အခန်း (၇၉) - မနက်ခင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ
ပထမဆုံး တစ်နာရီအတွင်းမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းက အများဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်၊ ထ လိုက်၊ ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားလိုက် လုပ်နေရာကနေ ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံကို ပိုနှစ်သက်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ကျွန်တော် လိုက်လုပ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
“ထိုင်လေ”
“ကိုယ် ကူညီနေတာလေ”
“ရှင်က အခန်းထဲမှာ လူကျပ်နေသလို ခံစားရစေတယ်”
အခန်းထဲမှာ လူခြောက်ယောက် ရှိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမပြောတာက ကျွန်တော့်ကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာမှာ သူမက လက်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံကို သူမဘေး ပိုတိုးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလို လူကျပ်တာမျိုးတော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်” သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို နမ်းလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ နောက်ဆုံး အလင်းရောင်တောင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
နက်ဆာက လက်ကባးကို တိုတိုတับတับ တင်ကာ ဆံပင်များကို နောက်သို့ စည်းနှောင်လျက် ရောက်လာသည်။
သူမက အီလျန်နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသည်၊ ပြင်ဆင်ပြီးသား ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးသည်၊ မီးခွက်ကို ချိန်ညှိသည်။
သူတို့ ဝန်းကျင်မှာ အခန်းတွဲကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ဖြစ်လာသည်။
စားပွဲတစ်လုံးကို လက်လှမ်းမီရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ပိတ်စသန့်သန့်များကို ယူလာပေးသည်။
လေထု မွန်းကြပ်မသွားစေဘဲ မီးဖိုကို ဂရုတစိုက် မီးဆွပေးကြသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျနေတဲ့ ပါးစပ်စွန်းက ဆံနွယ်စိုစိုလေးကို သပ်တင်ပေးနေသည်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားခိုင်းတာမျိုး မရှိကြပါ။
ဘယ်သူကမှလည်း ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း သိနေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ကြပါဘူး။
အက်ဗလင် ရေငတ်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ခွက်ကို ကိုင်ပေးခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ချင်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်လက်ကို တွဲခိုခဲ့သည်။ သက်ပြင်းချရမယ့် ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှု တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာတဲ့အခါတိုင်း သူမ ရပ်တန့်ပြီး ဒီဒုက္ခတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အထိ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီတွယ်ထားခဲ့သည်။
ဒီအချိန်အခိုက်အတัน့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လမ်းညွှန်ပြသနေမယ့် အသံမျိုး ရှိလာမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့မိတာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက “နည်းနည်းလောက် အောက်ဘက်ကျကျ” လို့ ပြောလာပြီး ကျွန်တော်လည်း သူမရဲ့ ကျောပြင်ပေါ်က လက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်ရသည်။
“အဲ့ဒါ ပိုကောင်းတယ်”
နောက်လာမယ့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွက်တော့ “ပိုကောင်းတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလေးက လုံလောက်နေပါပြီ။
တစ်ခုခုအချိန်မှာ တံခါးကို ဖွတ်ဖွတ်ခနဲ့ အသာအယာ ခေါက်လာသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး စင်္ကြံထဲ ထွက်သွားသည်။
ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူမက ပန်းကန်ပြားငယ်လေး တစ်ချပ်ကို ကိုင်လာသည်။
“ရှင့်အဖေ ပို့လိုက်တာပါ”
အက်ဗလင်က အဲ့ဒါကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မုန့်?”
