အခန်း ၈၄ - ပွင့်လာသည့် တံခါးတစ်ချပ်
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်ချိန်တွင် မြင့်မြတ်သည့်မှော်စွမ်းအားသည် ပျောက်ဆုံးနေသော ခြေစွပ်တစ်စုံကို ရှာဖွေရာတွင် အထောက်အကူမဖြစ်ကြောင်း အက်ဗလင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် သေးငယ်သော သိုးမွေးခြေစွပ်တစ်စ ကိုင်ထားသည်။
ညာဘက်လက်ဖဝါးထက်တွင်မူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လွင့်ပျံနေ၏။
“ဒီနားမှာ ရှိတာ”
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ပခုံးကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေပြီး တစ်ဖက်တည်းသော ခြေထောက်၏ နွေးထွေးမှုကို ကျေနပ်နေပုံရသည်။
“တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“သူကမှ ဆယ့်နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ”
“ယုံကြည်လောက်စရာ ဖုံးကွယ်မှုတစ်ခုပဲ”
သူမက ပင်ပန်းနေဟန်ဖြင့် ပြုံးပြသည်။
အလင်းရောင်က ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
ထိုစဥ် သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် အလင်းရောင်မှာ ပြန်လည်မှိန်ကျသွားခဲ့သည်။
ဒီမနက်ခင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အလင်းကို ပိုအားကောင်းစေကြောင်း ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာယူခဲ့ရသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားကြည့်ခြင်းက ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ ကုလားကာတွေကို လှန်နေကြတာလားဟု မေးလာရလောက် تر ပမာဏရှိသည့် အလင်းရောင်ကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ယခုအခါ အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဖွဖွလေး ပိတ်လိုက်သည်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
“တွေ့ပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော့် လက်စွပ်စွပ်ထားသည့် နေရာတွင် ခြေစွပ်က ညှပ်နေသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။
အိုင်လန် ရောက်လာချိန်တွင် မူပိုင်ရှင်က ဆန့်ကျင်နေသည့် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဝတ်ဆင်ပေးရန် ကျွန်တော် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ဦးစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကလေးငယ်များကို ဆက်လက်စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက်မှသာ အလင်းတန်းကို ပြသရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်သည်။
လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်များ စုဝေးလာ၏။
အိုင်လန်က သူမ၏ ကုလားထိုင်ကို ပို၍ တိုးလာစေသည်။
ထုံးစံအတိုင်း သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ အမြန်တမ်း ထုတ်မယူလာခဲ့ပေ။
“နာကျင်မှု ရှိလား”
“မရှိပါဘူး”
“ပင်ပန်းသွားလား”
“အရမ်းကြီး မဟုတ်ပေမယ့် ကြာကြာကိုင်ထားရင်တော့ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းတာပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခဏလောက်ပဲ ကိုင်ထားတဲ့ နည်းနဲ့ အရင်စကြတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ”
“လက်တွေ့မှာတော့ လုပ်ပြီးသားပဲလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အိုင်လန် ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် ငွေခွက်စွပ်ထားသော ပန်းကန်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ရေကို ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ဖျော့တော့သော ပယင်းရောင် အပ်ချည်မျှင်ကဲ့သို့ အလင်းစင်းတစ်ခုသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို ခံစားလို့ရတယ်”
သားဖွားဆရာမကြီးက တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဘာကို ခံစားလို့ရတာလဲ”
“ခင်ဗျား ကိုင်ထားတဲ့နေရာကိုလေ။ တင်းနေအောင် ဆွဲထားတဲ့ ကြိုးမျှင်တစ်ခုလိုပဲ”
“ကောင်းပြီ။ လောလောဆယ်တော့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ဦး”
ပယင်းရောင် အလင်းတန်းက ရွေ့လျားသွားသည်။
