အခန်း ၉၁ - ဖယောင်းတိုင် ၂၂ တိုင်
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မနက်ခင်းကို အဝတ်စသန့်သန့်တစ်ခု ရှာပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောရင်း စတင်ခဲ့ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ နောက်မှာလေ” လို့ သူမက ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
“အဲ့ဒီနောက်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ နောက်တစ်ဖက်က နောက်ဘက်ကို ပြောတာ”
“အဲ့ဒါကတော့ ခန္ဓာဗေဒအရ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အနေအထားကြီးပဲ”
“ယူရီယာရယ်”
နောက်ဆုံးတော့လည်း ရှာတွေ့သွားပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးကတော့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ နို့ရည်လေးပေရင်း မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နည်းနည်းလေးမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဝတ်စကို သူမဆီ လှမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုင်းညွတ်ကာ နမ်းလိုက်မိသည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ချစ်သူ”
သူမက ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ထိကပ်ရင်း ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးသောက်ကြယ်လင်းပြီး ကောင်းကင်က စတင်လင်းပလက် ပြုလာပါပြီ။ ပြတင်းပေါက်ဘောင်တွေမှာ နှင်းခဲဖြူဖြူလိုင်းလေးတွေ သွယ်တန်းနေပြီး၊ ကလေးထိန်းအခန်းထဲက မီးအိမ်လေးကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အရိပ်ကျနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကာရိုကတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတောင် အိပ်မောကျနေတုန်းပါပဲ။
ဂါရစ်ခ်ကတော့ နို့ဝပြီလား၊ မဝသေးဘူးလားဆိုတာကို စဉ်းစားနေတဲ့ပုံ ပေါ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သားလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊
“နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တဲ့” လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
“မနက်စာစားပြီးမှပဲ မေးတော့”
ဟယ်လီနာက မနက်စာဗန်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကတော့ အလွန်ကျိုးပဲ့လွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှင်းခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ နောက်ကနေ ကပ်ပါလာခဲ့သည်။
အဲ့ဒါက လက်ဖက်ရည်ကရားပါပဲ။
“ဗန်းကို သယ်ပေးမယ်လို့ ကိုယ်ပြောသားပဲ” ဟု သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်လှေကားထစ်တွေဆီ ရောက်ရင် ဖြစ်တတ်တာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်လေ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
သူမက ပစ္စည်းအားလုံးကို စားပွဲပေါ်ချထားလိုက်ပြီး အက်ဗလင်ဆီ လျှောက်သွားကာ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ သမီးလေး”
အက်ဗလင်က သူမ အဝေးကို မထွက်သွားခင် လက်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာမျှတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပါဘူး။
ပြီးမှ ဟယ်လီနာက သမီးဖြစ်သူဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်ခ်က လက်ဖက်ရည်ကရားကို စားပွဲပေါ် ဘေးကင်းကင်း ချထားလိုက်ပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပါးပြင်ကို ကိုင်းညွတ်နမ်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
“နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပေါ့” လို့ သူက ပြောလိုက်သည်။
“အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ရလားဟင်”
“အမှတ်တရ နေ့လယ်ခင်းတချို့တော့ ရှိခဲ့တာပေါ့လေ”
သူမ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကလေးတွေက တစ်လှည့်စီ အာရုံစိုက်မှုကို တောင်းဆိုနေတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မနက်စာကို အာရုံမပြတ် စားသောက်ခဲ့ကြရပါတယ်။ အက်ဗလင်က ကာရိုကို ပွေ့ချီထားချိန်မှာ ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်အတွက် ပေါင်မုန့်မီးကင်ပေါ် ထောပတ်သုတ်ပေးနေခဲ့ပြီး ဂါရစ်ခ်ကတော့ သူ့မြေးလေးကို ပွေ့ချီကာ ပြတင်းပေါက်နဲ့ မီးဖိုကြားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြနေခဲ့သည်။
သူ အဲ့ဒီကုလားထိုင်နားကနေ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်လျှောက်သွားတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
“အဲ့ဒါက အဆင်ပြေရဲ့လား”
“သူက အပြင်ရှုခင်းကို ကြည့်ရတာ ပိုကြိုက်ပုံရတယ်”
