အခန်း (၈၉) - ကျွန်ုပ်တို့၏ နတ်သမီး
အော်ရီလီယာ၏ မှတ်တမ်းကို လူထုရှေ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခြင်းမှာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကြောင့် အစပြုရာတွင် အနည်းငယ် ကြန့်ကြာခဲ့ရသည်။
ကုလားထိုင်က အရမ်းမြင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတန်းက လူတွေကတော့ ဖရိန်ကို မြင်ရသော်လည်း အတွင်းထဲက အမျိုးသမီးကို မမြင်ရပေ။ ရှေ့ဆုံးတန်းက လူတွေကျတော့ သူမရဲ့ နှာခေါင်းပေါက်ကို တည့်တည့်ကြီး မော့ကြည့်နေရသည်။
ပယ်ရင်က စားပွဲဘေးမှာ ခါးထောက်ပြီး ရပ်နေသည်။
“အလုပ်ရတုန်းကတော့ အဆင်ပြေသားပဲဟာကို”
“အလုပ်ရုံက ပရိသတ်တွေက ခုံတန်းတစ်တန်းပတ်လည်မှာ ရပ်ကြည့်ကြတာလေ” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“ဒါဆိုလည်း အားလုံးကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်ကြတာပေါ့”
အီလီနော်က တံခါးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ခုံတန်း ပိုနိမ့်တာတစ်ခု ရှာလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
သူလည်း ခုံတန်း ပိုနိမ့်တာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ပြသမှုကိုတော့ ဘုရားကျောင်းနဲ့ ကပ်လျက်အခန်းမှာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ဘယ်သူ့ရဲ့ ဝတ်ပြုဆုတောင်းမှုကိုမှ မနှောင့်ယှက်ဘဲ လူတွေ ဝင်ထွက်နိုင်စေရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
ဖရိန် အဆင်သင့်ဖြစ်သွားချိန်မှာတော့ အခန်းထဲ၌ လူတွေ ပြည့်စပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ အက်ဗလင်နှင့်အတူ နောက်ဆုံးတန်းဘက်နားမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး သရဖူများကို ကိုယ်စီ မဆောင်းလာခဲ့ကြပေ။
မေရီက မှတ်တမ်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မိတ်ဆက်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။
သူမက ၎င်းကို မည်သည့်အချိန်က ဖန်တီးခဲ့သလဲ၊ မည်သည့်အရာများ ဆက်လက်ရှင်သန် ကျန်ရစ်ခဲ့သလဲ၊ မည်သည့်အပိုင်းများက ဖတ်လို့မရတော့ဘဲ ကျန်နေသေးသလဲ ဆိုသည်တို့ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘရင်းက သူမ၏လက်ဝါးကို အားသွင်းပြားငယ်လေးပေါ် တင်လိုက်သည်။
သလင်းကျောက်ပြားလေး တောက်ပလာ၏။
ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် နွေရာသီဥယျာဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ ပေါ်လာသောအခါ လူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ကို အစောပိုင်းကာလများက အဘယ်အရာ လုပ်ခွင့်ရှိသည်ကို မသေချာမရေရာဘဲ ကြည့်ခဲ့ကြသလိုမျိုး သူမကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် သူမက ဥယျာဉ်မှူးနှင့် စကားများခဲ့ရသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလာသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က ရယ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် လူအချို့လည်း လိုက်ရယ်ကြသည်။
အခြားတံခါးတစ်ချပ်ကို သုံးပြီး ညဘက် ကင်းစောင့်ကို ရှောင်ရှားရန် ကြံစွယ်နေကြောင်း သူမ ကြေညာချိန်အထိ ရောက်လာသောအခါမှာတော့ အခန်းတွင်းရှိ လေထုက ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်ဘေးမှ အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဖရိန်ပေါ်တွင် အော်ရီလီယာက သူမ၏ ဖန်ခွက်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
မှတ်တမ်း ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။
ထို့နောက် ရှေ့နားမှ လူတစ်ယောက်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ကလေးလေး သက်သာသွားရဲ့လားဗျ”
ကျွန်ုပ်သည် ကတ်စတယ်လန်၏ ကြေးပြားဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆေးရုံမှတ်တမ်းအရဆိုရင်တော့ ကိုးရက်အကြာမှာ ဆေးရုံက ဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်တဲ့”
ထိုလူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းသားပဲ”
သူ့အသံကို နားထောင်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်နီးနားချင်း လမ်းတစ်လမ်းမှ သတင်းတစ်ခုကို လာပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
မေရီက ထိုမေးခွန်းကို ချရေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အဖြေရှိနှင့်နေသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။
ကလေးတွေကတော့ ခွေးကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။
ဤအချက်က မည်သူ့ကိုမျှ အံ့အားသင့်မသွားစေခဲ့ပေ။
သူတို့သည် အော်ရီလီယာ၏ သားတော်က တော်ဝင် တိရစ္ဆာန်ပိုင်ဆိုင်ရခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို အလေးအနက်မထားဘဲ သူ၏အကြောင်းပြချက်ကို တင်ပြနေပုံကို စာနာမှုအပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