အက်ဗလင်၏ သေးငယ်သော ရွှေရောင်မီးတောက်ကလေးက ထိုအလင်းတန်းဘက်သို့ ညွတ်ကိုင်းလာသည်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ တုံ့ပြန်လာသော နွေးထွေးမှုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ စွမ်းအားအချို့ကို ကျွန်တော့်ဇနီးအား ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုစကားများမှာ လှပခဲ့သည်။
ယခုမူ မီးဖိုဘေးတွင် ခြောက်သွေ့နေသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်နှင့် သူ၏ခြေစွပ်အတွက် ညည်းတွားနေသော ကျွန်တော့်သားတို့နှင့်အတူ ထိုစကားများမှာ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို အိုင်လန်နှင့်အတူ ထားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အီလီနော်က ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် သူမက အပေါ်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
အယ်လ်ဒြမ်းက စာပ်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ကာ သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဆောက်လုပ်ရေး အထောက်အကူပြု တိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ပုံရိပ်တု (Constructs) နှစ်ခုက အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွန်တော် ရףပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ”
“အဓိက အမိုးကတော့ ကောင်းပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။ “နောက်ဘက်က အခန်းငယ်လေးကတော့ တစ်မျိုးပေါ့။ အဲ့ဒီဘက်ကိုတော့ မသွားနဲ့”
“အဲ့ဒါလောက်ကတော့ ထိန်းသိမ်းလို့ ရလောက်ပါတယ်”
“တံခါးဝကလာတဲ့ ပြဿနာအများစုကလည်း အဲဒီလိုပါပဲလေ”
သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာသည့်အနေဖြင့် ကျွန်တော် ရပ်နေသည့်နေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်နေလိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းက အတွင်းဘက် ရင်ပြင်၏ အငြိမ်သက်ဆုံးဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် လွန်ခဲ့သည့်လများကပင် ထိုနေရာသို့ သွားရာလမ်းကို ရှင်းလင်းထားခဲ့ကြသော်လည်း ဦးစွာပြင်ဆင်ရမည့် လူနေအိပ်ရာများ၏ အမိုးများကိုသာ အရင်လုပ်ခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ ဖျော့တော့နေသော ဆောင်းတွင်းအလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက်ရှည်သုံးခုမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
တစ်ခုတွင် အရောင်စုံမှန်စအစအနများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျန်တာများကိုတော့ ပျဥ်ပြားများဖြင့် ကာရံထားသည်။
ထိုင်ခုံတန်းများ မကျန်တော့ပေ။ ကျောက်ခွက်ကြီးတစ်လုံးမှာ နံရံဘေးတွင် မှောက်လျက်သား လဲကျနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အခန်း၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ ပုံဖော်လက်ရာ (Relief) ၏ မျက်နှာပြင်ကို ထုချေဖျက်ဆီးထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကြဲပြန့်နေသော အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရာသီဥတုကြောင့် ဖြစ်သည်ထက် ပို၍ ပုံစံကျနေသည်။
အီလီနော်က ကျွန်တော့် အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်၏ လုံခြုံသည့် အပိုင်းမှ ဖြတ်ကူးလာခဲ့သည်။
ရုပ်ထု၏ လက်များကမူ မပျက်မစီး ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုမှာ ဒူးထောက်နေသူတစ်ဦး၏ ငုံ့ထားသော ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
နောက်တစ်ခုကမူ ရေတိမ်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကေရောကို ကိုင်းညွတ်ကြည့်နေသော အော်ရီလီယာကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
“ပြန်ပြင်လို့ ရမလား”
“ကျောက်တုံးကိုလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ မျက်နှာပြင်အတွက်ကတော့ သူမ ပုံစံဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူတစ်ယောက်တော့ လိုလိမ့်မယ်”
“ငါ သိတယ်”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အယ်လ်ဒြမ်း၏ စာပ်ပြားပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မှတ်သားလိုက်သည်။
မေရီက စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ ဆုတောင်းမေတ္တာစာပိုဒ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