“သူက ရှုခင်းကို သေချာတောင် မြင်နိုင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရင်းနှီးသွားအောင် လုပ်ရတာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခွက်ပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြသည်။
ဒီမွေးနေ့မနက်ခင်းလေးက အဆင်ပြေချောမွေ့နေပြီလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိပါတယ်။
မနက်စာစားပြီးချိန်မှာတော့ ဆေးခြယ်သေတ္တာကို ကျွန်တော် ထုတ်ယူလာခဲ့ပါတယ်။
တစ်ညလုံး ချည်ထားခဲ့တဲ့ ဖဲကြိုးက ပြေလျော့နေခဲ့သည်။
တံခါးပေါက်နားမှာ ပြန်စည်းဖို့ ကြိုးစားရင်း အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားခဲ့ပါတယ်။
“ဒီတိုင်း ဒီကို ယူလာလိုက်ရင်လည်း ရတာကို”
“လက်ဆောင်ပေးတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးကို သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်နေတာပါ”
“အဲ့ဒီပြင်ဆင်မှုက အနိုင်ရနေရဲ့လား”
ကျွန်တော် ဖဲကြိုးကို အသာလက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော် သေတ္တာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ချိန်မှာ သူမ ရှေ့ကို အနည်းငယ် တိုးလာခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အဖုံးပေါ်မှာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှတော့ သူမ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးမှ ကြေးဝါခလုတ်လေးကို ဖွင့်ဖို့ လက်လှမ်းထိတွေ့လိုက်သည်။
“အိုး…”
ဟယ်လီနာက မီးဖိုဘေးကနေ ပြုံးပြနေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အဖုံးအတွင်းဘက်မှာတော့ လေ့ကျင့်မှုထက် ယုံကြည်မှုပိုများတဲ့ လက်ရာနဲ့ ရေးခြယ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ နာမည်လေးက စောင့်ကြိုနေခဲ့ပါတယ်။
မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ ‘E’ စာလုံးလေးကို သူမ လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာတောင် မေ့နေပြီ”
“မင်းအဖေကတော့ မမေ့ဘူးလေ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီတုန်းက အတော်လေး ကြီးကြပ်ပေးခဲ့ရတာလေ” လို့ ဂါရစ်ခ်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သမီးဘာသာသမီး ရေးပါရစေဆိုလို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ပြီးတော့ အဖေက တံခါးဝကနေ ရပ်ပြီး ကြီးကြပ်ပေးခဲ့တာလေ”
သူမက ခေါက်ထားတဲ့ စုတ်တံတင်ခုံလေးကို မ တင်လိုက်ပြီး စုတ်တံဟောင်းတစ်ခုကို လက်ချောင်းတွေကြား လှည့်ကစားကြည့်လိုက်သည်။ စက္ကူသစ်တွေရဲ့ အောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ သေတ္တာနဲ့အတူ ပြန်သယ်လာခဲ့တဲ့ ပုံကြမ်းလေးတွေ တစ်ပုံချင်းစီ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူမရဲ့ ဖခင်ပုံကြမ်းလေးကို သူမ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ဂါရစ်ခ်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊
“အဲ့ဒါ သီးသန့်ဆွဲဖို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အဖေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေခဲ့တာလေ”
“မျက်စိမှိတ်ထားတာကို ပြောတာ”
အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆေးရောင်အသစ်တွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် အကုန် အပြည့်ဖြည့်ထားတာပဲ”
“ရွေးချယ်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့သူ ရှိခဲ့လို့ပါ”
“မေမေ ကူပေးတာလား”
“ကျွန်တော် အပြာရောင်အကြောင်း နားမလည်တာကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ အကူအညီရခဲ့တာပါ”
“အပြာရောင်က အမျိုးအစားတွေ အများကြီးရှိတာကိုး”
“သူက အတော်လေး စေ့စပ်သေချာတဲ့လူပဲ”
သူမရဲ့ အပြုံးက နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
လက်ကိုင်ရိုးဖြူဖြူ သန့်သန့်လေးတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ စုတ်တံအသစ်လေးတွေကို သူမ လက်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ စာလွှာကို တွေ့သွားခဲ့တာပါ။
ဟယ်လီနာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
“လာပါ သွားရအောင်” လို့ သူမက ဂါရစ်ခ်ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မြေးလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး၊
“ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လေ”
“ဟိုဘက်အခန်းထဲမှာ ဆက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ရပါတယ်ရှင်”
သူတို့က ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
