အခန်း (၈၀) - မိုးမလင်းမီ နံနက်ခင်းများ
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်လေးက အနှီးလဲခံရတာကို ဆန့်ကျင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကတော့ သူမရဲ့အစ်ကို အနှီးလဲတာကို ဆန့်ကျင်နေတာကို ဆန့်ကျင်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ပြီးသား အဝတ်စတွေဟာ မစီစဉ်ရသေးခင်မှာပဲ ပြန်ညစ်ပတ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ဆန့်ကျင်ချင်စိတ် ပေါ်လာတယ်။
နက်ဆာက ကုတင်ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေတယ်။
"ရှင် အဝတ်စ တစ်ထည်လောက် ထပ်လိုဦးမယ်ထင်တယ်"
"ကိုယ့်မှာ အဝတ်စ တစ်ထည် ရှိပါတယ်"
"အစစ အသန့်လေ"
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"အော်"
အက်ဗလင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အသံနဲ့ ရယ်သံလိုလို ထွက်လာတယ်။
သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"အားပေးတဲ့ စကားလေး ဘာလေး ပြောလို့ရတာပေါ့"
"ရှင် အတော်လေး လုပ်တတ်နေပါပြီ"
"မင်းက ရယ်နေတာကိုး"
"နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နေလို့ရတာပဲလေ"
ဂါရစ်က ခြေထောက်ငယ်လေး တစ်ဖက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း ဖြည်းညင်းစွာနဲ့ ဖမ်းကိုည့်ပြီး အစကနေ ပြန်လုပ်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်က ပိုကောင်းသွားတယ်။
သိပ်တော့ မသပ်ရပ်လှဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းလာတာတော့ အမှန်ပဲ။
နက်ဆာက ကျွန်တော့်လက်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကားလ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။
အောင်မြင်မှုဆိုတာ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေ ရှိတတ်တာကိုး။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တိုင်းပြည်ကို အသိပေးကြေညာဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။
မေရီက ကြေညာချက်ကို အပေါ်ထပ်ကို ယူလာပေးပြီး အက်ဗလင်က အိုင်လင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဂါရစ်ကို နို့တိုက်လို့ ပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်နေပေးတယ်။
ကားလ်ကတော့ ဟယ်လီနာ့လက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကုတင်ခုံတွေ ဘာကြောင့် ရှိနေရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာပါပြီ။
ကျွန်တော့်ဇာတ်ဖော် အသင့်ဖြစ်တဲ့အခါမှာတော့ မေရီက ကြေညာချက်စာရွက်ကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြတယ်။
မင်းသား ဂါရစ် အီလီးယက်စ် ဂရေးနှင့် မင်းသမီး ကားလ် ကလာရာ ဂရေးတို့သည် ဂရေးကိပ်တွင် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ မွေးဖွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပါသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် ကလေးငယ် နှစ်ဦးစလုံး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်လျက်ရှိပြီး သားဖွားဆရာမများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် အနားယူလျက်ရှိကြပါသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ"
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
"အင်း"
"ခေါင်းလောင်းတွေကော..."
အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို ငဲ့ကြည့်မိတယ်။
မေရီရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားတယ်။
"အပြင်ဘက်က ခေါင်းလောင်းတွေကိုပဲ ခေတ္တခဏ တီးခိုင်းပါ့မယ်"
"တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးကနေပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူမလည်း အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားတယ်။
ခဏကြာတော့ ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ ဟိုဘက်ကနေ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ကားလ်ကို ပွေ့ထားပါတယ်။
သမီးငယ်က မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးက ရှင်းပြနေတာတွေကို သဘောမကျဟန်နဲ့ မျက်လုံးလေး ပြန်မှိတ်သွားတယ်။
ရင်ပြင်တော်ဘက်ကနေ အားပေးကြွေးကြော်သံ တစ်ချက် ထွက်လာတယ်။
အဲဒီနောက် နည်းနည်းဝေးတဲ့ နေရာကနေ နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထပ်ထွက်လာတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်နေတဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲတယ်။
ခေါင်းလောင်းသံတွေ တိတ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အတူတူ နားထောင်နေခဲ့ကြတယ်။
ဂုဏ်ပြုစကားတွေက အိပ်စက်ခြင်းထက် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိလာကြတယ်။
ပထမဆုံး ရောက်လာတာကတော့ အီဒရစ်ဆီက ဖြစ်ပါတယ်။
မေရီက နေ့လယ်ပိုင်း သတင်းအကျဉ်းချုပ်နဲ့အတူ အဲဒီစာကို ထိပ်ဆုံးမှာ တင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
သူက အက်ဗလင် အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းပါစေကြောင်း၊ ကလေးငယ်တွေကို ကြိုဆိုကြောင်းနဲ့ ဝက်စ်မီးယားရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အဆင်ပြေအောင် ဆောင်ရွက်နေကြောင်း အာမခံထားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ လက်မှတ်အောက်နားက သေးသေးလေး ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းလေးမှာ -
*ကာကွယ်ရေးနံရံ ပြီးစီးသွားပါပြီ။* လို့ ပါရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်တယ်။
"ဘာလဲဟင်"
ကျွန်တော် သူမကို ဖတ်ပြလိုက်တယ်။
သူမ ပြုံးလိုက်တယ်။
"အဲဒါ သူ ပို့ပေးနိုင်မယ့် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်မှာပါ"
အခြား လက်ဆောင်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။
ဝီလိုဘရွတ်က ပို့လိုက်တဲ့ ယိုခြင်းတောင်း တစ်တောင်း။
အန်ဝင် ပို့လိုက်တဲ့ ဘဲလ်ခရော့စ်က သိုးမွှေးဦးထုပ်လေး နှစ်လုံး။
အဘီဂေးရဲ့ ကျောင်းက စာနာကြောင်းကဒ်ပြားပေါ်မှာ နာမည်တွေ အများကြီး ကျပ်ညပ်နေလို့ နောက်ကျောဘက်အထိပါ ဆက်ရေးထားရပါတယ်။
ဘီထရစ်ကတော့ သိမ်းဆည်းဖို့၊ တည်ခင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် စင်ပေါ်မှာ နေရာချထားဖို့ လိုအပ်သမျှတွေကို ကြားဖြတ် တာဝန်ယူပေးတယ်။
ဟယ်လီနာက ဧည့်သည်တွေကို ကြားဖြတ် တာဝန်ယူတယ်။
ကလေးငယ်တွေ မွေးဖွားလာတာဟာ ရာထူးဆက်ခံမှု၊ စာချုပ်စာတမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သူတို့မိသားစုရဲ့ အရေးပါပုံတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ ချက်ချင်း အခွင့်အရေး ရလာတာလို့ ယုံကြည်နေကြတဲ့ လူတွေကိုတော့ မေရီက ကြားဖြတ် တားဆီးပေးတယ်။
ဒီလို ကြားဖြတ်တာဝန်ယူပေးခြင်းဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တစ်မျိုးပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာတယ်။
ကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ဖြတ်သန်းရတဲ့ ပထမဆုံး ညက မနေ့ညကထက် ပိုပြီး ရှည်လျားတယ်။
ဒါက မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။
မနေ့ညကဆိုရင် သူတို့ကို မွေးဖွားလာစေဖို့ အတော်လေး အပင်ပန်းခံခဲ့ရတာလေ။
အခုတော့ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိနေစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံပဲ။
