အခန်း (၈၇) - အိမ်ပြန်ရာလမ်း
စကားပြောဆိုဆွေးနွေးပွဲ ပြီးနောက် သုံးရက်တိုင်တိုင် ဘာမှထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
တံခါးဝများ ပွင့်လာသည်။
လှည်းများ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဂါရစ်က သူ့ကို ပွေ့ချီသွားအောင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ချခံရတာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ရှာသည်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ သိပ်ကိုခက်ခဲတယ်လို့ ကျွန်တော်ကတော့ တွေးမိသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ဒါဟာ မျိုးရိုးလိုက်တာလို့ ယူဆလေသည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ဆာဘင်းက သားရေစာရွက်စာတမ်း အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်စွဲရင်း စတုန်းဖို့ဒ်မြို့ထဲကို ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ရင်ခွင်ပေါ်မှီကာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကာရိုနဲ့အတူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ခဏတာမျှ သူမက လက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းတွေကို မကြည့်ဘဲ ကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမက “ခင်ဗျားတို့ကြောင့် အကြီးအကျယ် ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်နေကြတယ်” ဟု ပြောလာသည်။
“အဲဒီလို မဖြစ်ရအောင် အကုန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာပါ”
“ခင်ဗျားက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပါပဲ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အားလုံးက ပိုရှုပ်ကုန်ကြတာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမထိုင်ရာကနေ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဆာဘင်းက သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ကယ်ဝင်က သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တည်စေပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်နေတာတွေ ပြေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အားလုံးလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ခရီးသွားလာခွင့်၊ အကောက်ခွန်၊ သဘောတူထားတဲ့ ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှုတွေနဲ့ အယူခံဝင်ပိုင်ခွင့်အထိ အကုန်ပါပဲ။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ဘုရင်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ ကုန်သည်တွေအပေါ် ဘာသာရေးအရ စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်”
“သင့်ဘုရားကျောင်းတွေဘက်ကရော”
“သူတို့အချင်းချင်း သဘောမတူကြဘူးဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပါပြီ”
ဆာဘင်းနောက်ကို လိုက်လာခဲ့တဲ့ မေရီက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“လူအများရှေ့မှာလား”
“ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အကြီးတန်း පූဇારીအချို့အတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
ဟယ်လီနာက ကာရိုကို လာခေါ်ဖို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့တွေ ဘေးခန်းကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
ဆာဘင်းက စားပွဲပေါ်မှာ စာရွက်သုံးရွက်ကို ချလိုက်သည်။
ပထမစာရွက်က ကယ်ဝင်ဘက်က တရားဝင် အာမခံချက်ဖြစ်ပြီး၊
ဒုတိယစာရွက်က ဟားဗိန်းနဲ့ ပတ်သက်နေသည်။
လေဒီ ဗင်နယ်က သူမရဲ့ နန်းတော်ဆီ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုကို တိတိကျကျ ပြန်ပြောပြနိုင်ခဲ့ပုံရတာကြောင့် ဝန်ကြီးတွေက အဆိုပြုထားတဲ့ သိမ်းဆည်းမှုကို ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
“သူတို့ရဲ့ ကန့်ကွက်ချက်တွေကိုတော့ မရုပ်သိမ်းသေးပါဘူး” ဟု ဆာဘင်းက ဆိုသည်။
“သူတို့ ငါတို့ကို သဘောကျဖို့မှ မတောင်းဆိုခဲ့တာ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားက အမှတ်တရ ရှိလှပါတယ်”
အက်ဗလင်က တတိယစာရွက်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဗေရ်တဲ့လား”
ဆာဘင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘုရားကျောင်းရဲ့ အမိန့်စာတစ်စောင်ပါ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ မတွေ့ဆုံခင်ကတည်းက ထုတ်ပြန်ထားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အတည်ပြုချက်တော့ ကျွန်မမှာ မရှိသေးပါဘူး”