တံခါးကတော့ အနည်းငယ် ဟထားခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းလှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စူးစိုက်မကြည့်မိအောင် ထိန်းထားလိုက်ရပါတယ်။
ပထမဆုံး စာကြောင်းတွေကို ဖတ်ရင်း သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူမ ဘာတွေ ဖတ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီစာကို ရေးဖို့ အချိန်အတော်ကြာ အာရုံစိုက်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။
‘မင်းက ကိုယ် မိုက်မဲတဲ့ စကားတစ်ခုခု ပြောတော့မယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကို ကြည့်တဲ့ မင်းရဲ့ အကြည့်တွေကို ကိုယ် သဘောကျတယ်။
မင်းက များသောအားဖြင့် ကိုယ့်ကို ပြောခွင့်ပေးတတ်တာပဲ။
ဘယ်သူမှ နားထောင်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး မေ့လျော့နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ မင်း ရယ်မောလိုက်တဲ့ အသံကို ကိုယ် ကြားချင်တယ်။ မင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေရင်းနဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်ပြီး ကိုယ် သိသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြန်စဉ်းစားမိလို့ ရှေ့နောက်ပြန်လှည့် ပြောတတ်တဲ့ ပုံစံလေးကိုလည်း ကိုယ် သဘောကျတယ်။
ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြောစရာစကား မရှိတဲ့ အခိုက်အတန့်မျိုးမှာတောင် မင်းဘေးနားမှာ အတူတူ ထိုင်နေရတာကို ကိုယ် သဘောကျတယ်’
သူမရဲ့ လက်မလေးက စာရွက်ခေါက်ရာတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။
‘ငါတို့ လက်မထပ်ခင်က မင်းအကြောင်း ကိုယ်သိခဲ့တဲ့ အရာတွေ ရှိသလို၊ လက်ထပ်ပြီးမှ သိလာခဲ့ရတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိသေးဘဲ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခွင့်ရမယ့် မင်းရဲ့ အကြောင်းအရာတွေလည်း အများကြီး ကျန်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်။
မင်း ဖန်တီးချင်တဲ့ ပန်းချီကားတွေ၊ မင်း သွားချင်တဲ့ နေရာတွေ၊ ပြီးတော့ အခြေအနေတွေ အကုန်လုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ကိုယ့်ကို မရှင်းပြမချင်း မင်း အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားမယ့် သဘောထားအမြင်တွေ…’
သူမဆီကနေ သက်ပြင်းတိုတိုလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ရယ်မောသံနီးပါး ခပ်တိုးတိုးလေး ဖြစ်ပါတယ်။
‘အဲ့ဒီအရာတွေ အကုန်လုံးကို ကိုယ် ကြားချင်တယ်။
ကိုယ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ကိုယ် ချစ်တယ်။ ကိုယ်တို့ အတူတူ ဖန်တီးတည်ဆောက်နေတဲ့ ဘဝကိုလည်း ကိုယ် ချစ်တယ်။ အခန်းတစ်ဖက်ကနေ မင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့ အခါတိုင်းမှာတောင် မင်းအနားကို ပိုနီးကပ်သွားဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာချင်နေမိဆဲပဲ။
မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ အက်ဗလင်။
မင်း ဒီလောကထဲကို ရောက်လာပေးခဲ့လို့ ကိုယ် အရမ်းဝမ်းသာမိပါတယ်’
သူမက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ စာလွှာကို သေသေချာချာ ပြန်ခေါက်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။
“ဒီနားကို လာပါဦး”
“ကိုယ်က အနားမှာ အတော်လေး ရောက်နေပြီလေ”
“ပိုနီးနီးလေး လာပါ”
ကျွန်တော် သူမ အလိုကျ တိုးသွားပေးလိုက်သည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်ပါးကို ထိကိုင်ရင်း နမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူမ ပြန်ခွာလိုက်ချိန်မှာတော့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ပြောစရာ စကားကောင်းကောင်းလေးတစ်ခု ပြင်ထားတာ ရှိသားပဲ”
“နောက်မှ ပြောပြလည်း ရပါတယ်”
“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မေ့သွားရင် မေ့သွားမှာပေါ့”
“စွန့်စားကြည့်လိုက်တာပေါ့”
သူမက နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနဲ့ လာရောက် ထိကပ်လိုက်သည်။
“ဆေးခြယ်သေတ္တာလေးကို သတိတရ ရှိနေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အဖုံးအောက်က သူမရဲ့ နာမည်လေးဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊
“မင်း နောက်ထပ် ဒီထဲကို ဘာတွေ ထည့်ဦးမလဲဆိုတာ ကိုယ် မြင်ချင်လို့ပါ”
နေ့လယ်စာ စားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်က ဧည့်ခန်းငယ်လေးထဲကို ဖြာကျလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲတစ်လုံးကို ပြတင်းပေါက်နား ပိုတိုးရွှေ့ထားလိုက်ကြသည်။ စားပွဲမျက်နှာပြင် မပျက်စီးစေဖို့ ပျဉ်ပြားတစ်ခု ခံထားပြီး စုတ်တံတွေဘေးမှာတော့ ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူး ထားရှိထားသည်။
