အခန်း (၈၂) - နတ်သမီးတစ်ပါး မဖြစ်မီက မိဖုရားတစ်ပါး
ပျိုးခင်းခန်း (ကလေးထိန်းခန်း) ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နေရောင်ခြည် ကျရောက်နေသည်။
ပထမဆုံး သတိထားမိလိုက်သည့် မူမမှန်မှုက အဲဒါပင်တည်း။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နှင်းတွေကျနေသည်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ရာဝင်နိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပုံများကို လည်းကောင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော်တို့ လှဲလျောအိပ်စက်ကြပြီးနောက် စောင်အောက်တွင် အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လိုက်ရှာတွေ့ခဲ့သည်များကိုလည်း ကောင်းစွာ သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ယခုမူကား ကျွန်တော်သည် ပုခက်များဘေးတွင် ရပ်နေမိသည်။
သူတို့၏ ရင်းနှီးနေကျ ပုံဖော်ထုလုပ်ထားသော လက်ရာများသည် နေရောင်ခြည်ကို လက်ခံနေကြသည်။
မြေခွေး။
ငှက်။
ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်များ၏ ဟိုဘက်တွင်ကား ဆောင်းရာသီကြောင့် အရွက်ကုန်ကြွေကာ ဗလာကျင်းနေသည့် နံရံပေါ်တွင် နှင်းပန်းပင်များ တွယ်တက်နေကြသည်။
“ယူရီယာ…”
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် အိပ်ပျော်သွားစဉ်က ဝတ်ထားခဲ့သည့် ပျော့ပျောင်းသော အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ သတိကြီးစွာနှင့် တောင့်တင်းနေခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူမ၏ အကြည့်တို့က ပုခက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း သူမနှင့်အတူ ပုခက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်သည် သူ့စောင်လေးကို ခြုံလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကာရယ်က သူမ၏ ပါးပြင်နားတွင် လက်ကလေးတစ်ဖက် တင်ထားသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာ အသက်ရှူနေကြသည်။
အက်ဗလင်သည် ကျွန်တော်တို့ သမီးငယ်၏ လက်ချောင်းလေးများကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်မက်နေကြတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့နောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံရှင်ဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်မိသဖြင့် ထိုအသံနှင့် ပုခက်များကြားတွင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဝင်ရပ်မိသွားသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ ဆံပင်စွန်းများတစ်လျှောက်တွင် ရွှေရောင်အဆင်းတို့ မှေးမှိန်စွာ လင်းလက်နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ နွေးထွေးသော ဆင်စွယ်ရောင် ဖြစ်ပြီး နဖူးပေါ်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော သရဖူငယ်တစ်ခု ဆင်မြန်းထားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို ကျွန်တော် သိသည်။
ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများနှင့် မှေးမှိန်စပြုနေသော ဆေးရေးပန်းချီများပေါ်တွင် ကျွန်တော် မြင်ဖူးခဲ့သည်။
“အော်ရီလီယာ…”
သူမသည် ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က ကျွန်တော့်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။
ကလေးငယ်များဆီသို့။
သူမ၏ မျက်နှာပေးမှ အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
အက်ဗလင် စကားမပြောမချင်း သူမ ရှေ့သို့ မတိုးလာခဲ့ပေ။
“သူတို့ကို လာကြည့်တာလား”
“ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ထိုတောင်းဆိုချက်က ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
နတ်သမီးတစ်ပါးသည် ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။
သူမသည် အခန်းတွင်းသို့ ခြေချရန် ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နိုင်လောက်သည်အထိ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
သူမသည် ဂါရစ်၏ ပုခက်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် သူမသည် ကလေးငယ် အသက်ရှူနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသူတွေပါလား” သူမ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရာ မျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
“ငါ့ရဲ့ မြေးမြစ်တွေပါလား။”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ရှင်က ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ”
အော်ရီလီယာ မော့ကြည့်လာသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်။
သူမ စကားမပြောမီကပင် ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်နေသော တစ်စုံတစ်ရာပေါ့။
“ယူရီယာ၊ ငါ မင်းကို ဒီအမှန်တရားကို ပေးဖို့ အချိန်အကြာကြီး ကြွေးတင်နေခဲ့တာပါ။”