အဲဒီအမိန့်စာက တားမြစ်ထားတဲ့ ကိုးကွယ်မှုပစ္စည်းတွေကို သယ်ဆောင်လာတဲ့ ခရီးသွားတွေကို စစ်ဆေးခွင့် ပြုထားသည်။
ဒါ့အပြင် ပစ္စည်းတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် တခြားသူတွေအတွက် အန္တရာယ်ရှိမရှိကို ပූဇારીတစ်ဦးက ဆုံးဖြတ်ချက်မချမချင်း သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားခွင့်လည်း ပေးထားသည်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးစာပိုဒ်ကို နှစ်ခေါതി ဖတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ”
“သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ကာလ မရှိပါဘူး”
မေရီက သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို စာမျက်နှာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်စင်္ကြံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဲဒီအသံက အလွန်တရာ ဝေးကွာလှတဲ့နေရာက လာနေသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ သတင်းစကား ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်လှည်းနှစ်စီးကို ရိဒ်ခရော့စ်လို့ခေါ်တဲ့ အခွန်ကောက်ခံရာ စခန်းတစ်ခုမှာ တားဆီးခံထားရတယ်တဲ့။
မြင်းတွေနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သူတို့ရဲ့ သစ်သားကင်းတားရိုးတွေနောက်မှာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားကြသည်။
လူငါးယောက်လည်း သူတို့နဲ့အတူ အထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။
ဆဋ္ဌမမြောက်လူကိုတော့ ပိုင်ရှင်တွေအတွက် အသိပေးချက်နဲ့အတူ ပြန်လာခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအသိပေးချက်မှာ ခရီးသွားတွေအနေနဲ့ အော်ရီလီယာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို အပ်နှံရမည့်အပြင် သူမကို ကိုးကွယ်အားပေးမှုကို ရပ်တန့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျမ်းကျိန်ရမယ်လို့ တောင်းဆိုထားသည်။
ကျွန်တော် ရက်စွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သတင်းသယ်လာသူကို ငေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ ဘယ်တုန်းက ထွက်လာခဲ့တာလဲ”
“လှည်းသမား ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ထွက်လာခဲ့တာပါ၊ အရှင်မင်းကြီး”
“သူ အခု ဟိုမှာ ရှိနေသေးလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါတယ်”
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဧည့်ခံခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။
“သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါ” သူမက ပြောသည်။
လှည်းသမားရဲ့အမည်မှာ ဟိုလစ် ဖြစ်သည်။
သူက စတုန်းဖို့ဒ်ရဲ့ တံခါးစောင့်ရုံးခန်းထဲမှာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခွက်ကို အုပ်ကိုင်ပြီး ထိုင်နေသည်။
သူ့ကုတ်အင်္ကျီ ပခုံးနှစ်ဖက်က စိုစွတ်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားတဲ့အခါ သူက ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
“ပြောပြပါဦး”
သူက အီလီဇာ့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခွန်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးတယ်။ အဲဒီနောက် ဘုရားကျောင်းက လူတစ်ယောက်က ပန်းပွင့်ကို မြင်သွားတယ်”
“ဘယ်မှာလဲ”
“ကျွန်တော့်နှမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာပါ”
ချည်ကြိုးလေးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်ကောက်လေးပါ။
သူ့သမီးလေးက ဘုရားကျောင်းအကြောင်း ကြားပြီးတဲ့နောက် ဝါဝါကြိုးလေးနဲ့ ထိုးထားတာပါ။
“သူက အဲဒါ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ပါလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်” ဟု ဟိုလစ်က ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီလူက ဘယ်ပန်းလဲလို့ မေးတယ်”
ကျွန်တော့် မေးရိုးတွေ တင်းမာလာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ”
“သူတို့ သူ့ကို အထဲကို ဆွဲခေါ်သွားကြတယ်”
“သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားသေးလား”
“ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရဘူး။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ခွင့်မပေးဘူး”
