တံတားကို ပြန်ပြင်ရတဲ့အချိန်က ရထားလုံးပျက်စီးသွားတာထက် ပိုကြာပါတယ်။
ဒီအကြောင်းကို အီလီနော်က လိုအပ်တာထက် ပိုပြီးတံတားပုံပါတဲ့ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို ထောင်ပြရင်း ရှင်းပြပါတယ်။
“ရေတွေက ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားရဦးမှာလေ”
“အဟောင်းတုန်းကလည်း ရေလမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သွားတာပဲလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီလို မဖြစ်အောင် ကျွန်မတို့ ကြိုးစားနေကြတာပေါ့”
တံတားအသစ်က ပိုပြီးမြင့်မယ်၊ အောက်ဘက်မှာ ရေစီးရေလာ ပိုကောင်းမယ့်အပေါက် ကျယ်ကျယ်ပါမယ်၊ ပြီးတော့ သစ်ကိုင်းတွေ လာပိတ်ဆို့မယ့် ကျောက်တုံးနေရာတွေကိုလည်း လျှော့ချထားပါတယ်။
မပြီးသေးခင်ကာလအတွင်းမှာတော့ ရိက္ခာနဲ့ပစ္စည်းတွေကို အပေါ်ဘက်လမ်းကြောင်းကနေ အပတ်ပတ်ပြီး သယ်ယူရပါတယ်။
ဘရမ်ကတော့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ရေး အိမ်ကလေးမှာ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
သူ့ရဲ့နောက်ဆုံး ပို့လိုက်တဲ့သတင်းစကားက သစ်သားတွေအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဟက်စတာက အောက်နားမှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြတ်ရေးထားပါတယ်။
‘သူ့ကို မနက်တိုင်း ဒီမေးခွန်းပဲ မေးနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အမိုးတိုင်အဖြစ်နဲ့ မသုံးရခင် အဖြေပေးပါ’
ရေစီးကြောင်းအတိုင်း မျောပါလာတဲ့ သစ်သားအချို့ကို ပြန်လည်ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် စာပြန်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်တွေထဲကနေ သူ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ ဆက်နားနေဖို့ မျှော်လင့်ကြောင်း ထပ်ဖြတ်ရေးလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။
“သူက ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်လို့ရမလားလို့ လာမေးလိမ့်မယ်”
သုံးရက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ တကယ်ပဲ လာမေးပါတယ်။
တစ်ပတ် ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။
နှင်းတွေ ပျော့သွားပြီး ပြန်ခဲသွားကာ ခြံဝင်းထဲမှာ ခြေရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့အတွက် လူနေထူထပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။
ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ရေးအိမ်ရဲ့ ဒိုင်းခေါင်ကို ပြန်လဲလှယ်ပြီးပါပြီ။
အာဒါက သူမရဲ့ ပထမဆုံး လစာကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။
မေရီက ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းပေးအပ်မှုစာရင်းထဲမှာ ပါတဲ့ စပါးကြိတ်ခွဲစက်ဆိုင်က လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တွေကတည်းက မီးလောင်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဆိုတာကို သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ သစ်သီးခြံကတော့ ဆက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး နယ်နိမိတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ဘယ်သူက ဘာကိုဝယ်ခဲ့တယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကွဲလွဲနေကြပါတယ်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော် စောလွန်တဲ့ အမြင်တစ်ခုမဖြစ်လာခင်မှာ အဲဒီစာရွက်စာတမ်းတွေကို ယူသွားပါတယ်။
“ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှန်း သိရတဲ့အခါကျမှ ခင်ဗျား ဒေါသထွက်လို့ရပါတယ်”
“ငါက ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ခင်ဗျားက စာကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ အသံပိုထည့်ပြီး ဖတ်နေတာလေ”
သူက စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့အတူ ထွက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပါတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“ဘာလဲ”
“သူက—”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက အဲဒီလို ထပ်လုပ်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း ခဏတာ၊ မညီညာတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြုံးပြပါတယ်။
အက်ဗလင် ရယ်မောသွားသည်အထိ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။
“မင်္ဂလာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒါလေး ထပ်လုပ်ပြပါဦး”
“သူက ခင်ဗျားရဲ့ မီးအိမ်တွေထဲက တစ်လုံးမှ မဟုတ်တာ”
“ငါသိပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် စကားပြောကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး မကြားလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြားလိုက်တယ်လို့ ဝန်ခံမှာမဟုတ်တဲ့ အသံမျိုးကို ထွက်ပေါ်လာအောင် လုပ်ကြည့်ပါတယ်။
ကာရိုက တည်ကြည်သွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပါတယ်။
“ထင်ရတာတော့” သူမက “ပထမတစ်ခါ လုပ်ပြတာနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဧည့်သည်တွေက మರುတစ်နေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
လူ ကိုးယောက်ပါ။
ရထားလုံး နှစ်စီး။
စောင်နဲ့ ပတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင် တုတ်တစ်ချောင်း။
အီလီနော်က သူတို့ကို ဝင်ပေါက်ခြံဝင်းကို ကျော်ပြီး မခေါ်လာခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့ဖို့ လာခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဟားဗ的န်က ကုထုံးပညာရှင်တစ်ယောက်ပါတဲ့”
“ဘုရားကျောင်းကလား”
“အာဗာကပါ”
အဲဒီအမည်က ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
“လက်နက်ပါလာကြလား”
“ခရီးသွားဓား နှစ်လက်ပါ။ ဘယ်လိုမှ ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ အပ်နှံခဲ့ကြပါတယ်”
“တုတ်ကော”
“အဲဒါကို သိမ်းထားပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ သူ ပြောပါတယ်”
ဧည့်ခံခန်းထဲမှာ စောင့်နေတဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်ပါတယ်။
အသက် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်မှာပါ။
သူ့ရဲ့ နားထင်စပ်တွေမှာ ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ထားပြီး မျက်လုံးအောက်က အသားအရေတွေက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လို့ ညိုမည်းနေပါတယ်။
ကျွန်တော် ဝင်လာတဲ့အခါ သူ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး”
“ထိုင်ပါ”
သူ့ဘေးက အမျိုးหญิงက သူ့လက်ကိုင်ကို လာတို့တဲ့အထိ သူ ရပ်လျက်သား ရှိနေဆဲပါပဲ။
အဲဒီနောက်မှ သူ ထိုင်ပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေမှာ မင်စွန်းထင်းနေပါတယ်။
အဝတ်စုတ်တွေနဲ့ အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ဘရပ်သာ ဆိုရန်ပါ” ဟု ထိုသူက ပြောသည်။ “ဒါက မစ်စထရက် ယားရားပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာရင်းဇယားတွေနဲ့ ဆေးဝါးဌာနကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သူပါ”
“ဘယ်မှာလဲ”
“ဟားဗန်းရဲ့ မြောက်ပိုင်းမြို့တော်အပြင်ဘက်က ဘုရားကျောင်း ဆေးရုံငယ်တစ်ခုမှာပါ”
အီလီနော်က တံခါးဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
မေရီက စားပွဲနားက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ကို ဘာက ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာလဲ”
သူ့ရဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော် ပစ်မထားခဲ့နိုင်တဲ့ လူနာတစ်ယောက်ကြောင့်ပါ”
လူနာက ဒုတိယရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။
အလုပ်ရုံတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မားရား မဟုတ်ဘဲ မားရား လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ဆေးရုံရဲ့ အဝတ်လျှော်ဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။
ဘုရားကျောင်း အရာရှိတစ်ယောက်က သူမရဲ့ လက်စွပ်အောက်မှာ ချုပ်ထားတဲ့ ဇီဝံပန်းပွင့် သေးသေးလေးကို တွေ့ရှိသွားတဲ့အခါ သူမကို တာဝန်ကနေ ဖယ်ရှားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
“သူမက အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ရက်ပေါင်းများစွာ ဖျားနာနေခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုရန်က ပြောသည်။ “ရင်ဘတ်နာရောဂါပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သူ့အတွက် အိပ်ရာတစ်လုံး ရှိပါတယ်”
“အဲဒါကို သူတို့က ဖယ်ထုတ်ချင်ကြတာပေါ့”
“နောက်ထပ် ကုသမှုတွေ မလုပ်ခင်မှာ အော်ရီလီယာကို စွန့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာခိုင်းချင်ကြတာပါ”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်သွားပါတယ်။
ဆိုရန်က အဲဒါကို သတိထားမိပါတယ်။
“အဲဒါ ဘယ်လိုကြားကောင်းမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါ”
သူ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပါတယ်။
သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးက စားပွဲခုံကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အရာရှိက High Temple (အဓိကဘုရားကျောင်း) ရဲ့ စာနဲ့ရေးထားတဲ့ ညွှန်ကြားချက်နဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်”
“ခင်ဗျားရဲ့ မှော်စွမ်းအားကော”
သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။
“မနက်ခင်းတုန်းက ကျွန်တော် အဲဒါကို သုံးခဲ့ပါတယ်”
သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကို သူ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ညနေရောက်တော့ အဲဒါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ”
ကျွန်တော် အီလင်နဲ့ မာလင်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
မားရားကို ဆေးရုံကို သယ်သွားချိန်မှာ ဧည့်သည်တွေကို နွေးထွေးတဲ့ အခန်းတွေဆီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဆိုရန်က သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် သူနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျန်တဲ့သူတွေက ဆေးရုံစောင့်နှစ်ယောက်၊ တניာခံသင်တန်းသားတစ်ယောက်၊ ယားရားရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ သား၊ ပြီးတော့ မားရားရဲ့ ညီမဖြစ်သူတို့ ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းပြပါတယ်။
“သူတို့က ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ထုတ်ပယ်လိုက်တာလား”
“ယားရားကိုတော့ စာရင်းစာအုပ်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ ငြင်းဆန်လို့ ထုတ်ပယ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လိုက်လာချင်လို့ လိုက်လာကြတာပါ”
“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ သိလို့လား”
“မသိပါဘူး”
သူ အဲဒီလို ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်မိပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့က အော်ရီလီယာကို ကိုးကွယ်မှုကို ခွင့်ပြုထားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ ရိဒ်ခရော့စဆုံမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာလည်း သိပါတယ်”
ငယ်ရွယ်တဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်က သူ့ရဲ့ တုတ်ကို မြှောက်နေတာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ ရပ်တန့်နေတဲ့ လျှပ်စီးတံကိုပေါ့။
ဆိုရန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်လက်တွေဆီ ရောက်လာပါတယ်။
“သူ့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျား ခွဲခြားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံတံခါးဝကို ရောက်လာကြပါတယ်။
အတွင်းဘက်မှာ နက်ဆာက လူတွေကို လမ်းဖယ်ပေးဖို့ ညွှန်ကြားနေပြီးသားပါ။
“ဝင်လာပါ ဒါမှမဟုတ် ဘေးမှာ ရပ်နေပါ” ဟု သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။
ကျွန်ტော့်ထက် အရင် ဆိုရန်က သူမရဲ့ စကားကို လိုက်နာပါတယ်။
မားရားက သတိရနေပါတယ်။
သူမ အသက်ရှူဖို့ ဘလောက်တောင် အားစိုက်ထုတ်နေရတယ်ဆိုတာကို ကြားရတဲ့အထိ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရ ပိုချောင်စေခဲ့ပါတယ်။
အီလင်က သူမရဲ့ ရရင်ဘတ်ကို နားထောင်ပါတယ်။
မာလင်က ခရီးသွားလာမှု၊ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ဖျားနာမှု ဘယ်တုန်းက စတင်ခဲ့လဲဆိုတာတွေကို မေးမြန်းပါတယ်။
ဆိုရန်က သေသေချာချာ ဖြေပါတယ်။
သူက အချိန်တွေကို သိပါတယ်။
ပမာဏတွေကို သိပါတယ်။
ဘယ်ညတွေမှာ သူမ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး ဘယ်ညတွေမှာတော့ လှဲအိပ်လိုက်ရင် ပိုဆိုးသွားတာကြောင့် ထိုင်နေခဲ့ရတယ်ဆိုတာတွေကို သိပါတယ်။
အဲဒီနောက် အီလင်က သူ့ကို မီးအိမ်ကို ပိုနီးနီး ကိုင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
သူ ကိုင်ပေးပါတယ်။
သူ့လက်က တည်ငြိမ်နေပါတယ်။
မားရား ချောင်းဆိုးလာတဲ့အခါ သူ မီးအိမ်ကို ချပြီး သူမကို ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးပါတယ်။
အဲဒီလှုပ်ရှားမှုမှာ တွေဝေနှေးကွေးခြင်း လုံးဝ မရှိပါဘူး။
ချောင်းဆိုးတာ ရပ်သွားတဲ့အထိ သူ သူမကို ထိုင်ခုံမှာ ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စနဲ့ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးပါတယ်။
သူမက သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီလိုပုံစံနဲ့ မကြည့်စမ်းပါနဲ့” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူ ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် တိုးသွားပါတယ်။
“ဘယ်လိုပုံစံနဲ့လဲ”
“ခင်ဗျား ငါ့ကို သေဖို့အတွက် ဒီခေါ်လာသလိုမျိုးပေါ့”
