နှင်းဆီပွင့်က သက်တမ်းနှစ်သက်လောက် အချိန်အတန်ကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်မူ ယင်းက ဘုရားရှိခိုးကျောင်းခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး နံရံများပေါ်အထိ တက်ရောက်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် မရှိခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးကိုပါ ကုသပေးခဲ့လေပြီဟူသော သတင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မေရီက ထိုနောက်ဆုံးအချက်ကို အထူးသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို ပြောပြပြီးပြီ။”
“ဘယ်လိုနေလဲ။”
“သူ့ဒူးက နာနေတုန်းပဲတဲ့။”
“အခုထိတောင်လား။”
“တော်တော်လေးကို နာနေတာ။”
ကျွန်ုပ်သည် ကုလားထိုင်ခုံပေါ်သို့ ကျောမှီချလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ကာရိုလိုင်းကို ပခုံးပေါ်တွင် ေသွ့ပိုက်ရင်း အိုင်ဗီက ရယ်မောမိမသွားအောင် ထိန်းချုပ်နေခဲ့သည်။
“သူ အမှန်တကယ် ဘာပြောခဲ့လဲ။” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက မေးလေသည်။
“သူ့ဒူးကိုများ သက်သာသွားမလားလို့ မျှော်လင့်မိတယ်လို့ ပြောတာပါပဲ။”
မေရီက စာရင်းမှတ်တမ်းကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူကမှ ပုံပြင်ကို ချဲ့ကားပြောလိုက်တာပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လူတို့သည် ဘုရားကျိုးကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ရင်ပြင်တော်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။ အချို့က ဖယောင်းတိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့မှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိကြပေ။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းစည်းကို သပ်တင်ပေးရင်း တံခါးမုခ်အောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ မှန်သမျှကို လူတွေကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြသင့်တယ်။”
“ကျွန်မ ရေးမှတ်ထားပြီးပါပြီ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က စာမျက်နှာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ရေးသားထားချက်မှာ တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆုတောင်းနေစဉ်အတွင်း ရေပြင်ထက်တွင် ရွှေရောင်နှင်းဆီပွင့်တစ်ပွင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများ အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။
ထို့နောက် ယင်းမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ထိုစာသားကို နှစ်ခေါက်တိုင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ဒီလောက်ဆိုရင်ပဲ လှပလောက်နေပါပြီ။”
မေရီ၏ နားရွက်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။”
စာ早餐ပြီးနောက် ကျွန်ုပ် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်းငယ်လေးထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်ဆီနံ့၊ စိုစွတ်နေသော သိုးမွှေးနံ့နှင့် သစ်သားခြစ်ရာ အသစ်စက်စက်တို့ သင်းပျံ့နေသည်။
ကျောက်ထုဆရာက အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဆက်လက်ထုဆစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ကိရိယာတန်ဆာပလာများဘေးတွင် ကျောက်စရစ်ကျိုးတစ်စဖြင့် ဖိထားသည့် ပုံကြမ်းစက္ကူလေးတစ်ချပ်ကို ချထားသည်။ ကျွန်ုပ်ရပ်နေသည့်နေရာမှနေ၍ ပါးစပ်ပုံစံ ပေါ်ထွက်လာစပြုနေသည်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။
“ရုပ်က တည်တင်းလွန်းနေလား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်။”
သူက ပုံကြမ်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“သူ့ကို ဘုရင်မတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့သားပဲ။”
“သူက ကလေးတွေကို ပွေ့ချီခွင့်ရှိမလားလို့လည်း မေးဖူးသေးတယ်။”
သူက ခေါင်းကို ညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ပို၍သေးငယ်သည့် ကိရိယာတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ရေကန်စပ်အနီးတွင်မူ အေဒါက သစ်သားပြားဝိုင်းလေးကို လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ဘေးနားရှိ ခုံတန်းပေါ်တွင် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာစကားမှ မပြောကြပေ။
ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာစဉ်က တစ်စုံတစ်ရာသော မေးခွန်းများ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ လူတို့က မော့ကြည့်လာကြကာ ကျွန်ုပ်ကို တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့ပြောဆိုရန် လာခဲ့ကြသည့် ကိစ္စဆီသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကို စတင်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့အတွက် ရှေ့ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ် ရှိနေရန် မလိုတော့သည်ကို တွေးမိကာ စိတ်အေးသွားရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဘက်နားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာကို မေးချင်သည့် အရာများ ရှိနေသည်။
ရာနှင့်ချီ၍ပင် ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျောက်ထုဆရာ၏ ကိရိယာသံနှင့် တစ်စုံတစ်ယောက် စာမျက်နှာလှန်နေသည့် တိုးညင်းသော အသံတို့ကြားတွင် မေးခွန်းတစ်ခုသာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီအရာက အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
မည်သည့်အရာကမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ် ထိုနေရာတွင်ပင် အနည်းငယ် ထပ်ထိုင်နေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ထွက်လာချိန်တွင် အေဒါက လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးမလေးက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးထားရတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေးသည် သူမ၏လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ကာ ထိုင်မြဲအတိုင်း ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မကြာသေးခင်ကမှလား။”
“ဒီကို မလာခင်တုန်းကပေါ့။”
အေဒါက သစ်သားပြားဝိုင်း၏ အစွန်းကို သူမ၏လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။
“သူမက ကျွန်မကို ဘာပြောရမလဲလို့ လာမေးတယ်။”
“ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်လိုပြောပြလိုက်လဲ။”
“ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ စကားစဖို့ မလိုပါဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။”
ကျွန်ုပ် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက ဒေါသထွက်နေခဲ့တာ” ဟု အေဒါက ရှင်းပြသည်။
“အာ။”
“အဲဒါကြောင့် သူ ဒီကို မလာသင့်ဘူးလို့ သူမ ထင်နေခဲ့တာပါ။”
တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုအမျိုးသမီး ခေါင်းငုံ့ထားသည်ကို ကျွန်ုပ် လှမ်းမြင်နေရသည်။
“အဲဒီအပေါ်မှာ ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်လိုပြောပြခဲ့လဲ။”
“နေရာလွတ် ရှိပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။”
အေဒါ၏ အသံမှာ ယခုအခါ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မ မပြောသင့်တာကို ပြောမိသလား မသိဘူး။”
အော်ရီလီယာက ဂရေးကိပ်ကျဆုံးခန်းကို ဖွဲ့ဆိုပြခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် ပြန်ပြောင်းသတိရမိသည်။
သူမ၏အမည်ကို လူတို့ မေ့ပျောက်သွားကြချိန်အထိ သူမ ထမ်းပိုးခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကိုပေါ့။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ် လို့ ကျွန်ုပ် ထင်တယ်။”
ပထမဆုံးသော နိုင်ငံခြားဧည့်သည်မှာ သုံးရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမသည် စတုန်းဖอร์ดမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနှင့်အတူ လေဒီ ဆာဘင်း၏ စာတစ်စောင်ကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
အီလီဇာက သူမကို ဧည့်ခံခန်းငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဟယ်လီနာ၏ အသက်အရွယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး နားထောင်စပ်များတွင် ဆံပင်ငွေရောင် သန်းစပြုနေကာ လက်ချာတစ်ချောင်းတွင် မင်စွန်းထင်းနေသည်။ လေသံဖျော့ဖျော့ လամပတ်ပုံစံ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု သူမ၏လည်တိုင်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။
သူမက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“သီလရှင် မယ်လင်၊ အရှင်မင်းကြီး။”
ကျွန်ုပ် စာကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဆာဘင်း၏ နိဒါန်းပျိုးပုံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်တိုတောင်းနေသည်။
သီလရှင် မယ်လင်က သင်တို့ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုလိုကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ သူမ နားထောင်ကြည့်လိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။
ထိုစာကြောင်းအောက်တွင် မင်ရာဖိအား ကွာခြားနေသည့် စာကြောင်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။
သူမ ဘာတွေသင်ယူသိရှိသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်မလည်း ကြားသိချင်မိပါတယ်။