သူ့လက်တွေ တုန်ယင်လာတာကြောင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရသည်။
လှည်းတွေပေါ်မှာ သံထည်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရက်ထည်အဝတ်စတွေ တင်ဆောင်လာတာပါ။ သူတို့ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေလည်း အပြည့်အစုံပါပဲ။ အခွန်ဆောင်ပြေစာတွေမှာလည်း တံဆိပ်တုံးတွေ ကပ်ပြီးသားပါ။
ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်လည်း မရှိသလို၊ တရားမဝင်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးလည်း မရှိခဲ့ပါ။
ငွေကြေး အငြင်းပွားမှုလည်း မရှိခဲ့ပါ။
လက်ကောက်လေး တစ်ခုတည်းကြောင့်ပါပဲ။
“ခင်ဗျားတို့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်လို့ သူတို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ဟိုလစ်က ဆိုသည်။
“အင်း”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“အိမ်မှာ ဘယ်သူတွေ စောင့်နေလဲ”
သူ တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“သူ့သမီးလေးပါ။ ကျွန်တော့်ဇနီးက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေပါတယ်”
“ခင်ဗျားရဲ့ နှမနာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“လိုင်ဆာပါ”
ကျွန်တော် အဲဒီနာမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုပါ မေးလိုက်သည်။
ဒီခန်းထဲက မထွက်ခင်မှာ လူငါးယောက်စလုံးရဲ့ နာမည်တွေကို အတိအကျ သိချင်နေမိသည်။
ရိဒ်ခရော့စ်ဟာ ဆောင်းရာသီလမ်းကြောင်းအတိုင်းဆိုရင် စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ သွားရင် နာရီပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိပါတယ်။
တံခါးပေါက် မရှိပါ။
ကျွန်တော်တို့ မြင်းတွေနဲ့ သွားခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာက မြင်းစီးသူ ၁၂ ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လိုက်ပါလာပြီး အယ်လစ္စတားကလည်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မပြောဘဲ စကားပြောနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ဆာဘင်းလည်း လိုက်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ကျွန်တော် မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။
“ကယ်ဝင်က ဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအတွက် အာမခံပေးထားပါတယ်” သူမက မေးတဲ့အခါ ဖြေသည်။ “အဲဒီစာရွက်တွေမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကောက်ခွန် တံဆိပ်တုံးတွေ ပါပြီးသားပါ”
မေရီကတော့ အရာအားလုံးရဲ့ မိတ္တူတွေကို စာရေးတစ်ဦးနဲ့အတူ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ခရီးဆက်ရင်း ရိဒ်ခရော့စ်ကို မြင်ကွင်းထဲ ပေါ်လာတဲ့အထိ ဟိုလစ်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် အီလီဇာက လေဒဏ်ခံရတာကနေ ကာကွယ်ပေးမယ့် ကွေ့တစ်ခုမှာ သူ့ကို အစောင့်နှစ်ဦးနဲ့အတူ ချန်ထားခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ တာဝန်ပြီးသွားပြီ” ဟု သူမက သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အခွန်ကောက်စခန်းက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကျောက်တံတားလေးဘေးမှာ တည်ရှိနေသည်။
သစ်သားကင်းတားရိုး အနိမ့်စားတစ်ခုက မြင်း στάble (ဇရပ်)၊ ကုန်လှောင်ရုံနဲ့ မီးခိုးတန်းတွေ ထွက်နေတဲ့ အဆောက်အအုံငယ် တစ်ခုကို ကာရံထားသည်။
အထဲမှာ လှည်းနှစ်စီး ရပ်နေသည်။
အခွန်ဘုတ်ပြားကို မဖတ်ရသေးခင်မှာတင် ဂရေးကိပ်ရဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
တံခါးကြီး ပိတ်ထားသည်။
အပေါ်ဘက်စင်္ကြံပေါ်ကနေ လူလေးယောက်က ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။
အီလီဇာက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
စစ်လှံတစ်စင်းစာ လောက်လွှင့်လို့မီမယ့် အကွာအဝေးနားမှာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ကြသည်။
“ဂရေးကိပ်က ကပ္ပတိန် အီလီဇာပါ” သူမက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး ယူရီယာဂရေး ကိုယ်တိုင် ဒီစခန်းကို အפקندسချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အရာရှိနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”
လူတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်မြင်းစောင်းနားက ဓားရှည်ကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပေ။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ အသက်အရွယ်ရပြီဖြစ်တဲ့ အရာရှိတစ်ဦး ကင်းစောင့်တွေကြားထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကပ္ပတိန် ဒါရန်ပါ” သူက ပြောသည်။ “ဒါက ဗေရ်ရဲ့ အခွန်ကောက်စခန်းပါ”
“ငါသိတယ်” ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းတို့ဆီမှာ ငါ့လူငါးယောက် ရှိနေတယ်”
“သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းရဲ့ အာဏာစက်နဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတာပါ”
“သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ အခွန်ဥပဒေတွေကို ဖောက်ဖျက်ကျူးလွန်ခဲ့လို့လား”
သူ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“သူတို့ ကိုင်ဆောင်လာတဲ့ လုံခြုံရေးလက်မှတ်ကို ချိုးဖောက်လို့လား”
“ဘုရားကျောင်းက—”
“ကပ္ပတိန်”
သူ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ချိုးဖောက်ခဲ့လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို သူတို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေ၊ လှည်းတွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူပေါ့”
စခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ပူဇારીက သြထရင်းထက် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။
သူက ဝံပုလွေဖြူ ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့လည်ပင်းမှာ ကြေးဝါနေမင်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ဆွဲထားပြီး၊ နေရောင်ခြည်တန်းတွေက ချွန်ထက်နေတဲ့ အစွန်းတွေအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။
“ဒီခရီးသွားတွေဟာ စစ်ဆေးမှု ခံယူရမယ့်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု သူက ကြေညာသည်။
ဆာဘင်းက မြင်းကို ရှေ့သို့ မောင်းနှင်လာသည်။
“သူတို့က ဗေရ်နဲ့ ကယ်ဝင်တို့ရဲ့ အာမခံချက်ပေးထားတဲ့ တရားဝင် ခရီးသွားခွင့်နဲ့ ဝင်ရောက်လာကြတာပါ”
“ဝိညာဉ်ရေးရာ ကိစ္စရပ်တွေက—”
“ဘယ်အပိုဒ်လဲ ဆိုတာကို ပြပါ”
သူ သူမကို ငေးကြည့်သည်။
သူမက သဘောတူညီချက် စာချုပ်မိတ္တူကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ခရီးသွားတွေ ခရီးစရိတ် ပေးဆောင်ပြီးတာတောင်မှ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခွင့်ပြုတဲ့ အပိုဒ်လေ”
ပူဇારીက စာရွက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သူ့အာရုံတွေက ကျွန်ტော့်ဆီကို ပြန်ရောက်လာသည်။
“အဲဒီအမျိုးသမီးက တားမြစ်ထားတဲ့ စွမ်းအားကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှသာ ထွက်သွားခွင့် ရပါလိမ့်မယ်”
“သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အထဲက အမျိုးသမီးလေ။ သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲ”
“အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး”
“လိုင်ဆာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လေပြင်းတစ်ချက် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်က မြင်းတစ်ကောင်က ခွာနဲ့မြေကြီးကို စောင့်ကန်လိုက်သည်။
“သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ သمီးလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်”
ပူဇારીက သူ့ရဲ့ ဝံပုလွေဖြူချောင်းနဲ့ သစ်သားစင်္ကြံကို ထုချလိုက်သည်။
“သူ့ဝိညာဉ်က အန္တရာယ်ရှိနေလို့ပါ”
“သူ့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါ”
“မလုပ်နိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားလည်း တူညီစွာ လုပ်ဆောင်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်းဇက်ကြိုးကို လွှဲပေးပြီး တံခါးဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကင်းစောင့်တွေ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လေးညှို့ကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
အီလီဇာ့အသံက လမ်းမပေါ်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အဲဒါကို အောက်ချထားစမ်း”
ခဏတာလောက်တော့ သူ ချထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပူဇારીက သူ့ဘက်ကို လက်လှမ်းပြီး လက်နက်ကို အပေါ်ဘက်ကို တွန်းတင်လိုက်သည်။