သူ့မျက်နှာ ပုံစံ ပြောင်းသွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားကို ဒီကို ခေါ်လာတာ သူတို့က ကုသပေးနိုင်လို့ပါ”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ခွင့်ပြုလိုက်ပါ”
မာလင်က နေရာလွတ်စေရန် သူ့ကို နည်းနည်းဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ ဘာမှ မငြင်းဘဲ ပါသွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲပါ။
ကလေးတွေကို ကျွေးမွေးပြီးတဲ့နောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
သူမက ပဝါကို ခြုံလာပြီး ဆံပင်တွေကို စုပြီး ချည်ထားပါတယ်။
အီလင်က ရေစင်စင်စပ်မှာ သူမကို လာတွေ့ပါတယ်။
သူတို့ တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ စကားပြောကြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ လက်တွေကို ဆေးကြောပြီး မားရားရဲ့ အိပ်ရာဆီ ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
“ကျွန်မက အခုမှ သင်ယူနေတုန်းပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အီလင်က သူမ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ကျွန်မကို ကူညီစေချင်တယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်”
မားရားက သူမကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
“ဘုရင်မကြီးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပိုကုန်ကျမှာလား”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာပေးက နူးညံ့သွားပါတယ်။
“မကုန်ကျပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ရပါတယ်”
ဆိုရန်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
အီလင် ပြသခဲ့တဲ့အတိုင်း အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်တွေကို ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ ပခုံးအထက်ပိုင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ပါတယ်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေအနားမှာ စုဝေးလာပါတယ်။
အဲဒါကို မြင်ရတာ အခုထိ ထူးဆန်းနေဆဲပါပဲ။
သင်ခန်းစာငယ်လေးတွေ သင်ယူပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတောင်မှပေါ့။
ตိမ်သေးသေးလေးကို သူမ ပိတ်ပေးတာကို ကြည့်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတောင်မှပေါ့။
အလင်းရောင်က မားရားရဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အင်္ကျီစကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အီလင်ရဲ့ ပယင်းရောင် လမ်းကြောင်းအောက်မှာ ပြန့်နှံ့သွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ နဖူးမှာ တွန့်ကွေးသွားပါတယ်။
အီလင်က ကျွန်တော် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိုးလေး တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်အထားအသိုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
အလင်းရောင်က တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဆိုရန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပါတယ်။
သူတို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ကြပါတယ်။
အဲဒီနောက် အီလင်က အက်ဗလင်ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ လက်တွေကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေမဲ့ သူမ ဘယ်လောက်တောင် မခွဲချင်ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပါတယ်။
မားရားရဲ့ အသက်ရှူသံက ကြမ်းတမ်းနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အသက်ရှူသံတစ်ခုချင်းစီကြားမှာ နေရာပိုထွက်လာပါပြီ။
သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေ ကျသွားပါပြီ။
မာလင်က စောင်ကို သူမရဲ့ ပတ်လည်မှာ ခြုံပေးပြီး သူမရဲ့ ညီမကို အနီးအနားမှာ ဆက်နေဖို့ ပြောပါတယ်။
ဆိုရန်က အိပ်ရာဆီ ချဉ်းကပ်လာပါတယ်။
သူ မားရားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါတယ်။
အဖြေကို နားထောင်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် အီလင်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“တင်းကျပ်နေတာတွေကော”
“သက်သာသွားပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “သူမကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ဖို့လိုပါသေးတယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
သူ တစ်ခုခုကို ထပ်မေးတော့မလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အစား သူ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