သူမက ၎င်းကို ဘုရားကျောင်းဘေးရှိ အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် မီးအိုးငယ်လေးတစ်ခုက အခန်းတွင်းမှ အအေးဓာတ်ကို ဖယ်ရှားပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ရွှေရောင်ခြယ်ထားသော စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် စာအုပ်မှာ ကျဉ်းမြောင်း၍ အစွန်းအထင်းများဖြင့် ရှိနေပြီး အဓိကအားဖြင့် ဆီများနှင့်သာ သက်ဆိုင်နေသည်။
“ဒီစာအုပ်ကို အိမ်သုံးစရိတ်စာရင်းတွေကြားထဲမှာ သိမ်းထားတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမက ၎င်းကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်စပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
နောက်ဘက်နား၊ မီးခွက်စာများ အစားထိုးလဲလှယ်ရမည့် စာရင်းအောက်နားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စာကြောင်းရေ ခြောက်ကြောင်းကို လက်ရေးကြမ်းဖြင့် ရေးသားထားခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းတို့ကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အလေးချိန်ကို သိတဲ့ အော်ရီလီယာ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးငယ်ကို သတိရပေးပါ။
လူနာတွေဘေးမှာ ထိုင်ဖူးတဲ့သူ၊ သူတို့ဘေးမှာပဲ ဆက်ရှိနေပေးပါ။
ညဘက်တွေမှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့သူ၊ အိပ်မပျော်နိုင်သူတွေကို လက်ခံပေးပါ”
သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
ဆုတောင်းမေတ္တာအောက်တွင် အမည်များ ရေးသားထားသည်။
အချို့ကို ဖြတ်တောက်ထားသည်။
အချို့တွင်မူ ဘေး၌ အမှတ်အသားငယ်တစ်ခုစီ ပါရှိသည်။
“အဲ့ဒီအမှတ်တွေက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သိလား” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“အခုထိတော့ မသိရသေးပါဘူး”
ငိုစရာကောင်းလောက်အောင် ပျက်စီးလွယ်သော စာမျက်နှာကို မထိဘဲ အဝတ်စ၏ အစွန်းကိုသာ ကျွန်တော် လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
ထိုဆုတောင်းမေတ္တာထဲတွင် နိုင်ငံများနှင့်ပတ်သက်၍ မပါရှိပေ။
အောင်ပွဲများအကြောင်းလည်း မပါပေ။
မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ရင်ဘတ်လေး တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော်တို့အခန်းကဲ့သို့သော အခန်းမျိုးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤသို့ ရွတ်ဆိုနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
“အက်ဗလင်အတွက် မိတ္တူတစ်ခုလောက် ကူးပေးလို့ ရမလား”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘုရားကျောင်းအတွက်လည်း တစ်စောင်ပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူမက တံခါးဝမှတစ်ဆင့် ပျက်စီးနေသော ရုပ်ထုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဆက်ရှာနေပါ့မယ်”
ကျောက်တုံးကွဲနေသော ပြတင်းပေါက်များအောက်တွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဥ် ကတ်စတယ်လန်က စကားပြောလာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး”
သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးက တံခါးအနီးရှိ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကြေးပြားပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သူ့ကို သိခဲ့လား”
“သူ့ရဲ့ နန်းစံကာလတုန်းက ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်”
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
“သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရှေးဟောင်းဂရေးကိပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို မေးခွန်းများစွာ မေးခဲ့ဖူးသည်။
အလေးချိန်များ။
လမ်းများ။
သိုလှောင်ထားသော စွမ်းအားများ။
လူအုပ်ကြီးကို မည်သည့်စד္ဓက္ကများက လုံခြုံစွာ ထောက်ပံ့နိုင်သည်စသည်ဖြင့်ပေါ့။
သို့သော် ဤမေးခွန်းကတော့ အခြားသော ရှာဖွေမှုမျိုးကို လိုအပ်နေပုံရသည်။
“ဆေးရုံ တည်နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမ ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးပါတယ်”
“ဘာလို့လဲ”
“မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်က လူနာတွေကို မသက်မသာ ဖြစ်စေလို့ပါ”