ကျွန်တော်တို့သည် ပုခက်များဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူမသည် ကုလားထိုင်၏ ထုလုပ်ထားသော လက်ရန်းကို ထိတွေ့ရင်း အစွန်းတစ်လျှောက်ရှိ ရွက်စိမ်းငယ်လေးများကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်းရဲ့ အဖေက ဒါတွေကို လုပ်ခဲ့တာလား” ပုခက်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အရမ်း လှတာပဲ။”
“သူက အသင့်ဖြစ်နေစေချင်ခဲ့တာလေ။”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် အလွန်ဝေးလံသော အရပ်ကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ငါဟာ နတ်သမီးတစ်ပါး မဖြစ်ခင်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
ကျွန်တော် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
ဒါကတော့ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့ အစပျိုးမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။
“မိဖုရား ဟုတ်လား”
“မင်းတို့ မပြန်လာခင်က သရဖူကို ဆောင်းခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးမတိုင်မီက အုပ်စိုးရှင်ပေါ့။ ငါ့သားက ငါ့ရဲ့နောက်မှာ ရာဇပလ္လင်ကို ဆက်ခံခဲ့တာ။”
အခန်းထဲတွင် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ရှေ့က ဘုရင်ကြီးပေါ့” ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
သူမ၏ အသံ ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။
“မင်းရဲ့ အဘိုးလေ။”
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ပြန်မလှည့်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော့် မိသားစုက ကမ္ဘာမြေကနေ လာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ မဟုတ်ကြဘူး။”
အမှတ်တရများက အစဉ်အတန်းမရှိဘဲ ပေါ်လာကြသည်။
သူ့ရဲ့ လက်များ။
သူ့ရဲ့ အသံ။
ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိဘများကို မိမိတို့လာရာကမ္ဘာအကြောင်း ရှင်းပြခိုင်းလေ့မရှိသောကြောင့် ကျွန်တော် လက်ခံခဲ့ရသည့် အရာများ။
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်တော် သူမကို ပြန်ကြည့်သည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
“စစ်ပွဲမဖြစ်ပွားမီ အချိန်ကစပြီး ငါ ပြောပြမယ်။”
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည် ရွှေ့လျားသွားသည်။
ဥယျာဉ်ကြီးသည် လမ်းမကြီးများအဖြစ်သို့ ရှည်လျားသွားသည်။
ဂရေးကိပ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
နွေရာသီ မိုးကောင်းကင်အောက်တွင် မြို့ရိုးများက တောက်ပနေသည်။ ရေပန်းများထဲတွင် ရေများ စီးဆင်းနေသည်။ လှည်းများက မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြပြီး လူများက ရဲတိုက်အောက်ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူတို့ကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။
ပို၍ ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး၊ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။
သူမသည် ဖျားနာနေသော ကလေးတစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည့် မိန်းမတစ်ဦး၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးများအောက်တွင် အလင်းရောင်များ စုဝေးလာသည်။
ကလေးငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။
“ငါက စွမ်းအားတွေနဲ့ အတူ မွေးဖွားလာခဲ့တာ” သူမက ပြောသည်။ “အဲဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ယူခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သင်ယူစရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်သေးလဲဆိုတာကိုပါ ဆက်ပြီး သိလာခဲ့တယ်။”
မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
လူနာတင်ခုံများ ပြည့်နှက်နေသော အဆောင်တစ်ခု။
တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီး စစ်မြေပြင်။
တစ်ဖန် လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည်ဟု မထင်တော့သော လက်တစ်ဖက်ကို မတင်လိုက်သည့် လူကြီးတစ်ဦး။
“ငါ့လူတွေကို ငါ ကုသပေးခဲ့တယ်။ ပထမတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီပေါ့။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကုသပေးနိုင်လာတယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားလိုမျိုးပေါ့” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါမျိုး အမွေဆက်ခံခဲ့တာပါပဲ။”
ပတ်ပတ်လည်တွင် အလင်းရောင်များ တက်လာစဉ် သူမသည် ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် ရာဇပလ္လင် မရှိပေ။
သူမဆီသို့ လက်ဆန့်တန်းနေကြသော လူများသာ ရှိသည်။
“အချိန်တန်တော့ လူ့ဘဝနဲ့ နတ်ဘဝကြားက နယ်နိမိတ်ကို ငါ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို နယ်နိမိတ်မျိုး ရှိနေမှန်း ငါ ရောက်သွားမှသာ သိခဲ့ရတာ။”