“ယူရီယာအတွက်လေ”
“ကိုယ့်ဘက်က ညစာ စားပြီးသားပါ”
ဟယ်လီနာက ပန်းကန်ပြားကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးသည်။
“နည်းနည်းတော့ စားလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် အက်ဗလင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မုန့်ကို မေးညွှတ်ပြသည်။
“စားလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် သူမမာန်ကို နားထောင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး အပြောင်းအလဲရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်မှာ ရောက်နေချိန်ကြီးမှာ မုန့်စားနေရတာက တော်တော် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။
အဲ့ဒီနောက် အက်ဗလင်က တစ်စွန်းတစ်စ တောင်းစားသည်။
ကျပ်တည်းလှတဲ့ နာကျင်မှုတွေကြားထဲမှာပဲ မီးခွက်အလင်းရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အနားယူရင်း အဲ့ဒီမုန့်ကို အတူဝေမျှစားသုံးခဲ့ကြတယ်။
ခဏလောက်တော့ ဒါဟာ သာမန် ညနေခင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လာပြီး မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပန်းကန်ပြားကို ချလိုက်သည်။
နာရီတွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ အချိန်ကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲလာသည်။
မီးဖိုမီးကို ထင်းထပ်ထည့်ပေးရသည်။
ရေအေးသွားတာကို အသစ်လဲပေးရသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ဆံပင်တွေ စည်းနှောင်ထားရာကနေ ပြေကျလာသည်။ အီလျန်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း ဟယ်လီနာက အဲ့ဒီဆံပင်တွေကို ပြန်သိမ်းစည်းပေးနေသည်။
သူတို့ပြောသမျှ စကားသံတိုင်းကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မီးဖွားပေးမယ့်သူနာပြုဆရာမရဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုပြီး စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်မိနေဆဲပါပဲ။
တစ်ကြိမ်မှာတော့ အီလျန်က ကျွန်တော်ကြည့်နေတာကို မိသွားသည်။
“မေးချင်တာ ရှိရင် မေးပါ” သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“သူ ဘယ်လိုနေနေလဲ ဆရာမ”
“အရမ်း ကြိုးစားနေပါတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကိုလည်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပါတယ်”
သူမရဲ့ လက်က အက်ဗလင့်လက်မောင်းပေါ်မှာ ခဏတာ ထိတွေ့သွားသည်။
“ရှင်တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ပေးဖို့ လိုလာပြီဆိုရင် ကျွန်မ ပြောပြပါမယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လာသည်။
“သူ တရားခံ စစ်ဆေးခံရဖို့ စောင့်နေရတဲ့လူလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်မကြည့်နေဖို့ သူ့ကို ပြောပေးပါဦး”
ကျွန်တော့်မျက်နှာထားကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူမဆီကနေ ပင်ပန်းနေတဲ့ ရယ်သံလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
“ပိုတောင် ဆိုးလာသေး”
“ကိုယ့်မှာ ရွေးစရာက သိပ်မရှိဘူးလေ”
သူမက နဖူးကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
“ကျွန်မပိုင်တဲ့ မျက်နှာထားမျိုးကို သုံးလိုက်လေ”
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာပြင်က တစ်ခုခုဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာကို ရပ်တိုက်သွားသည်။
အခန်းပြင်ဘက်မှာ ရဲတိုက်ကြီးက ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
စင်္ကြံထဲမှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ စစ်သည်တွေ အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲနေတာကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
ဘယ်အချိန်မှန်း မသိတော့တဲ့ အချိန်ကို အဝေးက ခေါင်းလောင်းသံက မှတ်တမ်းတင်နေသည်။
တစ်ကြိမ်မှာတော့ ခြေသံတွေက အမြန်လျှောက်လာပြီး အပြင်ဘက်မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကြပြီးနောက် နှေးကွေးသွားသည်။
ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ဆီ စာရွက်စာတမ်းတွေ ယူမလာကြပါဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အများအားဖြင့် အဖြေသိတတ်တဲ့သူက အက်ဗလင် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူမကို ဘာမှ လာမမေးကြပါဘူး။
ဂါရစ်နဲ့ မေရီတို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အောက်ထပ် တစ်နေရာရာမှာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ သာမန် လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ဆက်လက် လည်ပတ်စေနေကြလိမ့်မယ်။
ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတဲ့ အဲ့ဒီအလုပ်တွေအတွက် ဒီလောက်ထိ ကျေးဇူးတင်မိတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အက်ဗလင် ငိုယိုလာသည်။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်ပါဘူး။