အက်ဗလင်က လက်စွပ်တွေကို နောက်ပြန်ခေါက်တင်ထားတဲ့ ဂါဝန်ဟောင်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ မေရီ ကူညီရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း သူမဘေးက ကုလားထိုင်မှာ နေရာယူလိုက်ပါတယ်။
“ဘာပုံဆွဲမလို့လဲ”
“မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး”
“ကိုယ် နေရာရွှေ့ပေးရမလား”
“ဇာတ်လမ်းက မကောင်းမှသာ ရွှေ့ပေါ့”
ကျွန်တော် ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဒီပုံပြင်ကတော့ မြစ်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မနီးစပ်တဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်ပေမဲ့ လှေတစ်စင်း အမွေရခဲ့တဲ့ ဆန်စက်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးလေးအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အပြာရောင်ထဲကို အညိုရောင် အနည်းငယ် ရောစပ်လိုက်သည်။
ဒုတိယစာမျက်နှာ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သမီးဖြစ်သူက လှေကို တောင်ပေါ်ထိ ထမ်းတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါက အတော်လေး ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“စကားစဖြတ်နေပြန်ပြီနော်”
“သူ့ရဲ့ စီစဉ်မှုအပေါ် စိုးရိမ်လို့ပါ”
“ဖတ်စရာရှိတာ ဆက်ဖတ်ပါ”
ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
ကျီးကန်းတစ်ကောင်က အကူအညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ပိုကျယ်တဲ့ စုတ်တံတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကျီးကန်းက ငွေကြယ်သီးတွေနဲ့ အခကြေးငွေတောင်းတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီကျီးကန်းကို မကြိုက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။
ကျွန်တော့်ဇနီးကတော့ သဘောမတူပါဘူး။
“သူက သူ့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ကြိုရှင်းပြခဲ့တာပဲကို”
“တောင်တစ်ဝက်ရောက်တဲ့အထိ သူက စောင့်နေခဲ့တာလေ”
“ဒါက ညှိနှိုင်းမှုမှာ အသာစီးရတဲ့ အနေအထားပဲပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပန်းချီကို ဆက်ဆွဲနေဆဲပါပဲ။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးလေးကတော့ သူမရဲ့ အတွေးကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
ခဏတာမျှတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံ၊ မီးဖိုထဲက မီးတောက်သံနဲ့ ရေခွက်ထဲကို စုတ်တံ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိခတ်သံတွေသာ အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေခဲ့ပါတယ်။
သူမက ပြတင်းပေါက်ကို ရေးဆွဲနေတာ ဖြစ်သည်။
ဒါမှမဟုတ် ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် မြင်နေရတဲ့ ရှုခင်းကို ဆွဲနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အောက်က ဖြူဖျော့ဖျော့ အမိုးတွေ၊ မြို့ရိုးရဲ့ အနက်ရောင်လိုင်းတစ်ခု၊ တောင်ကုန်းတွေပေါ်က ဆောင်းရာသီ ကောင်းကင်ပြင်…
သူမက စက္ကူရဲ့ နေရာအတော်များများကို အလွတ်အတိုင်း ချန်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူမ တစ်မျက်နှာလုံး အပြည့်ဖြည့်ဆွဲမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အလင်းရောင်က အဲ့ဒီ လွတ်နေတဲ့ နေရာတွေဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဘယ်နေရာမှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ”
“တစ်ခါတလေကျရင်လည်း မသိပါဘူး”
သူမက နောက်ကို အနည်းငယ် မှီချလိုက်ပြီး စာရွက်ကို သေချာကြည့်ကာ မြို့ရိုးနားမှာ မျဉ်းတိုလေးတစ်ခု ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။
“ဟော… ဒါကတော့ နည်းနည်း ပိုသွားပြီ ထင်တယ်”
“ကိုယ့်အမြင်တော့ အတော်လေး ကွက်တိပါပဲ”
“ရှင်က ပန်းချီဆရာမကို ချစ်နေလို့ မျက်စိစုံမှိတ်နေတာပါ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက မတိကျတော့ဘူးပေါ့”
“အဲ့ဒါကိုတော့ ကိုယ် လက်ခံရမှာပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် စုတ်တံတစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ ဟယ်လီနာက ကာရိုကို နို့တိုက်ဖို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် လက်ဆေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှာတော့ ပြန်လည်ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်နားရောက်သွားပြီလဲ” လို့ သူမက မေးသည်။
“ကျီးကန်းက အင်္ကျီတိုက်ဖျက်ကို ခိုးသွားပြီ”
“ငှားတာပါ”