စစ်သည်က ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး မြားတံကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် လေထဲမှာ လက်ဗလာနဲ့ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သစ်သားရဲ့ ထိတွေ့မှုကို ခံစားရပြီး အားနဲ့ ညှစ်ချေလိုက်သည်။
မြားတံက အပိုင်းပိုင်းနဲ့ ရွှံ့ထဲကို ပြုတ်ကျသွားသည်။
အရာရာတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
လေးသမားက ကျွန်တော့်ခြေရင်းက မြေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ကပ္ပတိန် ဒါရန်က သူ့ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး နောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ရပ်ကြ!” ဟု သူ အော်လိုက်သည်။
ပူဇારીက သူ့ချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
ထိပ်ဖျားမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာသည်။
ဒါက အက်ဗလင်ရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ လုံးဝမတူပေ။
ဒါက ချွန်ထက်ပြီး ပူလောင်ကာ အချက်အချာနေရာတစ်ခုဆီ စုဝေးရောက်ရှိလာနေသည်။
ကျွန်တော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးလက်သွားပြီး ချောင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
အဖြူရောင်သစ်သားတွေ ကွဲအက်သွားသည်။
ပူဇારીက နောက်ဆုတ်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
မိုးကြိုးသံက တံတားပေါ်မှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
တူရွင်းခေါင်းက ကျွန်တော့်ဘယ်လက်ထဲမှာ ပုံဖော်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
တံခါးရဲ့ သံမဏိချိတ်ဆွဲရာနေရာကို ကျွန်တော် ထုချလိုက်သည်။
နှင်းခဲတွေက ပတ္တာတွေနဲ့ သော့ခတ်ထားတဲ့ ကြိုးတွေပေါ်မှာ ပြေးလွှားသွားသည်။ သတ္တုတွေက ကျောက်ခဲကွဲသလို အသံထွက်လာသည်။
နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက် ထုချလိုက်တော့ ချိတ်ဆွဲထားတာ ကျိုးသွားသည်။
တံခါးကြီး ကွေးဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် အထဲကို ခြေချလိုက်သည်။
ကင်းစောင့်တွေ အသက်ရှင်နေသေးသည်။
ပူဇારીလည်း အသက်ရှင်နေဆဲပင်။
သူတို့သာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို အဲဒီအတိုင်း ဆက်ထားပေးဖို့ ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။
လျှပ်စီးတွေက ကျွန်တော့်ဓားသွားတစ်လျှောက် တွားသွားနေသည်။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်မှာတော့ နှင်းခဲတွေက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သံထည်တွေပေါ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ သစ်သားပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကပ္ပတိန် ဒါရန်က စင်္ကြံခြေရင်းမှာ ဓားကို တစ်ဝက်ဆွဲထုတ်ထားလျက် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ဓားကို အိမ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သွင်းလိုက်သည်။
“သော့တွေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ သူ့ကုတ်အင်္ကျီထဲကို လက်နှိုက်လိုက်သည်။
ပူဇારીက ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။
“ခင်ဗျားတို့က ဘုရားသခင်ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး—”
သူ မပြောရသေးခင်မှာပဲ မယ်လိုဒီက ရင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
သူမက ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ချောင်းကို သူ့လက်လှမ်းမမီအောင် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“ထိုင်နေစမ်းပါ”
သူ ထိုင်လိုက်သည်။
အီလီဇာ့ရဲ့ မြင်းစီးသူတွေ ကျွန်ტော့်နောက်ကနေ ဝင်လာကြသည်။
သူတို့က ကုန်လှောင်ရုံ၊ မြင်းဇရပ်နဲ့ စခန်းတံခါးတွေဘက်ကို ဦးတည်သွားကြသည်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ မခိုးယူကြပါ။
ဘယ်သူမှ အဆောက်အအုံတွေကို မီးမရှို့ကြပါ။
ဆာဘင်းက ကျိုးပဲ့နေတဲ့တံခါးဝမှာ မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာထားက ကျွန်တော့်ခြေရင်းက သံမဏိထက် ပိုပြီး အေးစက်နေသည်။
“ကပ္ပတိန်” သူမက ပြောသည်။ “ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူအမိန့်ပေးခဲ့လဲဆိုတာကို အတိအကျ ရေးမှတ်ထားချင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ အကျဉ်းသားတွေကို စခန်းမြေအောက်ခန်းထဲမှာ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
