ပထမဆုံး ကန့်ကွက်စာကတော့ အနီရောင်ဖယောင်းတံဆိပ်နဲ့ ရောက်လာတယ်။
ဒုတိယစာက အဖြူရောင်တံဆိပ်နဲ့ပါ။
တတိယစာကတော့ သူတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ဖော်ပြလိုကြောင်း ရေးသားထားပါတယ်။
မေရီက အဲဒီတတိယစာကို အပေါ်ဆုံးမှာ တင်လိုက်တယ်။
“ဒီကနေ စတင်ဖို့ ကျွန်မ အကြံပြုပါတယ်”
“အညံ့ဆုံးစာ ဖြစ်လို့လား”
“ကျန်တဲ့စာနှစ်စောင်က ဘာတွေလုပ်စေချင်နေလဲဆိုတာကို ဒါက အရင်ရှင်းပြပေးလို့ပါ”
ကျွန်ုပ် စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
ပထမစာမျက်နှာရဲ့ အဆုံးကိုရောက်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အော်ရီလီယာရဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်ကို ပိတ်ပစ်ရမယ်၊ သူမရဲ့ ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ လှည့်စားခံခဲ့ရကြောင်း လူအများရှေ့မှာ တရားဝင် ဝန်ခံကြေညာရမယ်တဲ့လေ။
စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်တယ်။
နောက်ထပ်လည်း ပါသေးတယ်။
သဘာဝကျပါတယ်။
“သူတို့က ဘုန်းကြီးတွေ လွှတ်ချင်နေကြတယ်”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ” အက်ဗလင်က မေးတယ်။
စာကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ထပ်ဖတ်ကြည့်တယ်။
“အိမ်ထောင်စုအတွင်းမှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးဖို့တဲ့”
ကျွန်ုပ်ရဲ့ဇာတ်ဖော်က သူမရဲ့ လက်ကို ကမ်းပေးတယ်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာကို သူမဆီ ပေးလိုက်တယ်။
သူမက အသံမထွက်ဘဲ ဖတ်တယ်။
ပြီးတော့ စာမျက်နှာကို မှောက်လျက်သား တင်လိုက်တယ်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ကာရိုက သူမဘေးက ပုခက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ဟယ်လီနာရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ နိုးနေပြီး သူ့အဘွားရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို လက်သီးဆုပ်လိုက် ဖြည်လိုက် လုပ်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် ကလေးတွေကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး” လို့ ကျွန်ုပ်လည်း ထောက်ခံလိုက်တယ်။
အဲဒီစာတွေက ဗေယာနဲ့ ဟားဗိန်း ဘုရင်နိုင်ငံတွေကနေ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး တတိယမြောက် ကြေညာချက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေရဲ့ တံဆိပ်တွေ ပါရှိနေတယ်။
သူတို့က ဘုရားကျောင်းငယ်အကြောင်း ကြားထားပြီးပြီ။
နှင်းဆီပန်းအကြောင်းလည်း ကြားပြီးပြီ။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ အက်ဗလင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်အကြောင်းကိုပါ လုံလုံလောက်လောက် ကြားထားကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို သူမ ခံယူသင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားကြတယ်။
ဂါရစ်က အဲဒီအပိုင်းကို နှစ်ခေါതി ဖတ်တယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်နှာထားက လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားတယ်။
“သူတို့ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်နားကို ကပ်လာလို့ မရစေရဘူး”
“အင်း” လို့ ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်တယ်။
မေရီက စာတွေကို ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှာ စီပေးလိုက်တယ်။
“သူတို့က ပူးတွဲတွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဆိုလာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေလည်း စတုန်းဖอร์ดကို ထွက်လာကြပြီ”
“ပြန်သွားပြီးမှတော့ တောင်းဆိုရကောင်းမှန်း သိတတ်တာကတော့ ကျေးဇူးတင်စရာပဲ”
“လက်ခံတွေ့ဆုံခံရဖို့အတွက် သူတို့က သေချာပေါက် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပုံပဲ”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ဒူးပေါ်က စောင်ကို ပြင်ခြုံလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုလည်း လက်ခံတွေ့ဆုံပေးလိုက်လေ”
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီမှာလား”
“တွေ့ဆုံခန်းမထဲမှာပေါ့။ သူတို့ ကျွန်ုပ်တို့ပြောတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရမယ်၊ သက်သေတွေလည်း ရှိမယ့်နေရာမှာပေါ့”
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ တစ်နေကုန် ထိုင်နားထောင်နေစရာ မလိုပါဘူး သမီးရယ်”
“ကျွန်မ အဲဒီလို လုပ်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး”
အဲဒီအဖြေထဲမှာ သူမအမေရဲ့ ပုံရိပ်တွေ အလုံအလောက် ပါဝင်နေတာကြောင့် ဟယ်လီနာ့ နှုတ်ခမ်းပါးတွေ ပြုံးယောင်သန်းသွားမလို ဖြစ်သွားတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လာတယ်။
“ဒါဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲဆိုတာ သူတို့ နားလည်သင့်တယ်”
“သူတို့ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်”
ဆာဘင်းရဲ့စာက အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လာတယ်။
အဲဒီစာထဲမှာ တောင်းဆိုချက် ဘာမှ မပါဘူး။
အဲဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်ုပ် အဲဒီစာကို သဘောကျမိတယ်။
ကယ်ရွင်က ဒီကြေညာချက်ကို ထောက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်တွေ လက်ခံရရှိထားပေမဲ့ သူမတို့ရဲ့ တရားရုံးကတော့ လက်မခံခဲ့ဘူး။ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေကလည်း အငြင်းပွားနေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဆာဘင်း ရေးထားတာကတော့ ညီအစ်မ မယ်လင်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကြောင့် အဲဒီအငြင်းပွားမှုတွေ အတော်လေး ငြိမ်ကျသွားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ကျွန်ုပ် အဲဒီစာကြောင်းကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြလိုက်တယ်။
မေရီက ကျေနပ်သွားတဲ့ပုံပေါ်တယ်။
ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေကတော့ ပိုပြီး လေးနက်ပါတယ်။
ဗေယာနိုင်ငံက စတုန်းဖอร์ดကို ဖြတ်ပြီး ကုန်ကူးကြတဲ့ ကုန်သည်အများစု သုံးတဲ့ လမ်းပိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ ဟားဗိန်းရဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေကတော့ အခြားလမ်းကြောင်းတွေကနေ တစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဈေးကွက်တွေဆီ ရောက်လာမယ့် ကုန်စည်တွေကို ကိုင်တွယ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်နိုင်ငံကမှ ဂရေးကိပ်ရဲ့ တံခါးတွေကို ပိတ်ပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နှစ်နိုင်ငံစလုံးက အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ဘဝကို ခက်ခဲအောင် ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာ ဘီထရစ်က ဆောင်းရာသီ စားနပ်ရိက္ခာ నిల్വ အစီရင်ခံစာပေါ် လက်ဝါးနှစ်ဖက် ယှက်တင်ပြီး နားထောင်နေတယ်။
“ရိက္ခာ ဘလောက်ကျန်သေးလဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆောက်နေတဲ့ စာချုပ်ပါ ပို့ဆောင်မှုတွေက အခြားနေရာတွေကနေ လာတာပါ” လို့ မေရီက ပြန်ဖြေတယ်။
“ကောင်းပြီ”
“အခြားကုန်စည်တွေကတော့ ကြန့်ကြာနိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆို ဘာတွေ ကြန့်ကြာမလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ”
အီလီဇာက လမ်းပြမြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ ရထားမောင်းသမားတွေ မထွက်ခွာခင် ဘာတွေ ခြိမ်းခြောက်ခံရနိုင်လဲဆိုတာကို ကြိုပြောပြထားပါ။ သူတို့က စစ်ဆေးရေးဂိတ် ရောက်မှ ဒါကို သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ကြေညာချက်နဲ့ နယ်စပ်စောင့်တပ် ကြားမှာ ညပ်သွားနိုင်တဲ့ လူတွေအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်တစ်နာရီကြာအောင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။
မေရိုက ခိုလှုံရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ယူတယ်။
ဂါရစ်က ကုန်သည်တွေရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ စာချုပ်တွေကို ပြန်စစ်တယ်။
မေရီက သက်ဆိုင်ရာ ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်မိတ္တူတွေကို ပြင်ဆင်တယ်။
ကျွန်ုပ်လည်း အလုပ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လည်ပတ်နေတာကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
ဘယ်သူကမှ အော်ရီလီယာရဲ့ နာမည်ကို ဘုရားကျောင်းကနေ ဖြုတ်ပစ်ဖို့ မတိုက်တွန်းခဲ့ကြပါဘူး။
အယ်လစ္စတားက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ ကျွန်ုပ်ကို နောက်ကနေ လိုက်တွေ့တယ်။
ကျွန်ုပ် ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားလိုက်တယ်။
ပါးလွှာတဲ့ အဖြူရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ဓားသွားတစ်လျှောက် ယှက်သန်းသွားတယ်။
ကွင်းပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာတော့ လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရလို့ အမာရွတ်တွေနဲ့ ထူပ်ထပ်နေတဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ကျောက်တုံးကြီး ရှိနေပါတယ်။
“မင်း ပခုံးကို အရမ်းမြှင့်ထားတယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။
ကျွန်ုပ် ပခုံးကို ချလိုက်တယ်။
“အဲဒါ ပိုကောင်းတယ်”
သူက ကျွန်ုပ်ဘေးကို လျှောက်လာပြီး ရပ်တယ်။
ခဏလောက်တော့ လျှပ်စီးတွေ လှုပ်ရှားနေတာကို ငေးကြည့်နေကြတယ်။
“တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလား” သူက မေးတယ်။
“သူတို့ ဘာကြောင့် ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်တာက ငါတို့အတွက် ကောင်းသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့ လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာပါ”
“အဲဒါတော့ သေချာသလောက် ရှိတာပဲ”
ကျွန်ုပ် သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားသာဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“သူတို့ကို အဆုံးထိ ပြောခိုင်းလိုက်မယ်။ သူတို့ တကယ်ဆိုလိုချင်တာ ဘာလဲဆိုတာ လူတိုင်း ကြارအောင် လုပ်မယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“ပြန်ဖြေမယ်”
ကျွန်ုပ် ဓားကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်တယ်။
အဖြူရောင် လျှပ်စီးကြောင်းလေးက သုံးခွ ကွဲသွားတယ်။
အယ်လစ္စတားက အဲဒါကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“မင်း အရင်ကထက် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပိုကောင်းလာပြီပဲ”
“စွမ်းအားလည်း ပိုရှိလာပြီ”
“ဟုတ်တယ်”
ခဏလောက် ဘယ်သူမှ စကားမစကြဘူး။
ပြီးတော့ သူက ဓားသွားကို မကြည့်ဘဲ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။
“ရပ်တန့်လို့ ရသေးတယ်ဆိုတာကို သတိရပါ”
ကျွန်ုပ် လျှပ်စီးတွေကို မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုက်တယ်။
ဓားက ကျွန်ုပ်လက်ထဲမှာ သာမန်သံမဏိဓားတစ်လက် ဖြစ်သွားတယ်။
“သတိရပါတယ်”
နောက်နှစ်ရက်အကြာ မနက်ခင်းမှာ ကိုယ်စားလှယ်တွေ ရောက်လာကြတယ်။
ဗေယာနိုင်ငံက ငွေကြပ်ခေါင်းစွပ်နဲ့၊ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်စား မနှစ်မြို့စရာ ညွှန်ကြားချက်တွေကို ပေးရတာ ကျွမ်းကျင်ပုံရတဲ့ သတိကြီးကြီး မျက်နှာထားရှိတဲ့ အရပ်သွယ်သွယ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ လော့ဒ် ရိုဒရစ် ဆင်နတ်သ်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်။
ဟားဗိန်းနိုင်ငံကတော့ ခရီးသွားဝတ်ရုံ သာမာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘာကိုမှ လွတ်မသွားအောင် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်တတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လေဒီ အီစထရာ ဗန်နယ်ကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်။
ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေဘက်ကတော့ ပရီလိတ် အိုသရန်ကို စေလွှတ်တယ်။
သူက ဝတ်ရုံထူကြီးအောက်မှာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။
သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက မေရီရဲ့ ကော်လားမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ရွှေရောင်နှင်းဆီပန်းလေးဆီကို ရောက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်ဆီ ရောက်လာတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူတို့ကို တွေ့ဆုံခန်းမထဲမှာ လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ကြတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
သူမရဲ့ မိဘတွေက ကောင်စီစားပွဲနားမှာ ဆက်ရှိနေကြတယ်။ အယ်လစ္စတားက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ညာဘက်မှာ ရပ်နေပြီး၊ မယ်လိုဒီက ဘယ်ဘက်မှာ၊ အီလီဇာရဲ့ အစောင့်တွေကတော့ တံခါးဝနားမှာ စောင့်နေကြတယ်။
အမွှာညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကတော့ ဟယ်လီနာရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အကူအညီနဲ့ အိုင်လီအင်တို့နဲ့အတူ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေကြတယ်။
မေရီက စာရေးစာချိတ် နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။
ပရီလိတ်က သူတို့ကို သတိထားမိတယ်။
“မှတ်တမ်း အပြည့်အစုံ ရေးမှတ်ဖို့ လိုလို့လား”
“လိုတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
သူ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ်ကို ဦးညွှတ်ခဲ့တာလောက်တော့ မနက်ရှိုင်းလှဘူး။
ကျွန်ုပ်ရဲ့ဇာတ်ဖော်လည်း အဲဒါကို သတိထားမိတယ်။
လော့ဒ် ဆင်နတ်သ်က စပြောတယ်။
သူက အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း ပြောတယ်။
မျှဝေခံစားကြတဲ့ အစဉ်အလာတွေအကြောင်း ပြောတယ်။
ပြန်လည်ထူထောင်စ နိုင်ငံတစ်ခုအနေနဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ အယူအဆတွေကို လက်ခံဖို့ ဘယ်လောက်အထိ အလျင်စလို လုပ်နေမိသလဲဆိုတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး သဘောတရားတွေအကြောင်း ပြောတယ်။