“ပြီးတော့ သားတော်က ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါက အရင်ကလိုမျိုး အုပ်စိုးဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးလေ။ ငါ့သားက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့မှာ သူ့ကို အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေဦးမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။”
သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ဂါရစ်ဆီသို့ ခဏတာ ပြန်ရောက်သွားသည်။
“အနာဂတ်ကို ငါ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေခဲ့မိတာပါ။”
ဂရေးကိပ်မြို့သည် သူမကို စတင် ကိုးကွယ်လာကြသည်။
ပြတင်းပေါက်များပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်များကို ကျွန်တော် မြင်ရသည်။
သူမ၏ ရုပ်ပုံလွှာအောက်တွင် ပန်းများ ပုံအောလှူဒါန်းထားကြသည်။
ဖျားနာနေသော ကုတင်များနားတွင်၊ မွေးဖွားရာနေရာများတွင်၊ သင်္ချိုင်းများဘေးတွင် လူတို့သည် သူမ၏နာမည်ကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။
“ရှင်က သူတို့ကို ကုသပေးခဲ့လို့ သူတို့ ဆုတောင်းခဲ့ကြတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် မြမြင်ကွင်းက မှောင်မိုက်လာသည်။
နိုင်ငံခြား ခန်းမများထဲတွင် လူတို့သည် ရာထူးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဟောပြောသူများကို နားထောင်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ပုံဖော်ဆေးရေးထားသော မျက်နှာသည် ပိုစတာတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို အမည်းရောင်ဆေးဖြင့် ဖြတ်ကာ ပစ်လိုက်သည်။
“သူတို့က ငါ့ကို စုန်းမလို့ ခေါ်ကြတယ်” သူမ ပြောသည်။ “မိန်းမယောင်ဆောင်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးတဲ့။ ငါ့ရဲ့ ကုသပေးခြင်းကို ခံရတဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အပေးအယူလုပ်ခဲ့ရတာလို့ ဆိုကြတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့လို့လား”
“သူတို့က အကူအညီတောင်းဖို့ ငါ့ဆီကို လာခဲ့ကြလို့လေ။”
ခွဲခြားသိမြင်မှုက အေးစက်စွာ ကျရောက်လာသည်။
“ငါ့ရဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်က ငါ့နာမည်ကို မှတ်ထားတယ်။ အိမ်ကို ကျန်းမာစွာနဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က ဂရေးကိပ်အကြောင်း ပြောပြတယ်။ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘုရားဖူးတွေ လာကြတယ်။ တစ်ချိန်က အခြားနတ်ကွန်းတွေဆီ ရောက်သွားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုတောင်းသံတွေဟာ ငါ့ဆီကို စတင် ရောက်ရှိလာကြတယ်။”
“ဒါနဲ့ အုပ်စိုးရှင်တွေက လူတွေ သနားကြင်နာမှုကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာကို ထိန်းချုပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူမကို ဝမ်းနည်းဖွယ် အတည်ပြုချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
နိုင်ငံခြား နတ်ကွန်းများအပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်များ စုဝေးလာကြသည်။
ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။
အလင်းရောင်နောက်ကွယ်မှ မျက်နှာများ။
ဂရေးကိပ်ဆီသို့ ဆန့်တန်းနေသော မျဉ်းကြောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည့် လက်များ။
“အဲဒီနိုင်ငံတွေမှာ ကိုးကွယ်ကြတဲ့ နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်သမီးတွေက ငါ့ရဲ့စွမ်းအားတွေ ကြီးထွားလာတာကို ခံစားမိကြတယ်။ တချို့က ငါ ဘာဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်ကြတယ်။ တချို့ကတော့ လူ့ရာဇပလ္လင်ကနေ တက်လာပြီး သူတို့နဲ့ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာကို မနာလို ဖြစ်ကြတယ်။”
“ဒါနဲ့ သူတို့က ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာပေါ့”
“သူတို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံတွေက အောက်ခြေမှာ သီးသန့် သဘောတူညီချက်တွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။”
လမ်းမများစွာပေါ်တွင် စစ်တပ်များ စုဝေးလာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အလံအမျိုးမျိုး။
သို့သော် သွားရာလမ်းက တစ်ခုတည်း။
“အုပ်စိုးရှင်တွေက ဂရေးကိပ်ကို ချီတက်နေချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ငါ့ကို ချည်နှောင်ခဲ့ကြတယ်။”
နတ်ဘုရားများအချင်းချင်း တိုက်ပွဲသည် ဆူညံလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
မြင်ကွင်းထဲမှ ကောင်းကင်ကြီးသည် အဖြူရောင် ဗလာနတ္ထိဘဝသို့ ရောက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာသည် မှုန်ဝါးဝါးနှင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်နေသော မျဉ်းကြောင်းများ၏ ဝဘ်ပိုက်ဆန် အလွန်ဘက်ရှိ တစ်စုံတစ်ရာဆီသို့ ရောက်ရှိရန် ရုန်းကန်ရင်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏အောက်တွင် ဂရေးကိပ်သည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည်။
