နံနက်စာ စားချိန်တွင် အက်ဗလင်က နာမည်များရေးထားသည့် စာရွက်ကို အံဆွဲထဲမှ ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
သူမက စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုစာရွက်လေးကို လက်ဖြင့် ညီညာအောင် သပ်တင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကိုလည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
ညဘက် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းချိန်တုန်းကတော့ ဒီနာမည်တွေကို ကျွန်တော်တို့ သဘောကျခဲ့ကြတာပဲ။
ခုလည်း သဘောကျနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ မနက်မိုးလင်းခါနီးအချိန်မှာ သူမဘေးနားမှာ လက်ကိုင်ပြီး လှဲနေတုန်း တခြားနာမည်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ပိုပြီး သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က စာရွက်စွန်းလေးကို လက်သည်းဖြင့် ဖွဖွလေး ညှိနေသည်။
“ရှင်ကြိုက်တဲ့နာမည်ကို အရင်ပြောပြပါဦး”
“ကယ်ရယ် (Carol)”
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“သမီးလေးအတွက်လား”
“အင်း”
ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေး မမွေးလာသေးခင်ကတည်းက တာဝန်ကြီးတစ်ခု ပေးလိုက်သလိုမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘဲ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဟု တွေးနေမိခြင်းပင်။
“ကာရိုလိုင်း (Caroline) ကို သတိရစေလို့ပါ” ကျွန်တော်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီနာမည်ကို ထွက်ပြောလိုက်တိုင်းမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်နေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်လာမိတယ်”
အက်ဗလင်က ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။
“ကယ်ရယ် ဂရေး (Carol Grey)”
ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။
သူမက အဲဒါကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ငါ သဘောကျတယ်”
“ရှင်ကော ဘယ်လိုလဲ”
သူမက မီးဖိုခုံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သစ်သား မြင်းရုပ်ကလေးဆီကိုပေါ့။
ထို့နောက် နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် လွှမ်းခြုံနေသည့် ပုခက်နှစ်လုံး ရှိရာ မွေးကင်းစကလေးအခန်းဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂါရစ် (Garrick)”
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မပြောမိတော့ဘဲ သူမကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
“ရှင်တို့အဖေနာမည်လေ”
“ကို သဘောကျမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ငါးမျှားတံတစ်ခု ရောက်လာပုံကို မြင်ယောင်လာမိသည်။
တံခါးဝကနေ သယ်လာတဲ့ ပုခက်တစ်လုံး။
မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ဝန်ခံပြီး သမီးငယ်လေးကို ချစ်လို့ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အသေးအမွှားလေးတွေအကြောင်း ပြောပြနေတဲ့ လူတစ်ယောက်။
“အရမ်းကြိုက်တာပေါ့”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။
“ငါတို့တွေ နာမည်ပြောင်းတာ မများသွားဘူးလား ဟင်”
“ဘယ်သူ့မှ မပြောရသေးပါဘူး”
“အမေသာဆိုရင် ထိုးစရာ ပန်းထိုးစတွေတောင် စလုပ်နေလောက်ပြီ”
“ဒါဆိုရင်တော့ အချိန်မီ လုပ်နိုင်သွားတာပေါ့”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း စာရွက်အသစ်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် နာမည်များကို အသစ်ရေးချလိုက်ကြသည်။
ဂါရစ် ဂရေး (Garrick Grey)။
ကယ်ရယ် ဂရေး (Carol Grey)။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး တခြားနာမည်တစ်ခုကို ထပ်မစဉ်းစားဖြစ်ကြတော့ပါ။
သူမရဲ့ မိဘတွေ ညစာစားဖို့ ရောက်လာကြသည်။
ဘာမှ ကြိုမပြောဘဲ ဖိတ်ခဲ့ကြတာကြောင့် ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂါရစ်က စက္ကူထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ်ကို ယူလာပေးသည်။
အက်ဗလင်က ထိုထုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သစ်ထုစရာ ပစ္စည်းနောက်တစ်ခုလား”
“သေတ္တာအံဆွဲတွေအတွက် ဖယောင်းလေ”
“အာ ဟုတ်သားပဲ”
သူက အဲဒါကို ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးဖိုမီးတောက်နဲ့ ဝေးရာဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကလေးတွေအတွက် သူလုပ်ပေးတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို အဲဒီလောက်အထိ သေချာဂရုစိုက်တတ်တာကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