မှတ်တမ်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဆိတ်ကလေးလည်း ဆက်နေခဲ့သေးသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဆိတ်ကလေးလည်း ဆက်နေခဲ့ကြောင်း ကတ်စတယ်လန်က အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဘာမှမဟုတ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်”
သူမက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က အရာရာကို စုဆောင်းဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲလို့ တွေးနေမိတာပါ”
အက်ဗလင်က ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
“အဖေကတော့ သစ်သားနဲ့လုပ်တဲ့ အမျိုးအစားအများစုကို ဖြည့်တင်းပေးပြီးသားပါ”
“ကောင်းလိုက်တာ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။ “ဒါဆိုရင် မြင်း στάဘ်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေပြီလို့ သူတို့ကို ပြောလို့ရတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမကလည်း ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ဤအရာက အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်ပုံ မပေါ်ကြပေ။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူများသည် မှတ်တမ်းများကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အချို့က ပြသပြီးနောက် ဝတ်ပြုဆုတောင်းရန် ကျန်ခဲ့ကြသည်။
အချို့ကလည်း ရုပ်ရှင်ပုံရိပ် ရွေ့လျားမှုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသေးသောကြောင့် လာကြည့်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ဖခင်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ထိုအဘိုးအို၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေသဖြင့် လက်အိတ်များကို ချွတ်ပေးရန်ပင် သမီးဖြစ်သူက ကူညီပေးခဲ့ရသည်။ သူသည် ချီတက်ပွဲ စာရွက်တန်းစီမှုကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
တတိယအကြိမ် ပြသနေစဉ်အတွင်း သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဟောဒီမှာ”
မေရီက ပို၍နားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
ဖြတ်သန်းသွားသော လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော အိမ်တန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“အမေက အဲဒီပြတင်းပေါက်တွေကို ဆွဲခဲ့ဖူးတာ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ၎င်းကို ထပ်မံဖွင့်ပြခဲ့ကြသည်။
သူက ကွေးနေသော ပြတင်းပေါက်တံခါးပါသည့် အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။
သူ့အမေက မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အထက်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သူကတော့ အမေဖြစ်သူ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းကို ပိုလှအောင် လုပ်ကြံပြောပြနေသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။
ယခုမူ သူသည် ပုံပြင်များထဲမှ သူအမွေဆက်ခံခဲ့ရသော နေရာတစ်ခုကို ငေးကြည့်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူလာပေးသည်။
ဖရိန် အအေးခံနေစဉ်အတွင်း သူက အမေဖြစ်သူ ပြောပြခဲ့ဖူးသည်များကို မှတ်မိသမျှ ပြန်လည်ရေးဆွဲခဲ့သည်။
ညနေပိုင်းရောက်ခါနီးတွင် ချီတက်ပွဲမှတ်တမ်းတွင် ဒုတိယမြောက် ပရိသတ်အုပ်စုတစ်ခုပါ တိုးလာခဲ့သည်။
အလံများကို ကျော်လွန်ပြီး ကြည့်နေကြသော လူများ။
အိမ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ကြိုးစားနေကြသူများ။
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်ကို နေ့လယ်ခင်းအချိန်လေးတစ်ခု ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းကို အထူးပင် လုံ့လစိုက်ထုတ်ကာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
စာရေးတစ်ဦးက သစ်သားဈေးနှုန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းသုံးခုကို ကိုင်ဆောင်လာစဉ် သူမက ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းပြင်ပတွင်ပင် ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။
“ဗေးလ်ဝုဒ် အရှင်သခင်က အဲဒါတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေပါတယ်”
“ကုန်သည်တွေက ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တွေ့ချင်လို့ပါတဲ့”
“ဘုရင်မင်းမြတ်က ဗေးလ်ဝုဒ် အရှင်သခင်ကို တာဝန်ပေးထားတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း တံခါးနောက်မှ ထိုပြောဆိုသံများကို ကြားနေရသည်။
အက်ဗလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
“ပြက္ခဒိန်ထဲ ထည့်ထားသင့်တယ် ထင်လား”
“သေချာပေါက်ပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးဖိုဘေးရှိ ကာဇက်ကွန်ဗက် စောင်ပေါ်တွင် နေ့လယ်ခင်းကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