ကျွန်ုပ် စာကို မေရီဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ထိုင်ပါခင်ဗျာ။”
မယ်လင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏အကြည့်တို့က ဘုရားကျိုးကျောင်း၏ အမိုးကို လှမ်းမြင်နေရသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ခဏတာ ရွေ့သွားသည်။
“ခင်ဗျား အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“နှင်းဆီပွင့် ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အခြားသူတွေလည်း အများကြီး ရှိနေခဲ့ကြတာပေါ့။”
“သူတို့သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်ပါတယ်။”
“မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။”
သူမ လက်များကို ယှက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မကိုတော့ အော်ရီလီယာဆိုတဲ့ နားကို သတိပေးချက်တစ်ခုအနေနဲ့ သင်ကြားပေးခဲ့ကြဖူးတယ်ဆိုတာကို ပြောပြချင်ပါတယ်။”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မေရီ၏ ဖောင်တိန်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မယ်လင်၏ လည်တိုင်ရှိ ကြေးဝါမီးခွက်ကလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လို သတိပေးချက်မျိုးလဲ။”
“စွမ်းအားကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနဲ့ မှားယွင်းတတ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်အကြောင်းပေါ့။ ကုသပေးခြင်းကို အသုံးချပြီး ကိုးကွယ်သူတွေကို စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင်မတစ်ပါးအကြောင်းပေါ့။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ကျွန်မကတော့ နာမကျန်းဖြစ်သူတွေကို ကုသပေးချင်နေတဲ့ လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်ရင်း အနှစ်သုံးဆယ်ကို ကုန်လွန်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်ပါ။”
သူမ၏ လက်ချာများ တင်းကျပ်သွားသည်။
“အဲဒီလို ကုသပေးခြင်းက သူမကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သက်သေအဖြစ် ဘာကြောင့် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိချင်တယ်။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ဘုရားရှိခိုးကျောင်းဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျောက်ထုဆရာက စင်မြင့်ငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အဆုံးသတ်ခါနီးရောက်နေသူတစ်ဦး၏ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အာရုံစိုက်မှုဖြင့် သူ၏လက်ရာကို လေ့လာနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
မယ်လင်သည် ရုပ်တုငယ်၏ အောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ရင်းနှီးလာစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးပေ။
ကျွန်ုပ် မှတ်မိနေသော နွေးထွေးမှုကို ကျောက်သားက အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်သေးပေ။
သို့သော် ပါးစပ်ပုံစံက ပို၍ကောင်းမွန်လာသည်။
ကျောက်ထုဆရာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ငုံ့ကြည့်လာသည်။
“သူ့မျက်နှာက အခုတော့ အရင်ကလောက် မတင်းတော့ဘူး။”
“တွေ့ရတာပဲ။”
“နောက်မှပဲ တင်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့။ ထပ်ဖြည့်ရတာ ပိုလွယ်ပါတယ်။”
မယ်လင် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေကန်စပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
အတွင်းဘက်တွင် သာမန်ရေများသာ ရှိသည်။
သူမ ရေကို ကြာရှင့်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“တစ်စုံတစ်ရာကို မျှော်လင့်နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“သေချာတော့ မသိဘူးလေ။”
“ကျွန်ုပ်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။”
သူမသည် လည်တိုင်ရှိ ကြေးဝါမီးခွက်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ဆုတောင်းလို့ ရမလား။”
“ရပါတယ်။”
“အော်ရီလီယာကို ဆုတောင်းတာလား။”
“ဆန္ဒရှိရင်ပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဆုတောင်းရမယ်မှန်း မသိရင်ရော။”
ကျွန်ုပ် အေဒါကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“အဲဒီမသိတာကစပြီး စလို့ရပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ရေကန်စပ်တွင် ထားခဲ့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်ုပ် ပြန်ရောက်လာချိန်၌ သူမက ခုံတစ်ခုံတွင် ထိုင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