မားရားက သူ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
တံခါးနားမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ပင်ပန်းတယ်”
ကျွန်တော် လက်မောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ တွဲလာပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာ သူမ နံရံကို ခဏီ လိုက်ပါတယ်။
“ဆက်လုပ်ချင်နေသေးတာ”
“ငါ မြင်ပါတယ်”
“ဘယ်နားမှာ နာနေလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား ခံစားလို့ရတယ်”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
သူမက လက်ချောင်းတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့အခါ ရပ်တန့်ဖို့ ပိုခက်ခဲတယ်”
ပွင့်နေတဲ့ တံခါးကနေတစ်ဆင့် မာလင်က ကုလားထိုင်ကို အိပ်ရာနဲ့ ပိုနီးအောင် ဆွဲရွှေ့နေတဲ့ အသံကို ကြားနေရပါတယ်။
လျှောက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အထိ အက်ဗလင်နဲ့အတူ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီညနေပိုင်းမှာ ဆိုရန်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး စကားပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက အမိန့်စာရဲ့ ခေါက်ထားတဲ့ မိတ္တူတစ်စောင်ကို ယူလာပါတယ်။
ယားရားက အဲဒါကို သိမ်းထားခဲ့တာပါ။
High Temple ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို အောက်ခြေမှာ ရိုက်နှိပ်ထားပါတယ်။ မေရီက ဟားဗန်းကနေ ကျွန်တော်တို့ ရရှိခဲ့တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ အဲဒါကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒါက တူညီပုံရပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အဲဒီအမိန့်စာက အော်ရီလီယာကို ကိုးကွယ်မှုကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းလို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။
အဲဒါကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသူတွေကို ဆေးရုံကနေ ဘုရားကျောင်း ရန်ပုံငွေနဲ့ ကုသပေးမှုကို မပေးဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်။
အဲဒီအောက်မှာ ကင်းလွတ်ခွင့်စာရင်းတစ်ခု ပါရှိပါတယ်။
အရာရှိများ။
ကုန်သည်အချို့။
ရပ်တည်မှု သဘောတူညီချက်များ ရှိထားသည့် အိမ်ထောင်စုများ။
အဲဒီအပိုင်းကို ကျွန်တော် နှစ်ခါ ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် တိုးလာပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
“အိမ်ထောင်စုက ချမ်းသာတဲ့အခါ အချို့သော အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ရတာ ပိုလွယ်ကူတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဆိုရန်က ဘာမှ မပြောပါဘူး။
“ဒီအမိန့်စာကို ဘယ်လောက်များများ လက်ခံရရှိခဲ့ကြလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မသိပါဘူး”
“ခင်ဗျားတို့ ဆေးရုံကပဲ တစ်ခုတည်းလား”
“အဲဒါလည်း ကျွန်တော် မသိပါဘူး”
မေရီက အဖြေနှစ်ခုစလုံးကို ရေးမှတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သေချာရေရာမှုကို ရှိတာထက် ပိုကြီးအောင် မလုပ်ခဲ့တာအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
“အာဗာက ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားကို လုယူသွားတယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံကြည်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
ဆိုရန်က ဒူးနှစ်ဖက်ကြားမှာ လက်တွေကို ထည့်ထားလျက် ထိုင်နေပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သူ ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောခဲ့သေးလား”
“မပြောပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေချာနေတာလဲ”
သူ အဲဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားပါတယ်။
“ကောင်းချီးမင်္ဂလာက ကျွန်တော် ကျမ်းကျိန်တဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတာပါ။ ဆုတောင်းမှုတွေနဲ့ အဲဒါကို ကျွန်တော် အသစ်ပြန်ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဆယ်တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဲဒါကို နေ့တိုင်း ခံစားခဲ့ရပါတယ်”
သူ့ရဲ့ ပါးစပ်က တင်းကျပ်သွားပါတယ်။
“အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ဆုတောင်းတဲ့အခါ တစ်ခုခု ရှိနေသလို ခံစားရတယ်”
“ဘာလဲ”
သူ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
“အရူးလို မပေါ်ဘဲနဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး”