“သူ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ”
“သူ့ရဲ့ ကောင်စီအစည်းအဝေးတွေကို ပူတဲ့အခန်းထဲ ရွှေ့လိုက်ပြီး လူနာတွေကို ပိုအေးတဲ့အခန်းတွေ ပေးခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အလုပ်ရှုပ်စရာကြီးပဲ”
“အဲဒီကိစ္စကို အကျယ်တဝင့် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါတယ်”
“သူကိုယ်တိုင်လား”
“ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးပေါ့”
ကျွန်တော် ရုပ်ထုဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လက်များကို အလွန်လှပစွာ ထုဆစ်ထားသည်။ မည်သူမဆို ၎င်းတို့ကို ထုလုပ်ခဲ့သူမှာ ကြောက်ရွံ့နေသူတစ်ဦးကို လူတစ်ယောက်က မည်သို့ နှစ်သိမ့်ကိုင်တွယ်ရမည်ကို နားလည်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်ကြလိမ့်မည်။
“ကျွန်တော့် အဘိုးကော”
ကျွန်တော့်အသံက အနည်းငယ် တိုးသွားသည်။
ကတ်စတယ်လန်၏ မျက်လုံးက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သူက ရွှေ့ပြောင်းမှု မစတင်ခင်ကတည်းက ဒီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။
“သူ ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ သိလား”
“မသိပါဘူး။ သူက သီးသန့်နေဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် ဝမ်းသာသွားသည်။
ထို့နောက် စိတ်ပျက်သွားသည်။
ပြီးတော့မှ ပြန်ပြီး ဝမ်းသာလာပြန်သည်။
“သူ ကြောက်နေခဲ့လား”
“သူ ဘာတွေ ခံစားနေရလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူက ဆယ့်တစ်မိနစ်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ပါတယ်” ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အသေးဆုံး ကလေးတွေကို အောက်ဘက်လမ်းကနေ အရင်ဆုံး သယ်ထုတ်သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ် လို့ ကတ်စတယ်လန်က ဆက်ပြောသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ရပ်နေမိသည်။
ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း ခေါင်းလောင်းမတီးမီတွင် ဂါရစ်က ကျွန်ტော့်ကို ရှာဖွေလာခဲ့သည်။
သူက တံခါးအနီးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တော့ လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သလို ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ၏ ဒူးများက မကျေမနပ် ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“အက်ဗလင်ကော”
“အနားယူနေတယ်။ ကေရောကို ဟယ်လီနာက ထိန်းပေးနေတယ်”
“နောက် ဂါရစ်ကော”
“ကျွန်တော်တို့ မရှိတာကို မကျေနပ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အအေးဓာတ်ထဲတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော်က “အရုန်းတုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ မိသားစုကလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အလုပ်။ ညစာ။ ကေရောနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဟိုဘက်ခန်းကနေ ရန်မဖြစ်ဖို့ ဆုံးမတာမျိုးပေါ့”
“ဘာတွေ ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ”
“အကုန်လုံးပါပဲ။ တစ်ယောက်က ထိလိုက်မှ တကယ်လိုချင်သွားတတ်တဲ့ အရာမျိုးတွေပေါ့”
ဂါရစ်၏ နှုတ်ခမ်းက ကွေးသွားသည်။
“ကြားရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
ကျွန်တော် အထက်ဘက်ရှိ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ သူ့ကို အဲ့ဒီတံခါးဝမှာပဲ ခဏခဏ မြင်ယောင်နေမိတယ်”
စုတ်ပြဲနေသော ကုတ်အင်္ကျီ။
သူ့လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ လက်။
သူ့နောက်ကနေ ပြေးလွှားနေကြတဲ့ လူတွေ။
ဂါရစ်က သူ၏ လက်ဖရောင်းနှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်လိုက်သည်။
“ညစာစားပွဲမှာ သူ့ကို အခုထိ မှတ်မိသေးလား”
“အင်း”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကို ဆက်မှတ်ထားပါ”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပို၍ အေးစိမ့်နေသည်။
ခဏကြာတော့ သူ ထရပ်ပြီး ကျွန်ტော့်ကို လက်ကမ်းပေးသည်။
“အပေါ်တက်ရအောင်။ ခင်ဗျားသားက သူ့စံနှုန်းနဲ့ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး စိတ်ရှبرရှာ စောင့်နေခဲ့ပြီ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဘုရားကျောင်းအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကြေညာခဲ့ကြသည်။