လိုင်ဆာက အရင်ဆုံး တက်လာခဲ့သည်။
သူ့ပါးတစ်ဖက်မှာ ဒဏ်ရာရာကျိတ်နေပြီး လက်ကောက်လည်း ပါမလာတော့ပါ။
အဲဒီဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမျက်ဒေါသတွေ တောက်လောင်လာသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။ ယာဉ်မောင်းနှစ်ဦး၊ အထည်အလိပ်ရောင်းတဲ့ လူငယ်တစ်ဦးနဲ့ သံထည်ပစ္စည်းတင်ပို့မှုကို ကြီးကြပ်ဖို့ လိုက်ပါလာတဲ့ သက်ကြီးပိုင်းလူတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ငါးယောက်စလုံး လမ်းလျှောက်နိုင်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတောင် ကောင်းကောင်းမချရဲဘဲ အသက်ကို အောင့်ထားခဲ့မိတာကို အခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်။
လိုင်ဆာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး?”
“ဟိုလစ်က လမ်းမှာ စောင့်နေတယ်”
သူ့ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။
အနီးကို မသွားခင်မှာပဲ ဓားပေါ်က လျပ်စီးတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
“လှည်းပေါ်မှာ လိုက်နိုင်မလား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကောင်းပြီ”
အီလီဇာက အစောင့်တစ်ဦးကို သူမနဲ့အတူ လိုက်ပို့လိုက်သည်။
အသက်ကြီးတဲ့လူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ စစ်ဆေးနေတုန်း ကျွန်တော်တို့ကို အဝတ်တွေကို အပြင်ဘက်ကို ထုတ်ခိုင်းခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် ပွင့်နေတဲ့ ကုန်လှောင်ရုံတံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
စိုစွတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ အထည်အလိပ်အထုပ်တွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ယူသွားမယ်”
“အခြောက်ခံဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူက ဒါကိုတော့ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ထွက်သွားသည်။
လက်ကောက်လေးက ပူဇારીရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ တင်နေသည်။
ဝါဝါချည်ကြိုးလေး။
ကလေးငယ်တစ်ယောက် ပန်းပွင့်ဖတ်တွေ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားဖန်တီးထားတာပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
အဲဒီအောက်မှာ စာရင်းအုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
နာမည်ငါးခု။
ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဖော်ပြချက်။
‘တင်သွင်းမှု’ လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့ စာရင်းကော်လံတစ်ခု။
အောက်ဘက်က ကွက်လပ်တိုင်းမှာ ဘာမှ မရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆာဘင်းကို ပြလိုက်သည်။
သူမက ဘာမှ မပြောဘဲ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာရေးကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကပ္ပတိန် ဒါရန်က တံခါးဝကနေ ရပ်ကြည့်နေသည်။
“ဒီမှတ်တမ်းကို ယူသွားပါ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ ခရီးသွားခွင့်စာရွက်တွေကို အဲဒါနဲ့အတူ သိမ်းထားပါတယ်။ ပူဇારીက အဲဒါတွေကို မီးရှို့ပစ်ခိုင်းတာ”
“ဘာလို့ မရှို့တာလဲ”
သူ ရင်ပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က လာမေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
ကျွန်တော် ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား စာရွက်စာတမ်းတွေကိုသာ ယူလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာ မြင်းတွေကို လှည်းနဲ့ တပ်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့တွေ ခရီးသွားငါးဦး၊ လှည်းနှစ်စီး၊ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရတဲ့ မှတ်တမ်းတို့ကို ယူဆောင်ပြီး ရိဒ်ခရော့စ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
စခန်းကတော့ ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
သူ့တံခါးအတွက် သော့ခတ်စရာ အသစ်တစ်ခုတော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မည်။
ပူဇારીရဲ့ ချောင်းအတွက်ကတော့ အများကြီး ပိုလိုလိမ့်ဦးမည်။
လမ်းကွေ့မှာ ဟိုလစ်က ပထမဆုံးလှည်းဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ သူ့နှမကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို ပြေးသွားလိုက်သည်။