သူမ အသက်ရှူနှုန်းမှန်အောင် ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး အဲ့ဒီမျက်ရည်တွေကို သူမကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်ပျက်နေပုံ ရသည်။
“ကိုယ့်မှာ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ကိုယ်သိပါတယ်”
“အင်းလေ၊ ရှင် မသိပါဘူး”
သူမက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ရပ်တိုက်သွားသည်။
“မှန်တာပဲလေ”
နောက်ထပ် နာကျင်မှု တစ်ခု မလာခင်မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်လိုက်ဘူး။
အဲ့ဒီနာကျင်မှု ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ကျွန်မ ကြောက်နေပြီ”
ဟယ်လီနာက ပိုနားကို တိုးလာသည်။
“ငါလည်း ကြောက်ခဲ့ဖူးတာပေါ့၊ သမီးရယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ အမေဆီကနေ ကျွန်တော့်ဆီကို အလှည့်ကျ ကြည့်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ကတိပေးတာက ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီကတိကို ပေးချင်နေမိသည်။
အဲ့ဒီအစား ကျွန်တော် သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်”
သူမက ခေါင်းတစ်ချက် ငိတ်ပြသည်။
အဲ့ဒီနောက် ဆရာမက သူမရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ အီလျန်ဘက်ကို လှည့်သွားသည်။
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာသည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘာမှ မလုပ်ရလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
လူတိုင်းက သူတို့ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိနေကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
နက်ဆာက အီလျန်ရဲ့ ဘေးကို ရောက်လာသည်။ ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ရဲ့ ပုခုံးနားမှာ ဆက်ရှိနေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဇနီး ရွှေ့ချင်တဲ့အခါ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ပြောင်းပေးဖို့ ကူညီပေးပြီး သူမ လက်လှမ်းမီတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေပေးသည်။
အီလျန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ပယင်းရောင် အလင်းစင်းလေးတွေ ခေတ္တ ပေါ်လာသည်။
ပြီးတော့ မှေးမှိန်သွားသည်။
သူမက နက်ဆာကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ဘုရင့်သံတမန်တွေ၊ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ရွာသားတွေ၊ သူမရဲ့ ကြင်နာမှုကို အားနည်းချက်လို့ ထင်မှတ်နေတဲ့ လူတွေကို သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အလုပ်လုပ်နေတာကိုတော့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက နာကျင်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဆုပ်ကိုင်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာကိုပဲ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
သူမ ငြိမ်သက်နေချင်တဲ့အခါ ငြိမ်သက်မှုကို ကျွန်တော် ပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ကို စကားပြောခိုင်းတဲ့အခါ ချစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်။
တစ်ကြိမ်ထက်မက ပြောခဲ့ပါတယ်။
စကားလုံးအသစ်တွေတော့ သုံးမိမယ် မထင်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက မနက်လင်းအားကြီးချိန်မှာ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ပထမဆုံးတော့ အီလျန်က “လာပါပြီ” လို့ ပြောလိုက်မှသာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တာပါ။
အဲ့ဒီနောက် သူ့ရဲ့ အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
သေးငယ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ငိုသံလေး။
အဲ့ဒီအသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေအားလုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒီဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး အက်ဗလင့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ငေးကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေသည်။
“ယောကျ်ားလေးပါ” လို့ နက်ဆာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အီလျန်က သူ့ကို သူမထံ ပွေ့ချီလာပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက သူ့အမေရဲ့ ရင်ခွင်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူတို့ခြုံပေးထားတဲ့ အဝတ်စတွေကြားမှာ နွေးထွေးနေကာ သူ့မျက်နှာလေးကတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ တွန့်ကွေးနေသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“အို”
အဲ့ဒီစကားလုံးက အလယ်မှာပဲ ပြတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။
သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ မည်းနက်ပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ ဆံပင်လေးတွေ ရှိနေသည်။
နားရွက်လေး တစ်ဖက်။
အဝတ်စစွန်းကို ရှာတွေ့တဲ့အထိ လှုပ်ရှားနေတဲ့ လက်ချောင်းလေး တစ်ဖက်။