မေရီက သတိပေးချက်စာလွှာကို ကျွန်တော်တို့ကို ဦးစွာ ဖတ်ပြသည်။
ယင်းတွင် အော်ရီလီယာအား နန်းတက်ခဲ့သော ဘုရင်မ၊ ဂရေးကိပ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားမ၊ နှင့် ကျွန်ტော့်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အဘွားအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့က သူမ၏ ဘုရားကျောင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကိုးကွယ်မှုများ စတင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းလိုသူများအတွက်လည်း ကြိုဆိုပါကြောင်း ပါရှိသည်။
အက်ဗလင်က ကေရောကို နို့တိုက်ရင်း နားထောင်နေသည်။
မေရီ ဖတ်ရှုပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဆိုလိုချင်တာတွေ အားလုံးပါပါတယ်”
“မေးခွန်းတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“မေးတာတွေကို ဖြေပေးမှာပေါ့”
“မဖြေနိုင်တာတွေကော”
“မသိဘူးလို့ ပြောရမှာပေါ့”
မေရီက စာလွှာကို ခေါက်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မနက်ခင်း စာပေးစာယူများကို ဖတ်ရှုနေသော ဂါရစ်က စာတစ်စောင်ကို ချလိုက်သည်။
“အိမ်နီးနားချင်း နယ်မြေတွေကလည်း ဒီအကြောင်းကို ကြားသိရလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ နန်းတော်အချို့က ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေကို ဆက်လက် သင်ကြားပေးနေဆဲပဲလေ”
သူ့ရဲ့သားဆီကို မရောက်နိုင်တော့ကြောင်း အော်ရီလီယာ ပြောခဲ့စဥ်က သူမ၏အသံကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“သူတို့လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုံပြင်ကို ကြားနိုင်တာပေါ့”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ဖြေမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပြီးသားပါ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ အဝတ်စပေါ်တွင် လက်ကို ဖြန့်ထားသော ကေရောကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“လူတွေကို ဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်လာအောင် လနဲ့ချီပြီး ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကို တည်ဆောက်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်လို့တော့ ကျွန်တော် သူတို့ကို မပြောနိုင်ဘူး”
မေရီက စာလွှာကို မိတ္တူကူးရန် ယူသွားခဲ့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်ချိန်တွင် လူများက ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ဘီထရစ်က ဖယောင်းတိုင်များ ပို့ပေးသည်။
ဂျိုရန်က ပြင်ဆင်ထိုက်သည့် ထိုင်ခုံတန်းများ ရှိပါက ပြုပြင်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းလာသည်။
ဒယ်လာက သူမ၏ အစ်မ လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သော ခေါက်ထားသည့် အဝတ်စတစ်ထည်ကို ယူလာပေးသည်။
မြစ်ကမ်းဘက် ဒေသမှ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော သစ်သားပြားငယ်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
မေရီက သူမကို ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့နာမည်က အေဒါ ဖြစ်သည်။
သူမက အက်ဗလင်၏ ကုလားထိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အဝတ်စအစွန်းကို လက်ချောင်းများဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကိုင်တွယ်နေသည်။
“ကျွန်မအမေက ဒါကို သူ့ဝမ်းဆက်အောက်မှာ ဝတ်ဆင်ခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သစ်သားပြားပေါ်တွင် လက်ဝါးနှစ်ဖက် ဖွင့်ထားဟန်ကို တိမ်တိမ်လေး ထုလုပ်ထားသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့အမေက ဒါ ဘယ်သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားလဲဆိုတာ ပြောပြဖူးလား” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
“သူ့အဘွားက ဂရေးကိပ်ကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တာပါပဲလို့ပဲ ပြောပြဖူးပါတယ်”
အေဒါက ၎င်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ကြောက်ရွံ့တဲ့အချိန်တွေမှာ ဒါကို ကိုင်ထားဖို့ သူပြောခဲ့ဖူးတယ်”