လိုင်ဆာက သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ခဏတာလောက် ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပါ။
ကျွန်တော် မြင်းဘေးမှာ ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာသည်။
“ခင်ဗျား သွေးထွက်နေတယ်”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်လက်ဆစ်မှာ တိမ်ယံဒဏ်ရာ အသေးစားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သံမဏိကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။
“သတိမထားမိလိုက်ဘူး”
“သတိမထားမိလောက်အောင် ဖြစ်နေတာပဲလေ”
အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော်တို့နောက်က လမ်းကို စစ်ဆေးနေတုန်း သူမက ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးနေသည်။
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာသည်။
သူမ မလုပ်နိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါ။
သူမ သတိထားမိလောက်အောင်တော့ တုန်နေသည်။
သူမ ပတ်တီးကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် ညှစ်လိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် လှည်းတွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း”
ကျွန်တော်တို့တွေ မှောင်စပြုလာတဲ့အခါမှ စတုန်းဖို့ဒ်ကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးစောင့်ရုံးခန်းဆီကို ပူပူနွေးနွေး အစားအသောက်တွေ ယူလာပေးကြသည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ခြောက်သွေ့တဲ့ စောင်တွေကို လိုက်ရှာပေးကြသည်။
လိုင်ဆာက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး၊ ဟိုလစ်က သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစနဲ့ စာရေးကို ရှင်းပြနေသည်။ စာရေးကလည်း သူ့ကို အဆုံးအထိ အပြီးပြောခွင့်ပေးထားပါတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ ကျွန်တော် လက်ကောက်လေးကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
သူမ အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
သူမ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို လက်ဖဝါးထဲမှာ ကိုင်ထားသည်။
ထို့နောက် လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်သမီး ပြန်ဆက်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“စာတစ်စောင် ပို့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ”
“ငါလည်း ပထမဆုံးကြားချင်းတုန်းက အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့”
“ဘာက ပြောင်းလဲသွားစေတာလဲ”
ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကော်လံကိုလေ။
လေထဲမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေတဲ့ မြားတံကိုပေါ့။
“သူတို့ မင်းကို အိမ်ပြန်ခွင့်မပေးလို့လေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲမှာ စောင့်နေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်သွားတဲ့အခါ သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာလောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပတ်တီးကို မြင်သွားသည်။
“လက်ဆစ်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ အခန်းကို ဖြတ်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမကို သေချာစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ ပခုံးပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပုခက်တွေဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဟယ်လီနာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်နေကြသည်။
“ငါးယောက်စလုံးလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ငါးယောက်စလုံးပါပဲ”
သူ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီပေါ်မှာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်တွေပေါ်မှာ ပါးပြင်ကို တင်ထားလိုက်သည်။
အဲဒီတော့မှပဲ ကျွန်တော် ဘလောက်တောင် ပင်ပန်းနေပြီလဲဆိုတာကို ခံစားမိတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း သတင်းပေးပို့ရာမှာ သက်သေအဖြစ် ဆာဘင်းက ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့တွေ တရားဝင် ခရီးသွားခွင့်စာရွက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။
စွန့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုချက်။
လေးညှို့မြားတံ။
