အခန်း (၉၀) - ဖယောင်းတိုင်များ မထွန်းမီ
မြေပုံနှစ်ချပ်၊ စာနှစ်စောင်နှင့် သစ်သားငှက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အာခိုက်ဗ်တိုက်အပြင်ဘက်တွင် ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေသည်။
ထိုငှက်ရုပ်မှာ ကလေးထိန်းခန်းတွင် ရှိနှင့်သင့်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးထိုင်နေစဉ်အတွင်း ၎င်းကို ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှ တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခဏလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ပေးနိုင်ပါတယ်”
သူမက စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“အချိန် အလုံအလောက်ပါပဲ”
ကျွန်တော်လည်း မြေပုံနှင့် စာများကို အနီးအနားရှိ စာရေးစာချိတ်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
သစ်သားငှက်ရုပ်ကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ၎င်းကို ငေးကြည့်သည်။
“ကာရယ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ မပျောက်သွားတာကို သတိထားမိသေးလား”
“အခုထိတော့ မသိသေးပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ အချိန်ရှိသေးတယ်ပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲကိုင်ကာ အတွင်းဘက်ဥယျာဉ်ကို ငေးကြည့်နေရသည့် ဧည့်ခန်းငယ်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
ဤမျှလောက် မသေချာမရေရာမှုမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးပွဲများ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရသည်ကပင် ပို၍ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ချလိုက်သည်အထိ စောင့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက “အက်ဗလင်က နောက်အပတ်ဆိုရင် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ပြည့်တော့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
“သိပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းတွင်ပင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားရသဖြင့် ကျွန်တော် သူမကို မော့ကြည့်မိသည်။
“ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး”
“မမေ့လောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့မွေးနေ့အတွက် ဧည့်သည်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ခြောက်ဖွဲ့နဲ့ နယ်မြေရဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း မိန့်ခွန်းပြောကြားဖို့တွေ လိုအပ်တယ်လို့ ဘယ်သူမှ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ ငါ အရင်စကားပြောချင်လို့ပါ”
“အဲ့ဒီလို လုပ်ဖို့များ ဘယ်သူက အကြံပြုဖူးလို့လား”
“ဘယ်သူမဆို လုပ်တတ်ကြတာပါပဲ”
ကျွန်တော်က သစ်သားငှက်ရုပ်ကလေးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရေခဲမှုန်များက ဥယျာဉ်ဘောင်စွန်းများကို ငွေရောင်သမ်းစေလျက် ရှိသည်။
“ဘာများ စဉ်းစားထားတာ ရှိလို့လဲ”
“ဒါကတော့ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားထားလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ်လေ”
ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ နှောင့်နှေးသွားသည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လက်ဆောင်တစ်ခုအကြောင်း စဉ်းစားနေမိလို့ပါ”
“ပြီးတော့ရော”
“မှန်ကန်တဲ့ဟာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားလို့ မဆုံးနိုင်ဖြစ်နေတာနဲ့ပေါ့”
“ကြားဖူးနားဝ ရှိပါရဲ့”
“အက်ဗလင်အတွက်လား”
“မင်းရဲ့ ယောက္ခထီးအတွက်ပေါ့။ သူက တစ်ခါတုန်းက ငါ့အတွက် လက်ဆောင်ရွေးဖို့ သီတင်းပတ် သုံးပတ်တောင် အချိန်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ အစောဆုံး စဉ်းစားထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းကိုပဲ ပေးခဲ့တာပဲ”
“အဲ့ဒါကရော သင့်တော်တဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား”
“ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါက သူ့ကို အဲ့ဒီဟာကို ထောက်ပြပေးခဲ့ရတာကိုး”
ကျွန်တော်တို့က ဦးစွာ ညစာစားပွဲအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