“ပြောကြည့်ပါ”
“တစ်ဖက်ကနေ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုလိုပါပဲ”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ချည်နှောင်မှုတွေအကြောင်း ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်သတိရမိပါတယ်။
နောက်ဘုရားတစ်ပါး။
နောက်ထပ် ပိတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု။
ဒါပေမဲ့ သူ ခံစားခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် မခံစားခဲ့ရပါဘူး။
“ဘယ်လိုမှတ်တမ်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကက်စတလန်ကို ကျွန်တော်တို့ မေးမြန်းလို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မာလင်လည်း အလားတူအတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်ကို သိကောင်းသိလိမ့်မယ်”
ဆိုရန်က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
သူ သက်သာရာရသွားပုံ မပေါ်ပါဘူး။
သူ့ကို ကျွန်တော် အပြစ်မတင်ပါဘူး။
ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားကြတဲ့အခါ သူ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူမကို ခင်ဗျား မေးပေးလို့ရမလား”
သူ ဘယ်သူ့ကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
“ခင်ဗျား ဘာကို မေးခိုင်းချင်တာလဲ”
“အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာတွေကို ပြန်ပေးမလားဆိုတာကိုပါ”
အဲဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ သူ ရှက်သွားပုံရပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက—”
“ခင်ဗျားက လူတွေကို ကုသပေးချင်နေတာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ သူမက အက်ဗလင်ကို စွမ်းရည်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား ကြားခဲ့ရတာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရတဲ့အခါ သူမကို ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောပြပေးပါမယ်။ သူမ ဘာလုပ်ပေးမလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူး”
“နားလည်ပါတယ်”
“ခင်ဗျား သူမကို ကိုးကွယ်ချင်လို့လား”
သူ ခြံဝင်းတစ်ဖက်က ဘုရားကျောင်း ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
အချိန်အကြာကြီး သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။
“မသိပါဘူး”
အဲဒီနောက် သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆုတောင်းလာခဲ့တာပါ။ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လို စကားစပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး”
ပျက်စီးနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းမှာ ရပ်နေတာကို ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်သတိရမိပါတယ်။
အဖြေတွေကို လိုချင်ပြီး အဲဒီအဖြေတွေကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာကိုပေါ့။
“ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက်မချမချင်း ဒီမှာ နေလို့ရပါတယ်”
“ကျန်တဲ့သူတွေကော”
“သူတို့လည်း အဲအတိုင်းပဲပေါ့”
သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပါတယ်။
သူ လက်ကို ချလိုက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန် ဆေးရုံကို ပြန်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ကာရို အိပ်ပျော်နေတာနဲ့အတူ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ ပက်လက်ခုံမှာ နိုးနေပြီး သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်ကြီးကြီးနဲ့ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ဘေးက ဖျာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို သူ ပြန်တွေ့တာကို ကျွန်တော် ထိုင်ကြည့်နေမိပါတယ်။
“သူ လာမေးလား” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“မေးတယ်”
“သူ့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ”
“သူ့ကို မှော်စွမ်းအား ပေးဖို့ အာမမခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်သားက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်အားက အရင်ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာပါပြီ။
“ဒီစာရင်းအကြောင်းကိုပဲ ငါ စဉ်းစားနေမိတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ကင်းလွတ်ခွင့်တွေလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ ကာရိုကို သေသေချာချာ ပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ငြင်းပယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိကြတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်သမီးလေးဆီမှာပဲ ရှိနေဆဲပါ။