အက်ဗလင်က သူမကို ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးက သူမ၏ ကုလားထိုင်ဘေးရှိ ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ဂါရစ်ကမူ ဟယ်လီနာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ညစာ နောက်ကျသွားမည့်အချိန်ကျမှ စွန့်လွှတ်တော့မည့် တည်ကြည်လေးနက်မှုမျိုးဖြင့် လောကကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။
မယ်လင်က ကျွန်ုပ်၏ဇနီးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်းမာသန်စွမ်းကြပါစေ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ခဏတာမျှ သူတို့သည် သာမန်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြောဆိုကြသည်။
ခရီးသွားလာရေးအကြောင်း။
အအေးမိခြင်းအကြောင်း။
မယ်လင် စတုန်းဖอร์ดတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာပြီဖြစ်ကြောင်း စသည်တို့ပင်တည်း။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
“အရှေ့ဘက်ဈေးနားက ဆေးပေးခန်းငယ်လေး တစ်ခုပါ။ လူတိုင်းပုံမှန်ဖြစ်နေချိန်ဆို ကုတင်ခြောက်လုံးပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ရှစ်လုံးပေါ့။”
“မှော်ပညာနဲ့ ကုသပေးတာလား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ အများစုကတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ ရေခပ်တာ၊ လူတွေကို အစားစားအောင် ဖျောင်းဖျရတာတွေပါပဲ။”
“အိုင်လန်က ခင်ဗျားကို သဘောကျလိမ့်မယ်။”
“သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူမက အထင်ကြီးဖို့ ခက်ခဲတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးထားတယ်။”
အနီးရှိ အခန်းထဲမှနေ၍ သားဖွားဆရာမက “မှန်ပါတယ်” ဟု ဝင်ပြောသည်။
မယ်လင် ရယ်မောလိုက်သည်။
အိုင်လန်က ခေါက်ထားသော အဝတ်စတစ်စကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာပြီး နောက်ထပ် ကုလားထိုင်တစ်ခုံကို ဆွဲယူထိုင်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးသည် ဖျားနာမှုများ၊ တပည့်များအကြောင်းနှင့် ရောဂါပျောက်ကွားသွားသူများကို ကုတင်သယ်ရသည်မှာ ကျေးဇူးတင်ပြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်အောင် ရှင်းပြရ ခက်ခဲပုံတို့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြတော့သည်။
ကျွန်ုပ် နားထောင်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
သူမ၏လက်ဖဝါးထက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးလာသည်။
မယ်လင် စကားပြောနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
အလင်းတန်းမှာ ယခုအခါ သေးငယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဤမျှအရွယ်အစားအတိုင်း ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ပေသည်။
“သူက ဒါကို ခင်ဗျားကို ပေးခဲ့တာလား။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မယ်လင်က မထိဘဲ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
သူမ အဖြေပေးရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။
“ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။”
“အလင်းတန်းကိုလား။”
“အဲဒီအောက်က နွေးထွေးမှုကိုပေါ့။”
သူမသည် အိုင်လန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကုသမှုတစ်ခု အောင်မြင်သွားတဲ့အချိန်မျိုးမှာပေါ့။”
သားဖွားဆရာမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မယ်လင် နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်သည်။
ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ ကြောက်ရွံ့နေပုံ ပေါ်လာသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ် သူမကို အပြင်ဘက် လျှောက်လမ်းတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် နံရံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ရပ်နေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“မသိပါဘူး။”
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမသည် သူမ၏ လည်ဆွဲပြားလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူမအကြောင်း အရင်က မကောင်းတာတွေ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။”
“အော်ရီလီယာကိုလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“လူနာတွေကိုလား။”
“တပည့်တွေကိုပေါ့။ ကျွန်မကို ယုံကြည်အားကိုးကြတဲ့သူတွေကိုပေါ့။”
သူမ၏အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ကျွန်မ အဲဒါတွေကို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။”
အခန်းထဲတွင် မည်သူကမျှ မေးခွန်းထုတ်စရာ အကြောင်းရင်းမရှိသောကြောင့် ဆက်လက်ရှင်သန်လာခဲ့ကြရသည့် ပုံပြင်အားလုံးကို ကျွန်ုပ် တွေးတောမိသည်။
“အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။”
“မင်းတို့ရဲ့ မှော်တိုက်ပညာရှင် ပြသပေးနိုင်တာတွေကို ဖတ်ကြည့်မယ်။ သက်သေတွေကို မေးမြန်းမယ်။”
“အဲဒီနောက်မှာရော။”
သူမ မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်ဆိုရင် ပြင်ဆင်မယ်လေ။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ပြောသည့် စကားပမာဏ အလွန်နည်းပါးလွန်းလှသဖြင့် သူမ စိတ်ပျက်သွားပုံပင် ရသည်။
အမှန်တရားကို သိသင့်ပါလျက်နှင့် မသိကျိုးကျွတ်ပြုခဲ့ကြသူများအပေါ် ကျွန်ုပ် ဒေါသထွက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိဟန်တူသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ သင်ခန်းစာယူနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်ပေးရန် ရှိမရှိ မေးလာခဲ့သည်။
“အများစုသော ကိစ္စတွေမှာ ကိုယ်က မင်းဘေးမှာ ထိုင်နေပေးနေတာပါပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်ကို ခဏခဏ ပုခက်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဖို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာပါ။”
ကျွန်ုပ် ပုခက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ စောင့်နေသည်။
“သဘောပေါက်ပါပြီ။”
အိုင်လန်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် စာရေးခုံငယ်လေးတစ်လုံး ချပေးလိုက်သည်။
“လက်ကို ပေးပါ” ဟု သူမက ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
လက်မအခြေရင်းတွင် တိမ်တိမ်လေး ပွန်းသွားသည့် ဒဏ်ရာငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ခုံတန်းတစ်ခုကို ရွှေ့ပေးရင်း ထိခိုက်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရေဆေးမှသာ သတိရမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။”
“ခုနတုန်းက။”
“သန့်ရှင်းရေး ဆေးလိုက်ရဲ့လား။”
“ဆေးလိုက်ပါတယ်။”
အိုင်လန်က ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဆေးထားပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး စိတ်အေးသွားသည်။
နည်းနည်းတော့ ဟုတ်သည်။
သားဖွားဆရာမက အက်ဗလင်၏ လက်ချာများကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ အရေပြား တთေးတသားတည်း ရှိနေတဲ့နေရာကို ခံစားကြည့်ပါ။”
သူမ၏လက်အောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် လက်မကို ကွေးလိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေပါ” ဟု အက်ဗလင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေပါတယ်ဗျ။”
“ရှင် ရွေ့ဖို့ စဉ်းစားနေတာလေ။”
“အဲဒါပါ လက်ဆောင်ထဲမှာ ပါလာတယ်ဆိုတာ ကိုယ် မသိခဲ့မိဘူး။”
သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
အလင်းတန်း တုန်ခါသွားပြီး တည်ငြိမ်သွားကာ ထို့နောက် ပါးသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဒဏ်ရာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အစွန်းများ ပုံစံချင်း ဆုံလာကြသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လုံလောက်ပေသည်။
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အိုင်လန်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို တစ်ချက် ထပ်စစ်ဆေးသည်။
“တော်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကဲ, အခု ရပ်လိုက်တော့။”
“ဒါပေမဲ့——”
“ကုသခြင်းဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို မနက်ဖြန်မှ ဆက်သင်ယူပါ။ ဒီကနေ့တော့ ကိုယ်စတင်နိုင်ပြီဆိုတာကို သင်ယူခဲ့ရပြီပဲ။”
အက်ဗလင် နောက်သို့ မှီထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏လက်ကို သေချာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုနေ့ကမူ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး နောက်ပြောင်စရာ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် အိုင်လန် ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပွန်းရာဒဏ်ရာက ယခုထက်ထိ မြင်နေရဆဲပင်။
သူမသည် ဒဏ်ရာ၏ဘေးနားရှိ မထိခိုက်ထားသော အရေပြားကို လက်ဖြင့် လိုက်ပွတ်သပ်နေသည်။
“ဆေးရုံဆောင်ထဲက လူတွေအကြောင်းကိုပဲ ကိုယ် စဉ်းစားနေမိတယ်။”
“ကို သိပါတယ်။”
“ကို အသုံးဝင်ချင်တယ်။”
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မပြောရသေးခင်မှာပင် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင် ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်သက်သာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာပေါ့။”