ကျွန်ုပ် နားထောင်နေလိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ်ဘေးမှာ အက်ဗလင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ ဘုရားကျောင်းငယ်ဆီ ရောက်လာတယ်။
“ဒီ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်တာက စိုးရိမ်စရာ အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေပါတယ်”
“ဘယ်သူတွေကိုလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်တယ်။
“ကျွန်ုပ် ကိုယ်စားပြုတဲ့ တရားရုံးတွေနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နယ်မြေတွေ တစ်ခုလုံးက ကိုးကွယ်သူတွေအတွက်ပေါ့”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုးကွယ်သူတွေက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်မိလို့လဲ”
သူ ခဏ ရပ်သွားတယ်။
“စိုးရိမ်စရာက အဲဒီနောက်မှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာပါပဲ”
“ဒါဆို ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ”
ပရီလိတ် အိုသရန်က ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
“စစ်ဆေးမှု မပြီးမချင်း ဒီ န Shrine (နတ်ကွန်းငယ်) ကို ပိတ်ထားရပါမယ်။ လူအများရှေ့ ဆုတောင်းပဌနာပြုတာတွေ ရပ်ပစ်ရပါမယ်။ တရားဝင် ဘာသာရေး အာဏာပိုင်တစ်ရပ်က ဒီ ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ သဘောသဘာဝကို အတည်မပြုမချင်း ကိုးကွယ်ရာ အရာဝတ္ထုကို တရားဝင် ငြင်းပယ်ကြောင်း ကြေညာရပါမယ်”
“ဘယ်သူ့ရဲ့ အာဏာပိုင်လဲ”
“အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွေရဲ့ အာဏာပိုင်ပေါ့”
“ဘယ်သူတွေက အသိအမှတ်ပြုတာလဲ”
သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးတွေ တင်းသွားတယ်။
ပရီလိတ် မဖြေခင်မှာပဲ လေဒီ ဗန်နယ်က ဝင်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဘုရင်တွေကပေါ့”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒါဆို သင့်တို့ရဲ့ ဘုရင်တွေက သူတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာနိုင်ပါတယ်”
အိုသရန်က အက်ဗလင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဘုရင်မကြီး၊ ဒီလို သဘောသဘာဝမျိုး လက်ဆောင်တွေက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝေဝါးသွားစေနိုင်ပါတယ်။ ရောဂါပျောက်ကင်းစေသလို ဖြစ်နေတာက လက်ခံရရှိသူအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် တောင်းဆိုလာဖို့ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ရှင်တို့ ကျွန်မရဲ့ မာဂျစ်စွမ်းရည်ကို စစ်ဆေးဖူးလို့လား”
“ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် မစစ်ဆေးရသေးပါဘူး—”
“ကျွန်မကို သင်ပေးနေတဲ့ သားဖွားဆရာမနဲ့ စကားပြောဖူးလို့လား”
“မပြောဖူးပါဘူး”
“အော်ရီလီယာ လာတုန်းက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စကားပြောဖူးလို့လား”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဒီကို ရောက်လာတာပေါ့”
“ဒါဆို ရှင်တို့က ဘာမှ နားမလည်ဘဲနဲ့ အရင်ဆုံး အပြစ်ဒဏ် စီရင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားနဲ့ ရောက်လာကြတာပဲ”
သူမက မေရီရဲ့ စားပွဲပေါ်က စာတွေဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ရှင်တို့က ဘာမှ နားလည်အောင် မကြိုးစားဘဲနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ငြင်းပယ်ဖို့ ကျွန်မကို တောင်းဆိုလာကြတယ်”
ပရီလိတ်ရဲ့ မျက်နှာ ရဲသွားတယ်။
“ကျွန်ုပ်က မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ”
“ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်စုကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားပြီးသားပါ”
“အဲဒီထဲမှာ ကလေးတွေလည်း ပါနေတယ်လေ”
ကျွန်ုပ် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်။
သူ ရပ်သွားတယ်။
ခဏလောက်တော့ ခန်းမထဲမှာ စာရေးဆရာရဲ့ စာရေးတံသံလေးပဲ ကြားရတော့တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်တယ်၊ “ရှင်တို့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လော့ဒ် ဆင်နတ်သ်က လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးမှ မရှိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒါကို မှတ်ထားဖို့ လွယ်ကူမှာပါ”
လေဒီ ဗန်နယ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်တယ်။
“ဘုရင်မကြီးတို့၊ ဒီအခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သက်ရောက်မှုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကုန်သည်တွေအနေနဲ့ သွားလာခွင့် ကန့်သတ်ခံရနိုင်တယ်။ အချို့သော ကုန်စည်တွေကို သိမ်းဆည်းခံရနိုင်တယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အစိုးရတွေအနေနဲ့ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ယူဆတဲ့ ဘာသာတရားတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာတာကို ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်လို့ မရပါဘူး”
