယ်။
မေရီက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သေသေချာချာ ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
စာမျက်နှာရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရောက်တဲ့အခါ လက်ရေးတွေ ပြောင်းသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် စာမျက်နှာအချို့ ကျော်သွားတဲ့အခါ ထပ်ပြောင်းသွားပါတယ်။
“အဆက်ဆက် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လာကြတဲ့သူတွေပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုပါတယ်။
ဟက်စတာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အဲဒါကိုပဲ ကျွန်မလည်း ထင်တာပေါ့”
လူနာလက်ခံတာ၊ ဆင်းခွင့်ပေးတာ၊ သေဆုံးတာတွေ အကြောင်း ရေးထားပါတယ်။
တစ်ခါတလေ အမည်အပြည့်အစုံနဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေ ဖော်ပြချက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
လှည်းသမားလူငယ်။ ဘယ်ဘက်လက် ဒဏ်ရာရ။ မောင်ဖြစ်သူ လာခေါ်မည်။
အနောက်ဘက် လမ်းမကလာသော အမျိုးသမီး။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အသိမပေးလိုပါ။
တံတားဘက်မှာ တွေ့ရတဲ့ ကလေးငယ်။ လင်း (Linn) လို့ ခေါ်ရင် ထူးတတ်သည်။
နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို ကျွန်တော် နှစ်ခါတောင် ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအောက်မှာ အခြားလက်ရေးနဲ့ မှတ်စုတစ်ခု ရေးထားပါတယ်။
မိခင်ဖြစ်သူ ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် ရောက်ရှိလာသည်။ နှစ်ဦးသား အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျွန်တော် အသက်ကို ရပ်တန့်ထားမိတာကိုပင် မသိလိုက်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
မေရီက နောက်စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
အရှေ့ဘက်နား၊ အစွန်းအထင်းတွေ ဖုံးနေတဲ့ အပေါ်စအောက်မှာ မူလ ကောင်းချီးပေးစာကို သူမ တွေ့လိုက်ပါတယ်။
မင်ရာတွေက ညိုမွဲသွားပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ နာမည်ကတော့ တည်ရှိနေဆဲပါပဲ။
အော်ရီလီယာ။
ထူးထူးဆန်းဆန်း အရောင်အလင်းလက်တာမျိုးတွေ ဘာမှ မဖြစ်လာပါဘူး။
အခန်းကတော့ ကျဉ်းမြောင်းနေဆဲပါပဲ။
မီးဖိုခန်းထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ချလိုက်ပါတယ်။
မေရီက ကောင်းချီးပေးစာကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြနေပါတယ်။ စာအရေးအသားဟောင်းတွေကို နားလည်နိုင်အောင် နှေးနှေးကလေး ဖတ်ပြနေပါတယ်။
ဒီအိမ်ကို ခရီးသွားတွေ၊ လူနာတွေနဲ့ တည်းခိုခ မပေးနိုင်တဲ့သူတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ရည်စူးပြီး တည်ထောင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် လယ်ကွင်းငယ်တစ်ခု ပါဝင်ပါတယ်။
ပိတ်စနဲ့ လောင်စာဆီအတွက် အိမ်ခွန်နှစ်ခု ရှိပါတယ်။
စမ်းချောင်းကလည်း ဒီအိမ်ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။
ဟက်စတာက ပိုပြီး နားစွင့်လာပါတယ်။
“အိမ်ခွန်နှစ်ခု ဟုတ်လား”
မေရီက နောက်စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“တစ်ခုက ကြိတ်ခွဲစက်ဆိုင်ကနေပါ။ တစ်ခုက သစ်သီးခြံပိုင်ရှင်ဆီကနေပါ”
“ကျွန်မတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရခဲ့ဖူးပါဘူး”
“ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“သုံးဆယ့်တစ်နှစ် ရှိပါပြီ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီဟာတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းပေးပါမယ်”
ဟက်စတာရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းသွားပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုက အဲဒီသစ်သီးခြံကို သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြတာဆိုရင်တော့—”