ဖယောင်းစလေးတောင်မှပေါ့။
အရင်ဆုံး ညစာ အရင်စားကြသည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းတာဖြစ်သည်။
မဟုတ်ရင် သူမရဲ့အမေက ဟင်းချိုတောင် မေ့သွားတတ်ပြီး အဖေဖြစ်သူကတော့ မေ့သွားသလို ဟန်ဆောင်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမက ဆိုသည်။
ဟယ်လီနာက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဲဒီစကားကို နားထောင်နေသည်။
“သမီးတို့ နောက်မှ ဘာတစ်ခုခု ပြောပြစရာ ရှိတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ် အမေ”
“ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမရဲ့အမေက နောက်ကို မှီချလိုက်သည်။
“ဒါဖြင့်ရင်တော့ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ စောင့်ရမှာပေါ့”
ဂါရစ်က မုန့်ဘက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ဟင်းချိုကနေ စပြီး သောက်လိုက်ပါဦးလား”
ပန်းကန်များကို သိမ်းပြီးနောက် အက်ဗလင်က စားပွဲအောက်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“သားသမီးတွေအတွက် နာမည်ရွေးပြီးပြီ”
ဟယ်လီနာရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ဂါရစ်က သူမကိုရော ကျွန်တော့်ကိုပါ လှည့်ကြည့်သည်။
“သမီးလေးနာမည်က ကယ်ရယ်ပါ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက အဲဒီနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ကြည့်သည်။
“နာမည်လှလှလေးပဲ”
“ကိုယ့်ရဲ့ညီမကို သတိရမိစေတယ်”
သူမက စားပွဲကိုဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
ခဏတာလေးပါပဲ။
အရာရာကို အစအဆုံး ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ နားလည်ပေးတာကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမရဲ့အဖေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သားလေးနာမည်ကတော့ ဂါရစ်ပါ”
သူ့မှာ လှုပ်တောင်မလှုပ်မိဘူး။
မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ ငေးနေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် မီးဖိုထဲက မီးခဲတွေ ကွဲထွက်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။
“ဂါရစ် ဂရေး တဲ့” လို့ အက်ဗလင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
အဖေဖြစ်သူက စားပွဲပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
“ငါ့နာမည်ကို ပေးတာလား”
“ဟုတ်တယ် အဖေ”
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ထိုသက်ပြင်းသံထဲမှာ လုံလောက်တဲ့ စကားလုံးတွေ မပါဝင်သလိုပဲ။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့လက်ကို သူ့လက်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
ခက်ခဲတဲ့ လူတွေနဲ့ စကားပြောဆိုဆွေးနွေးဖူးတဲ့၊ ပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို စစ်ဆေးဖူးတဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဟန်ပြတတ်တဲ့ ဂါရစ်ကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ဘယ်ကို ကြည့်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေရှာသည်။
“အဲဒီလိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ကွာ” လို့ သူက နောက်ဆုံးမှာ ပြောလာသည်။
“လုပ်ချင်လို့ လုပ်တာပါ” လို့ ကျွန်တော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
သူလည်း သူမကို ကြိုဆိုဖို့ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို ရစ်သိုင်းဖက်တွယ်လိုက်တဲ့အခါ သူက မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်လျက် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကော်ဖီခွက်ကိုပဲ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေဟန် လုပ်လိုက်ရသည်။
ခဏကြာတော့ ဂါရစ်က သူ့သမီးကို ဖက်ထားရာကနေ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ကြီးက ကျွန်တော့်ပခုံးကို လာဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါပဲကွယ်”
သူ့လေသံထဲမှာ ဘာအግအထူးအဆန်းမှ မပါပေ။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း ပိုခက်သွားသည်။
မေရီက မနက်စောစောမှာ ထိုနာမည်တွေကို သိသွားခဲ့သည်။