“ဂါရစ်” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို သေသေချာချာ မမြင်ရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါက ဘာမှ သိပ်မထူးခြားလှပါဘူး။
“မင်္ဂလာပါ၊ ဂါရစ်”
သူ့ရဲ့ ငိုသံက ရပ်သွားပြီးမှ သေးငယ်တဲ့ မကျေနပ်ချက်လေးနဲ့ ပြန်ထွက်လာသည်။
အက်ဗလင်က မျက်ရည်တွေကြားကနေ ရယ်လိုက်သည်။
“ကိုယ်သိပါတယ်”
သူမက သူ့ရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကိုယ်သိပါတယ်၊ သားလေးရယ်”
ကျွန်တော်တို့မှာ သားတစ်ယောက် ရလာပါပြီ။
အသက်ရှူသံအနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အဲ့ဒါက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနောက် အီလျန်ရဲ့ အသံက ကျွန်တော်တို့ကို သိမ်မွေ့စွာနဲ့ ရှေ့ဆက်စေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်လည်း ကျန်သေးတယ်။
အီလျန်က အက်ဗလင်နဲ့ ဒုတိယ ကလေးငယ်ကို စစ်ဆေးနေတုန်း နက်ဆာက ဂါရစ်ကို လုံခြုံစွာနဲ့ ဘေးမှာ ချပေးဖို့ ကူညီပေးသည်။ ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ဆံပင်ကို နမ်းပြီး ဘာမှန်းမကြားရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရဦးမယ်”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမ ပင်ပန်းနေပုံ ရသည်။
ဒီလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူမကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆကို သူမ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေပုံလည်း ရသည်။
“အနားမှာပဲ ရှိနေပေးပါ”
ကျွန်တော် ပိုနားကို တိုးသွားလိုက်သည်။
නက်ဆာက ဂါရစ်ကို ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခဏလောက် လာထည့်ပေးသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် အက်ဗလင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လပေါင်းများစွာတတိုင်တိုင် ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးခဲ့ဖူးတယ်။
အခုတော့ ကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှူနေပြီး သူ့အမေက နောက်ကလေးကို ကမ္ဘာပေါ် ပို့ဆောင်ပေးနေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေရပြီ။
အဲ့ဒီအချစ်တွေအားလုံးကို ဘယ်မှာထားရမှန်း ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး။
အဲ့ဒါက ကြောက်ရွံ့မှုလောက်ကို တောင် နာကျင်စေသလို ခံစားရသည်။
ပြတင်းပေါက်တွေ ဖြူစပြုလာချိန်မှာ ကာရီ ရောက်လာသည်။
သူမရဲ့ ပထမဆုံး ငိုသံက သူမအစ်ကိုထက် ပိုပြီး ချွန်ထက်နေသည်။
အက်ဗလင်က အဲ့ဒါကို ကြားပြီး မျက်နှာကို ခဏလောက် အုပ်ထားလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
အီလျန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်ကို သူမရင်ခွင်မှာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးနေတုန်း နက်ဆာက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဂါရစ်ကို ယူလိုက်တာမို့ ကျွန်တော့်ဇနီးဘေးကို ကျွန်တော် တိုးသွားနိုင်ခဲ့သည်။
ကာရီက ပိုပြီး သေးငယ်သည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ အဝတ်စတွေ သူမကို ပတ်ထားပုံလေးတွေက အစ ကွာခြားနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလောက်အောင်တော့ သေးငယ်ပါတယ်။
သူမက မှတ်သားစရာကောင်းတဲ့ ခိုင်မာမှုနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဆန့်ကျင်ပြီး ငိုပြနေသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို လက်ချောင်းနဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ကာရီ”
ကျွန်တော် အနားကို ကိုင်းကပ်သွားသည်။
“ကာရီ ක්လာရာ ဂရေး”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်က ပါးစပ်ကို ဟပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။
“သူက နာမည်အပြည့်အစုံကိုတောင် ကြားပြီးပြီပဲ”
“ကိုယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ မိတ်ဆက်ချင်လို့ပါ”
“ရှင် မိတ်ဆက်ပေးပြီးပြီလေ”
“ကိုယ် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေတာပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲနေသည်။ နားထောင်စပ်တွေမှာ ဆံပင်တွေ ကပ်နေသည်။ ပင်ပန်းမှုနဲ့ သက်သာရာရမှုတို့ကြောင့် သူမ တုန်ရီနေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော့်နဖူးကို သူမရဲ့ နဖူးနဲ့ ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ် မှတ်မိနေအောင် ကူညီပေးပါ”
“ကိုယ် မှတ်မိနေမှာပါ”
ကလေးတွေ ရောက်လာပြီးနောက်မှာလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။
အီလျန်နဲ့ နက်ဆာတို့က အက်ဗလင်ကို ဆက်လက် ပြုစုပေးနေပြီး ကလေးတွေကိုလည်း စစ်ဆေးနေကြပါတယ်။ ကျွန်တော် လပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတဲ့ အပိုင်းကို ရောက်သွားရုံနဲ့ အခန်းထဲက လူတွေ ကုန်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော် အသုံးဝင်မယ့် နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