“အရင်ဆုံး စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမ နည်းနည်း သက်သာရာရသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် မေရီက ကောင်းချီးပေးစာရဲ့ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရောက်သွားပါတယ်။
“စောင့်ရှောက်သူသည် ပေးအပ်သော စောင့်ရှောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ရမည်။ လက်ခံရရှိသူများသည် သူတို့၏ ထိုက်တန်မှုကို အထောက်အထားပြရန် မလို”
ကျွန်တော့်တို့နောက်မှာ မယ်လင်က သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို နှိမ့်ချလိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာက သေတ္တာဖုံးပေါ်က စုတ်ပြဲနေတဲ့နေရာကို လက်ညှိုးနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ယောက္ခမလည်း အဲဒီလိုမျိုး အမြဲပြောဖူးတယ်”
“ဘာပြောလဲ”
“အိပ်ရာတွေဆိုတာ ဆုလာဘ်တွေ မဟုတ်ဘူးတဲ့”
မေရီက စာအုပ်တွေကို ဆက်လုပ်နေတုန်းမှာ အီလီနော်က အဆောက်အအုံကို စစ်ဆေးနေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမနောက်ကနေ အပြင်ဝိုင်းထဲကို လိုက်သွားပါတယ်။
သူမက စမ်းချောင်းရေသယ်လမ်းကြောင်း၊ နံရံအခြေခံနဲ့ အဟောင်းတွေကြားမှာ အသစ်တွေ အချိုင့်အဆန်း တပ်ဆင်ထားတဲ့ အမိုးအပိုင်းတွေကို စစ်ဆေးနေပါတယ်။
“ဆက်ပြီး လူနေလို့ ရနိုင်သေးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အများစုကတော့ ရပါတယ်”
“ကျန်တာတွေကော”
“ဟိုဘက်အခန်းနောက်ဘက်က တိုင်ကို မမားမချင်း အဲဒီအခန်းကို ရှင်းထုတ်ထားဖို့ လိုတယ်”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ ပုလုင်းတွေ ရှိနေပါတယ်။
“သိုလှောင်ခန်းပေါ့”
“လောလောဆယ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက တံခါးပေါက်နားက ကျောက်တုံးကို လက်နဲ့ခေါက်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒါကတော့ ခိုင်မာပါတယ်”
ကျွန်တော် ရေညှိအချို့ကို လက်နဲ့ဖယ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အထက်က ထွင်းထုထားချက်တွေက ပျက်စီးနေပေမဲ့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ပန်းရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ ကွေးညွှတ်နေတဲ့ မျဉ်းကွေးတစ်ခု။
လက်ဖွင့်ရာတစ်ခုရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင်တုန်းက အနက်ဆုံးနေရာတွေကို အင်္ဂတေတွေနဲ့ ဖြည့်ထားခဲ့ဖူးပါတယ်။
“အဲဒါကို ဖော်ထုတ်လို့ ရနိုင်မလား”
“ရပါတယ်။ သေသေချာချာပေါ့”
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ အတွင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဟက်စတာက လူနာတစ်ယောက်ရဲ့ ကုလားထိုင်ကို မီးဖိုနား ပိုနီးအောင် ရွှေ့ပေးဖို့ မယ်လင်ကို ကူညီပေးနေပါတယ်။
“သူ့ကို အရင်မေးကြည့်ပါဦး”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုခန်းစားပွဲမှာ ဟင်းရည် သောက်ကြပါတယ်။
ဟက်စတာက ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။
မယ်လင်က ဟင်းရည်က အရမ်းကောင်းတယ်လို့ သူမကို ပြောပြပါတယ်။
ဆိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပြန်လာတဲ့ မယ်လင်ကလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်းလေး အလေးအနက်ထားပြီး သူမရဲ့ရိက္ခာကို လက်ခံပါတယ်။
“ဒီကောင်က အဆစ်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ရှိတယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
“သူ့မှာ အရာရာတိုင်းအတွက် ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ရှိပါတယ်” ဟု ဟက်စတာက ပြန်ပြောပါတယ်။
မီးဖိုဘေးက အဘိုးအိုက သူ့ပန်းကန်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“မုန်လာဥတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အရသာရှိတာပဲ”