တစ်ယောက်က ငြိမ်သွားတယ်။
နောက်တစ်ယောက်က နိုးလာတယ်။
ကျွန်တော် နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့တုန်းက ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကို မေ့သွားပြီး အချိန်မှတ်တာဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က နာကျင်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သင်ယူဖို့လည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေတယ်။
သူမရဲ့ အဲဒီသဘောထားကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကြည့်ရတာတော့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။
ကားလ်က နို့စို့ဖို့ အဆင်မပြေဖြစ်တဲ့အခါ အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာ တင်းမာသွားတယ်။
အိုင်လင်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေကာ ခေါင်းအုံးတွေကို ပြင်ပေးပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ကူညီပေးတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း အسرမြန်ဖို့ မလုပ်ကြပါဘူး။
ဒါတောင်မှ နောက်ထပ် အဆင်မပြေတဲ့ အကြိမ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာ အက်ဗလင်က မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။
"ဒီအပိုင်းက ဒီလောက်တောင် ခက်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"
ကျွန်တော် သူမနဲ့ ကိုယ်ချင်းကပ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
အိုင်လင်ရဲ့ အသံက နူးညံ့နေဆဲပါပဲ။
"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် သင်ယူနေကြတုန်းလေ။ ကျွန်မတို့ ကူညီပေးပါ့မယ်"
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ပစ်ကုတင်လေးထဲမှာ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာတယ်။
မကျေမနပ် မဖြစ်လာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူ့ဆီကို အမြန်သွားလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သားငယ်ကို ပွေ့ချီပြီး ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကားလ်က ငြိမ်ကျသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သမီးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်အေးသွားတဲ့ ပုံစံက ထင်ရှားလွန်းလို့ ကျွန်တော် ခဏလောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရတယ်။
အိုင်လင်က ရေခွက်ကို လှမ်းယူလို့လွယ်မယ့်နေရာဆီ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပေးတယ်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်မှာ ဟယ်လီနာက စောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် တာဝန်ကို လွှဲယူဖို့ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဂါရစ် နိုးနေတယ်။
ကျွန်တော်လည်း နိုးနေတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သက်လို ဖြစ်နေပါပြီ။
"ရှင် ထိုင်လို့ရပါတယ်" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"သူက မကြိုက်ဘူး"
"ရှင် ထိုင်နေရင်တောင် သူ ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်နေဦးမှာပဲလေ"
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သိမ်မွေ့စွာနဲ့ လက်ခံလိုက်တယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်တယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှ မပြောဖြစ်ကြဘူး။
အပြင်ဘက်မှာ လူတစ်ယောက်က ရင်ပြင်တော်ကို တွန်းလှည်းတစ်စီးနဲ့ ဖြတ်တွန်းသွားတယ်။ အဲဒီအသံက အေးစိမ့်တဲ့ လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့လာတယ်။
"သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီလား" လို့ ဟယ်လီနာက မေးတယ်။
"နည်းနည်းပါးပါးတော့..."
"ရှင်ကော..."
"သေချာတော့ မသိဘူး"
သူမက လက်ကို ဆန့်တန်းလာတယ်။