အမွှာလေးနှစ်ဦးက ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး နိုးနေကြကာ မျက်နှာကျက်ကို နားလည်ရန် အလေးအနက် ကြိုးစားနေဟန်ဖြင့် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးများ လုပ်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကာရီ မြင်နိုင်မည့်နေရာတွင် သစ်သားငှက်ကလေးကို ကိုင်ပြထားလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ၎င်းဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။
ထို့နောက် ဖယ်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြန်ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တွေ့လိုက်လား”
“အင်း”
“သူ လိုက်ကြည့်နေတယ်”
“အခုတော့ ရှင့်လက်ကိုင်စွပ်ကို ကြည့်နေပြီ”
ကျွန်ုပ်လည်း ငှက်ကလေးကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကာရီကမူ လက်ကိုင်စွပ်ကို ဆက်လက် လေ့လာနေဆဲပင်။
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သမီးလေးဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။
ဤထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ပန်းထိုးထားသော လက်ကိုင်စွပ်က ပို၍ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေသည်။
“အင်းလေ၊ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား ပြောလိုက်သည်။
ဂါရစ်က နေ့လယ်ခင်း ကုန်ခါနီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
သူသည် စောင်အောက်မှ လက်တစ်ဖက်ကို ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ပခုံးအောက်ရှိ အဝတ်စကို ပြန်ပြင်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် အလင်းစက်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရပ်သွားသည်။
၎င်းက ပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်ထက် ပိုမိုတောက်ပနေခြင်း မရှိပေ။
အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေရောင်။
အနားစွန်းတစ်လျှောက်တွင်မူ ဖျော့တော့သော အဖြူရောင်။
နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ဝါးပြင်ပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို အလင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ယူသွားသကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် လက်ကို ဝမ်းနည်းတကြီး ယမ်းပြလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ရင်းနှီးနေကျ စွမ်းအား၏ လှုပ်ရှားမှုကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
တွေ့ပြီ။
အားနည်းသော်လည်း တმրတမ အထင်အရှားပင်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင် မဟုတ်ဘူးမို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ငါလည်း မဟုတ်ဘူး”
ဂါရစ် နှာချေလိုက်သည်။
ထိုခဏတာ၏ တည်ကြည်လေးနက်မှုကြီးက ပျက်ပြားသွားရသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရယ်မိသွားသည်။
အစပိုင်းတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ပါ လိုက်ရယ်လာခဲ့သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို သူ့၏ပွင့်နေသော လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ ထွက်မလာတော့ပေ။
သူ့လက်ကလေး သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။
မုန့်စားခါနီးတွင် အီလင်က သူ့ကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ကာ သူမ၏ပန်းကန်ထဲမှ အမေရိကန် ပယင်းရောင် အစင်းကြောင်းလေးကို ကြည့်ရှုပြီး ကာရီကိုပါ စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။
ကလေးနှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်ပူချိန်ကောင်းမွန်ကြပြီး သတိကောင်းကာ အဝတ်အစားများ ချွတ်ခံရခြင်းကို စိတ်တိုနေကြသည်။
“သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကြီးထွားလာနေတာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“အင်း”
ကျွန်ုပ်သည် လက်ပိုက်လျက် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်ခံစားနေရသည်ထက် စိုးရိမ်ပူပန်မှု နည်းပါးကြောင်း ပုံစံဖမ်းပြနေမိသည်။
“အဲဒါ အန္တရာယ်ရှိလား”
“ဒီအရာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ရိုးရှင်းလိမ့်မယ်လို့ ကတိပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ ကျွန်မ မသိသေးပါဘူး”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မမြင်ရသမျှကတော့ သူ ဒီဟာကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာသွားတယ်ဆိုတာမျိုး မပြပါဘူး”
အက်ဗလင်က ဂါရစ်၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ဒီညအတွက်လား။ ကျွေးပါ။ နွေးနွေးထွေးထွေး ထားပါ။ ဘာတွေပြောင်းလဲလာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မကို ပြောပါ”
အီလင်က သူမ၏ပန်းကန်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူ့လက်ကို ဖွင့်တိုင်း ပရိသတ် ဝိုင်းလာအောင် လုပ်တာမျိုး ရှောင်ကြဉ်ကြပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း တံခါးဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ၊ ဂါရစ်၊ မယ်လိုဒီနှင့် မေရီတို့အားလုံး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ဟယ်လီနာက “ကျွန်မတို့က အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စတုန်းဖို့ဒ်မှ သတင်းက နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သီလရှင် မေလင်းက သူမ ပြန်လာခွင့်ရှိမရှိ မေးမြန်းာ စာရေးသားပေးပို့ထားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဆရာမနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။
စာက တိုတိုလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း မေလင်း၏ လက်ရေးမှာ အဆုံးနားရောက်လေလေ ပို၍ ကျပ်သိပ်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ ဆရာမက ရှေးဟောင်း ဆုတောင်းမန္တန်ကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အော်ရီလီယာ၏ အမည်ကိုလည်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူမက လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ရှင်းပြလိုသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးမှနေ၍ ထိုစာကို ဖတ်ရှုနေသည်။
“အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”
“သူ မရေးထားဘူး”
“ခရီးသွားနိုင်လောက်တဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ရှိရဲ့လား”
“တံခါးဝမှာ သွားကြိုဖို့ မေရီကို လူလွှတ်ခိုင်းလိုက်မယ်”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာကို ပြန်ငေးကြည့်သည်။
“သူ သိနေတာပဲ”
“ထင်ရတာတော့ ဟုတ်ပုံပါပဲ”
“ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ စောင့်နေခဲ့တာလဲ”
ကျွန်ုပ်လည်း အီဒါ၏ သစ်သားပြားလေးအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။
လိုင်ဆာထံမှ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သော လက်ကွပ်။
လူများသည် မည်သည့်အမည်များကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုလျှင် လုံခြုံစိတ်ချရသည်ဆိုသည်ကို သင်ယူခဲ့ကြရသော ရှည်လျားလှသည့် နှစ်ကာလများ။
“မေးကြည့်ကြတာပေါ့”
မေလင်းက နှစ်ရက်အကြာတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမ၏ ဆရာမမှာ ကျွန်ုပ် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ပုံစံငယ်ရွယ်သည်။
အသက်အရွယ်ကြောင့် ကျောကုန်း ကိုင်းသွားပြီး ပခုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဖျော့တော့သော မျက်ခิ้วများအောက်တွင် ထက်ရှနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် လက်ကိုင်ကို ပွတ်တိုက်ထားသော တုတ်ကောက်တစ်ခုကို မှီတွယ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သောအခါ သူမက ကျွန်ုပ်ကို အတန်ကြာအောင် စူးစူးစိုက်စိုက် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။
ထို့နောက် သူမက “ရှင်က သတင်းတွေထဲကထက် ပိုငယ်နေတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
“သတင်းတွေက ခက်ခဲတဲ့ တစ်လတာကို ဖြတ်သန်းလာရလို့ ဖြစ်မှာပါ”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ရှင်ကတော့ အခုထိ ရဲတင်းတုန်းပဲ”
မေလင်းက အားနာသွားဟန် ရှိသည်။
“မိခင်ကြီး ဆယ်လင်း”
“ဘာလဲ။ သူက မှန်တာပဲလေ”
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဆယ်လင်းက မည်သည့် ရိုကျိုးသမှုမှ မလုပ်ဘဲ လက်ကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဧည့်ခံခန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်ဝက်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဘုရားကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ရုပ်လုံးကြွလက်ရာကို လမ်းကြောင်းမှနေ၍ အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နေရသည်။
သူမ၏ လက်ကိုင် တင်းသွားသည်။
“အို” ဟု သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနေရာတွင် အတန်ကြာအောင် ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို မီးဖိုဘေးတွင် လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ကာရီက သူမ၏လက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဆယ်လင်းက သတိတကြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးကို ကြည့်သည်။
“မေလင်း ပြောပြတာတော့ ရှင်တို့ လေ့လာနေကြတယ်ဆို”
“အင်း”
“ဆရာကောင်း ရှိလို့လား”
“အီလင်ပါ”
“ဒါဆိုရင် ဟုတ်တာပေါ့”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင် သူမကို သိတာလား”