“အဲ့ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့”
သူမက ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ ပြုံးပြသည်။
“အဲ့ဒါ သူ့ပစ္စည်း ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတာ”
ကျွန်တော် ပွန်းပဲ့နေသော သစ်သားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ နှစ်ခုစလုံးကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့”
အေဒါ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်ဝန်းပြည့်လာသည်။
သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး စကားပြောနိုင်သည့် အခြေအနေရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ဘုရားကျောင်း ဖွင့်တဲ့အခါ ကျွန်မ လာလို့ရမလား”
“လာခဲ့လေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက သစ်သားပြားကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ရမလား”
“ခင်ဗျားနဲ့အတူ ယူသွားလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါ ခင်ဗျားပိုင်ဆိုင်တာပါ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြန်ပြောခဲ့သည်။
လူတိုင်းက ပစ္စည်းပစ္စယ အလှူအတန်းတွေနဲ့ ရောက်လာကြတာတော့ မဟုတ်ပေ။
တတိယမြောက်နေ့တွင် လက်သမားဆရာတစ်ဦးက ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်တော့်ကို လာတားခဲ့သည်။
သူက အောက်ဘက်အိမ်ယာအမိုးများကို ပြုပြင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာကို မမှတ်မိခင်မှာပင် သူ၏ လက်သန်းထိပ် ပျောက်နေသည်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဇနီးက တက်ချင်လို့ပါ”
“ကြိုဆိုပါတယ်”
သူက ပွင့်နေသော တံခါးဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာကို ယုံကြည်ရမလဲဆိုတာ မသိဘူး”
ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူ့နောက်ဘက်တွင် ဂျိုရန်၏ တပည့်တစ်ဦးက ထိုင်ခုံတန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဝင်ပေါက်မှ ဖြတ်သွားသည်။
လက်သမားဆရာက သူ ဖြတ်သွားနိုင်ရန် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ပြဿနာရှိလား”
“မရှိပါဘူး”
သူက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
သူ့မှာ ပြောစရာတွေ ကျန်နေသေးပုံရသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူက ထုချေဖျက်ဆီးခံထားရသော ပုံဖော်လက်ရာ (Relief) ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က မျက်နှာတွေကို အရင်က ထုလုပ်ဖူးပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“အီလီနော်ကတော့ ခင်ဗျားလက်ရာကို ကြည့်ချင်နေမှာပါ”
“သူ ကြည့်ချင်မှာပါပဲ”
အက်ဗလင်၏ ပထမဆုံးသော သင့်လျော်သည့် သင်ခန်းစာက ဆယ့်ငါးမိနစ်တောင် မပြည့်လိုက်ပေ။
သူမက ဤအချက်ကို မကျေမနပ် ပြောဆိုသည်။
အိုင်လန်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားက ကလေးနှစ်ယောက်ကို နို့တိုက်ခဲ့တယ်။ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နေ့လယ်စာ စားရင်းနဲ့ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်လေ”
“နေ့လယ်စာတော့ စားပြီးပြီလေ”
“အမေဖြစ်သူက နှစ်ခါတောင် သတိပေးလိုက်ရလို့ မဟုတ်လား”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
လုံခြုံစိတ်ချရသည့် မျက်နှာထားကို ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် ကျွန်တော် ရိုးသားမှုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“အမှန်ပဲလေ”
ကျွန်တော့်ဇနီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သင်ခန်းစာကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ရေခွက်တစ်ခွက်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
အိုင်လန်က သူမအား အလင်းရောင်ကို အတင်းတွန်းမထုတ်ဘဲ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်စေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် ရေခွက်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် မှိန်သွားခဲ့သည်။
တတိယအကြိမ်တွင်မူ ရေပေါ်၌ ပါးလွှာသော ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က အသက်သုံးချက် ရှူသွင်းသည်အထိ ၎င်းကို ဆက်ထိန်းထားသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာထားက ပထမဆုံး သတိပေးခေါင်းလောင်းဘေးရှိ ဘရင်းကို ပြန်သတိရစေသည်။
“ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ”
“အင်း”
သူမက သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“မင်း ဒီလိုလုပ်နေတာကို ငါ အများကြီး ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်လေ”
ကျွန်တော် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီဘက်ဘက်ကနေ ခံစားရတာ ကွာခြားသွားလား”
“အရမ်းကို ကွာတာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးကို မှီလာသည်။
အိုင်လန်က သူမ၏ အိတ်ကို သိမ်းဆည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ထပ်ကြိုးစားကြမယ်လို့ သူမက ဆိုသည်။
တစ်ခါတလေတော့လည်း ကြည့်ရှုသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိနေရတာကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေမိပါတော့သည်။
အိပ်မက်ပြီး ငါးရက်အကြာတွင် ပထမဆုံး အစုအဝေးကို ကျွန်တော်တို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဘက်အခန်းကတော့ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အရောင်စုံမှန်စများ မရှိတော့သည့်နေရာများတွင် ရှင်းလင်းသောမှန်များ တပ်ဆင်ထားပြီး ပြုပြင်ထားသော ထိုင်ခုံတန်းများမှာလည်း ပုံစံမတူကြပေ။
မီးအိုးက ဝင်ပေါက်ကို နွေးထွေးစေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်နေပြီဖြစ်သော ကျောက်ခွက်ပတ်လည်တွင် ဆောင်းတွင်းအပင်စိမ်းများကို ဝန်းရံတင်ဆောက်ထားသည်။
ရှေ့ဘက်ရှိ ပုံဖော်လက်ရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်နှာပြင်ကတော့ ပြီးစီးသေးပေ။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်လုံးပုံစံကို ရှင်းပြရန် လက်သမားဆရာနှင့်အတူ တစ်နာရီကြာအောင် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ပြီးမှ သူမ၏ မျက်လုံးပုံစံနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မပြောမိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများကို မည်သို့ ကြည့်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ကိုသာ ပြောခဲ့မိသည်။
သူမက စိတ်မရှည်ဘဲ သေချာ နားထောင်ပေးခဲ့သည်။
ယခုအခါ အက်ဗလင်က ကေရောကို ရင်ခွင်ပိုက်ကာ ရှေ့နားတွင် ထိုင်နေသည်။
ဟယ်လီနာက သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအခါသမယတွင် လုံးဝ မအိပ်ဘဲ နိုးနေရန် ရွေးချယ်ထားသော ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
မေရီက သူမ၏ ဆုတောင်းစာမိတ္တူကိုင်ကာ စာဖတ်စင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
မယ်လိုဒီက အယ်လစ္စတား၏ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ကလေးငယ်များ၏ အသေးစားဆူညံသድတိုင်းကို သူမ၏ နားရွက်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့တွင် ရှိသော ထိုင်ခုံများထက် ပို၍ များပြားသော လူများ ရောက်လာကြသည်။
အေဒါက သူမ၏ သစ်သားပြားကို ကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။
လက်သမားဆရာက သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ အနောက်ဘက်နားတွင် ရပ်နေသည်။
အလုပ်ရုံလက်များ၊ အစောင့်များ၊ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများနှင့် နာမည်တောင် မသိရသေးသော လူများစွာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည်။
တံခါးများ ငြိမ်ကျသွားချိန်တွင် ကျွန်တော် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
စားနပ်ရိက္ခာ၊ အမိုးအကာ၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် စစ်ပွဲတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ကျွန်တော် ပြောဖူးပါသည်။
သို့သော် ယခုက ပို၍ ခက်ခဲနေသလို ခံစားရသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးအဆက်ဆက် မြစ်အဆက်ဆက်ကို လာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်ကြီး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။
လူအချို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမက သူတို့ကို နမ်းခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ သားအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလည်း ပြောပြခဲ့တယ်”