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ လက်မောင်းငယ်လေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေး တစ်ခုမှာတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်လွှတ်မခံချင် ဖြစ်သွားတယ်။
ဟယ်လီနာက စောင့်နေတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး သူမလက်ထဲကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်။
"အိပ်လိုက်ပါတော့" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"ကျွန်တော့်ကို နှိုးပေးမယ် မဟုတ်လား"
"လိုလို့ကတော့ပေါ့"
အက်ဗလင်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမဘေးက လွတ်နေတဲ့နေရာပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို သွားပြီး ဖြည့်ဆည်းလိုက်တယ်။
နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ အလင်းရောင်တွေ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကလေးတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘူး။
အလောတကြီးနဲ့ ထထိုင်မိတယ်။
အက်ဗလင် မျက်လုံးပွင့်လာတယ်။
"အမေက ဂါရစ်ကို ပွေ့ထားတယ်။ ကားလ်က သူ့ပစ်ကုတင်ထဲမှာ ရှိတယ်"
ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
မျက်နှာငယ်လေး။
ဆံပင်ညိုညိုလေး။
ပါးတစ်ဖက်က အလင်းရောင်ဘက်ကို လှည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။
"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်မိတာပဲ"
"ဘယ်တုန်းကလဲ"
"တစ်နာရီလောက်ကမှ"
ကျွန်တော် ပြန်လှဲချလိုက်တယ်။
သူမက စောင်အောက်ကနေ ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲတယ်။
ခဏလောက်တော့ အမိုးကို ငေးကြည့်နေမိကြတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက "ကျွန်မတို့ တော်တော် ထူးဆန်းလာတော့မယ် ထင်တယ်" လို့ ပြောတယ်။
"ငါတို့က တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီလို့ ထင်နေတာ"
သူမ ရယ်လိုက်ပြီး နည်းနည်း မျက်နှာမဲ့သွားတယ်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်"
"ငါ့ကို ရယ်အောင်လုပ်မိတာနဲ့တော့ မတောင်းပန်ပါနဲ့"
သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်တယ်။
သူမက ဂရုတစိုက်နဲ့ တိုးကပ်လာတယ်။
ကားလ်က ပစ်ကုတင်ထဲကနေ သေးငယ်တဲ့ အသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်နေခဲ့ကြတယ်။
နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
တတိယမြောက် မနက်ခင်းမှာတော့ ဂါရစ်က ကျွန်ტော့်ဆီကို အစီရင်ခံစာ တစ်စောင် ယူလာပေးတယ်။
အသက်ကြီးတဲ့ ဂါရစ်ပေါ့။
ကျွန်တော်တို့လည်း သီးသန့်ခွဲခြား သိနိုင်ဖို့ သင်ယူနေကြပြီလေ။
နက်ဆာက အက်ဗလင်နဲ့ ကလေးတွေကို ဝင်စစ်ဆေးနေတုန်း သူက ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အင်္ကျီခလုတ်တွေကို မှားတပ်ထားလျက်နဲ့ သူ့ဆီကို ထွက်သွားလိုက်တယ်။
သူက အဲဒါကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"ညက ခက်ခက်ခဲခဲ ရှိလိုက်ပုံပဲလား"
"ပြီးသွားပြီဆိုတဲ့ အထောက်အထား ဘာမှ မရှိဘူး"
သူ ပြုံးပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းပေးတယ်။
လောင်စာဆီ ပို့ဆောင်မှုတွေ ဆက်သွားနေတယ်။
အမိုးအကာ စစ်ဆေးမှုတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီ။
ဝက်စ်မီးယားရဲ့ ပထမဆုံး ခရိုင်စာရင်းတွေလည်း အချိန်မှန် ရောက်ရှိလာပြီ။
အငြင်းပွားနေတဲ့ နယ်နိမိတ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ တောင်းဆိုချက်ကတော့ သက်ဆိုင်ရာ သက်သေတွေ တက်ရောက်နိုင်တဲ့အထိ ဆိုင်းငံ့ထားပါမယ်။
စာရွက်ပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချက်ချင်းအာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒါကို နှစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်တယ်။
"ဒီစာရွက်ကို ယူလာပေးတာက အောက်ထပ်ဆင်းစရာ မလိုဘူးဆိုတာ ပြောချင်လို့ပေါ့ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ကောင်းလိုက်တာ"
"အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်လို့ပါ"