“သူက ပြန်ရောင်းစားလိုက်တာလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်မပေးတော့ပါဘူး”
ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်ပြနေစဉ်မှာ သမီးလေးက နို့စို့နေခဲ့ပါတယ်။
ပန်းချီကားကတော့ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ စောင့်ကြိုနေဆဲပါ။
ကာရိုက သူမရဲ့ အဘွားဆီ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အက်ဗလင်က တောင်းပန်စကားမဆို၊ အလျင်မလိုဘဲ ပန်းချီကားဆီ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
အလင်းရောင် စတင်မှေးမှိန်လာတဲ့အထိ သူမ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ စုတ်တံကို အောက်ချလိုက်သည်။
“ပြီးပြီလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့အတွက်တော့ ပြီးပြီ”
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကြားထဲ လက်ညှိုးညှပ်ရင်း စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
လှေကတော့ ရေပြင်ဆီကို မရောက်သေးပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတာပါပဲ။
ညစာမစားမီ အိပ်ခန်းထဲကနေ အက်ဗလင် ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ပြောဖို့ရည်ရွယ်ထားတာတွေကိုတောင် မေ့သွားခဲ့ရပါတယ်။
သူမ အလင်းရောင်အောက်ကို ဖြတ်လျှောက်လာချိန်မှာ ဂါဝန်ရဲ့ အရောင်က အပြာရောင်ကနေ အစိမ်းရောင်ဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လက်စွပ်စတွေက သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နားမှာ နူးညံ့စွာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်စေဖို့ ဆံပင်တွေကို အနောက်ဘက်မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စည်းနှောင်ထားပြီး၊ ပါးပြင်ဘေးမှာတော့ ဆံနွယ်နက်နက် အနည်းငယ်ကို လျော့တိလျော့ရဲ ကျန်ရစ်စေခဲ့ပါတယ်။
သူမ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လာရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲဟင်”
ကျွန်တော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“မင်း အရမ်းလှတယ်”
“အင်္ကျီချုပ်တုန်းကလည်း ရှင် ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲကို”
“အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ကိုယ် မှန်ခဲ့တာပဲလေ”
သူမ သဘောကျသွားတဲ့ပုံ ပေါ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ဂါဝန်စကတ်လေး လှုပ်ရှားသွားအောင် အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဝတ်ရတာ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာရှိတယ်”
“ကောင်းတာပေါ့”
“ပြီးတော့ ဒါကိုဝတ်ပြီး ထိုင်လို့လည်း ရတယ်”
“အတော်လေး အဆင်ပြေတဲ့ ဒီဇိုင်းပဲပေါ့”
“ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ သားလေးက ဒီအရောင်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် သူ့အဘွားဆီ သွားတိုင်လို့ရတာပဲလေ”
ကျွန်တော် သူမကို လက်မောင်းကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက တွဲခိုလိုက်ပါတယ်။
တံခါးဝရောက်တော့ သူမ မှန်ထဲကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်ဖို့ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ပြေလျော့နေတဲ့ ဆံနွယ်စလေးတစ်ခုကို သူမ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းပေးခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
ထမင်းစားခန်းငယ်လေးထဲမှာတော့ ကျွန်တော် သဘောတူခွင့်ပြုခဲ့တာထက် ပိုများတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့သည်။
မိသားစုဝင်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေအတွက် နေရာတွေ ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ကပ်လျက်အခန်းထဲမှာတော့ တံခါးဖွင့်ထားတဲ့ကြားက လှမ်းမြင်နိုင်တဲ့ ပုခက်တွေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ စာရင်းစာအုပ်ကို အခြားနေရာမှာ ထားခဲ့ပုံရသည်။
မယ်လိုဒီက ညစာအတွက် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မွေးနေ့ရှင်ဖြစ်တာနဲ့ ဖဲကစားရာမှာ အနိုင်ရခွင့်ရှိသလားဆိုတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အယ်လစ္စတားနဲ့ စကားနိုင်လု ငြင်းခုံနေနှင့်ပါပြီ။
“မွေးနေ့ရှင်က ကစားပွဲကို ရွေးချယ်ခွင့်တော့ ရှိတာပေါ့” လို့ သူက ပြောသည်။
“အဲ့ဒါက သိပ်ရက်ရောတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး”
“ပြီးတော့ ရှုံးခွင့်လည်း ရှိတာပဲလေ”