တစ်ခါတလေကျတော့ ကလေးကို ကိုင်ပေးရသည်။
တစ်ခါတလေကျတော့ ချက်ချင်း ဖယ်ပေးရသည်။
ဟယ်လီနာက အက်ဗလင်ကို ရေယူတိုက်ပေးပြီး သောက်ဖို့ ကူညီပေးသည်။
နောက်ဆုံးတော့ အီလျန် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ အခုတော့ ပင်ပန်းနေပုံ ရသည်။
ဒီအချိန်အထိ သူမ ပင်ပန်းတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
“အက်ဗလင် အခြေအနေ ကောင်းပါတယ်” သူမက ပြောသည်။ “ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သူတို့ကို အနီးကပ် ဆက်စောင့်ကြည့်နေမှာပါ”
တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေရတဲ့ သက်ပြင်းချသံကို ကျွန်တော် လွှတ်ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဟယ်လီနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာလောက် သူမ ခေါင်းမထောင်လာဘူး။
အဲ့ဒီနောက် သူမ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ လိုသေးလဲ လို့ မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင် အဲ့ဒါကို ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
စင်္ကြံထဲကို ကျွန်တော် ထွက်လိုက်တဲ့အခါ ဂါရစ်က အရမ်းမြန်မြန် ထရပ်လိုက်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ထိုင်ခုံက နံရံကို သွားတိုက်မိသည်။
အယ်လစ္စတားက ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
မေရီကတော့ အောက်ဘက်နားမှာ ပိတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ထိုင်နေသည်။ မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ထိုင်ခုံနားက ကြမ်းပြင်မှာ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော် တံခါးကို အပြည့်အဝ မဖွင့်ရသေးခင်မှာပဲ သူမက မတ်တပ်ရပ်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အက်ဗလင်ကော?”
“သူမ အခြေအနေ ကောင်းပါတယ်”
သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။
လူတစ်ယောက်က လက်ထဲက ဘာမှ မချရဘဲနဲ့ အဲ့ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်နိုင်တာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး။
“ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးလည်း ရပါပြီ” လို့ ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ ရောက်လာကြပါပြီ”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။
မေရီကတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမှုကို ငြင်းဆိုမယ့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်ပြီး ခမ်းနားတဲ့ ငိုသံမျိုးနဲ့ ငိုယိုလာသည်။
အယ်လစ္စတား ပြုံးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ထለመထာ အားပေးတဲ့ အပြုံးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အပြည့်အဝနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုံးလိုက်တဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဆီကို လျှောက်လာသည်။
“ယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေးလား?”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဂါရစ်နဲ့ ကာရီတဲ့ဗျ”
သူက သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောနိုင်ကြပါဘူး။
အဲ့ဒီနောက် သူ ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ အဖေကို အရင်ဆုံး ဝင်လာစေချင်ခဲ့သည်။
သူက ကြမ်းပြင်က သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းကို ငြင်းဆန်လိမ့်မယ့်အတိုင်း ကုတင်ဆီကို လျှောက်လာသည်။
သူ့သမီးက သန့်ရှင်းတဲ့ ခေါင်းအုံးတွေပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေသည်။
နက်ဆာက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို ခဏတာ အတူတကွ ရှိနေစေဖို့ ကူညီပေးထားပြီး တစ်ဖက်စီမှာ ကလေးတစ်ယောက်စီကို ကျွန်တော်က အနားမှာ ထိုင်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။
ဂါရစ်က ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို ပြုံးပြသည်။
“အဖေ”
သူ ကိုင်းကပ်လာပြီး သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
ကလေးတွေကို မကြည့်ခင် အများကြီး ကြာပါသေးတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ၊ သမီး”
“ပင်ပန်းနေပြီ”
“အင်းပေါ့လေ”
သူ့အသံက ကြမ်းတမ်းနေသည်။
အဲ့ဒီနောက် သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မြေးလေးကို သူ ကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
သူ့မြေးမလေးကိုပါ။
ထုဆစ်မှုတွေ၊ ပြုပြင်မှုတွေ၊ တိုင်းတာမှုတွေ အားလုံးက သူ့ကို ဒီကို ရောက်လာစေခဲ့ပြီး အခုတော့ သူ ကိုင်စရာ လိုအပ်တဲ့ ကိရိယာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။
စောင်စွန်းကနေ ထွက်နေတဲ့ လက်သေးသေးလေး တစ်ဖက်ပဲ ရှိတော့တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဂါရစ် အီလিয়াস ဂရေး”