သူမက အဲဒီနာမည်တွေကို ချရေးလိုက်ပြီး ပြန်ဖတ်ပြကာ ဤအိမ်ထောင်စုထက် ကျော်လွန်ပြီး အခြားသူများကိုပါ အသိပေးကြေညာသင့်သလားဟု မေးမြန်းလာသည်။
“အသိပေးပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခမ်းအနားတွေ ထပ်လုပ်နေဖို့တော့ မလိုပါဘူး”
“ဒါဆို ရပ်ကွက်တွင်း ကြေညာချက်ထဲမှာ ထည့်ပေးလိုက်မယ်လေ”
မယ်လိုဒီက မေရီရဲ့ပခုံးပေါ်ကို မှီရင်း ဝင်ပြောသည်။
“ဂါရစ် နှစ်ယောက်ပေါ့”
“လော့ဒ် ဗေးလ်ဝုဒ် ဆိုပြီး ထူးထူးခြားခြား ပြန်ထူးမယ့်သူက တစ်ယောက်ပဲ ရှိမှာပါ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“လောလောဆယ်တော့ပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမကို တစ်ချက် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ပြုံးလိုက်သည်။
“ကယ်ရယ်တဲ့” သူမက အဲဒီနာမည်ကို ရွတ်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ဒုက္ခအမျိုးမျိုး ပေးတော့မယ့် သမီးငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းလိုက်ဖက်တဲ့ နာမည်ပဲ”
“သူ အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ”
“ရှင်လို အဖေမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲဟာ”
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကလေးမလေး သူ့ဘာသာ မှတ်တမ်းကောင်း လုပ်ယူပါစေတော့”
သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“သူက ရှင့်ထက်တောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ရယ်လိုက်တာ အရမ်းပြင်းလွန်းလို့ သူမရဲ့ခွက်ကိုတောင် စားပွဲပေါ် ပြန်ချလိုက်ရသည်။
ထိုအပတ်ရဲ့ နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ပထမဆုံး အေးမြတဲ့ မနက်ခင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
နှင်းခဲကျတာတော့ မဟုတ်သေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတုက အတော်လေး အေးစိမ့်လာပြီး နွေရာသီတစ်ခွလုံး မဝတ်ခဲ့ရတဲ့ လက်ရှည်အကျီတွေကို လူတွေ လှမ်းယူဝတ်ဆင်လာကြရတဲ့အထိ ဝင်းအတွင်းက လေထုက ချွန်မြလာသည်။
ဘီထရစ်က ဒါကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာပဲ သူမက စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြလာသည်။
အီလီနော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အမိုးအကာတွေ၊ ထင်း၊ စောင်တွေ၊ ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေအပြင် ကျွန်တော် သတိမထားမိဘဲ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတဲ့ အရာများစွာကိုပါ တွက်ချက်စီစဉ်ထားကြသည်။
“မြောက်ဘက်က ခိုကိုးရာမဲ့စခန်းရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ပေးရမယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောသည်။
“အဲဒီမှာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ” လို့ ဘီထရစ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီဘက်မှာကော အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဒါဆိုရင် လမ်းတွေ မခက်ခဲခင် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းရမယ်”
မဲရိုးက ခရီးစဉ်ဇယားကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခေါက် ကင်းလှည့်မယ့်အဖွဲ့နဲ့အတူ ရထားလုံးတစ်စီး လွှတ်လိုက်လို့ရပါတယ်”
အက်ဗလင်က ပခုံးမှာ ပုဝါတစ်ထည်ကို ခြုံလျက် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
“ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ စစ်ဆေးတဲ့စာရင်းထဲကို ရွာငယ်လေးတွေကိုပါ ထည့်ပေးပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တချို့ရွာတွေက သူတို့ဘာသာ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်နိုင်ကြပြီ။ တချို့ကတော့ အကူအညီ လိုအပ်နေဆဲပဲ။ ပထမဆုံး နှင်းမကျခင် ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုအနေအထားမှာ ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိထားသင့်တယ်”
မေရီက မှတ်စုမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းတွေ ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ကောက်ပဲသီးနှံကျီတွေ ပြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့က ဆောင်းရာသီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြပြီ။
အရင်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အများစုက လူတွေ အေးခဲနေပြီဖြစ်တဲ့ အချိန်ကျမှ စတင်ခဲ့ရတာချည်းပါပဲ။