“သူမက ခက်ခဲတဲ့ မွေးဖွားမှုသုံးခုကို အစာမစားဘဲ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းက ကျွန်မ သူမနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်”
တံခါးဝဘက်မှ အီလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှင် အဲဒါကို မေ့သွားပြီလို့ ထင်နေတာ”
“ငါက အသက်ကြီးပြီလေ။ အသုံးဝင်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ မှတ်ထားတတ်တာ”
လူတိုင်း အဆင်ပြေစွာ ဝင်ထိုင်ပြီးကြသောအခါ ဆယ်လင်းက သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်မှ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်း၏ အဖုံးကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ပြန်လည်လဲလှယ်ထားခဲ့ဖူးသည်။
သူမက ၎င်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
မေရီက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဆုတောင်းစာအုပ်လား”
“အလုပ်လုပ်တဲ့ စာအုပ်။ ဆုတောင်းမန္တန်တွေ။ ကုထုံးတွေ။ ကျွန်မကို တစ်စုံတစ်ရာ သင်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ နာမည်တွေ”
ဆယ်လင်းက ၎င်းကို အလယ်လောက်မှ ဖွင့်လိုက်သည်။
စာရေးစတိုင်က စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာနှင့် တစ်မျက်နှာ မတူဘဲ ပြောင်းလဲနေသည်။
အချို့ ရေးသားချက်များက စကားလုံးအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။
အချို့ကမူ အနားစွန်းတိုင်းတွင် ပြည့်နေသည်။
သူမသည် မေလင်း ကျွန်ုပ်တို့ထံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော ဆုတောင်းမန္တန်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် စာအုပ်ကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။
ထိပ်ဆုံးတွင် ဖျော့တော့နေသော မင်ဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် အမည်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာ။
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာမ အဲဒါကို ရေးခဲ့တာပါ” ဟု ဆယ်လင်းက ဆိုသည်။
မည်သူမျှ ဝင်မဖြတ်ကြပေ။
“သူမရဲ့ မိသားစုတွေ ဂရေးကိပ်ကနေ ထွက်ပြေးရတဲ့အချိန်မှာ သူမက ငယ်သေးတယ်။ ဆေးရုံကို သူမ မှတ်မိနေတယ်။ ရပ်ကွက်တွေကြားထဲကို ဘုရင်မ လမ်းလျှောက်ဝင်လာတာကို သူမ မှတ်မိနေတယ်”
“မှတ်တမ်းထဲကအတိုင်းပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
ဆယ်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မေလင်းက အဲဒါကို တိတိကျကျ ပြောပြခဲ့တယ်”
“ကြည့်ချင်ပါသေးသလား”
“အရမ်းကြည့်ချင်တာပေါ့”
မေရီက ဖရိန်ကို စီစဉ်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဆယ်လင်းက စာအုပ်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာမက သူမရဲ့နာမည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ သုံးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ခရီးစထွက်တဲ့အချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီနာမည်ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့တာက ပိုလုံခြုံတယ်”
“ဒါကြောင့်လည်း ရှင့်ဘက်က ချန်ထားခဲ့တာပေါ့” ဟု မေလင်းက ပြောသည်။
သူမ၏ အသံထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
ဆယ်လင်းက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အင်း”
“ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ကို အဲဒီဆုတောင်းမန္တန်ကို သင်ပေးခဲ့တာလေ”
“အင်း”
“ပြီးတော့ ဘုရားကျောင်းတွေက သူမအကြောင်း ပြောတာတွေကိုလည်း ထပ်တလဲလဲ ပြောခွင့်ပေးခဲ့တယ်”
အဘိုးအိုအမျိုးသမီးက မျက်လုံးများကို အောက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။
မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ကျွန်မ လုပ်နိုင်သမျှကို ထိန်းသိမ်းနေပါတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တာပါ”
မေလင်း၏ လက်များမှာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
“ဆယ့်သုံးနှစ်တောင် လား”
ဆယ်လင်းက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာရာကို ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေမည့် ရှင်းပြချက်မျိုးကို မျှော်လင့်နေခဲ့မိသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ခြိမ်းခြိမ်းခြောက်ခြောက် တစ်ခုခုပေါ့။
ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ကြည့်ပြီး သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း သဘောတူနိုင်မည့် အရာတစ်ခုခုပေါ့။
သို့သော် ယခုမူ ဆယ်လင်းက ကျွန်ုပ်တို့၏ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်းတစ်ခုက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဆက်တိုက်ဖြစ်လာခဲ့ရကြောင်း ဝန်ခံနေခဲ့သည်။
မေလင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ခွင့်ပြုပါဦး”
သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဆယ်လင်းက တံခါးဝကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ငါတော့—”
အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို အချိန်နည်းနည်းပေးလိုက်ပါ”
အဘိုးအိုအမျိုးသမီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကာရီ၏ အသက်ရှူသံကသာ ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် အကျယ်ဆုံး အသံဖြစ်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆယ်လင်းက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီလိုပြောတာကို ရှင်တို့ လက်ခံကြိုဆိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်လည်း အော်ရီလီယာ အားနည်းလာခဲ့ရပုံများကို တွေးမိလိုက်သည်။
နာမည်မပါဘဲ သူမဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့ကြသော ဆုတောင်းမန္တန်များကို။
“စာအုပ်ကို ယူလာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ရှင် တကယ် ရက်ရောလှပါပေတယ်။”
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဖြစ်လည်း မဖြစ်သင့်ပါဘူးလေ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူမအား ဥယျာဉ်မှတ်တမ်းကို ပြသခဲ့ကြသည်။
မေလင်းက အစမပြုမီတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမသည် စကားမပြောဘဲ သူမ၏ ဆရာမဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဖရိန် တောက်ပလာသည်။
အော်ရီလီယာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဆယ်လင်းက သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖိထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ရင်းနှီးပြီးသား မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ဥယျာဉ်မှူး။
အဖျားရောဂါ။
ညဘက် ကင်းစောင့်။
ရုပ်ပုံလွှာများ မှေးမှိန်သွားသောအခါ ဆယ်လင်း ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ဆရာမက အဲဒီပုံပြင်ကို ပြောပြဖူးတယ်”
“ကလေးအကြောင်းလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“တံခါးအကြောင်းပါ”
သူမက မျက်ရည်များကြားမှ တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မက အဝတ်လျှော်ခန်းဘက်ကနေ ဝင်လာပြီး ခြင်းတောင်းကို သယ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမျိုးသမီးတွေက သူမကို လက်ဗလာနဲ့ ထွက်သွားခွင့် မပေးချင်ကြလို့တဲ့”
ကျွန်ုပ်လည်း ဗလာဖြစ်နေသော သလင်းကျောက်ပြားဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
နောက်ထပ် အပိုင်းအစငယ်လေးတစ်ခု။
မည်သူမျှ အထိမ်းအမှတ် မတည်ဆောက်ကြသေးချိန်က အော်ရီလီယာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခု။
ဆယ်လင်းဘေးမှ မေလင်းက သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ပို၍ နီးကပ်လာအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
သူတို့သည် မထိတွေ့ဘဲ ထိုင်နေကြသည်။
ထို့နောက် လူငယ်အမျိုးသမီးက ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“ရှင် ချန်လှပ်ထားခဲ့တာ ဘာတွေရှိသေးလဲ ဆိုတာ ကျွန်မကို ပြပါဦး”
ဆယ်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ပထမစာမျက်နှာမှစ၍ စတင်ခဲ့ကြသည်။
ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ မေရီက ထိုစာအုပ်ကို ကူးယူခွင့် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကွက်လပ်များ ရှိနေသည်။
ရေစိုပျက်စီးသွားခဲ့သော စာမျက်နှာများ။
ဆယ်လင်းရော ကတ်စတယ်လန်ပါ မည်သူမည်ဝါမှန်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့သော အမည်များ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရသော ဆုတောင်းမန္တန်များ၊ သာမန် ကုသရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များနှင့် အော်ရီလီယာ၏ အစေခံများကို သင်တန်းပေးခဲ့ဖူးသော အိမ်သုံးလုံးအကြောင်း ဖော်ပြထားသည့် စာပိုဒ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။
ဂရေးကိပ်တွင် တစ်လုံး။
အနောက်ဘက်မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တစ်လုံး။
စတုန်းဖို့ဒ် မြောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းများအောက်တွင် တစ်လုံး။
နောက်ဆုံး ရေးထိုးချက်ဘေးတွင် ပုံဆွဲလေးတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
ဖွင့်ထားသော တံခါးဝတစ်ခုအထက်မှ ဇာမဏီပန်းတစ်ပွင့်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုမျဉ်းကြောင်းများကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြလဲ”
“ဂရေးကိပ်အိမ်ကြီး ပျက်စီးသွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မရဲ့ဆရာမ သိခဲ့ပါတယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားခဲ့ဘူး” ဟု ဆယ်လင်းက ဆိုသည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အခုထိ ဘာမှ မပြောကြသေးပေ။