သူတို့ နှုတ်ဆက်လာတဲ့အခါ အက်ဗလင်က ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က အလွန်သပ်ရပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ ပါဆယ်ထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အထဲမှာတော့ ပန်းချီဆွဲစက္ကူကို ဖိထားဖို့အတွက် အစိမ်းရောင်အကြောတွေပါတဲ့ ချောမွတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးဖိစာရွက်လေးတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
“ပြတင်းပေါက်ဖွင့်တဲ့ အခါမျိုးအတွက်ပေါ့” လို့ သူမက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ကျောက်တုံးလေးကို လက်မနဲ့ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပြီး၊
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ခြေထောက်ပေါ် မပြုတ်ကျစေနဲ့နော်”
“မကျအောင်တော့ ကြိုးစားထိန်းပါ့မယ်”
တီလ်ဒါနဲ့ အဲလ်ဒရန်တို့ အတူတူ ရောက်လာကြပြီး၊ တီလ်ဒါက ပန်းချီဘုတ်ပြားအတွက် သတ္တုညှပ်ကလစ်ငယ်လေးတစ်စုံကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
“အီလီနော်က ပြောပြလို့ပါ” ဟု တီလ်ဒါက ရှင်းပြသည်။
တံခါးပေါက်နားကနေ ဘီထရစ်က လက်ဆောင်တွေကို နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ထပ်ပြီး ချီးကျူးချင်ကြသေးတယ်ဆိုရင်တော့ အေးစက်နေတဲ့ ညစာကိုပဲ စားရလိမ့်မယ်လို့ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ဟင်းလျာတွေ သယ်ဆောင်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူမက အခန်းထဲမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမအတွက် နေရာတစ်ခု သေချာပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့တာပါ။
ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ ကင်ထားတဲ့ အမဲသား၊ ချိုမြိန်လာတဲ့အထိ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ကြက်သွန်နီတွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေအပြင် အက်ဗလင်ဆီ မရောက်ခင်ကတည်းက သူမ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတဲ့ ဟင်းလျာတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
“မေမေ”
“ဘာလဲ သမီး”
“မေမေ သူတို့ကို ဒါ ချက်ခိုင်းလိုက်တာမလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
အက်ဗလင်က ဇွန်းအပြည့် ခပ်ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး၊
“အဲ့ဒါ ဘာဟင်းမို့လို့လဲ”
“ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဟင်းကို အမြဲလိုချင်တတ်လို့ မကြိုက်ဘူးလို့ လိမ်ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ဟင်းလေ”
“အဲ့ဒါ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား”
“တစ်နှစ်နီးပါးလောက်တော့ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့”
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ဂါရစ်ခ်က သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။
“ငါတို့ အကုန် သိနေခဲ့တာပါ”
အက်ဗလင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ စကားဝိုင်းက သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်လည်ပတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက ဒုတိယဟင်းပွဲမရောက်ခင်မှာတင် အထူးဧည့်သည်တော် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တဲ့ တရားဝင် ညစာစားပွဲတစ်ခုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ မေရီက မိန့်ခွန်းတောင် စမပြောရသေးဘူးလားလို့ မေးလိုက်သည်။
“မပြောရသေးဘူးလေ”
“အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု လက်လွတ်သွားတာပဲ”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ခွက်ထဲ မျက်နှာအပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂါရစ်ခ်က နိုးလာပြီး သူ့မိခင်နဲ့ အလှမ်းဝေးနေရတာကို ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြလာတဲ့အခါမှာတော့ ညစာစားပွဲက အနှောင့်အယှက်ကြီးတစ်ခုလို မဖြစ်သွားစေဘဲ သူ့အလိုလို ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကပ်လျက်အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ သောက်စရာကို ယူသွားပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးကနေတစ်ဆင့် အလည်အပတ်ရောက်လာတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်က သူကိုယ်တိုင် အဆိုပြုထားတဲ့ လှေကားထစ်တွေကို ဘာကြောင့် ပြန်တက်ခိုင်းခံခဲ့ရသလဲဆိုတာကို အီလီနော် ရှင်းပြနေတဲ့ အသံကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က နောက်ထပ်တစ်လုပ် စားလိုက်ရင်း နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
“ငါတို့ ဒီလိုလေး လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာ တကယ် ဝမ်းသာတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။