ပူဇારીရဲ့ စုန်းအတတ် ကြိုးစားမှု။
အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်မြောက်စေဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အင်အား။
အဲဒီအောက်မှာ ကျွန်တော် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့သည်။
ဗေရ်ဘက်ကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အမိန့်စာကို ရုပ်သိမ်းပေးဖို့နဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ၊ တရားမဝင် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်မှုတွေအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ပို့ဆောင်ပေးရပါမယ်။
ကယ်ဝင်ကတော့ ဆာဘင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကို တိုက်ရိုက် လက်ခံရရှိလိမ့်မည်။
မေရီက သတင်းပေးစာတွေကို ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ ဒုတိယမြောက် သတင်းစကား ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟားဗိန်းက သူတို့ရဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေဆီကို ညွှန်ကြားချက်တွေ ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေဟာ ရှိနှင့်ပြီးသား သဘောတူညီချက်တွေအတိုင်း ဖြတ်သန်းခွင့် ရရှိမှာဖြစ်ပါတယ်။
ဘာသာရေးအရ စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခွင့် မရှိပါ။
ကျွန်တော် သတင်းစကားကို ဖတ်ပြီး အက်ဗလင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်တော့ နားထောင်သွားပြီပဲ”
“အင်း”
စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ဆာဘင်းက သူမရဲ့ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဗေရ်လည်း အခုတော့ နားထောင်လာပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် လက်ပေါ်က ပတ်တီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ အစောကတည်းက နားထောင်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒပြုမိပါတယ်”
“ရိဒ်ခရော့စ်က သူတို့ရဲ့ ကပ္ပတိန်လည်း အဲဒီလိုပဲ ဆန္ဒရှိမှာပါ”
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်က ပတ်တီးကို လဲပေးခဲ့သည်။
သူမ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးပြီး စစ်ဆေးကာ သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းရောင် အသေးစားလေးတစ်ခု အရေပြားပေါ်မှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်တာတွေ သက်သာသွားသည်။
သူမ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ အသက်ရှူရင်း မှော်ပညာကို လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့အထိ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။
“ဒီနေ့အတွက် ဒါလောက်ဆို တော်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အိုင်လန်လား”
“ရှင်ရော ကျွန်မရောပါပဲ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
ပုခက်ထဲကနေ ဂါရစ်က တိုးတိုးနဲ့ တောင်းဆိုတဲ့ အသံလေး ပြုလုပ်လာသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင့်အလှည့်ပါ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
သူက မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ရဲ့ အများစုကို သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ ရင်းနှီးပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ အလေးချိန်နဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်။
သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်ပတ်တီးစွန်းကို ဆွဲကိုင်မိသည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်ချောင်းလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာ ခေါင်းလောင်းသံတွေက မွန်းတည့်ချိန်ကို အချက်ပြနေကြသည်။
လမ်းတွေက မသေချာသေးပါ။
ဗေရ်ဆီက အဖြေလည်း မရောက်လာသေးပါ။
ဒါပေမဲ့ လူငါးယောက်ကတော့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပါပြီ၊ အောက်ထပ်မှာလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝန်ဆောင်မှုခြံဝင်းထဲကို လှည်းနှစ်စီးကို ကုန်ချဖို့ ဆွဲသွင်းလာနေကြပါပြီ။
ကျွန်တော် လှည်းဘီးသံတွေကို နားထောင်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်သားလေးကို ပွေ့ချီပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီ ခေါ်သွားကာ ပြသပေးလိုက်သည်။