သူမ မြင်နေရသည်။
အဲဒါကမှ ရက်စက်လွန်းလှသည်။
သူတို့ ဆုတောင်းနေကြသည်ကို သူမ မြင်နေရသည်။
သူတို့ ပြောဆိုသံများကို သူမ ကြားနေရသည်။
သို့သော် သူမ၏ လက်များက သူတို့ဆီသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် ပထမဆုံး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်သည် အသံတိတ် ငိုကြွေးနေသည်။
“သူတို့က ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ငါ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ငါ ဆုတောင်းသံတွေကို ဖြေကြားပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူတို့က ပိုပြီး ဖိနှိပ်ခဲ့ကြတယ်။”
“အခြားနတ်ဘုရားတွေကရော ဘယ်မှာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့က ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်။ တချို့က ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ တချို့ကတော့ တိတ်တဆိတ် ကူညီနိုင်တဲ့နေရာကနေ ကူညီခဲ့ကြပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဒီချည်နှောင်မှုကို မဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။”
မြို့တော်ကြီး ပြန်ပေါ်လာသည်။
လမ်းမများပေါ်တွင် မီးခိုးများ ဟိုဒီလွင့်ပျံနေသည်။
ပျက်စီးနေသော်လည်း ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည့် ခန်းမတစ်ခုထဲတွင် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။
သူ့ရဲ့ ပခုံးပုံစံက သူ့မျက်နှာထက် ပိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်စေသည်။
ထို့နောက် သူ လှည့်လာသည်။
“သူက အဖေနဲ့ တူလိုက်တာ။”
ကျွန်တော် မတားလိုက်နိုင်မီမှာပင် ထိုစကားလုံး ထွက်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က တော်တော်လေး ဆင်တူနေခဲ့တာပေါ့။”
သူသည် ကျွန်တော် မှတ်မိသည်ထက် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။
ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ကော်လားပေါ်တွင် မီးခိုးဂျိုဟ်များ ပေကျံနေသည်။ သူ့နောက်တွင် အစေခံများနှင့် အစောင့်များက အထုပ်အပိုးများကို ကိုင်ကာ အလسအမြန် ပြေးလွှားနေကြသည်။
သူမဘေးတွင် မိန်းမတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
လက်တစ်ဖက်က သမီးငယ်လေးကို တင်ပါးပေါ်တွင် ပွေ့ချီထားသည်။
နောက်လက်တစ်ဖက်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေသော ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ကျွန်တော့် အဘွား။
ကိတ်လင် (Caitlin)။
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ ထရပ်လိုက်သည်။
မြင်ကွင်းက ဆက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်အဘိုးက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်နှာကျက်ကို မဟုတ်ပေ။
သူ ကြားပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရသူတစ်ဦးဆီသို့။
“အမေ” သူ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကလေးတွေကို ခေါ်သွားပေးပါ။”
ကျွန်တော်တို့ဘေးတွင် အော်ရီလီယာ၏ အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။
မြင်ကွင်းထဲမှ မိန်းမငယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အဘွား၏ မျက်နှာပေးသည် ကျွန်တော့်အဖေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့ရသည့် မျက်နှာပေးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ကြောက်ရွံ့နေပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာမျိုး။
ကျွန်တော့်အဘိုးက သူမ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကိတ်လင်၏ ဆံပင်များကို နမ်းလိုက်သည်။
“သူက ရှင့်ကို သူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပေါ့” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ရှင့်ဘက်က လုပ်ပေးခဲ့တယ်ပေါ့။”
“သူက မှော်စွမ်းအားမရှိတဲ့ နေရာတွေအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့တယ်။ တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ပေးဖို့ သူ ငါ့ကို တောင်းဆိုခဲ့တာ။ အဲဒါက ငါတို့ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ငါ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။”
ကျွန်တော့်အဘိုးက ထပ်ပြောသည်။
“ဘေးကင်းမယ့်နေရာတစ်ခုခုပေါ့။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့လေ။”
သမီးငယ်လေးက သူ့ကို လက်လှမ်းပြသည်။
သူက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ပါးပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခန်းမတစ်ခုလုံး အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်သွားသည်။
ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ခြေချစရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။
ပျိုးခင်းခန်း ကြမ်းပြင်သာလျှင် ရှိတော့သည်။
“မင်းရဲ့အဘွားက မင်းရဲ့အဒေါ်ကို ပွေ့ချီရင်း ဖြတ်ကျော်လာခဲ့တာ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “သူမက မင်းရဲ့အဖေကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားခဲ့တာပေါ့။”
သူတို့ ရပ်နေခဲ့ကြသည့် နေရာကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ပြီးတော့ သူကော”
“သူက ကျန်ခဲ့တယ်။”
မြင်ကွင်းက သူ တံခါးများဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်ကို ပြသနေသည်။
ဝင်ရောက်လာဆဲဖြစ်သော လူများဆီသို့။
“သူက လူပြောင်းရွှေ့မှုကို ဆက်လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ လမ်းကြောင်းတွေကို ဖွင့်ထားပေးခဲ့တယ်။ မိသားစုတွေကို ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ လမ်းတွေဘက်ကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။”
အော်ရီလီယာ၏ အသံ တုန်ယင်သွားသည်။
“သူက ငါ့ကို သူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အဲဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
သူမသည် လက်များကို ပူးကပ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့သားကိုတော့ ငါ မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
ကြာရှည်စွာပင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ကျွန်တော် မှတ်မိခွင့်မရခဲ့သော အဘိုးဖြစ်သူ။
သူသည် မီးလောင်နေသော ခန်းမတစ်ခုထဲမှ ဖခင်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် မေးခွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို သိခဲ့ရသလို ခံစားရတယ်။”
အော်ရီလီယာက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့ကြားက လမ်းကြောင်းက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆက်စပ်နေတဲ့ နှစ်တွေကို ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တုန်းက အချိန်ကာလ ဖြတ်သန်းမှုက အလွန်တရာ ကွာခြားနေခဲ့လို့ပါပဲ။”
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကုလားထိုင်က ထူးဆန်းလောက်အောင် ခိုင်မာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ ဆက်စပ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
သို့သော် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
အော်ရီလီယာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“ဒီညတော့ ဒါကို နားလည်ပေးဖို့ ငါ မတောင်းဆိုပါဘူး။ မင်း မှတ်မိနေတဲ့ ဘဝက အစစ်အမှန်ပါပဲ။ မင်းအပေါ် သူထားတဲ့ မေတ္တာတရားကလည်း အစစ်အမှန်ပါပဲ။”
အက်ဗလင်သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်မောင်းက ကျွန်တော့်ကျောဘက်ကို သိုင်းဖက်လာသည်။
ကျွန်တော် ထိုအရာနှစ်ခုကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးအဘွားတော်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်။”
အော်ရီလီယာက ရှက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
နတ်သမီးတစ်ပါး။
မိဖုရားတစ်ပါး။
ကျွန်တော်တို့ကြားက ထိုစကားလုံးကို ခွင့်ပြုပေးမလားဆိုတာကို စောင့်စားနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ကျွန်တော် သူမ၏ မျက်နှာကို ထပ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် အဖေ့ကို မြင်နေရသည်။
ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်မှုက ရင်ကို နာကျင်စေသည်။
သို့သော် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုလည်း အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။
“ရှင် ကျွန်တော် ဘယ်သူဆိုတာ သိနှင့်ပြီးသားပေါ့”
“အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာပေါ့။”
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာလဲ”
သူမသည် မျက်လွှာမချဘဲ ထိုမေးခွန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
“စစချင်းတုန်းကဆိုရင် ငါ မင်းဆီကို မနည်း ရောက်လာခဲ့ရတာ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ငါ ကြောက်သွားခဲ့တယ်။”
“ဘာကိုလဲ”
“ငါ တောင်းဆိုခဲ့တာတွေကိုပဲ မင်း မြင်သွားမှာကိုလေ။”
ကျွန်တော် ပျိုးခင်းခန်းကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်များသည် သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေခဲ့သော သိုင်းသမိုင်းကြောင်းများကို မသိဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“မိသားစုဖြစ်လို့လား။”
“မိသားစုဖြစ်လို့လည်း ပါသလို၊ ဂရေးကိပ် သေဆုံးနေပြီဖြစ်လို့လည်း ပါတာပေါ့။”