လူစုလူဝေး သိပ်မရှိလှသည့် ပွဲငယ်လေးတစ်ခု။
မိသားစုဝင်များနှင့် အက်ဗလင်အနေဖြင့် ဧည့်ခံဖို့အတွက် အတင်းအကျပ် ဖိအားမရှိဘဲ တွေ့ရတာကို ဝမ်းသာမည့်သူများသာ ပါဝင်မည်။
သူမ သဘောကျမယ်ဆိုရင် သီချင်းတီးတာမျိုးလေးတွေလည်း ပါဝင်မည်။
မုန့်လုံးရေပေါ် သို့မဟုတ် မွေးနေ့ကိတ်တစ်ခု။
ကိတ်မုန့်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဟယ်လီနာက အလွန်တရာ တည်ကြည်တင်းမာနေတတ်သည်။
“သူက အရင်တုန်းက မိတ်မဆက်ရသေးခင်မှာတင် အပေါ်က သကြားဖတ်တွေကို အရင်ဆုံး ခွာစားတတ်တာ”
“အရင်တုန်းက ဟုတ်လား”
မိခင်ဖြစ်သူ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။
“အဲ့ဒီကိစ္စ စုံစမ်းစစ်ဆေးတာကိုတော့ မင်းကိုပဲ အပ်ခဲ့ပါတော့မယ်”
ကျွန်တော် ကျောမှီခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“သူ ဗေးလ်ဝုဒ်ကို သွားချင်မလား”
“ခဏလောက် သွားလည်တာမျိုးတော့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာပဲ နိုးထချင်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်းနဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်ကို အိမ်တစ်လုံးလို သဘာဝကျကျ ခေါ်ဝေါ်လာခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဟယ်လီနာ့သမီးလေးက အခြားနေရာတစ်ခုကနေ ဤနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဆိုခြင်းကို တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော် မေ့သွားတတ်သည်။
“သူ တချို့အရာတွေကို လွမ်းတတ်ပါတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ဒါက သူ ဒီကို မလာခဲ့မိတာကို နောင်တရနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘာတွေကို လွမ်းတာလဲ”
“သူ့အခדרဟောင်းထဲက ပြတင်းပေါက်ခုံတန်းလေးကိုလေ။ ရာသီဥတု သာယာတဲ့အခါ လမ်းလျှောက်ထွက်ရတာမျိုးကို။ ပြီးတော့ လိမ္မော်ကိတ်မုန့် ဖုတ်နေတဲ့အချိန် မီးဖိုချောင်ထဲက ရနံ့မျိုးကိုပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“လိမ္မော်ကိတ်မုန့် ဟုတ်လား”
“ပျားရည်နဲ့ပေါ့။ ပြီးတော့ သူခိုးစားတတ်တဲ့ အခွံပြားလေးတွေနဲ့ပေါ့”
“အာ… ဟုတ်လား”
“အဲ့ဒါကို ရေးမှတ်ထားသင့်တယ်”
ကျွန်တော် စာရွက်အစုတ်လေးတစ်ရွက်ဆီသို့ လှမ်းယူလိုက်သည်။
မှတ်စုရေးပြီးသွားသည်ကို ဟယ်လီနာက စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာထားက ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“တောင်းဆိုစရာ ရှိတာလေး တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်”
“ဘာမဆို ပြောပါ”
“တစ်နေ့တာရဲ့ အချိန်တချို့ကို အက်ဗလင်အတွက် သက်သက် ဖြစ်စေရမယ်ဆိုတာ သေချာလုပ်ပေးပါ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့”
“ငါ့သမီးလေးက ဘုရင်မတစ်ပါး၊ ဇနီးတစ်ဦး၊ မိခင်တစ်ဦး၊ ပြီးတော့ အခုဆိုရင် လက်ထဲမှာ အလင်းရောင်ကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတာကို သင်ယူနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီအရာတွေ အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူတွေက ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေကြတယ်”
သူမက ကျွန်တော်တို့ကြားရှိ ငှက်ရုပ်ငယ်လေးကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“သူ အရမ်းပျော်နေပါတယ်။ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို သူ့ကို မေးကြည့်ပါ။ သူ ငါတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည့် နောက်ဆုံးလက်ဆောင်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။
စောင်များ။
ကလေးဝတ် အဝတ်အစားငယ်များ။
စားသောက်ရန်၊ အိပ်စက်ရန်၊ သယ်ဆောင်ရန်နှင့် နွေးထွေးစေရန်အတွက် ပစ္စည်းများ။
အားလုံးက ကြိုဆိုစရာတွေချည်းပါပဲ။
အများစုကတော့ ကလေးတွေအတွက် ဖြစ်နေသည်။
ဟယ်လီနာက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူ အသက်ဆယ်နှစ်တုန်းက ဆေးစုံပုံးတစ်ခု တောင်းဖူးတယ်။ ဆွေမျိုး သုံးဦးက အပ်ချုပ်ပစ္စည်းတွေက ပိုသင့်တော်တယ်ဆိုပြီး အပ်ချုပ်စရာတွေ ပေးခဲ့ကြတယ်”
“ရှင်ကရော ဘာလုပ်ပေးခဲ့လဲ”
“ဆေးစုံပုံး ဝယ်ပေးခဲ့တာပေါ့”
“ဂါရစ်ကရော”