အိပ်ခန်းထဲကနေ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်တယ်။
ကျွန်တော် ထလိုက်တယ်။
ဂါရစ်လည်း ထရပ်လိုက်တယ်။
"ဒီမှာပဲ ခဏ ထားခဲ့လိုက်မယ်"
စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ့ကို ကြည့်တယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူ့လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ ခဏလောက် တင်လာတယ်။
"သွားပါတော့"
အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးကို ပြင်ဖို့ အကူအညီ လိုနေတာပါ။
အဲဒါပါပဲ။
ကျွန်တော် ပြင်ပေးပြီးချိန်မှာတော့ ကားလ်က အပွေ့ခံရတာကို သဘောမကျတော့ဘဲ၊ အချခံရတာကိုလည်း သဘောမကျတော့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့အစ်ကိုက အသုံးဝင်တဲ့ အကြံဥာဏ် မပေးခဲ့တာကိုပါ သဘောမကျဘူး ထင်ရပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ချိန်းဆိုမှုကို ပြန်စဉ်းစားနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အာရုံစိုက်မှုနဲ့ ငေးကြည့်တယ်။
"ကိုယ် နားလည်ပါတယ်" လို့ သူမကို ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်တယ်။
"ရှင် နားလည်တယ် ဟုတ်လား"
"မသိပါဘူး"
ကားလ်က ဆက်ပြီး ငိုနေတုန်းပါပဲ။
နက်ဆာ ပြသခဲ့ဖူးတဲ့ စစ်ဆေးစရာ ရှိတာတွေကို ကျွန်တော် စစ်ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်တယ်။
ခဏကြာတော့ သူမ ငြိမ်ကျသွားတယ်။
ဘာက အကျိုးရှိသွားလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ရှင်းပြချက် မတောင်းဘဲ အောင်မြင်မှုကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကုတင်ပေါ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
"အဲဒါ ကိုယ့်ရဲ့အဖြေလေ"
"ကျွန်မ သုံးလိုက်ပြီ"
သူမ ပြုံးတယ်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာ တစ်ပတ် ထပ်လျှောက်လိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့ နှောင်းပိုင်းမှာတော့ မေရီက မွေးစာရင်းသွင်းဖို့ ရောက်လာတယ်။
သူက အိမ်တော်မှတ်တမ်းကြီးကို ယူမလာဘဲ စာရေးဇယားငယ်လေး တစ်ခုကို ယူလာတယ်။
"မှတ်တမ်းစာအုပ်က အောက်ထပ်မှာပဲ ဆက်ရှိနေပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ဘေးမှာ ထားပြီး စာရင်းဇယား မကိုက်နိုင်ပါဘူး" လို့ သူမက ရှင်းပြတယ်။
"မှန်ကန်တဲ့ မော်ကွန်းတိုက် မူဝါဒပဲ" လို့ အက်ဗလင်က ဆိုတယ်။
မေရီက နာမည်တွေကို အတည်ပြုတယ်။
ဂါရစ် အီလီးယက်စ် ဂရေး။
ကားလ် ကလာရာ ဂရေး။
သူမက အိုင်လင်ရဲ့ မှတ်စုတွေထဲက အချိန်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး, သားငယ်က မိုးလင်းခါနီးမှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး သမီးငယ်ကတော့ မနက်ခင်းအလင်းရောင် စတင်ချိန်မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။
ရက်စွဲ။
သက်သေများ။
မိဘများ။
သူမက စာရွက်ကို ကျွန်တော်တို့ဘက် လှည့်ပေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူမရဲ့ပခုံးကျော်ပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဖခင် - ယူရီယာဂရေး။
မိခင် - အက်ဗလင် ဂရေး၊ မူလအမည် ဗေးလ်ဝုဒ်။
ကျွန်တော့်နာမည် ကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီရှေ့က စာလုံးကို တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်တယ်။
မေရီက သတိထားမိတယ်။
သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ စောင့်နေတယ်။
အက်ဗလင်က လှမ်းလက်ဆန့်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိတယ်။
ကျွန်တော် ဘောပင်ကို ယူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်လက်မှတ်က ကယ်ရွန်းနဲ့ ချုပ်ဆိုခဲ့တဲ့ စာချုပ်ပေါ်က လက်မှတ်လောက် တည်ငြိမ်မှု မရှိလှပါဘူး။
မယ်လိုဒီက အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်လာပြီး လက်ကို အရမ်းသေချာစွာ ဆေးကြောလာတာကြောင့် ကလေးတွေကို ပြုပြင်ဖို့ ပြင်ဆင်လာတာလားလို့ မေရီက စွပ်စွဲတယ်။
"ကျွန်မ ဂရုစိုက်တတ်ပါတယ်" လို့ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။