အခုတော့ ဒါက လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
မလွယ်ကူပေမယ့် ပိုပြီး စောစီးနေတယ်။
အလုပ်ရုံရဲ့ နောက်ထပ် ပရောဂျက်ကတော့ မီးအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာသည်။
ဒယ်လာက အဝတ်လျှော်တဲ့ လှေကားထစ်နားမှာ တစ်လုံး လိုချင်နေသည်။
ဘရင်းက ဆေးခန်းရဲ့ အပြင်ဘက် တံခါးဝနားမှာ တစ်လုံး လိုချင်နေသည်။
အော့စ်ဝင်ကတော့ လူတွေ ဝင်တိုက်မိမယ့်နေရာမျိုးတွေကို ဘာကြောင့် တကယ့်ကို ရွေးချယ်နေကြတာလဲ ဆိုတာကို မေးခွန်းထုတ်နေသည်။
ပယ်ရင်က နံရံမှာ တပ်ဆင်ရမယ့် ကွင်းဆက်ပုံစံလေးကို ဆွဲပြလိုက်ခြင်းဖြင့် အဲဒီပြဿနာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
စွမ်းအင်အနည်းငယ်နဲ့ အသုံးဝင်တဲ့ အလင်းရောင်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို သူတို့ စမ်းသပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် အနားမှာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အရမ်းလင်းလွန်းရင် အမြန်မှေးမှိန်သွားတတ်သည်။
အရမ်းမှောင်နေရင်တော့ တီလ်ဒါက ကြွက်တွေအတွက် မီးအိမ်လုပ်ပေးနေတာလား ဆိုပြီး လှမ်းမေးတတ်သည်။
ခြေလှမ်းတွေနဲ့ တံခါးကိုင်လက်ကိုင်တွေကို သေချာမြင်ရုံလောက် အလင်းရောင်ရှိမယ့် ပမာဏကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။
အဲဒီနောက် အော့စ်ဝင်က မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လာသည်။
“ဘယ်သူက အားသွင်းမှာလဲ”
“ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမှ တစ်ခါလဲ”
“အခု ရှာဖွေစမ်းသပ်နေတုန်းပဲလေ”
“မေ့သွားရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ရဲတိုက်မှူးက ဒီဇိုင်းဟောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
မီးမလာခင်မှာ သတိပေးချက်အဖြစ် သီးသန့်အမှတ်အသားတစ်ခုက မှေးမှိန်သွားမှာဖြစ်လို့ ထိန်းသိမ်းတဲ့သူအတွက် ကြိုတင်သတိပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဒယ်လာက အဲဒီဒီဇိုင်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို မီးအိမ်ကို ဖြုတ်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ထားလို့ရမလား”
ပယ်ရင်က သူဆွဲထားတဲ့ ပုံစံကြမ်းကို လှည့်ပြလိုက်သည်။
ကွင်းဆက်ပုံစံလေး ပြောင်းသွားသည်။
မီးအိမ်က နည်းနည်းတော့ ရုပ်ဆိုးသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တိုးတက်မှုတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်စပြုလာပါပြီ။
နေ့လယ်ခင်း တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ရုံထဲမှာ အချိန်ပိုနေမိသွားသည်။
အန္တရာယ်ရှိတဲ့အထိ နောက်ကျတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင်တွေ ပြောင်းသွားတာကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ တစ်နာရီလောက်ကတည်းက ပြီးသင့်တဲ့ သင်ခန်းစာမှာ မေးခွန်းသုံးခုလောက် ထပ်တိုးလာတဲ့အထိ အချိန်ကုန်သွားတာမျိုးပါ။
ကျွန်တော့်အခန်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အက်ဗလင်က မစားရသေးတဲ့ ညစာဗန်းဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်သွားမိသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းမတီးခင် ပြန်လာမယ်လို့ ထင်ထားတာ”
“ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ထားတာပါ”
သူမ ဆက်စပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ စောင့်နေသည်။
လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းကြောင်းအကြောင်းကို ကျွန်တော် ရှင်းပြလို့ရတာပေါ့။
သတိပေးအမှတ်အသားမှာ ချို့ယွင်းချက်ရှိနေတာကို ပြောပြလို့ရတာပေါ့။
ဘရင်းက ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို နီးနီးစပ်စပ် ဖြေရှင်းနိုင်တော့မယ့်အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြလို့ရတာပါပဲ။
အဲဒါတွေ အားလုံးက အမှန်တရားတွေချည်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲက ဘယ်အရာကမှ အေးစက်နေတဲ့ အစားအစာတွေကို ပူလာအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စကားမှ မဟုတ်တာ။