သူမ၏ လူမျိုးများကို ကုသပေးခဲ့သော ဘုရင်မအကြောင်းကို ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့သည်။
သူမကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြပုံများအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြသည်။
တိုက်ခိုက်ခံရမှုနှင့် သူမကို တားဆီးခဲ့ကြသည့် နတ်ဘုရားများအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။
သူမ ပြောခဲ့သမျှ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောပြခဲ့ပေ။
အချို့သော စကားများက ပုခက်ဘေးတွင်သာ ရှိသင့်သည်။
အကျန်စကားများကတော့ ဤနေရာတွင် ရှိသင့်သည်။
“ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ တਲੀတည်းဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့ဒါ ဘလောက်လောက် မှားယွင်းနေလဲဆိုတာကို အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အခုထိ ကျွန်တော် ဆက်လေ့လာနေခဲ့ရတာပါပဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီဘုရားကျောင်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာက သူမကို ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ နာမည်ကို ဒီမှာ ပြန်ပြီး ပြောဆိုကြစေချင်လို့ပါ”
ထို့နောက် ကျွန်တော် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
မေရီက ရှေးဟောင်းဆုတောင်းမေတ္တာကို ဖတ်ပြသည်။
ကလေးများနှင့်ပတ်သက်သည့် စာကြောင်းတွင် အက်ဗလင်က ကေရောပေါ်သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
လူနာများနှင့်ပတ်သက်သည့် စာကြောင်းတွင် အိုင်လန်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အိပ်မပျော်နိုင်သူများနှင့်ပတ်သက်သည့် စာကြောင်းတွင် ဟယ်လီနာက သူမ၏သမီး၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
မေရီ ဖတ်ရှုပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။
မိုးကြိုးပစ်သံ မရှိပေ။
မည်သည့်ပုံရိပ်မှလည်း ကျွန်တော်တို့ကြားထဲသို့ ဆင်းသက်မလာခဲ့ပေ။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်သလို အသံလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ မေးစေ့အောက်ရှိ စောင်ကို သေသေချာချာ ဖြစ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်ခွက်အထက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရွေ့လျားသွားသည်။
ရွှေရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ဖြစ်၏။
အစတုန်းကတော့ ၎င်းကို ဖယောင်းတိုင်၏ အရိပ်ဟပ်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဖယောင်းတိုင်များက ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။
အလင်းရောင်က ငွေစေ့တစ်စေ့စာထက် မကြီးဘဲ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
သူမတို့က ကျွန်ტော့်သမီးလေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပွေ့ချီထားသည်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အေဒါ ငိုကြွေးလာသည်။
ရွှေရောင်အစက်အပြောက်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာကာ ဇီဇဝါပန်းငယ်လေးတစ်ခု၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နှလုံးခုန်သံ အချို့မျှသာ ကြာအောင် ၎င်းက ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
လူတိုင်း မြင်နိုင်လောက်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ပန်းဖူးချပ်များက အလင်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် နဖူးပြင်တွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာ နမ်းခဲ့သည့် နေရာအတိအကျပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က တုန်ရီနေသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။
“သူ ကြားလိုက်ပြီ”
ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းအထက်ရှိ မပြီးသေးသော မျက်နှာပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း”
ကျွန်ტော့်သားက ကျွန်တော့်ကို မှီကာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင်မူ ပထမတော့ တိုးတိုးလေးဖြင့်၊ နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းက သူမ၏ နာမည်ကို တိုးတိုးချင်း ရွတ်ဆိုလာကြတော့သည်။