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“လက်ရှိရှိနေတဲ့ စာချုပ်တွေကို ပြောင်းလဲမယ်လို့ ကြေညာနေတာလား”
“စဉ်းစားသုံးသပ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အစီအမံတွေအကြောင်း ပြောပြနေတာပါ”
“ဘာဥပဒေမှ ချိုးဖောက်ထားခြင်းမရှိတဲ့ ကုန်သည်တွေကိုလား”
“သူတို့ သယ်ဆောင်လာနိုင်တဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ရည်ရွယ်တာပါ”
ကျွန်ုပ် ရထားလှည်းခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မောင်းသမားတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်မိတယ်။
အိမ်ပြန်လာနေတဲ့ စာရေးတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်မိတယ်။
သူမရဲ့ ဝတ်ရုံအောက်မှာ သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်မိတယ်။
“ဘာ သက်ရောက်မှုလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်တယ်။
“အော်ရီလီယာကို ကိုးကွယ်တာကို ဆိုလိုတာပါ”
“ရှင်တို့က ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လူတွေဆီမှာ ဆုတောင်းပဌနာပြုမှုတွေ ရှိမရှိ ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း မဖြေကြပါဘူး။
ပရီလိတ် အိုသရန်က ဖြေတယ်။
“လိုအပ်တဲ့အခါမှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ပစ္စည်းဝတ္ထုတွေကို သိမ်းဆည်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို တက်ကြွစွာ ဖြန့်ဝေနေသူတွေကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ထိန်းသိမ်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်တွေ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်တယ်။
ခန်းမထဲမှာ အနီးဆုံး မီးဖိုထဲက မီးတောက်သံကိုပါ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် ထိုင်ခုံရှေ့က နိမ့်တဲ့ လှေကားထစ်နှစ်ထစ်ကို ဆင်းလာလိုက်တယ်။
ဧည့်သည်သုံးယောက်က ကျွန်ုပ် လျှောက်လာတာကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
ကျွန်ုပ် သူတို့နဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“သေချာ နားထောင်ကြ” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်တယ်။
လော့ဒ် ဆင်နတ်သ် မတ်မတ် ရပ်လိုက်တယ်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ လူတွေက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဘာသာတရားကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။ သင့်တို့ရဲ့ ဘုရင်တွေဆီက၊ ဘုန်းကြီးတွေဆီက ဒါမှမဟုတ် ဘုရားသတွေဆီက ခွင့်ပြုချက် ကျွန်ုပ်တို့ မလိုပါဘူး”
အိုသရန် ပါးစပ်ဟလိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ် ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်ုပ်က အော်ရီလီယာကို ကိုးကွယ်ပါတယ်။ အခြားသူတွေလည်း ကျွန်ုပ်တို့နဲ့ လာပူးပေါင်းဖို့ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိတယ်။ အခြားသူတွေလည်း ကွဲပြားခြားနားစွာ ယုံကြည်ဖို့ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိတယ်။ အဲဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဒီမှာပဲ ရှိရမယ်”
ကျွန်ုပ် ကျွန်ုပ်တို့ကြားက ကြမ်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
“သင့်တို့နိုင်ငံတွေက ဒါကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာပဲ”
လေဒီ ဗန်နယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
ကျွန်ုပ် ပြောသမျှ စကားတိုင်းကို တကယ် တည်တည်တံ့တံ့ ပြောနေတာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသွားစေဖို့ ကျွန်ုပ် လုပ်ပြလိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ မထောက်ခံနိုင်ဘူး။ ရှင်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တရားဟောနိုင်တယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဘေးမှာ ဒူးမထောက်ဘဲ နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်မယ်၊ သူတို့ရဲ့ တရားဝင် ကုန်စည်တွေကို သိမ်းဆည်းမယ်၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရွာတွေကို တိုက်ခိုက်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ လူတွေ လွှတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရှင်တို့ ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်”
ပရီလိတ်က ရင်ကော့လိုက်တယ်။
“တားမြစ်ထားတဲ့ နတ်ကွန်းငယ်တစ်ခုအတွက်နဲ့ နိုင်ငံတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ”
“နတ်ကွန်းငယ်တစ်ခုကို မကြိုက်လို့ဆိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မခြိမ်းခြောက်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်ရဲ့ အသံက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင်တောင် အံ့သြရလောက်အောင်ပါပဲ။
“ဆုတောင်းစရာတစ်ခု ဆောင်ထားတာနဲ့တင် လူတွေကို ထောင်ချဖို့အကြောင်း ရှင်တို့ အခုတလော ဆွေးနွေးနေကြတာလေ”
ကျွန်ုပ် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အယ်လစ္စတားက ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။
ဧည့်သည်တွေကတော့ မငြိမ်နိုင်တော့ပါဘူး။
အဖြူရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ဓားသွားတစ်လျှောက် ပြေးသွားပြီး ထက်မြက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားတဲ့ တစာစာမြည်သံနဲ့အတူ ဓားဖျားမှာ စုဝေးလာတယ်။
ကျွန်ုပ်ရဲ့ တဖက်လက်မှာတော့ အအေးဓာတ်က ပုံစံဖော်လာတယ်။
တူရဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား အလေးချိန်က ကျွန်ုပ်ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ကျရောက်လာတယ်။
နှင်းခဲတွေက တူခေါင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ကျွန်ုပ် လက်နက်နှစ်လက်စလုံးကို အောက်ဘက်ကို ချထားလိုက်တယ်။
လျှပ်စီးရောင်ခြောင်ကြောင့် ပရီလိတ်ရဲ့ ဝတ်ရုံအစွန်းတွေပါ ထင်ရှားလာတယ်။ ပိုအေးလာတဲ့ လေထုထဲမှာ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက ခဏတာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဧည့်သည်တွေရဲ့နောက်မှာ စာရေးဆရာတစ်ယောက် စာရေးတာ ရပ်သွားတယ်။
ကျွန်ုပ် မျက်နှာတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့သာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ လူတွေကိုဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုဖြစ်စေ ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီကို တွေ့ရလိမ့်မယ်”
အဲဒီစကားသံတွေက အဝေးဆုံး တံခါးဝတွေဆီအထိ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
“သူတို့ သွားလာတဲ့ လမ်းတွေ၊ သူတို့ အိပ်စက်တဲ့ အိမ်တွေ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ဆွဲထုတ်တာမှ မခံရဘဲနဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို ကျွန်ုပ် ကာကွယ်ပေးမယ်”
လော့ဒ် ဆင်နတ်သ်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားတယ်။
လေဒီ ဗန်နယ်က တူကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျွန်ုပ်ဆီကို ပြန်ကြည့်တယ်။
အိုသရန်က လျှပ်စီးတွေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အအေးဓာတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
တူ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းက ဓားသွားတစ်လျှောက် နောက်ကြောင်းပြန်ဆုတ်သွားပြီး သံမဏိဓားသက်သက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်ုပ် ဓားကို ရိန်းထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။
“ဒီခန်းမကနေ လုံလုံခြုံခြုံ ထွက်သွားကြပါ” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်တယ်။ “အိမ်ကိုလည်း လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ကြပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီအဖြေကို အတိအကျ သွားပို့ကြပါ”
ပထမတော့ ဘယ်သူမှ စကားမစကြပါဘူး။
ပြီးတော့ မေရီက ကိုယ်စားလှယ်တွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“မိတ္တူတွေကို ပေးအပ်သွားပါမယ်”
သူ့ရဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်က ပြန်ပြီး စာစရေးတယ်။
လေဒီ ဗန်နယ်က ပထမဆုံး ပြန်သတိဝင်လာတယ်။
“ကျွန်ုပ် စစ်ရေးအရ အရေးယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ နားလည်ရမှာလား”
“ကျွန်ုပ်ရဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ နားလည်ရပါမယ်”
“နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီးတော့တောင်ပေါ့”
“လုံခြုံစွာ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ စာချုပ်က အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ဂရေးကိပ် ကုန်စည်ရထားအုပ်စုကို တမင်တကာ တိုက်ခိုက်တာကလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်ုပ် စာတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ရဲ့ အစိုးရတွေအနေနဲ့ ကုန်သွယ်ရေးကို ဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် ကုန်သွယ်ရေး အဆိုပြုချက်တွေကို ပို့ပါ။ နယ်နိမိတ်တွေကို ဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် မြေပုံတွေကို ပို့ပါ။ ဘာသာရေး ရွေးချယ်ဖို့အတွက် အဲဒါတွေကို ဘယ်တော့မှ အသုံးချလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