“ကိုယ်လည်း အတူတူပါပဲ”
အဲ့ဒီနောက် မယ်လိုဒီက အဲ့ဒီအရာရှိရဲ့ စကားလုံးအတိအကျကို သိချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ဇနီးက အဖြေကို နားထောင်ဖို့ ရှေ့ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပါတယ်။
ဘီထရစ်က ကိတ်မုန့်ကို ကိုယ်တိုင် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ပျားရည်နဲ့ လိမ္မော်ရနံ့တွေက နွေးထွေးတဲ့ အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ပါတယ်။
သကြားရည်စိမ် အခွံလေးတွေက ကိတ်မုန့်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံငယ် နှစ်ဆယ့်နှစ်ခုရဲ့ အောက်မှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
အဲ့ဒါကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ကိတ်မုန့်ထက် သမီးဖြစ်သူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
“အိုး…” အက်ဗလင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဘီထရစ်က ကိတ်မုန့်ကို စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်ပြီး၊
“အပေါ်က အသီးအပိုင်းအစတိုင်းကို သေချာ ရေတွက်ထားပြီးသားနော်”
“ကျွန်မ မထိရသေးပါဘူး”
“မထိရသေးတာပဲ ရှိသေးတာလေ”
ဂါရစ်ခ်က သူ့ရဲ့ ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊
“အဖေ…”
“ခဏလေးပါပဲ” လို့ သူက ကတိပေးလိုက်သည်။
သူ ပြောချင်တဲ့ စကားအတော်များများကို စဉ်းစားနေတဲ့ပုံ ပေါ်နေသည်။
ပြီးတော့မှ သူ့ရဲ့ မျက်နှာထားက နူးညံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
“အက်ဗလင်အတွက်ပါ။ သမီးနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခွင့်ရလို့ အဖေတို့ တကယ်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်”
စားပွဲအောက်မှာ သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်တော့်လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဖန်ခွက်တွေကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
သူမက ဖယောင်းတိုင်တွေကို သက်ပြင်းနှစ်ချက်နဲ့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အလယ်နားက ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကတော့ မငြိမ်းဘဲ ကျန်နေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ကူညီပေးဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့ဟန်နဲ့ ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ငါ မှုတ်လိုက်မယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
သူမ မှုတ်ငြိမ်းလိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
လူတိုင်းက လက်ခုပ်တီးအားပေးကြတာကြောင့် သူမ ရယ်မောလိုက်ရသည်။
ဘီထရစ်က ဓားကို လှမ်းယူနေစဉ်မှာ အက်ဗလင်က ကိတ်မုန့်အစွန်းက အခွံတစ်ဖဲ့ကို ခိုးယူစားလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မိခင်က မြင်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ဖဲ့ လှမ်းယူလိုက်ပါတော့သည်။
ပန်းကန်တွေ ရှင်းလင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တူရိယာပညာရှင်တွေက စတင်တီးခတ်ကြပါတော့သည်။
တယောသံနဲ့ စောင်းသံငယ်လေးတစ်ခု…
ကလေးတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလောက်အောင် အသံမကျယ်လှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကာရိုကတော့ မူအရကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ချင်နေတဲ့ပုံ ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက မီးဖိုနားမှာ အီလျန်နဲ့ စကားပြောနေချိန်မှာ ဂါရစ်ခ်က သမီးလေးကို ချီထားပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ကချင်လား ချစ်သူ”
ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကျွန်တော်တို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာလွတ်လေးဆီကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ပုဒ်ပဲနော်”
ကျွန်တော် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ ထရပ်ပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကကွက်တွေ ကပြဖို့ နေရာမရှိတာကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အတော်လေး ကိုက်ညီနေခဲ့ပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်လက်ကတော့ သူမရဲ့ ခါးပေါ်မှာ နေရာယူထားသည်။
ခဏတာမျှတော့ သူမ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးပါပဲ”
“ရှင် ကသင်တုန်းက ပုံစံလေးကို သတိရသွားလို့ပါ”
“ကိုယ်က မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို”