သူမ ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကာရို အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ညည်းသံများကို နားထောင်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က “ကို အဲဒါကို စနစ်တကျ သင်ယူချင်တယ်” ဟု ဆိုလာသည်။
“အဲဒါက စတင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာလို့ ထင်တယ်။”
“ပြီးတော့ ကိုယ်ဘာမှ အကုန်လုပ်နိုင်နေပြီဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြုမူလာရင် ရှင် ကိုယ့်ကို သတိပေးရမယ်နော်။”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ဆံပင်များကို နမ်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အမေက မင်းကို အရင်ဆုံး ဆုံးမလိမ့်မယ်။”
“အဲဒါကတော့ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလောက်အောင် မှန်နေတာပဲ။”
မယ်လင်သည် နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိုင်အောင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
မေရီက သူမအတွက် မော်ကွန်းတိုက် စားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာတစ်ခု ရှာပေးခဲ့သည်။
အေဒါက သူမနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။
ကျောက်ထုဆရာ၏ဇနီး ဘရင်းနှင့် အစောင့်တစ်ဦးတို့ကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် နှင်းဆီပွင့်အကြောင်းကို လက်အိတ်ချွတ်ရသည့် အချိန်ထက်ပင် ပို၍မြန်ဆန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြပေးခဲ့ကြသည်။
သူမ ထွက်ခွာမည့် နောက်ဆုံးမနက်ခင်းတွင် မယ်လင်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကို အတူတကွ တွေ့ဆုံခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမသည် ခေါက်ထားသော စက္ကူစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဆီကို စာရေးလိုက်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘုရားကျိုးကျောင်းအကြောင်းလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဆုတောင်းမေတ္တာတစ်ခုအကြောင်းပါ။”
သူမ စာမျက်နှာကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ဆရာမက သေဆုံးရမှာကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ လူနာတွေရဲ့ဘေးမှာ ဒီဆုတောင်းကို ရွတ်ဆိုပြလေ့ရှိတယ်။ ဒါဟာ အလွန်ရှေးကျတဲ့ ဆုတောင်းတစ်ခုလို့ သူမ ပြောပြဖူးတယ်။”
မယ်လင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဖတ်ပြသည်။
“အိမ်သူအိမ်သားတို့ အိပ်ပျော်ချိန်တွင် ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်ပေးပါ။
“အသံများ တိမ်ပျောက်သွားချိန်တွင် အမည်နာမကို သိရှိပါစေ။
“နောက်ဆုံးတံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် မည်သူမျှ တစ်ယောက်တည်း မဖြစ်ပါစေနှင့်။”
အက်ဗလင်က မေရီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ မော်ကွန်းတိုက်ပညာရှင်မှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အဲဒီစကားစုက အခြားအပိုင်းအစ တစ်ခုမှာလည်း ပါလာဖူးတယ်… နောက်ဆုံးတံခါးဝတဲ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မယ်လင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲဒါတွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ချင်ပါတယ်။”
“အဲဒါက အော်ရီလီယာပိုင်တာလို့ ခင်ဗျား ထင်တာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဆုတောင်းကို ရည်ညွှန်းခံရသူကို ဖယ်ရှားပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီဆုတောင်းကို ဆက်လက်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။”
သူမ၏လက်ချာများ စာမျက်နှာပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“ကျွန်မ သိချင်တယ်။”
သူမသည် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စတုန်းဖอร์ดမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မထွက်ခွာမီ သူမသည် ဆာဘင်းအတွက် ဒုတိယမြောက် စာတစ်စောင်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။
စာအိတ်ကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားခြင်း မရှိပေ။
“ရှင် ဖတ်ကြည့်ချင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။”
“ကို ဖတ်ဖို့ လိုလို့လား။”
“မလိုပါဘူး။”
ကျွန်ုပ် စာကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား တွေ့ရှိခဲ့တာတွေကို သူမကို ပြောပြလိုက်ပါ။”
မယ်လင် ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် စာကို သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ လုံခြုံစွာ ထည့်လိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
“အားလုံးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။”