ဟက်စတာက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာကြတဲ့ လူတွေအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
အများစုက ရက်အနည်းငယ်ပဲ နေကြပါတယ်။ အချို့ကျတော့ ပိုကြာကြာ နေရပါတယ်။ ဆောင်းရာသီ စတင်ကတည်းက သူမဆီမှာ ထားစရာနေရာ မရှိတော့တာကြောင့် လူသုံးယောက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရဖူးပါတယ်။
အဲဒီကိစ္စက ပျက်စီးနေတဲ့ အမိုးထက်တောင် သူမကို ပိုပြီး စိတ်ပူစေပါတယ်။
“လုံခြုံသွားပြီဆိုရင် သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ ကုတင်တစ်လုံး ထပ်ထည့်လို့ ရပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုပါတယ်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
“သိုလှောင်ခန်းက လိုအပ်တယ်လေ”
“ဒါဆို ဘယ်မှာလဲ”
ကျွန်တော် အပြင်ဝိုင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နေရာတော့ ရှိပါတယ်။
ကုန်ကျစရိတ်တော့ ရှိမှာပါ။
အဲဒီအပြင် သန့်ရှင်းတဲ့အိပ်ရာခင်းတွေ ဘယ်မှာထားလဲဆိုတာနဲ့ ရေနွေးအိုး ဘယ်အချိန်က တည်ထားလဲဆိုတာကို သိတဲ့ ဟက်စတာမှလွဲပြီး အခြားတစ်ယောက်ယောက်လည်း ရှိဖို့ လိုပါတယ်။
“ခင်ဗျားရဲ့တူမက လစာနဲ့ အလုပ်လုပ်ချင်မလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူက အခုတောင် လစာနဲ့ အလုပ်လုပ်ချင်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မပေးနိုင်သေးလို့ပါ”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီကနေပဲ စကြတာပေါ့”
ဟက်စတာက ဇွန်းကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေများ ပြန်လိုချင်လို့လဲ”
“ဒီအိမ်လေးက သူ့ရဲ့လုပ်ငန်းကို ဆက်လုပ်သွားဖို့ပါပဲ”
“နာမည်ကော”
ကျွန်တော် တံခါးဝဟောင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“လူတွေက အဲဒီရဲ့သမိုင်းကြောင်းကို သိစေချင်ပါတယ်”
သူမက အဲဒါကို စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“လူနာတွေကို လာကြည့်တဲ့ဧည့်သည်တွေ ကြွားလို့ရအောင် ပြသတဲ့နေရာတစ်ခုတော့ ဖြစ်မသွားစေရပါဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး”
ခဏကြာတော့ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“နှင်းဆီပန်းကိုတော့ ရှင်တို့ ပြင်လို့ရပါတယ်”
သစ်သားနဲ့ ပိတ်စတွေ ပထမဆုံး အကြိမ် ပို့ဆောင်ဖို့ စီစဉ်ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
မယ်လင်ကတော့ မနက်ခင်းအတွက် ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။ မြို့ထဲမှာ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆေးရုံမှာ အိပ်ရာစောင့်နေတဲ့ စတုန်းဖอร์ดဆီကို ပြန်ပို့ဖို့အတွက် မြင်းစောင့်တစ်ယောက်က သူမကို လိုက်ပို့ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
မေရီကတော့ ကူးယူဖို့အတွက် စာအုပ်ဟောင်းတွေထဲက နှစ်အုပ်ကို ငှားသွားဖို့ ခွင့်တောင်းခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒါတွေကို သူမကိုယ်တိုင် ထုပ်ပိုးပါတယ်။
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်မတက်ခင်မှာ ဟက်စတာက တံခါးဝကို ထွက်လာပါတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ ရောက်လာတာကြောင့် ပြဿနာတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်လား”
ဗေးရ်ရဲ့ စာတွေကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်ပါတယ်။
ရီးဒ်ဆုံရပ် (Reed Crossing) က ကျိုးနေတဲ့ တုတ်ချောင်း။
အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေကိုတောင် ကြောက်လန့်စေနိုင်ဆဲဖြစ်တဲ့ နာမည်တစ်ခု။
“မေးခွန်းတွေတော့ ရှိလာနိုင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာရင် စတုန်းဖอร์ดကနေ တစ်ဆင့် သတင်းပို့ပါ။ အီလီဇာက အသေးစိတ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ပေးလိမ့်မယ်”
ဟက်စတာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက အိမ်ခုံတန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ယောက္ခမက လေဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ရှာဖို့ နှစ်နှစ်ဆယ်တောင် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်”
“သူ အောင်မြင်ခဲ့လို့လား”
“မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ဝင်ပြောပါတယ်။
“ကျွန်မတော့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟက်စတာက အံ့သြသွားတာမျိုး မရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ညစာမစားမီမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အခန်းဆီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်က စာအုပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“ကုသရေးအိမ်လေး အတိုင်းပါပဲ”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဟက်စတာအကြောင်းကို သူမကို ပြောပြပါတယ်။
ဆိတ်အကြောင်း။
မှတ်တမ်းဟောင်းတွေအကြောင်း။
မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာခဲ့တဲ့ ကလေးငယ်အကြောင်း။
အဲဒီအကြောင်း ကြားတဲ့အခါမှာ သူမရဲ့လက်က ကာရိုရဲ့ပုခက်အနားမှာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ပန်းချီကားလေးကော” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
ကျွန်တော် ကုတ်အင်္ကျီထဲကနေ အဲဒါကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ဖြန့်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ဒါက တံခါးပေါက်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါကော”
“ပြတင်းပေါက်လေ”
“အာ”
“မေရီက အောက်မှာ ရေးထားပေးပါတယ်”
“အင်း ဟုတ်သားပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး စာမျက်နှာကို သေချာထပ်ကြည့်ပါတယ်။
“လက်ရာကို အခုထိ မြင်နေရတုန်းပဲ”
“အီလီနော်က ကျန်တာတွေကိုပါ ဖော်ထုတ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတယ်”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့တွေ ဆိုးရွားလှတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ပန်းချီကားလေးကို အတူတကူ ငေးကြည့်နေမိကြပါတယ်။
“ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို သွားတွေ့ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က အိပ်ရာခင်းတွေကို ဆက်ပြီး လျှော်ဖွပ်နေခဲ့တာပဲလေ”
မေရီသိမ်းထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်ပါတယ်။
လက်ရေးအမျိုးမျိုး။
အိမ်အတွက် နာမည်အမျိုးမျိုး။
အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်တဲ့ စမ်းချောင်းလေး။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တို့ရဲ့သားလေး နိုးလာပြီး သူ့ပုခက်ထဲကနေ အသံသေးသေးလေး ထွက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပွေ့ချီဖို့ သွားလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပန်းချီကားကို စားပွဲပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်ဝပ် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး ပင်စင်ခဲတံကို လှမ်းယူပါတယ်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ရှင်ရဲ့ပြတင်းပေါက်ကို ကူပြင်ပေးမလို့”
“သနားစရာကောင်းလိုက်တာ”
“ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်နေပုံရလို့ပါ”
သူမ စတင်ဆွဲနေချိန်မှာ ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ချီပြီး ထိုင်နေလိုက်ပါတယ်။
ခဏကြာတော့ စာရွက်ပေါ်က အိမ်ကလေးဟာ အေးစိမ့်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ရောက်လာနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုလို ဖြစ်လာပါတယ်။
သူတို့တွေ အထဲကို ဝင်ခွင့်ရမယ့် နေရာတစ်ခုပေါ့။