တိုင်ပင်ရမည့် မြေပုံများ ရှိလာလိမ့်မည်။
မေးမြန်းရမည့် လူများ ရှိလာလိမ့်မည်။
ရှာဖွေတွေ့ရှိစရာ ဘာမှ မကျန်တော့သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့တွင် စတင်ရန်နေရာတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆယ်လင်းက အိပ်ရာမဝင်မီ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မေလင်းလည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း လိုက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့ဆုံးခုံတန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စာအုပ်က သူတို့ကြားတွင် ပွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
အီဒါက အနီးနားတွင် ထိုင်နေသည်။
ရင်းနှီးပြီးသား စကားလုံးများကို ရင်းနှီးမှုမရှိသော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေမှုကို အကြောင်းပြု၍ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသော အခြားလူအချို့လည်း ရှိနေသည်။
ဆယ်လင်းက စာကြောင်းတစ်ကြောင်း၏ အလယ်လောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
မေလင်းက စောင့်နေသည်။
ထို့နောက် အဘိုးအိုအမျိုးသမီးက ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အော်ရီလီယာ၏ အမည်ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။
သူမ၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်။
မည်သူမျှ သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းကြပေ။
သူမ အဆုံးသတ်လိုက်သောအခါ ရေစည်အထက်တွင် ပန်းပွင့်များ မရှိတော့ပေ။
ရေပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကိုသာ တွေ့ရသည်။
ဆယ်လင်း ခေါင်းညိုသွားသည်။
မေလင်းက သူမ၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဝိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
အပေါ်ထပ်တွင်မူ အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို နိုးလျက်သားဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ကျွန်မကို သတင်းပေးထားပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရှင် မပြန်မချင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူးတဲ့”
“ဘယ်သူပြောတာလဲ”
“သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေက အရမ်းကို အသံကျယ်နေကြလို့လေ”
ကျွန်ုပ်လည်း ဂါရစ်ကို ချီလိုက်သည်။
သူ သုံးချက်ဆက်တိုက် အသက်ရှူပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ၏ မကျေနပ်ချက်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။
အက်ဗလင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ ကာရီကို ချော့သိပ်နေစဉ် ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကိုချီကာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။
အလင်းစက်ငယ်လေးက ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။
မည်သူမျှ ၎င်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့သည့်အတွက် ဝမ်းသာမိကြောင်း ကျွန်ုပ် သိလိုက်ရသည်။
ခဏကြာသောအခါ အက်ဗလင်က ဆယ်လင်းအကြောင်းကို မေးမြန်းလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။
“သူမက နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တာပေါ့”
“အင်း”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာ ကြားသွားမလား မသိဘူး”
“ကြားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို အိပ်ရာဝင်စေရန် နီးစပ်လာချိန်တွင် ဇာမဏီပန်းနံ့သင်းသင်းလေး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သာ တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမမော့ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ် လွတ်သွားနိုင်လောက်အောင်ပင် အလွန်တရာ ဖျော့တော့နေသည်။
မည်သည့်အသံမျှ နောက်မှ ပါမလာပေ။
မည်သည့် ပုံရိပ်မျှလည်း ပေါ်မလာပေ။
သို့သော် ခဏတာမျှ အခန်းတွင်း ပို၍ ပူနွေးလာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အောက်ဘက် တစ်နေရာရာတွင် အဘိုးအိုအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ဘဝသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံး ရှောင်ရှားခဲ့ရသော အမည်တစ်ခုကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုရန် သင်ယူနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏ သားလေးကို ပို၍ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝှေ့ကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“အင်း” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူမ ကြားသွားမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”