"ငါ သိပါတယ်"
"ရှင် အံ့သြသွားတဲ့ပုံပဲ"
"ငါ သက်သာရာရသွားတာပါ"
သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ဝင်လာကြတယ်။
အက်ဗလင် နိုးနေပြီး အဖော်လိုချင်နေပေမဲ့ အိုင်လင်ကတော့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားပါတယ်။
မေရီက အရင်ထိုင်ပြီး ကားလ်ကို လက်ခံယူတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဂါရစ်ကို ပွေ့တယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။
အဲဒီနောက် ဂါရစ်က မယ်လိုဒီရဲ့ လက်စွပ်အကျွတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
သူမ ငုံ့ကြည့်တယ်။
"သူ့လက်ဆုပ်က သန်သားပဲ"
"သူ့ကို ကင်းစောင့်တာဝန်အတွက် မစစ်ဆေးပေးပါနဲ့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"တာဝန်အကြောင်း ဘာမှ မပြောပါဘူး"
မေရီက ကားလ်ရဲ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်တယ်။
သမီးငယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ခဏလေး ပွင့်လာတယ်။
"သူမ နားထောင်နေတဲ့ပုံပဲ"
"သူမ မကျေမနပ်ဖြစ်ရမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်နေတာလေ" လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။
ကားလ် သန်းဝေလိုက်တယ်။
မေရီက အလွန်နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်တာကြောင့် ဒီအပြုံးကို သိမ်းဆည်းထားချင်လိုက်တာလို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒပြင်းပြမိတယ်။
မယ်လိုဒီက ပစ်ကုတင်တွေကို လှမ်းကြည့်တယ်။
"ဒီအခန်းထဲကို ပြောင်းလိုက်ကြတာလား"
"လောလောဆယ်တော့ပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ "အက်ဗလင် အနားယူနေတုန်း အနားမှာ ရှိနေတာ ပိုလွယ်လို့ပါ"
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ပြီးတော့ ဂါရစ်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"သူ အိပ်ပျော်သွားပြီ"
သူမပြောပုံက ဂါရစ်က သူမကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို အပ်နှံထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။
အဲဒီညမှာတော့ အက်ဗလင်က လက်ဖက်ရည် အေးသွားလို့ ငိုတယ်။
သူမ ချက်ချင်းပဲ သူမကိုယ်သူမ ဒေါသထွက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်လာတယ်။
"လက်ဖက်ရည်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး"
"ငါ သိပါတယ်"
"ဘာလို့ ငိုမိလဲ မသိဘူး"
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီအတိအကျ အချိန်မှာ ဘာမှ မလိုကြပါဘူး။
"ငါ ပင်ပန်းနေလို့ပါ" လို့ သူမ ပြောတယ်။
"အင်း"
"ပြီးတော့ ပျော်လည်း ပျော်လို့ပါ"
"ငါ သိပါတယ်"
"ပြီးတော့ ပင်ပန်းနေတဲ့အခါ အရာရာတိုင်းက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်"
ကျွန်တော် သူမကို ဂရုတစိုက်နဲ့ လက်ဝန်းရစ် ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ မှီလာတယ်။
သူမ ပျော်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ပျော်နေတယ်လို့ ပြောပြီးသားမို့လို့ပါ။
ငိုစရာမှ မရှိတာလို့လည်း ကျွန်တော် သူမကို မပြောခဲ့ပါဘူး။
သူမ ငိုနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပေးတယ်။
ဟယ်လီနာ ဝင်လာတဲ့အခါ တံခါးဝမှာ ခဏရပ်သွားပြီး ရေနွေးကြမ်းအသစ် ယူလာကာ အနားမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။
ခဏကြာတော့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့အမေရဲ့လက်ကိုပါ လှမ်းဆွဲတယ်။
သူမ တခြားအကြောင်း တစ်ခုခုကို ပြောဖို့ အသင့်ဖြစ်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်နေခဲ့ကြတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါက ဟင်းချို အကြောင်း ဖြစ်နေတယ်။
ဘီထရစ်က သူမကြိုက်တဲ့ ဟင်းချိုအမျိုးအစားကို ပို့ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခေါင်းအုံးတွေကို ပြင်ပေးပြီး ဗန်းအတွက် နေရာလွတ် ဖန်တီးပေးလိုက်တယ်။