သူ့အဖေက တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် သူမ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကာရီ ක්လာရာ ဂရေး”
သူ ရယ်လိုက်သည်၊ တုန်ရီစွာနဲ့ တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ”
ပထမဆုံး စကားပြောဆိုမှုရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ထိုင်ခုံတစ်လုံး ယူလာပေးသည်။
ဂါရစ် ထိုင်လိုက်ပြီး နက်ဆာရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ မြေးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ပွေ့ဖက်ပုံက ကျွန်တော် အားကျရလောက်အောင်ကို ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
အဲ့ဒီနောက် ကလေးက အသံသေးသေးလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
ဂါရစ်က ဟယ်လီနာကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
“ကိုယ်သိပါတယ်”
အက်ဗလင် တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကာရီကို သူမဘေးမှာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်က ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမရဲ့ ပါးပြင်က အဝတ်စပေါ်မှာ မှီနေပြီး လက်သီးဆုပ်လေး တစ်ဖက်က မေးစေ့အောက်မှာ ဖိထားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
ဂါရစ်က သူ့မြေးလေးကနေ သူ့မြေးမလေးဆီကို မျက်လုံးကူးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့မှာ ရှင့်ပါးစပ်ပုံစံမျိုး ပါတာပဲ”
“သူ့ရောက်လာတာ တစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးပါဘူး” လို့ ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
“ငါ့မှာ မျက်လုံး ရှိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ခိုင်မာတဲ့ အမြင်တွေလည်း ရှိတာပေါ့”
အဲ့ဒီ ရင်းနှီးနေကျ အငြင်းပွားမှုလေးက ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ငိုချင်လာအောင် လုပ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်စွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမလည်း ပြုံးနေသည်။
မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့က ခဏတာလေးပဲ ဝင်လာကြသည်။
မေရီက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်၊ အက်ဗလင်ကို ဂုဏ်ပြုတယ်၊ အဲ့ဒီနောက် ကာရီက သူမဆီ လက်တစ်ဖက် ဆန့်တန်းလိုက်တဲ့အခါ စကားဆုံးဖို့ မေ့သွားသည်။
မယ်လိုဒီက ပိုနားကို တိုးလာသည်။
သူမရဲ့ နားရွက်လေးတွေ ရှေ့ကို ယိမ်းသွားသည်။
“သူတို့က အရမ်း သေးတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင့်ရဲ့ မကြာသေးခင်က မျက်နှာထားတချို့ကို အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်လာပြီ”
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ရဲ့ လက်ကို လာထိဖို့ သူမတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေး တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ စကားပြောတာ ရပ်သွားသည်။
မေရီက ကြည့်နေသည်။
အဲ့ဒီနောက် မျက်ရည်တွေကြားကနေ ပြုံးလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ အကြံဉာဏ် မပေးကြပါဘူး။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေနဲ့ တွေ့ဆုံရင်း ခဏလောက်ပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့ကြတယ်။
အီလျန်က အက်ဗလင် ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ သူတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။
တံခါးဝမှာ မေရီက နောက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“မှတ်တမ်းတွေက စောင့်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမ တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။
မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းသံတွေက သူတို့ရဲ့ သာမန်အချိန်မှာ မြည်လာကြသည်။
လောလောဆယ်တော့ မြို့တော်ကြီးက အခုမှ နိုးထစ ပြုနေပါပြီ။
බီထရစ်က အစားအစာတွေ ပို့ပေးသည်။
ဂါရစ်က ပထမဆုံး စာရေးစာချိတ်တွေကို တွေ့ဖို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားသည်။
නက်ဆာက အက်ဗလင်ကို ကလေးတွေနဲ့ ကူညီပေးနေပြီး အီလျန်က နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတွေ မလုပ်ခင် အနားယူဖို့ သွားနေတုန်း ဟယ်လီနာက အနားမှာ ဆက်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ အရာရာကို အရမ်းမြန်မြန်နဲ့ သင်ယူခဲ့ရတယ်။
ဂါရစ်က စောင့်ရတာကို မကြိုက်ဘူး။
ကာရီက သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီးခါမှ ရွှေ့ခံရတာကို မကြိုက်ဘူး။
ဘယ်သူမှ ရာထူးဂုဏ်ဒြပ်တွေကို သဘောကျပုံ မပေါ်ကြပါဘူး။
ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ လို့ မပြသခင်အထိ ကျွန်တော့်လက်တွေက ကြီးလွန်းနေတဲ့ အလုပ်တွေလည်း ရှိနေပါသေးသည်။
ကျွန်တော် ရေတွေ ဖိတ်စင်ခဲ့သည်။
သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စကို မှားတဲ့နေရာမှာ ထားမိခဲ့သည်။