“သေတ္တာတစ်လုံး လုပ်ပေးခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူ လုပ်လောက်စရာပါပဲ။
ထိုညနေခင်းတွင် ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို မေးကြည့်ခဲ့သည်။
သူမက ကာရယ်ကို ဘေးမှာထားလျက် ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ဂါရစ်ကို အခန်းတွင်း လမ်းလျှောက်ပေးနေသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက မော့ကြည့်လာသည်။
“အမေက မင်းကို လာပြောတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သူက သိမ်မွေ့ရဲ့လား”
“သူက ကျွန်တော့်ကို အခြားအခန်းတစ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားခဲ့တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာပဲပေါ့”
ကျွန်တော် သူမအနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သတိကြီးကြီးဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့အတွက် ဘာလိုချင်လဲ”
သူမ စဉ်းစားနေသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်မောင်းထဲမှနေ၍ ဂါရစ်က အကြံဉာဏ်ကောင်းလေးတွေ အများကြီးရှိနေဟန်ဖြင့် အသံပြုသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို ပြုံးပြသည်။
ထို့နောက် သူမက “လှလှပပလေး တစ်ခုခု ဝတ်ချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည့် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဝတ်ရုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သဘောကျလို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံမျိုးပေါ့”
“အဲ့ဒါမျိုးဆိုရင် စီစဉ်လို့ရတာပေါ့”
“ပြီးတော့ အားလုံးနဲ့အတူ ညစာစားချင်တယ်”
“အားလုံးဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် လူဦးရေရှိမလဲ”
“ဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို နို့တိုက်ဖို့အတွက် စားပွဲကနေ ခဏထွက်သွားတာကို မကန့်ကွက်မယ့် လူတွေပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဧည့်သည်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွေ ပါလာဖို့ မရှိတော့ဘူးပေါ့”
သူမ၏မျက်ခုံးနှစ်ဖက် မြင့်တက်သွားသည်။
“ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တွေများ ရှိသေးလို့လား”
“မင်းအမေက စိတ်ကူးယဉ်အဖွဲ့တွေကို အစောကြီးကတည်းက တားဆီးပြီးသားပါ”
“တော်လိုက်တဲ့ အမေပါပဲ”
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ပို၍ မြင့်အောင် တင်လိုက်သည်။
“နောက်ရော ဘာရှိသေးလဲ”
အက်ဗလင်က မီးဖိုခုံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်မွေးနေ့ကတုန်းက သူမ ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားဆီကိုပေါ့။
“ပန်းချီဆွဲချင်တယ်”
သူမ အကြည့်နောက်ကို ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်မိသည်။
“ဒီရက်သတ္တပတ်တွေအတွင်း မင်း ဆွဲတာ မတွေ့ရသေးဘူး”
“ငसुद्धाလည်း မတွေ့ရပါဘူး”
အပြစ်တင်သည့် လေသံ လုံးဝမပါဝင်ပေ။
ထိုအချက်ကပင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ပို၍ နင့်သွားစေသည်။
“ဘာတွေ ဆွဲမှာလဲ”
“မသိသေးပါဘူး”
သူမက ကာရယ်၏စောင်စွန်းလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နေသည်။
“ဥယျာဉ်ကို ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ကလေးတွေနဲ့အတူ စောင့်ကြည့်နေမှန်း မသိသေးတဲ့အချိန်က အမေ့ပုံကိုပေါ့”
“အဲ့ဒါကိုတော့ မြင်ချင်မိသား”
“သူလည်း မြင်ချင်မှာပါ။ ငါ့ကို အရမ်းတင်းမာနေတဲ့ပုံ ပေါ်စေတယ်လို့ ပြောပြီးရင်တော့ပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“ပြီးဆုံးအောင် မလုပ်ရရင်တောင်မှ မွန်းတည့်ချိန်ခဏလောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆွဲချင်တယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါမျိုးဆိုရင် ကိုယ် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ မင်းလည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေစေချင်တယ်”
“ဆေးစုတ်တံ ကိုင်ပြီးတော့လား”
“ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး မထားကြရအောင်လေ”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သားလေးက ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့် အသံပြုသည်။
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တောင်းပန်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော့်ကို စာအုပ် တစ်အုပ်လောက် ဖတ်ပြတာမျိုးရော လုပ်ပေးနိုင်မလား”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော် ဟယ်လီနာနှင့်အတူ ဗေးလ်ဝုဒ်သို့ သွားခဲ့သည်။
ဂါရစ်က အက်ဗလင်၏ အခန်းဟောင်းအပြင်ဘက် လမ်းကြားတွင် ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူက သော့ငယ်လေးတစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က အကုန်ကြိုသိနေတာလား”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှ မတွေ့ခင်ကတည်းက ငါက ဟယ်လီနာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးသားလေ”
“အဲ့ဒါက မေးခွန်းကို အဖြေမပေးပါဘူး”
“ဘไมလို့ ငါ အသင့်ဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ရှင်းပြနေတာပေါ့”
အခန်းကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆောင်းရာသီ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ခုံတန်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ စင်ပေါ်တွင် စာအုပ်များ၊ საწိပ်ခြေရင်းတွင် ခေါက်ထားသော စောင်တစ်ထည်၊ တစ်ချိန်က တစ်စုံတစ်ရာ ချိတ်ဆွဲထားဖူးသည့် နံရံပေါ်မှ အမည်းစက်ရာ ဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးက တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေကျ အက်ဗလင်ကို ကျွန်တော် သိသည်။
သူမ စိတ်ဆိုးနေတာ၊ ပျော်ရွှင်နေတာ၊ ကြောက်ရွံ့နေတာ၊ ပြတ်သားနေတာတွေကို ကျွန်တော် သိသည်။
ဤနေရာတွင်မူ သူမက ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မသိသေးမီက သူမကို ဝန်းရံထားခဲ့သည့် ပစ္စည်းများ ရှိနေသည်။
ဟယ်လီနာက ဗီရိုတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် သစ်သားပန်းချီသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။
ဂါရစ်က သူမအား သော့ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“သူ ဒါကို လိုချင်နေတုန်းပဲလား” ဟု သူက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ဖြေလိုက်သည်။
သူ့ပခုံးများ ပေါ့ပါးသွားသည်။
သူက ထိုမေးခွန်းကို ဖုံးကွယ်ထားချင်ခဲ့ပုံရသည်။
ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတာကိုပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ကျွန်တော်တို့က သေတ္တာကို ပြတင်းပေါက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။
ဆေးရောင်အချို့မှာ သုံးမရတော့အောင် ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
အချို့ကတော့ သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားဆဲပင်။
ကိုင်ကိုင်၍ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော ဆေးစုတ်တံများနှင့် ၎င်းတို့အတွက် ခေါက်သိမ်းနိုင်သော ထောက်တိုင်ငယ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။
သစ်သားထောင့်တစ်နေရာတွင် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
“အပြာရောင်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“မူလကတော့ပေါ့” ဟု ဂါရစ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သူက ပိုလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုကို ရောစပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့လေ”
ဟယ်လီနာက စာရွက်ပုံစံငယ်လေးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူမက ၎င်းတို့ကို တစ်ရွက်ချင်း လှلبလှပ်ကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်။
ထို့နောက် သူမက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် ဂါရစ်၏ ပန်းချီပုံကြမ်းကို ကျွန်တော့်အား ပြသသည်။
သူ့ပါးစပ်ကြီး ဟနေသည်။
စာအုပ်တစ်အုပ်က သူ့ဝမ်းဗက်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား တင်နေသည်။
ကျွန်တော် ပန်းချီကားမှသည် သူ့ဆီသို့ အလှည့်ကျ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“တူလိုက်တာ လွန်ရောပဲ”
“ငါ့မျက်လုံးကို ခဏမှိတ်ထားရုံပါ”
“သေချာပါတယ်ဗျာ”
ဟယ်လီနာက စာရွက်များကို ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
သေတ္တာထဲတွင် အက်ဗလင်ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ပြဖို့အတွက် ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့မည့် အရာများလည်း ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက် အစွန်းတွင် မညီညာသေးသည့် စာလုံးသေးသေးလေးများဖြင့် သူမ၏နာမည်ကို ရေးထိုးထားသည်။
အက်ဗလင်။
ဘယ်ရာထူးဘွဲ့မှ မပါပေ။
ကျွန်တော် သူမ၏အမည်အောက်ရှိ သစ်သားသားပြင်ကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် လက်ဆောင်အတွက် ပုံဖော်ရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလာခဲ့သည်။
စတုန်းဖို့ဒ်မှ ကုန်သည်တစ်ဦးထံတွင် စာရွက်ကောင်းများနှင့် ဆေးစုံအသစ်များကို မှာယူခဲ့သည်။
သူက ဘုရင်မကြီးက ဘယ်လိုပန်းချီမျိုးကို ပိုသဘောကျတတ်လဲဟု မေးသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ သိပ်မသိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း သူက ရွေးချယ်စရာများကို ပြသပေးခဲ့သည်။
ဆေးစုတ်တံ အမျိုးမျိုး။
မျက်နှာပြင် အမျိုးမျိုး။
နမူနာစာရွက်ပေါ်တွင် တစ်စက်စီ ချမပြမချင်း တစ်ပုံစံတည်းလို ထင်ရသည့် အရောင်များ။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဆားကစ်ပြသတုန်းက အလုပ်လျှောက်လာသူများက စိုက်ကြည့်နေကြပုံကို ပြန်သတိရမိသည်။
“အဲ့တော့ ဒါက အဲ့ဒီလို ခံစားရတာကိုး” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
ကုန်သည်က ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြာရောင်အကြောင်းကို ထပ်ရှင်းပြပေးပါဦး”
ကျွန်တော်လည်း ရွေးချယ်စရာအနည်းငယ်၊ ကုန်သည်၏ စာဖြင့်ရေးသားပေးထားသော အကြံပြုချက်များနှင့် ဆေးစုတ်တံများကို နားလည်သဘောပေါက်သူများအပေါ် လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လိုနေသေးသည်။
သေတ္တာကို အပေါ်ထပ်သို့ သယ်လာစဉ်အတွင်း ဘာလိုနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ပုံ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း သူမ သိမ်းထားနိုင်မယ့် စကားလုံးလေးအချို့ ပေးချင်သည်။
စာရေးရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
အမိန့်စာများကို ကျွန်တော် ရေးနိုင်ပါသည်။
တံခါးကို ဘာကြောင့် ဖွင့်ထားသင့်ကြောင်း သို့မဟုတ် အခွန်ကို ဘာကြောင့် လျှော့ချသင့်ကြောင်းကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနိုင်ပါသည်။
နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံ၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လိုထင်မြင်ကြောင်းကိုပင် တစ်ချိန်က တည့်တည့်မတ်မတ် ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုအချက်များထဲမှ ဘာတစ်ခုကမှ ကျွန်တော့်ဇနီးအတွက် မွေးနေ့စာတစ်စောင် စတင်ရေးသားရန် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုက ကြေညာချက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအကြိမ်က သူမအား ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် သူမကို ရာထူးတစ်ခုအတွက် အကြံပြုနေသလို ဖြစ်နေသည်။
အဲ့ဒါလည်း ပထမအစောင်ဘေးမှာပဲ ရောက်သွားသည်။
တတိယအကြိမ်တွင် ကျွန်တော် ဤသို့ ရေးလိုက်သည် -
ကို မိုက်မဲတဲ့စကား တစ်ခွန်းတော့ ပြောတော့မယ်ဆိုတာ မင်းသိနေချိန်မှာ မင်း ကိုယ့်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်ကို ကိုယ် သဘောကျတယ်။
ကျွန်တော် တွေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဤသို့ ထပ်ထည့်လိုက်သည် -
မင်းက အဲ့ဒီစကားကို ကိုယ်ပြောခွင့် အမြဲပေးတတ်ပါတယ်။
ဒါက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပိုတူနေသလို ရှိသည်။
ကျွန်တော် ဆက်ရေးသွားလိုက်သည်။
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဟယ်လီနာက ကျွန်ტော့်ထံသို့ ရောက်လာသည်။
သူမက ညစာစားပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်လက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဘီထရစ်က လိမ္မော်ကိတ်မုန့်အတွက် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် အပ်ချုပ်ဆရာမတစ်ဦးက အက်ဗလင်ထံသို့ အဝတ်စနမူနာများနှင့်အတူ လာရောက်မည် ဖြစ်သည်။
အိမ်တွင်းတီးဝိုင်းမှ တီးခွင့်ရှိသူနှစ်ဦးလည်း အသင့်ရှိနေသည်။
ကလေးငယ်များကို ဝေးလံရာသို့ မခေါ်သွားဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့် စားပွဲငယ်လေး၏ ဘေးတွင် ပုခက်များထားရန် နေရာ လုံလုံလောက်လောက် ရှိပေမည်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် “သူ အသက် ၁၈ နှစ်တုန်းက ဘယ်လိုပုံစံလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူ့မွေးနေ့မှာလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်သည်။
“ငါတို့ အိမ်မှာ ညစာစားကြတယ်။ သူက အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတယ်။ မင်းရဲ့ယောက္ခထီးကတော့ ချက်ပြုတ်ပြီးသား အသားညှပ်ကနေ ဘယ်သူကများ အများကြီး ဖြတ်ယူသွားလဲဆိုပြီး ညည်းတွားနေတာပေါ့”
“ဘယ်သူများ ယူသွားလို့လဲ”
“အက်ဗလင်နဲ့ ငါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိနေကြလို့လေ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ ပဝါစကို ခေါက်နေသည်။
“သူ အဲ့ဒီနှစ်မှာ အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတာ။ ငါတို့ လည်ပတ်ဖို့တွေအကြောင်း၊ သူ့ဘဝက ဘာဖြစ်လာချင်လဲဆိုတာတွေအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားခဲ့ပါဘူး”
“အင်းပေါ့လေ”
ခဏတာမျှ လမ်းကြားထဲမှ ခြေသံများကို ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေမိကြသည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက “သူ မွေးလာတုန်းက အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ဆိုတာ အလှမ်းဝေးလွန်းတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
“သူ ကလေးမလေးဘဲ ရှိသေးတယ်။ မြင်းစီးတာတွေ သင်နေတုန်းပေါ့။ သူ့ရင်သွေးလေးတွေ အထပ်မှာ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ သူ့ခင်ပွန်းနဲ့အတူ ထိုင်နေရမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး”
“ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်။ အရမ်းလည်း ထူးဆန်းတယ်”
ထိုနေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် မေရီက အာခိုက်ဗ်တိုက်မှ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ယူလာခဲ့သည်။
သူမနှင့် မယ်လင်တို့က မြောက်ပိုင်း ကုသရေးအိမ်တော်အတွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ပျက်စီးနေသော အိမ်ခြံမြေတစ်ခုသည် စတုန်းဖို့ဒ်၏ နယ်နိမိတ် စစ်တမ်းတစ်ခုတွင် နောက်ပိုင်းအမည်တစ်ခုဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သူမဆို ခရီးမထွက်မီ လမ်းကြောင်းကို အရင်စစ်ဆေးကြည့်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် နားထောင်ပြီး မိတ္တူကူးထားသော မြေပုံကို ငေးကြည့်ကာ ဒေသန္တရ စစ်တမ်းကောက်ယူသူနှင့် ဆွေးနွေးပေးကြရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မေရီက သူမ၏ စာရင်းဇယားစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မကြီးရဲ့ မွေးနေ့လေ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မနက်ခင်း စာပေးစာယူတွေကို လော့ဒ်နဲ့ လေဒီ ဗေးလ်ဝုဒ်ဆီ ပို့ပေးပါ။ ပုံမှန်ကောင်စီလုပ်ငန်းတွေကတော့ နောက်တစ်ရက်မှ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”
“ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှတော့ ကိုယ့်ဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်လာရမယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်စားပွဲခုံဘေးရှိ အထုပ်ဆီသို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်သည်။
“ပန်းချီဆေးတွေလား”
“ဘယ်လိုလုပ် အားလုံးက သိနေကြတာလဲ”
“အရှင်မင်းကြီးက ကုန်သည်တစ်ဦးကို တော်ဝင်အခန်းဆီ ပို့ခိုင်းခဲ့တာကိုး”
“အာ… ဟုတ်သားပဲ”
“ပန်းချီပစ္စည်းများလို့ အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ စက္ကူနဲ့ ထုပ်ထားတာလေ”
ကျွန်တော် ထုပ်ပိုးထားသည်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
စာလုံးများက အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။
မေရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
“ဘုရင်မကြီး မမြင်ရသေးခင်မှာ ဒါကို ဒီကို ယူလာခိုင်းလိုက်တာပါ”
အပ်ချုပ်ဆရာမက အက်ဗလင်နှင့်အတူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အဝတ်စလိပ်ကြီးများက ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ရှိနေသည်။
ဟယ်လီနာက ကာရယ်ကို ချီထားသည်။
အပ်ချုပ်ဆရာမက ပခုံးစွန်းနားရှိ လေလွင့်နေသော အစွန်းတစ်စကို ပြင်ဆင်နေစဉ် အက်ဗလင်က မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
အရောင်က နက်ရှိုင်းသော အပြာစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။
သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အရောင်က ပြောင်းသွားသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် ကျွန်ტော့်ကို မြင်သွားသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အပ်ချုပ်ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကာရယ်ပင်လျှင် ခဏတာ စိတ်ဝင်စားသွားဟန် ရှိသည်။
“လှပါတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်က ဝတ်စုံကိုမှ မမြင်ရသေးတာ”
“မြင်စရာရှိတာ မြင်ပြီးပါပြီ”
ဟယ်လီနာက ကလေးဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ခင်ပွန်းက အဲ့ဒါကိုတော့ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တာပဲ”
အပ်ချုပ်ဆရာမ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ အပ်ချောင်းများဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
အက်ဗလင်က မှန်ထဲမှနေ၍ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်လည်း ခဏလောက် ထပ်ရပ်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရွှံ့စွန်းနေတဲ့ ဖိနပ်ကြီးကို စီးထားမိဆဲဆိုတာကို သတိရသွားသည်။
မွေးနေ့မတိုင်မီ နှစ်ညအလိုတွင် ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်း၌ အမည်ချင်းတူသော သားငယ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် အိပ်ပျော်နေသည့် ဂါရစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ခေါင်းငယ်လေးကို ထောက်ပံ့ထားသည်။
နောက်တစ်ဖက်လက်ကတော့ စောင်ပေါ်တွင် အနားယူနေသည်။
“ပန်းချီသေတ္တာကို သွားယူလာခဲ့တယ် ဆိုတာ ကြားတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
“ရှင်လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ”
“ကိုယ့်ရဲ့ အချက်အလက်တွေက တိကျမှန်ကန်ကြောင်း ကြားရတာကို သဘောကျပါတယ်”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကလေးအိပ်ပျော်နေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် ဂါရစ်က “သူ့ရဲ့ ပြတင်းပေါက်အကြောင်း မင်းကို ပြောပြဖူးလား” ဟု မေးသည်။
“ဘယ်ပြတင်းပေါက်လဲ”
“သူ အသက်ဆယ်တစ်နှစ်တုန်းက သူ့နံရံပေါ်မှာ ဆွဲခဲ့တဲ့ဟာလေ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ပင်လယ်ပြင် ရှုခင်းကို လိုချင်ခဲ့တာ”
“ဗေးလ်ဝုဒ်ကနေပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင်ကရော ဘာလုပ်ပေးခဲ့လဲ”
“သင်္ဘောတွေ ပိုငယ်လို့ရမလားလို့ မေးခဲ့တာပေါ့။ သူတို့က တော်တော်လေး စိုးရိမ်စရာကောင်းနေလို့လေ”
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကလေးက လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ပြန်ငြိမ်ကျသွားသည်။
ဂါရစ်က ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တဲ့လား” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူက မမော့ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူက ဒီနေရာလေးလောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ”
သူ့လက်က ကျွန်တော်တို့သားလေး၏ ခေါင်းအောက်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒါအတွက် ပေးစရာ အဖြေမရှိပေ။
ကျွန်တော်လည်း ၎င်းကို အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ နားလည်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်၏မွေးနေ့အကြိုညတွင် ကျွန်တော် ရေးပြီးသားစာကို ပန်းချီသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဆေးစုတ်တံများအောက်တွင် စာရွက်အသစ်များ ရှိနေသည်။
ဟယ်လီနာ တင်ထားခဲ့သည့် ပုံကြမ်းဟောင်းများလည်း အတိုင်းသား ရှိနေဆဲပင်။
အက်ဗလင် ပန်းချီဆွဲနေစဉ်အတွင်း ကျွန်တော် ဖတ်စရာ ရှိစေရန်အတွက် မေရီ၏အကူအညီဖြင့် ရွေးချယ်ထားသော အာခိုက်ဗ်မှ ပုံပြင်စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကိုလည်း ထည့်ပေးထားသည်။
ကျွန်တော် သေတ္တာကို ဖဲကြိုးဖြင့် ချည်လိုက်သည်။
ဖဲကြိုးထုံးရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ဧည့်ခန်းထဲသို့ သယ်လာသည့်အခါ ဟယ်လီနာက ဘီထရစ်နှင့်အတူ ညစာပွဲအတွက် နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေသည်။
သူမက အထုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီလား”
“ဖြစ်လောက်ပါပြီ”
“မင်းရောပဲလား”
“မုန့်က မနက်ဖြန်အထိ မပျက်စီးဘဲ ခံနိုင်မလားဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်”
ဘီထရစ်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင့်ဇနီးအတွက်ပဲ ကိုယ်ပိုပြီး စိုးရိမ်မိပါတယ်”
“အဲ့ဒါလည်း မိသားစုအစွဲပါပဲ ထင်ပါတယ်”
ဟယ်လီနာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကူညီပေးလို့လား”
“နားထောင်ပေးလို့ပါ”
ကျွန်တော် သေတ္တာကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တိုးကပ်လိုက်သည်။
“သူက အဲ့ဒါကို တော်တော်လေး လွယ်ကူအောင် လုပ်ပေးတတ်ပါတယ်”
ဟယ်လီနာက ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ခါယမ်းလိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေပေါ့။ သူ မလုပ်နိုင်တဲ့အချိန်တွေမှာလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း လုပ်ပေးပါ”
ကျွန်တော် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အက်ဗလင်က အိပ်ရာဝင်နှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက မီးခွက်ကို အလင်းအမှောင် လျှော့ချထားခဲ့သည်။
ကာရယ် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂါရစ်ကလည်း အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်မှ လွင့်ပျံ့နေသော ဆံပင်မျှင်လေးကို သပ်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းအမေ အိပ်ရာဝင်သွားပြီ”
“ဟုတ်လို့လား”
“ဝင်သွားပြီလို့ ပြောတယ်”
“ဒါဆိုရင် သူ တစ်ခုခုကို တခြားနေရာ ရွှေ့နေပြီပေါ့”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။
“မနက်ဖြန်ကို မျှော်လင့်နေမိတယ်”
“ကိုယ်လည်း တူတူပါပဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် စိတ်ပူနေတာလား”
“နည်းနည်းတော့ ပူတယ်”
“ကိုယ့်ရဲ့မွေးနေ့အတွက်ပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပို၍ တိုးကပ်လာစေသည်။
“ယူရီယာ။ ကိုယ် ရှိနေတာပဲလေ။ သူတို့လည်း ရှိတယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေလည်း ဒီမှာ ရှိကြတယ်”
“သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ကိတ်မုန့်လည်း ရှိမယ်လို့ ပြောကြတယ်”
“မင်းအမေက အဲ့ဒီသတင်းကိုတော့ သိပ်ကောင်းကောင်း မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့လည်း အူကြောင်ကြောင် ဟိုးဟာလေးတွေ လုပ်တာမျိုးကိုတော့ ဆက်လိုချင်တုန်းပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက သူမ၏နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားသည်။
“နည်းနည်းပါပဲ”
ကျွန်တော် ပန်းချီသေတ္တာ၊ အပြာစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ၊ တီးဝိုင်းအဖွဲ့များနှင့် ဘီထရစ်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည့် ကိတ်မုန့်တို့ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။
ထို့နောက် ညစာစားပွဲ ဘယ်အချိန် စတင်မလဲဟု မေးရန် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ရှာတွေ့ခဲ့ကြသူ အားလုံးကိုပါ သတိရလိုက်သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထပ်တွင် ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“နည်းနည်းထက်တော့ နည်းနည်း ပိုသွားလောက်တယ် ထင်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး နမ်းသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကိုယ် နှစ်နှစ်ကာကာ ခံစားရတော့မှာပေါ့”