ပဉ္စမမြောက်နေ့ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သေးငယ်တဲ့ အသံလေးတွေထဲက အချို့ကို ကျွန်တော် ခွဲခြားသိလာပါပြီ။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဂါရစ်က နိုးလာဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ အိပ်ပျော်နေရင်း ညည်းတွားတဲ့အသံလေး ပေးလေ့ရှိတယ်ဆိုတာလောက်တော့ သိလာပါပြီ။
ကားလ်က သူမရဲ့ မကျေနပ်ချက်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ထုတ်ဖော်နိုင်တယ်ဆိုတာလောက်လည်း သိလာပါပြီ။
သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စတွေ ဘယ်မှာထားတယ်ဆိုတာကို သိလာတယ်။
အက်ဗလင်က နို့တိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ကုလားထိုင်ကို ပိုကြိုက်လဲဆိုတာ သိလာတယ်။
သူမ မတောင်းဆိုရဘဲ ရေခွက်ကို သူမလက်လှမ်းမီတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လိုထားရမလဲဆိုတာ သိလာတယ်။
အဲဒါတွေ ဘယ်အရာကမှ ကျွန်တော့်ကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်မသွားစေပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အခန်းကို ရစရာမရှိအောင် ရှုပ်ထွေးနေတာမျိုး မဖြစ်အောင်တော့ လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
နက်ဆာက ဘာမှ မပြင်ခိုင်းဘဲ အနှီးလဲတာကို အဆုံးထိ လုပ်ခွင့်ပေးတယ်။
ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
အဲဒါပါပဲ။
ကျွန်တော် သက်သေတွေကို တောင် လှမ်းခေါ်ချင်သွားတယ်။
အဲဒီညမှာတော့ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ကုတင်ဘေးက ပစ်ကုတင်တွေထဲမှာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးတွေပေါ်မှာ အနားယူနေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ဒူးပေါ်မှာ အပြာရောင်စာအုပ်ကို ဖွင့်ထားတယ်။
"ရှင် ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ"
"သေသေချာချာတော့ မသိသေးဘူး"
ကျွန်တော် ရေးနိုင်တဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးတို့ မွေးဖွားလာခြင်း။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်မျိုးဆက်သစ် တစ်ခု စတင်လာခြင်း။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ကျွန်တော်က ဂါရစ်က မယ်လိုဒီရဲ့ လက်စွပ်ကို ဆွဲကိုင်ခဲ့ကြောင်း ရေးလိုက်တယ်။
မေရီက ကားလ်ကို ပြုံးပြခဲ့ကြောင်း။
အက်ဗလင်က ဟင်းချိုကို ကြိုက်ကြောင်း၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း အဝတ်စတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဒုတိယလူတစ်ယောက် မလိုဘဲနဲ့ သားငယ်ရဲ့ အနှီးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇာတ်ဖော်က စာမျက်နှာကို ဖတ်တယ်။
"ရှင် ခေါင်းလောင်းသံတွေကို ချန်ထားခဲ့တယ်"
"ကိုယ် ခေါင်းလောင်းသံတွေကို မှတ်မိပါတယ်"
"ရှင် မေ့သွားနိုင်တယ်လေ"
ပစ်ကုတင်တွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်ကို ပြန်သတိပေးမှာပေါ့"
သူမ ပြုံးပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မှီထားတယ်။
နောက်ထပ် စာကြောင်း တစ်ကြောင်း ထပ်ဖြတ်ထည့်လိုက်တယ်။
ဒီညတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အဲဒါကို အတူတူ ငေးကြည့်နေကြတယ်။
မြေခွေးရုပ်လေးပါတဲ့ ပစ်ကုတင်ဘက်ကနေ သေးငယ်တဲ့ အသံလေး တစ်သံ ထွက်လာတယ်။
အက်ဗလင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘောပင်ကို ချလိုက်တယ်။
"ကိုယ် သွားလိုက်မယ်"
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်က သူ့ကိုယ်သူ ကန်ပြီး နိုးလာခဲ့ပြီး အဲဒီရလဒ်ကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်နေပုံရပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ အက်ဗလင် တိုးတိုးလေး ရယ်သံထွက်လာတယ်။
လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက မီးရောင်အောက်မှာ ပင်ပန်းနေပြီး နွေးထွေးစွာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ဂါရစ်ကို သူ့အမေဆီကို ပြန်ပွေ့ချီသွားပေးလိုက်တယ်။