လော့ဒ် ဆင်နတ်သ် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို သွားရောက် တင်ပြပေးပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီ”
ပရီလိတ် အိုသရန်ကတော့ တောင့်တင်းနေဆဲပါပဲ။
“ဘုရားသခင်တွေ ဒီအကြောင်း သိလာလိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သိသင့်တာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ် သူမဘေးကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေတယ်။
ပြီးတော့မှ သူမက ဧည့်သည်တွေကို မိန့်ခွန်းပြောတယ်။
“ဘုရားကျောင်းငယ်က ပွင့်နေဦးမှာပါ။ အော်ရီလီယာရဲ့ ရုပ်တုလည်း ရှိတဲ့နေရာမှာ ဆက်ရှိနေမှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုလည်း ဆက်ပြီး ကိုးကွယ်သွားမှာပါ”
သူမရဲ့ အသံက ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့တာထက် ပိုပြီး တိုးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကြားဘဲ မနေပါဘူး။
“အဲဒီအချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး”
လေဒီ ဗန်နယ် ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဦးညွှတ်တာပါ။
ပရီလိတ်ကလည်း ခဏအကြာမှာ လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်တယ်။
အီလီဇာက သူတို့ကို လိုက်ပို့တယ်။
တံခါးတွေ ပိတ်သွားတယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ခန်းမထဲမှာ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
ပြီးတော့ မေရီက သူမရှေ့က စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီတဲ့လား” သူမ ဆိုတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“စာရေးတွေ ကြားလိုက်ကြတယ်”
“ကြားကြမှာပေါ့”
သူမက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နှင်းခဲတွေ ငွေရောင်သန်းသွားခဲ့တဲ့ နေရာလေးဆီကို မျက်လုံးရောက်သွားတယ်။
“ကျန်တဲ့လူတွေလည်း အကုန် ကြားကြမှာပေါ့”
ခန်းမထဲက လူတွေ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ဂါရစ်က ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကျွန်ုပ်နဲ့ လာပူးပေါင်းတယ်။
အပြင်ဘက်မှာ အာဏာစက်ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်က ထင်းအုပ်တစ်ပုံကို ထမ်းပြီး ရေးရာကွက်လပ်ကို ဖြတ်သွားနေတယ်။
ဘယ်သူကမှန်းမသိ၊ အမိုးအကာအောက်မှာ အဝတ်တွေ လှန်းထားကြတယ်။
ဘုရားကျောင်းတံခါး ပွင့်လာပြီး လူနှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်လာကြတယ်။
“ငါ တကယ် ပြောတာ” ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်တယ်။
“သိပါတယ်”
“ငါ သူတို့ကို ဒီလို ထပ်လုပ်ခွင့်မပေးဘူး”
ဂါရစ်က ကျွန်ုပ်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
ခဏနေတော့ သူက ပြောတယ် - “ဒါဆိုရင် လမ်းတွေပေါ်က လူတွေ ပြောခဲ့သမျှကို သိအောင် လုပ်ထားရမယ်။ ရိက္ခာတွေကို အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် လုပ်ထားရမယ်။ အိမ်နီးချင်းကောင်း လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ သူတွေနဲ့ စကားပြောရမယ်”
ကျွန်ုပ် သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို လက်တင်လိုက်တယ်။
“ပြီးတော့ အဘ အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့”
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“အက်ဗလင်ရော”
“ပြန်သွားနှင့်ပြီ။ ရာသီဥတုကို ငေးကြည့်ပြီးတာနဲ့ အဘကို ခေါ်ခဲ့ဖို့ ပြောသွားတယ်”
ကျွန်ုပ် ဖျော့တော့နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီလို အလုပ်ခံရဖို့ ကောင်းကင်ယံက ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်ုပ်တို့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာပဲ စာအကြောင်းပြန် ပို့လိုက်တယ်။
မိတ္တူတွေကို ဗေယာနဲ့ ဟားဗိန်းဆီ ပို့လိုက်တယ်။
နောက်ထပ် မိတ္တူတစ်ခုကိုတော့ တွေ့ဆုံပွဲရဲ့ အသေးစိတ် အပြည့်အစုံနဲ့အတူ ဆာဘင်းဆီ ပို့လိုက်တယ်။
မေရီကတော့ ခြိမ်းခြောက်သိမ်းဆည်းမှုတွေနဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုတွေအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်ရဲ့ အကြောင်းပြန်စာ မတိုင်ခင်မှာ ပေါ်လာအောင် သေချာ လုပ်ထားတယ်။
အီလီဇာက ဂိတ်စောင့်တွေနဲ့ ကင်းလှည့်တပ်မှူးတွေဆီ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။
ညစာမစားခင်မှာပဲ အီဒရစ်ဆီက ဝက်စ်မီးယားကနေ အကြောင်းပြန်စာ ရောက်လာတယ်။
သူ့ရဲ့ လူတွေကို အသိပေးထားပြီးပြီတဲ့။ တပ်စခန်းက လမ်းတွေကို စောင့်ကြည့်နေမှာဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုရှိတဲ့ ကုန်သည်တွေအနေနဲ့ စတူးဝပ်ရဲ့ ရုံးခန်းဆီ တိုက်ရိုက် လာနိုင်ပါတယ်တဲ့။