မလိုအပ်ဘဲ တောင်းပန်မိခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကာရီကို တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်တည်းနဲ့ တစ်ခုခုကို ခေါက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကြည့်နေသည်။
“ဒီကို ပေးလိုက်”
“ရှင် အနားယူနေရမှာလေ”
“ဒါဆို အမေ့ဆီ ပေးလိုက်”
ကျွန်တော် ပေးလိုက်သည်။
ဖေဖေမေေဝဝ ဖြစ်လာခြင်းရဲ့ အစပျိုးမှု လမ်းစကောင်းလေး တစ်ခုပေါ့။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အက်ဗလင် နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားသည်။
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကာရီကို ကိုင်ထားတုန်း ဟယ်လီနာက ဂါရစ်ကို ရင်ခွင်မှာ ပွေ့ထားပြီး အနားမှာ ထိုင်နေသည်။ နက်ဆာက လှမ်းခေါ်လို့ရတဲ့ နေရာမှာ ဆက်ရှိနေပြီး အီလျန်ကတော့ ပြန်မလာခင် အနားယူဖို့ သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
နေရောင်ခြည်က ကုတင်စွန်းဆီကို ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ လက်က စောင်ပေါ်မှာ ဖြန့်လျက်သား ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို တွေဝေစွာနဲ့ ထိလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီမျက်နှာလေးကို ကျွန်တော် လပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက မှားယွင်းနေခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ နှာခေါင်းပုံစံ။
မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားက အရေးအကြောင်းလေး။
ကမ္ဘာကြီးက နွေးထွေးရဲ့လားဆိုတာကို တွေးနေရုံလောက်ပဲ ထင်ရတဲ့အချိန်မှာတောင် သူမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်က ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်လိမ့်မလဲ။
ဟယ်လီနာက တစ်ဖက်ထိုင်ခုံကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
“ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူလို့ရပါပြီ”
“ရှူနေတာပဲလေ”
“ပိုပြီး ပုံမှန်ပေါ့”
ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
ကာရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အရမ်း သေးငယ်တဲ့ အသံလေးပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးထဲအထိ အဲ့ဒါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင် နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ထိုင်ခုံမှာ ဆက်ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်ဘက်ကို ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ?”
“အိပ်နေတယ်”
“ဂါရစ်ကော?”
“ရှင့်အမေနဲ့လေ”
ဟယ်လီနာက သူ့ကို ပိုနားကို တိုးပေးလိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ အက်ဗလင်က သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ”
“ရှင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ”
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ မျက်နှာကို ထိတွေ့နိုင်လောက်တဲ့အထိ အနားကို တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။
“ရှင် ဆက်ရှိနေပေးခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ ရှိနေသည်။
ဒီညအကြောင်း။
ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ခဲ့ရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်း။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်နဲ့ သမီးလေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်၊ အဲ့ဒီအခန်းက ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်တော့မှ သာမန်ဖြစ်သွားတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်း။
အဲ့ဒီအစား ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“အင်းပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီနောက် ကာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာပေးပါ”
ကျွန်တော် ကုတင်စွန်းဘက်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး တိုးသွားလိုက်ပြီး ဟယ်လီနာက ဂါရစ်နဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လက်သေးသေးလေး တစ်ဖက်ကို ထိတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ဖက်ကို ထိသည်။
အပြင်ဘက်မှာ ရင်ပြင်တော်ကြီးက နောက်ထပ် မနက်ခင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်တဲ့ အသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေး မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး အနားကို ပိုတိုးကပ်သွားကြသည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ခဏလောက် ငေးကြည့်သည်။
အဲ့ဒီနောက် သန်းဝေလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ရယ်မောလာသည်။
ကျွန်တော် သူမကနေ ကလေးတွေဆီကို လှည့်ကြည့်ပြီး သူမနဲ့အတူ လိုက်ရယ်လိုက်မိသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်တော်တို့လေးယောက်စလုံး တူညီတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေကြပါပြီ။