ဆဋ္ဌမမြောက် မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် လက်ဖက်ရည်ထဲသို့ ပျားရည်နှစ်ကြိမ်တိုင် တည့်ထည့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သောက်ဖို့ပင် မေ့သွားခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်းက ပြတင်းပေါက်ဘေးက ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါနဲ့ လက်ဖက်ရည်ပါ တွဲသောက်ဦးမလား”
ကျွန်ုပ်က ခွက်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခွက်ထဲမှာ နေရာကျန်မယ် မထင်ဘူး”
ကာရီက သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ဂါရစ်ကမူ ပုခက်ထဲတွင် အိပ်លရამო့နေသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်ည်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုသို့ အဆင်ပြေနေခြင်းအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် သေချာပေါက် ရဲရဲတင်းတင်း မပြောဝံ့ကြသည်အထိ သင်ယူခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပျားရည်ဘူးကို အလွန်သတိထား၍ ချလိုက်သည်။
ပုခက်ထဲမှ တဟင်းဟင်း အသံအနည်းငယ် ထွက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်ကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
အသံမထွက်ဘဲ အသေအချာ ပြုံးနိုင်ပြီဟု စိတ်ချရမှသာ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ထိုနေ့နံနက်ပိုင်းနှောင်းပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဧည့်ခန်းထဲသို့ သွားလိုကြောင်း ပြောလာသည်။
ခရီးဝေးကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
သူမ မထရပ်မီမှာပင် ကျွန်ုပ်က မစင်တစ်လုံး၊ ခြင်းတောင်းတစ်ခုနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို အရင် ဖယ်ရှားပေးခဲ့ရသည်။
သူမက ထိုပြင်ဆင်မှုများကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။
“စစ်ကူတွေများ စောင့်နေတာလား”
“ခြင်းတောင်းက လမ်းပိတ်နေလို့ပါ”
“ကုလားထိုင်က ပိတ်မနေပါဘူး”
“သူက လျှောက်သွားချင်နေပုံရလို့”
သူမက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို တွယ်ကိုက်တွယ်ခိုလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကြသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးက ကုလားထိုင်ဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသည်။
သိပ်ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ကျွန်ုပ် သတိထားမိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“တစ်ခြားနေရာမှာ သွားနေချင်လို့ပါ”
ကျွန်ုပ်သည် အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဒီနေရာမှာ စားခဲ့ကြတယ်၊ ငြင်းခုံခဲ့ကြတယ်၊ ဆိုးရွားလှတဲ့ စာချုပ်ပါ စကားလုံးတွေကို ဒီနေရာမှာပဲ ဖတ်ခဲ့ကြတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းကဆိုရင် ဒါဟာ တခြားနိုင်ငံတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာတောင် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။
နက်ဆာက ကာရီကို ပွေ့ချီလာပြီး ဟယ်လီနာက ဂါရစ်ကို ပွေ့ကာ နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
ကာရိုလိုင်းက မှီလိုက်ပြီး အခန်းထဲလူပြည့်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဒီမှာပဲ” သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သွားရသည့် ခရီးက တစ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ပါ။
သူမသည် ထိုနေ့တစ်နေ့လုံး ဤနေရာကို သဘောကျနေပုံရသည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် အယ်လစ္စတားကေးလ် ရောက်လာသည်။
သူက သန့်ရှင်းသော ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘာမှ မပါလာဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
ဤအချက်ကပင် သူ့ကို အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားစေသည်။
“လက်ဆောင် မပါလာဘူးလား” ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ တော်တော်စုံနေပြီလို့ ငါထင်လို့ပါ”
ကာရိုလိုင်းက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့လေ”
သူက သူမကို ဦးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
နေကောင်းရဲ့လားဟု မေးသည်။
အဖြေကို နားထောင်သည်။
ထို့နောက် ကလေးများဘက်သို့ မျှော်ကြည့်သည်။
ဂါရစ်က ဟယ်လီနာ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် နိုးနေပြီး အခန့်မသင့်သော အကြည့်ဖြင့် မျက်နှာကျက်ကို စူးစမ်းနေသည်။
ကာရိုလိုင်းကမူ ကျွန်ုပ်၏ရင်ခွင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
အယ်လစ္စတားကေးလ် တိုး၍ တိုး၍ နီးလာသည်။
ခဏတာမျှ သူ ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲတွင် ကျွန်ုပ်၏ခြေထောက်များကို မှန်ကန်သောနေရာတွင် ချခိုင်းပြီး ကျွန်ုပ်၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူစွာ ရိုက်ထုတ်ခဲ့ဖူးသော သူ့ကို ကျွန်ုပ် သတိရမိသည်။
ယခုမူ သူ၏လက်များကို ကျောနောက်တွင် သေသေချာချာ ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ပွေ့ကြည့်ချင်လား”
သူက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက် glances ဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်း သေချာလို့လား”
ကျွန်ုပ် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဒီနိုင်ငံထဲမှာ ကျွန်ုပ် အယုံကြည်ရဆုံးနဲ့ အပ်နှံချင်ဆုံး လူတွေထဲမှာ သူလည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကာရီကို သူ့လက်ထဲသို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။
သူက ဘယ်လိုကိုင်ရမယ်လို့ သင်ပေးစရာမလိုဘဲ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုး အရင်က လုပ်ဖူးလို့လား”
“နည်းနည်းပါးပါးတော့ လုပ်ဖူးပါတယ်”
သူ့အသံထဲက တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျွန်ုပ် ထပ်မမေးတော့ဘဲ ထိုမျှဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။
ကာရီ လှုပ်ရှားလာသည်။
လက်တစ်ဖက်က သူ့အင်္ကျီကို လာဆုပ်ကိုင်သည်။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် သမီးလေး”
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေး ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပေးခဲ့သည်။
သူက ခဏတာသာ ရှိနေခဲ့သည်။
တံခါးဝတွင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းအကြောင်း ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“စစ်သားသစ်တွေ တိုးတက်လာကြပါတယ်”
“ကိုယ့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းရော”
“အဲဒါက အဲ့ဒီမှာရှိနေတုန်းပါပဲ”
“မနက်ဖြန် ငါဆင်းလာလို့ရတယ်”
“ရပါတယ်”
သူက ကျွန်ုပ်၏ မသောက်ရသေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်ုပ် ရှာနေခဲ့သော ဇွန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အရင်အိပ်လိုက်ပါဦး”
သူ့အကြည့်ကို ကျွန်ုပ် လိုက်ကြည့်မိသည်။
“အော်”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘုရင်တစ်ပါးတောင် အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မယ့် ညွှန်ကြားချက်မျိုးပေါ့”
ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဂါရစ်က ၎င်းကို ကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ကာရိုလိုင်းနှင့် ကလေးများ အဆင်ပြေသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဧည့်ခန်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်နှင့် လာထိုင်သည်။
“ဘာမှ လောင်ကျွမ်းနေတာတော့ မရှိပါဘူး” သူက ဆိုသည်။
“ကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုပါပဲ”
သူက မြောက်ဘက်ပိုင်း လမ်းမကြီး၏ မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီအတွက် ဝယ်ယူထားသော ရိက္ခာများကို တင်ဆောင်လာသည့် ကုန်တင်လှည်းတစ်စီးသည် ဖာဘန့်အနီးတွင်ဝင်ရိုး ကျိုးသွားခဲ့သည်။ အမိုးအကာ စောင့်ရှောက်သူများက လှည်းသမားနှင့် ခရီးသည်များကို လက်ခံထားခဲ့ကြပြီး မာရိုးက ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် အကူအစည်းအဝေး စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
မည်သူမျှ လမ်းတွင် ပိတ်မိနေခြင်း မရှိပါ။
သို့သော် လှည်းသမားကို ကုန်သည်တစ်ဦးက ငှားရမ်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကောက်ပဲသီးနှံများမှာ အခြေချရာ နယ်မြေနှစ်ခုပိုင်ဖြစ်ကာ အနီးစပ်ဆုံး ရနိုင်သော အရန်လှည်းမှာ နန်းတော်ပိုင် ဖြစ်နေသည်။
“သာမန်ငှားရမ်းရေး စည်းကမ်းချက်တွေက ဒီအကွာအဝေးကို မလွှမ်းခြုံနိုင်ဘူး” ဟု ဂါရစ်က ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော် ခေတ္တ ဒေသတွင်း အသုံးပြုခွင့် ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဲ့ဒီထက် ကျော်လွန်နေတယ်”
ကျွန်ုပ် မြေပုံကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကုန်သည်က ပေးချေနိုင်သလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပေးနိုင်ပါတယ်။ မေးခွန်းက ဒီလှည်းကို သူ့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အလုပ်ကနေ ခဏခိုလှုံခွင့် ပေးလို့ရမလား ဆိုတာပါပဲ”
“ဘာအလုပ်လဲ”
“အနောက်ဘက်က မိုးပျံအိမ်လေးတွေအတွက် အမိုးအကာ ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ပါ”
ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်က နိမ့်နေပြီး မီးခိုးရောင် သန်းနေသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင် နောက်ကျမှာလဲ”
“အစားထိုးဝင်ရိုးက အချိန်မီ ဖာဘန့်ကို ရောက်လာရင် တစ်ရက်လောက်ပါပဲ။ မရောက်လာရင်တော့ ပိုကြာနိုင်ပါတယ်”
လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကဆိုလျှင် ထိုဝင်ရိုးကို ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ဖြစ်လောက်ပေမည်။
ယခုမူ အီလီနော် ဘယ်မှာလဲဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူမက ပုံကြမ်းတစ်ချပ်နှင့် အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“မိုးကာသစ်သားတွေကို ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရွှေ့လို့ရပါတယ်”
“ဘာနဲ့လဲ” ဟု ဂါရစ်က မေးသည်။
“ဝင်းထဲကို ရှင်းလင်းနေတဲ့ မြို့ပြ တပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ခုနဲ့ပေါ့။ လမ်းက တိုပါတယ်။”
“ရှင်းလင်းရေးကော”
“မစိုစွတ်ဘဲ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်ုပ်သည် မြေပုံမှသည် ပုံကြမ်းဘက်သို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် လှည်းကို ငှားပေးလိုက်ပါ။ သဘောတူထားတဲ့ ငှားရမ်းခကို ယူပါ။ အမိုးအကာ အဆောက်အအုံတွေကို အချိန်ဇယားအတိုင်း ဖြစ်အောင်လုပ်ပါ”
ဂါရစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် မိခင်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် နိုးလာသံလေးများ ပြုလုပ်နေသော ကာရီဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီမှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”
ကာရိုလိုင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲ”
“ကောင်းပြီလေ”
သူမ ထွက်သွားသည်။
ဂါရစ်က ကျွန်ုပ် အမိန့်စာပေါ် လက်မှတ်ထိုးသည်အထိ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက စာရွက်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါပါပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် ဗလာဖြစ်နေသော စားပွဲဝိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အချိန် တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံတောင် မကြာလိုက်ပါ။
သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့တကွ ကျွန်ုပ်ဆီ ယူလာပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ထိုအလုပ်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝထဲက အခန်းတိုင်းကို မလွှမ်းမိုးဘဲနဲ့လည်း နိုင်ငံတစ်ခုက ဆက်လက် ကြီးထွားလာနိုင်ပုံကို ကျွန်ုပ် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုညနေခင်းတွင် ကာရိုလိုင်းက လှည်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမအား အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက ဂါရစ်ကို သူမ၏ရင်ခွင်ပေါ်တွင် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိစေရန် ချိန်ညှိရင်း နားထောင်နေသည်။
“အမိုးသစ်သားတွေကော”
“မနက်ခင်း မိုးမရွာခင် တင်ပြီးသွားပြီ”
“ကောင်းလိုက်တာ”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မကို တစ်ခုခု ရှောင်ပြီး မပြောပြနေဖို့ မလိုပါဘူး”
“ကိုယ်က မရှောင်ပါဘူး”
“ကျွန်မကို အိပ်ပျော်တော့မယ်လို့ ထင်တဲ့သူတွေ သုံးတတ်တဲ့ အသံမျိုးနဲ့ နိုင်ငံရေးအကြောင်းတွေ လာရှင်းပြနေပြီလေ”
ငြင်းချင်စိတ်တော့ ပေါ်မိသည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမဆိုလိုသည့် အသံနေအသံထားကို ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်း သိနေသည်။
“ဒါဆို ဘယ်လိုမျိုး ကြိုက်လဲ”
“စိတ်ဝင်စားစရာ အပိုင်းတွေကို ပြောပြလေ။ ကျန်တာတွေကော သိချင်ရဲ့လားလို့ မေးဦးလေ”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက စောင်ကို ပြင်ခြုံလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူးလို့လည်း ပြောကောင်း ပြောမိမှာပေါ့”
“သည်းခံနိုင်ပါတယ်”
“မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ အဲ့ဒီလှည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရာရာကို သိချင်လာလောက်မယ် ထင်တယ်”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီလှည်းအကြောင်း အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာအောင် ကိုယ် လုပ်ရမှာပေါ့”
သူမ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ဘေးက ပုခက်ထဲတွင် ကာရီက လှုပ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပခုံးချင်းတို့မိသည်အထိ ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ကိုင်းလာသည်။
အီလီနော်၏ ကျိုးနေသော ဝင်ရိုးအပေါ် မှတ်ချက်ပေးမှုကို ကျွန်ုပ် ပြောပြနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ်တို့ ထိုအတိုင်း ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
သတ္တမမြောက်နေ့တွင် လက်သမားရောင်ခြည်မှ လက်ဆောင်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဘရင်း၏ လက်စွဲစာတမ်းနှင့် တီလ်ဒါ၏ မှတ်စုတို့နှင့်အတူ ပယ်ရင်း၏ လက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မှတ်စုထဲတွင် ဤသို့ ရေးထားသည်-
မိဘတွေအတွက်ပါ။ ကလေးတွေအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်ုပ် နှစ်ခေါက်တိုင်အောင် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် သစ်သားအရုပ်လေးများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရှုခင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သစ်ပင်နှစ်ပင်။
အိမ်ကလေးတစ်လုံး။
ချောင်းစပ်တွင် တောက်ပသော အပြောက်ကျောက်ပြာလေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လည်ပတ်နေသည့် ရေတင်းကုပ်ဘီးတစ်ခု။
ပယ်ရင်းက ၎င်း၏အောက်ဘက်ရှိ စက်ယန္တရားကို လှည့်ပေးလိုက်သည်။
ရေဘီးက လည်ပတ်လာသည်။
အိမ်နောက်ဘက်မှ သစ်သားမြေခွေးငယ်လေးတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး တံတားကို ဖြတ်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တစ်ဖက်မှလည်း ငှက်တစ်ကောင်သည် သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ ဖြေးညင်းစွာ ပျံတက်လာသည်။
ကာရိုလိုင်းက အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်က ပယ်ရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကို မင်း လုပ်တာလား”
“ရွေ့လျားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကိုလေ။ နီရီက ကျောက်တုံးတွေကို ထုတယ်။ ඔစွင် (အော့စဝမ်) က ဝင်ရိုးအတွက် ကူတယ်။ ဒီလာနဲ့ ဘရင်းက ဆေးခြယ်ကြတာ”
ဘရင်းက အပြေးကျောက်စပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ရတာ”
ပယ်ရင်းက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
“ပထမတစ်ခါတည်းနဲ့ ရတာပဲ”
“ပထမတစ်ခါတုန်းက အိမ်ကို ရေလွှမ်းသွားတာလေ”
“အဲ့ဒါက ဆေးရည်ပါ”
ကာရိုလိုင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရေဘီး လည်ပတ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ယင်းတွင် မည်သည့်မှော်ပညာမှ မပါဝင်ပါ။
သည်းခံနိုင်သော လူ့လက်အစုံ၏ ကြိုးစားမှုသာ ပါဝင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ကုလားထိုင်များမှ လှမ်းမြင်နိုင်သော မြင့်မားသည့် စင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ကြသည်။
မြေခွေးငယ်လေးက တံတားပေါ်မှနေ၍ နောက်တစ်ခေါက် ခရီးဆက်သွားပြန်သည်။
ကာရီကမူ ဤပြကွက်တစ်ခုလုံးကို အိပ်ပျော်နေရင်းဖြင့်ပင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ပယ်ရင်းက သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ထုပ်ပိုးထားသော အဝတ်စအောက်မှ ဒုတိယမြောက် မှတ်စုတစ်ခုကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်ထပ် မီးခွံတွေ ပြီးသွားပြီ။ သူတို့ကို တပ်ဆင်တာကို ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ လာခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ကာရိုလိုင်းအား ပြလိုက်သည်။
သူမက ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်သည်။
“မင်း သူတို့ကို လွမ်းနေပြီပေါ့”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“ခွင့်ပြုပါတယ်”
“ဒီဟာတွေကိုတော့ ကိုယ် လွတ်မခံချင်ဘူး”
ကျွန်ုပ်က ကလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် သူမကို ပြသကာ တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံမိစေရန် လှုပ်ရှားပြလိုက်သည်။
“အလုပ်ရုံကို သွားပြီး အိမ်ပြန်လာလို့ ရတာပဲလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သိပါတယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
“သေချာလို့လား”
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေပြီး သူမမှာ အကူအညီတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်ုပ် ထွက်သွားဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မိသည်။
ဒီအခန်းပြင်ဘက်က အခန်းတိုင်းက ကျွန်ုပ်မရှိဘဲ ဒီမှာ ဘာမှမဖြစ်သွားစေဖို့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသလို ခံစားနေရသည်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အမေကို နေခိုင်းလိုက်ပါ။ နာရီဝက်လောက် ဆင်းသွားပါ။ ပြီးရင် သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို လာပြောပြ”
“ကိုယ့်ကို လိုအပ်ရင်ကော”
“အလုပ်ရုံက ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ”
“ရှင့်ခင်ပွန်း အရင်က နေခဲ့တဲ့နေရာလေ”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ထိုသို့သော စွပ်စွဲချက်မျိုးအတွက် သင့်လျော်သော အဖြေတစ်ခု ပေးသင့်ပေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ် ထွက်သွားခဲ့သည်။
သတ္တုသွန်းလုပ်သည့် နေရာမှ အသံများမှာ ကျွန်ုပ် မှတ်မိသည်ထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသည်။
လက်ထုသံများ။
လူသံများ။
ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်သို့ လေးလံသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဆွဲငင်သံများ။
တီလ်ဒါက ကျွန်ုပ်ကို ဦးစွာ မြင်သည်။
“မင်း မျက်နှာ အရမ်းဆိုးနေပါလား”
“ကျေးဇူးပါပဲ”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“အဲ့ဒီအမှာစာတော့ ပြန်ပြင်စရာ လိုဦးမယ်”
သူမက ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ကာ ကပ်လျက်အခန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သင်တန်းသားများက မီးခွံဒုတိယအသုတ်ကို စမ်းသပ်နေကြသည်။
အောလ်ဒြင်က ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် တည်နေရာစာရင်းကို ရေးဆွဲထားသည်။
လျှော်ဖွပ်ရာ နေရာ။
ဆေးရုံဆောင် လမ်းကြား။
ဂိတ်စောင့် စားပွဲ။
ဝက်စ်မီးယား လှေကားထစ်။
နောက်ဆုံးနေရာတွင် ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အီဒရစ်လား”
“သူက ဒေသဆိုင်ရာ ပြုပြင်ရေး ရန်ပုံငွေကနေ ပေးချေတာပါ” ဟု ဘရင်းက ဆိုသည်။ “ပိတ်စဂိုဒေါင်အနီးက ဝန်ဆောင်မှု လှေကားအတွက်ပါ”
သော့ခတ်တံခါးနှင့် ပတ်သက်ပြီး သောမတ်စ်က သူ့ကို မေးနေသည်ကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိသည်။
“တခါတည်း တံခါးပါ ပြင်လိုက်တာလား”
“သူ့စာထဲမှာတော့ ပတ္တာပြန်တပ်ပြီးပြီလို့ ရေးထားတယ်” ဟု ပယ်ရင်းက ပြန်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခုံတန်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မီးခွံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သာမန် အမှာစာတစ်ခု။
ဒီမှာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
လိုအပ်သည့်နေရာသို့ သွားနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အိမ်ရာကို ကိုင်တွယ်ပြီး တပ်ဆင်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် သွားပြင်ပေးစရာ မလိုတော့ပါ။
ခဏကြာတော့ ၎င်းကို ချလိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ ကောင်းသားပဲ”
တီလ်ဒါ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါတို့လည်း အဲ့ဒီလို ထင်တယ်”
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် အောက်ဘက် ဝင်းအတွင်းမှ ဖြတ်လာခဲ့သည်။
နန်းတော်လှည်းက ဖာဘန့်မှ ပြန်လာနေသည်။
သူ၏ ဘီးများတွင် ဗွက်ညွန်များ ကပ်နေသည်။ လှည်းသမားက လှည်းငှားခထဲတွင် ဝင်ရိုးစောင့်ဆိုင်းခ ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်နှင့်ပတ်သက်ပြီး စတိုးဆိုင်စာရေးနှင့် သွက်လက်ပျော်ရွှင်စွာ ငြင်းခုံနေသည်။
ရိက္ခာများ နယ်မြေနှစ်ခုစလုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားရသည်အထိ ကျွန်ုပ် ရပ်တန့် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်တက်လာခဲ့သည်။
နာရီဝက်ဆိုသည့် အချိန်က အနည်းငယ် ပိုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခြေထောက်ကို အမှီပြုပြီး ရှင်းပြနေမည့်အစား အပြေးသမားကို ဦးစွာ စေလွှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဝင်သွားသောအခါ ဟယ်လီနာက ကာရီကို ပွေ့ချီကာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကာရိုလိုင်းက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေရာမှ မော့ကြည့်သည်။
“အလည်သွားရတာ အကျိုးရှိရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြောပြပါဦး”
ကျွန်ုပ် လက်ဆေးလိုက်ပြီး သမီးငယ်လေးကို အဘွားဖြစ်သူထံမှ ယူကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်သည် မီးခွံအသစ်များ၊ တီလ်ဒါ၏ နှုတ်ဆက်မှုနှင့် ဝက်စ်မီးယားမှ အမှာစာတို့အကြောင်းကို ရှင်းပြနေခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်းက နားထောင်နေသည်။
သူမက မေးခွန်း နှစ်ခု မေးသည်။
ထို့နောက် ဒုတိယအဖြေကို ပေးနေစဉ်အတွင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် သမ်းဝေလိုက်သည်။
“လှည်းတွေနဲ့ မီးခွံတွေ တော်လောက်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် စကားရပ်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးသည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ”
ရက်တွေက စနစ်တကျ ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။
ပို၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မေ့တတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။
အစားအစာတွေ အေးသွားသည်။
တစ်ယောက်အိပ်ပျော်သွားချိန်မှာ တစ်ယောက်က နိုးလာသည်။
သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံက အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် အချိန်တိုအတွင်း ညစ်ပတ်သွားတတ်သည်။
သို့သော် ကာရိုလိုင်း လက်ညှိုးမထိုးခင်မှာပင် သူမ ဘယ်အံဆွဲကို ဆိုလိုမှန်း ကျွန်ုပ် သိလာခဲ့သည်။
သူမကလည်း လွှဲပြောင်းပေးသည့် အလက်စစတိုင်းကို မကြည့်ဘဲ ကလေးကို ကျွန်ုပ်လက်ထဲ ကမ်းပေးတတ်လာသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခန်းတစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ အချင်းချင်း အကူအညီ လိုချင်နေတာလား၊ ရေလိုချင်တာလား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေး ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးသွမ်းနေကြောင်းကို နားလည်ပေးမယ့်သူကို လိုချင်နေတာလားဆိုတာကို နားလည်နိုင်ကြသည်။
ဒသမမြောက် ညနေခင်းတွင် သူမ၏ဆံပင်ကို ဖြီးပေးဖို့ သူမက တောင်းဆိုလာသည်။
ကလေးများမှာ အစာစားပြီး ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက ဧည့်ခန်းအနီးတစ်ဝိုက်တွင် သူမ၏ အနားယူမှုကို ယူနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကာရိုလိုင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်မျှင်များကို သေချာစွာ ဖြီးပေးနေသည်။
ထိုနေ့ကမူ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငိုယိုနိုင်သည့် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ကိုင်မထားကြပေ။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ”
ကျွန်ုပ် နှေးကွေးသွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဆီးနှင်းအချို့က ပြတင်းပေါက်ကို လာမှန်နေသည်။
အတွင်းဘက်တွင် နာဆာ (နားစည်) မီးခွံက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနွေးဓာတ် ပေးနေသည်။
“မင်းကို လွမ်းနေမိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်၏လက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ”
“သိပါတယ်”
သူမ လက်လှမ်းကာ ကျွန်ုပ်၏ဒူးကို လာတို့သည်။
“အဲ့ဒါကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ခဏအကြာတွင် ကျွန်ုပ် နားလည်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲတမ်းလိုလို အတူတူ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရက်များကို အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်များဖြင့်သာ တိုင်းတာနေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ် ဆံပင်ဖြီးကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ သေချာလှည့်လာသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ နမ်းလိုက်သည်။
အလျင်စလို မလုပ်ပါ။
ပိုမိုလွယ်ကူစေရန် ဟာသလုပ်စရာလည်း မလိုပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ခွာလိုက်ကြသောအခါ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ရောက်နေပြီပဲ”
ကျွန်ုပ်၏ နဖူးကို သူမ၏နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
“ရောက်နေပါပြီ”
နောက်ပိုင်းတွင် ကာရိုလိုင်းကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပွေ့ချီသွားပြီး ကာရိုလိုင်းက ဂါရစ်ကို ပွေ့ထားသည်။
မိုးဖွဲဆီးနှင်းက ပြင်ပစင်ပေါ်တွင် ဖြူလွလွ ဆီးနှင်းအလွှာလေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မနက်ကျရင်တော့ ပျောက်သွားလောက်ပေမည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို သမီးလေးအား ပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ဆီးနှင်းလေ”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ အင်္ကျီစကို စမ်းသပ်နေသည်။
“အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်”
ကာရိုလိုင်းက ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက အင်္ကျီစကို ပိုကြိုက်မယ် ထင်တယ်”
“အဲ့ဒါက အကြံပြုစရာ သိပ်မရှိလှပါဘူး”
ကျွန်ုပ် အခန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
ဇနီးသည်က မီးရောင်အောက်တွင် သားလေးကို ရင်ခွင်ပိုက်ရင်း အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
မြင့်မားသော စင်ပေါ်တွင် သစ်သားမြေခွေးငယ်လေးက တံတားဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ကာရီကို ပွေ့ချီလာပြီး သူတို့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရာသီဥတုအသံကို နားထောင်နေကြသည်။
ထို့နောက် ကာရိုလိုင်းက သမီးလေးကို ငေးကြည့်သည်။
“သူ ဒီအကြောင်းတွေကို မှတ်မိမယ်လို့ ထင်လား”
“မထင်ပါဘူး”
“မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်”
ကျွန်ုပ် စားပွဲပေါ်ရှိ အပြာရောင်စာအုပ်ဘက်သို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့ ပြောပြလို့ ရတာပဲ”
“ဂါရစ်အတွက်ကော”
“သူ့အတွက်လည်း တူတူပါပဲ”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးကို လှမ်းမှီလာသည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဆီးနှင်းများ ဆက်လက်ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်ရုံမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေသည်။