စာရဲ့ အောက်ဆုံးမှာတော့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ထားတယ်။
ဘုရားကျောင်းငယ်မှာ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ နတ်ကွန်းထောင့်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘုရင်မကြီးသာ နှင်းဆီပန်း ပုံစံငယ်လေး ပို့ပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့။
ကျွန်ုပ် အဲဒါကို အက်ဗလင်ကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြလိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးတယ်။
ပြီးတော့ သန့်ရှင်းတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ဆီကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်ုပ် အော်ရီလီယာရဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်ဆီ သွားခဲ့တယ်။
လက်သမားက သူမရဲ့ မျက်နှာကို ထုလုပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်ုပ် အဲဒီအောက်မှာ အကြာကြီး ရပ်နေမိတယ်။
ပထမပုံဆွဲတုန်းက လွတ်သွားခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အရာတစ်ခုကို သူ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့တယ်။
သည်းခံခြင်း ဖြစ်မှာပေါ့။
ဒါမှမဟုတ် ဧရာမ ပြဿနာကြီးတစ်ခုအကြောင်း ကလေးတစ်ယောက် ရှင်းပြတာကို နားထောင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်မှာပေါ့။
ရေစင်ကန်နားမှာ ဖယောင်းတိုင်အသစ်တွေ ထွန်းထားတယ်။
အီဒါက မုဆိုးမငယ်လေးဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် မသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကတော့ နောက်ဆုံးတန်းခုံမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက်သားနဲ့ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ကျွန်ုပ် ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
“ငါ သူတို့ကို ပြောပြခဲ့ပြီ” လို့ ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
ဘယ်လိုအလင်းရောင်မှ ထွက်မလာပါဘူး။
ဘယ်နှင်းဆီပန်းမှ ပွင့်မလာပါဘူး။
ကျွန်ုပ် ထုလုပ်ထားတဲ့ လက်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိဘူး”
ဘုရားကျောင်းငယ်လေးက တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့နောက်မှာ ခြေသံတွေ ထွက်လာတယ်။
အက်ဗလင်က ခုံတန်းပေါ်မှာ သေချာ ဂရုတစိုက် ထိုင်ချလိုက်တယ်။
ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ့ဆီ လူလွှတ်လိုက်သင့်တာ”
“လာချင်လို့ပါ”
သူမရဲ့ လက်က ကျွန်ုပ်လက်ထဲကို လျှောဝင်လာတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ အော်ရီလီယာရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ အသစ်ပြန်လည် ထုလုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာတော်အောက်မှာ အတူတူ ထိုင်နေကြတယ်။
ခဏနေတော့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်တယ်။
“ရှင် ဒီနေ့ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းနေတာပဲ”
ကျွန်ုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ့ကို ကြောက်သွားလို့လား”
သူမက အဲဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားတယ်။
“ရှင် ရပ်လိုက်မှာပါဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်တယ်။
“အင်းပါ”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က မရပ်ဘူးဆိုရင်ရော”
ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးရောင်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေကြတယ်။
ဟယ်လီနာကတော့ ဂါရစ်က ကလေးတွေ ဘယ်သူမှ နားမလည်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို အလွန်အမင်း ကြာအောင် ပြောနေလို့ ညည်းတွားနေလောက်ရောပေါ့။
မြို့ရိုးတွေရဲ့ တစ်ဖက်ဘက်မှာတော့ ရထားမောင်းသမားတွေက ညစာ ရှာနေကြပြီး အစောင့်တွေကလည်း ကင်းစောင့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်ုပ် ဇာတ်ဖော်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကတိအတိုင်း ငါ ဆက်လုပ်မှာပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်သွားဖို့ ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့အသက် အပျော့စားတစ်ခုက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ တွဲထားတဲ့ လက်တွေဆီကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်။
အက်ဗလင်လည်း အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း နောက်ကို လှည့်မကြည့်ကြပါဘူး။
နောက်တစ်ချက်လောက် အသက်ရှူချိန်အထိ အဲဒီမှာ ဆက်ရပ်နေကြတယ်။
ပြီးတော့မှ အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ကြတယ်။