“ခင်ဗျား ရောက်တာမှ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမသည် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်တုန်းကတော့ ကျွန်မ သူမရဲ့အမည်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့မိတယ်။”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ တောင်းဆုပြုခဲ့လဲ။”
“ခွင့်လွှတ်ဖို့အတွက်ပေါ့။”
“ပြီးတော့ရော။”
“နှင်းဆီပွင့်တော့ မပေါ်လာပါဘူး။”
သူမသည် သူမ၏ လည်ဆွဲကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။”
ထိုညတွင် မည်သည့်ကလေးငယ်မှ ငိုယိုခြင်းမရှိမီ ကျွန်ုပ် နိုးလာခဲ့သည်။
မီးခွက်မှလွဲ၍ အခန်းထဲတွင် မှောင်မည်းနေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေပြီး စောင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် ဖြန့်ထားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက် ခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသလို ကျွန်ုပ် ခဏတာ ထင်မှတ်သွားသည်။
ထို့နောက် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
ဖျော့တော့စွာ။
ရင်းနှီးစွာ။
ကျွန်ုပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် မည်သည့်အရာမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။
တံခါးလည်း ပိတ်လျက်အတိုင်း ရှိနေသည်။
ပုခက်ထဲတွင် ဂါရစ်နှင့် ကာရိုတို့က စောင်အောက်တွင် တိုးဝင်ကာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ် အက်ဗလင်၏လက်ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
“ရှင် ခံစားလိုက်ရလား။”
“အင်း။”
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ စောင့်နေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ရွှေရောင်အမျှင်တန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တောက်ပသွားခြင်းတော့ မရှိပေ။
ပန်းပွင့်ဖတ်ငယ်တစ်ခု၏ ပုံစံငယ်အဖြစ် စုဝေးလာပြီးနောက် အခြားပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
အသက်ရှူသံကဲ့သို့ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“သူတို့ထဲက လူအများစုက ပိုပြီး သတိရလာကြပြီ။”
ကျွန်ုပ် အော်ရီလီယာကို မမြင်ရပေ။
သို့သော် သူမ၏အသံထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုကို ကျွန်ုပ် ကြားနိုင်နေရသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ပိုပြီး အားပြည့်လာပြီလား။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ထိုစကားလုံးက ကျွန်ုပ်အား ရင်ထဲတွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားစေသည့် ဝမ်းသာပီတိကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆက်တွဲလာမည့် စကားကို လွတ်သွားစေမည့်အထိပင် ဖြစ်သွားရသည်။
“အချုပ်အနှောင်တွေထဲက တစ်ခု ပြေလျော့သွားပြီ။”
ကျွန်ုပ် ပုခက်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အလင်းတန်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ရှင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာလို့ရပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ဒီလို ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
အဖြေထဲတွင် နွေးထွေးမှု ပါဝင်နေသည်။
ထို့နောက် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါလာသည်။
ပန်းပွင့်ဖတ်များ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်စ ပြုလာသည်။
“အနားယူပါတော့” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ဖျော့တော့သော ရယ်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကိုယ်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ မင်းကို ပြောမလို့ပါ။”
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ကာရို လှုပ်ရှားလာပြီး ငိုယိုစပြုလာသည်။
ကျွန်ုပ် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးကိုမှီကာ ထထိုင်ပြီး သူမ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက ဆောင်းရာသီ မိုးကောင်းကင်အောက်တွင် မှောင်မည်းစွာ ရပ်တည်နေသည်။
ကျွန်ုပ် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိုငြိမ်သက်နေသော အမိုးကို လှမ်းကြည့်မိချိန်တွင် အခြားအခန်းများထဲတွင်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က နိုးနေဆဲဖြစ်ကာ တူညီသော အမည်နာမကို တိုးတိုးတိုးတိုး ရွတ်ဆိုနေကြသူ မည်မျှရှိလိမ့်မည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးမိနေသည်။
ပြီးတော့ အော်ရီလီယာက အားလုံးကို ကြားနိုင်ပါ့မလား ဟုလည်း တွေးမိနေတော့သည်။