“အဲဒီအမိန့်တွေ ဘယ်ကို ရောက်သွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိဖို့လိုလိမ့်မယ်”
“မေရီက စာဘင်းကို စာရေးနေပါတယ်”
“ပြီးတော့ မာလင်ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေလည်း ပါတာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကုလားထိုင်မှာ ခေါင်းမှီလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ် ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးတဲ့အထိ ကျွန်တော် ဖျာပေါ်မှာ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
మರುတစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ဆေးရုံ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆိုရန်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူက အဝတ်စတွေကို အတိုလေးတွေဖြစ်အောင် ညှပ်နေပါတယ်။
နက်ဆာက သူ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို စစ်ဆေးနေပါတယ်။
“ကျဉ်းလွန်းတယ်”
သူ တစ်ခုကို ထောင်ပြပါတယ်။
“လက်ချောင်းအတွက်လေ”
“အဲဒီဗီရိုထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ သိမ်းထားတဲ့ အရွယ်အစားအတွက်ပေါ့”
သူ ဗီရိုဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် နောက်ထပ် အဝတ်စကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ထွက်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ပြီးမှ ချဉ်းကပ်သွားပါတယ်။
“မားရား ဘယ်လိုနေလဲ”
“သူမ သုံးနာရီကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်”
“အဲဒါ ပိုကောင်းလာတဲ့ပုံပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူ ကတ်ကြေးကို ချလိုက်ပါတယ်။
ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင်နည်းနည်း သန်းလာပါတယ်။
“မနက်ခင်း စစ်ဆေးမှုတွေမှာ ကူလုပ်ပေးနိုင်မလားလို့ အီလင်က မေးပါတယ်”
“လုပ်နိုင်လား”
“လုပ်နိုင်ပါတယ်”
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။
သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒါကို ကြားလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက လက်ထဲက အဝတ်စတွေဆီ ကျသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကတ်ကြေးကို သူ ပြန်ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ မေရီက စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်စာကို ယူလာပါတယ်။
မာလင်ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေက အဲဒီညွှန်ကြားချက်မျိုးကိုပဲ လက်ခံရရှိခဲ့တဲ့ တခြား ဆေးရုံတစ်ခုအကြောင်းကို သိရှိကြပါတယ်။
အဲဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်သူက ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ဆီကနေ သတင်းမကြားရတော့ပါဘူး။
နှင်းတွေကြောင့် လမ်းပိတ်သွားခင် ဟားဗန်းကနေ ထွက်လာခဲ့တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက် ယူဆောင်လာတဲ့ ဒုတိယမြောက် မှတ်စုတစ်ခုလည်း ပါလာပါတယ်။
ကုထုံးပညာရှင်တွေက ဂရေးကိပ်ဆီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာကို မေးမြန်းနေကြပါတယ်။
မေရီက မက်ဆေ့ချ်ဘေးမှာ စာရွက်သန့်သန့် တစ်ရွက်ကို တင်လိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ”
ဆေးရုံတံခါးဝကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မာလင်က လူနာကို ထိုင်ခုံမှာ ထောက်ပံ့ပေးထားချိန်မှာ ဆိုရန်က မားရားရဲ့ ညီမကို အိပ်ရာခင်း လဲလှယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးနေပါတယ်။
သူ အလုပ်လုပ်ရင်း သူတို့နဲ့ စကားပြောနေပါတယ်။
မားရားက ကျွန်တော် မကြားရတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာပါပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက သူ့ကိုပါ အံ့သြသွားစေပါတယ်။
ကျွန်တော် မေရီဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“တံခါးပေါက်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ။ ဘယ်သူ့ကို မေးရမလဲဆိုတာ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်မှာ အနားယူလို့ရမလဲဆိုတာကို ပြောပြလိုက်ပါ”
သူမ စာစရေးပါတယ်။
“ပြီးတော့ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါကျရင်ော”
ဆိုရန် မွေ့ရာအောက်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို သပ်ထည့်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
“နေရာ ဖန်တီးပေးကြတာပေါ့”