“ရှင် အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်း အာရုံစိုက်ခဲ့တာလေ”
“အခုလည်း အာရုံစိုက်နေရတုန်းပါပဲ”
“သိပါတယ်”
သူမ ပိုနီးကပ်အောင် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
“ကိုယ့်ကို ကြည့်လို့ရပါတယ်၊ ရှင့်ခြေထောက်တွေက အဆင်ပြေပြေ ကပြနိုင်မှာပါ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဂါဝန်ပေါ်က အစိမ်းရောင်က ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကို ဟပ်နေခဲ့သည်။
သူမရဲ့ နောက်ဘက်မှာတော့ မေရီက မယ်လိုဒီ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခုကြောင့် ပြုံးနေခဲ့သည်။ ဟယ်လီနာက မြေးမလေးကို ချီထားတဲ့ ဂါရစ်ခ်ရဲ့ လက်မောင်းကို မှီတွယ်ထားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ညင်သာစွာ လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တေးသွားပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သူမ လက်လွှတ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆက်ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“နောက်တစ်ပုဒ်လောက် ထပ်ကကြတာပေါ့”
နောက်ပိုင်း အပေါ်ထပ်ရောက်တော့ သူမရဲ့ ဆံပင်ထဲက ဆံထိုးတွေကို ဖြုတ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုများနေခဲ့သည်။
“ဒါတွေ အကုန်လုံး ဒီညမှ ထိုးထားတာ သေချာရဲ့လား”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ကိုယ်တို့ ဒါတွေကို ရေတွက်ကြည့်သင့်တယ် ထင်တယ်”
“ရှင်က ဖယောင်းတိုင်တွေကိုတောင် ရေတွက်ခဲ့တာပဲကို”
“အဲ့ဒါက ပိုလွယ်တာပေါ့၊ အဲ့ဒါတွေက မီးလောင်နေတာကိုး”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ဆံနွယ်တွေက ပခုံးပေါ်မှာ ပြေလျော့ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ဆံထိုးလေးကို ခွက်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လည်ပင်းနောက်ကျောလေးကို ကိုင်းညွတ်နမ်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
သူမက လက်ကို အပေါ်မြှောက်ပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဒီလောက်ဆို အခမ်းအနားက လုံလောက်ရဲ့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ လုံလောက်ပါတယ်”
“အရမ်း ပိုသွားသလား”
“ဟင့်အင်း မပိုပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက် မျက်နှာမူဖို့ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်မှာ လှည့်လိုက်သည်။
“အရမ်း သာယာကြည်နူးဖို့ ကောင်းတာပဲ”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကလေးတွေကတော့ လောလောဆယ် အိပ်ပျော်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ဂါဝန်က အဝတ်ကာကွယ်စခရင်ပေါ်မှာ သေသေသပ်သပ် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဆေးခြယ်သေတ္တာကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ စာလွှာကို အဖုံးအောက်မှာ လှမ်းမြင်နိုင်တဲ့ နေရာမှာ ထည့်ထားခဲ့တာပါ။
“ရာသီဥတု နည်းနည်း သာယာလာရင် ဗေးလ်ဝုဒ်ကို လာပြီး တစ်နေ့ခင်းလောက် ပန်းချီဆွဲဖို့ မေမေက ခေါ်ထားတယ်” လို့ သူမက ပြောသည်။ “လာခဲ့ပါတဲ့”
“ကိုယ်လည်း သဘောကျပါတယ်”
“ရှင့်ကိုလည်း ဖိတ်ထားတယ်နော်”
“အဲ့ဒီမှာ တောင်တွေနဲ့ လှေတစ်စင်း ပါဦးမလား”
“ငါတို့ ပုံပြင်တောင် မဆုံးသေးဘူးလေ”
“အဲ့ဒီရောက်မှ ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့”
သူမ ဒါကို ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊
“အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ပြီးသွားမယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်ထားရင်း ကာရိုလေး စတင်လှုပ်ရှားလာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော် သမီးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ချိန်မှာ အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်နားက ပန်းချီကားဆီ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ ချစ်သူ”
“မေ့သွားတဲ့ အရာတစ်ခု လုပ်မလို့ပါ”
သူမက ခဲတံတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီ ရှုခင်းပုံရဲ့ အောက်ခြေ၊ သူမ လွတ်ထားခဲ့တဲ့ နေရာလွတ်လေးထဲမှာ သူမရဲ့ နာမည်နဲ့ နေ့စွဲကို ရေးသားလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမက ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်သည် -
‘ကျွန်မရဲ့ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့’
သူမ အဲ့ဒါကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊
“ကဲ… အခုတော့ ပြီးသွားပါပြီ” လို့ ပြောလိုက်ပါတော့သည်။