“သတင်းပို့လိုက်သင့်တာ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ထို့နောက် သူမက သူမရဲ့ဗိုက်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“ရှင် ပြီးအောင်လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ကို သိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ရှင် ဘာဖြစ်သွားပြီလဲဆိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေရတာမျိုးကို မလုပ်ချင်တော့ဘူး”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်တာထက် ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကို အဲဒီလို မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး”
“အင်းလေ”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကို နောက်ဆို ပိုဂရုစိုက်ပါ့မယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို မှီလာသည်။
ညစာကို ပြန်နွေးပြီး စားကြရသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ အလုပ်ရုံသင်ခန်းစာက အချိန်ကြာမြင့်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်မယ်ဆိုတာကို လူငယ်တစ်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး အက်ဗလင်ဆီ စကားပါးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ပြောထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ အခန်းကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒါက ကတိသေးသေးလေး တစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီကတိကို တည်အောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာကို ကျွန်တော် အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့ပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
မွေးကင်းစကလေးအခန်းအတွက် မီးအိမ်တွေကို မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ ဂါရစ်က လာရောက်စစ်ဆေးသည်။
ဒါက ပယ်ရင်ကို တွေဝေသွားစေသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ပထမဆုံးသုံးလုံးကိုပဲ စမ်းသပ်နေတုန်း ရှိသေးတာလေ”
“ငါ နားလည်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ မွေးကင်းစကလေးအခန်းထဲမှာ ထည့်ဖို့ကိုလည်း သဘောတူညီချက် မရသေးဘူးလေ”
“အဲဒါလည်း ငါ သိပါတယ်”
ဂါရစ်က ပုံစံကြမ်းကို သေချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
“သတိပေးအမှတ်အသားကို မဖုံးကွယ်ဘဲ အလင်းရောင်ကို အုပ်ထားလို့ရမလား”
ပယ်ရင်က သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခဲတံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က သစ်သားအကန့်လေးတွေ လုပ်ဖို့ ဆွေးနွေးနေကြပါပြီ။
ကျွန်တော် လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒါက တခြား ကိုယ်ပိုင်ပရောဂျက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား”
ဂါရစ်က မော့မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“ရှင်က ပရိဘောဂတွေ အကုန် ပေးပြီးပြီလေ”
“ကလေးတွေအတွက်က အလင်းရောင်လည်း လိုအပ်သေးတယ်”
“တခြားအရာတွေ အများကြီးထဲက တစ်ခုပေါ့”
နောက်ဆုံးတော့ သူ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲဒီထဲက တချို့အရာတွေကို မင်းကို လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ ငါ သင်ယူနေရတယ်”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
မွေးကင်းစကလေးအခန်းအတွက် မီးအိမ်တွေကို သာမန်အသုံးအဆောင်တွေမှာ အရင်ဆုံး အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်ပြီးမှသာ တပ်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ဂါရစ်က အဲဒါကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ပုံစံကြမ်းရဲ့ မိတ္တူတစ်စောင်ကိုတော့ သူ ယူသွားဆဲပါပဲ။
ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ ပုံမှန်ဆေးစစ်ချိန်အတွက် အိုင်လင် ရောက်လာခဲ့သည်။
သားသည်မိန်းမရဲ့ လက်အောက်မှာ ပယင်းရောင် မှော်မျဉ်းကြောင်းလေးတွေ ဖွဖွလေး ရွေ့လျားနေချိန်မှာ ကျွန်တော် ဇနီးသည်ဘေးမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်လောက်ဆိုရင်တော့ စူးစိုက်မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဘာကွာခြားလဲဆိုတာကို ခွဲခြားတတ်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
အနည်းဆုံးတော့ပေါ့လေ။
အိုင်လင်က ဆေးစစ်တာ ပြီးဆုံးသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်၊ ကောင်းကောင်း ကြီးထွားနေပါတယ်”
အက်ဗလင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
လာမယ့်ရက်သတ္တပတ်တွေအကြောင်း၊ အက်ဗလင် ဆက်လုပ်ချင်နေတဲ့ အလုပ်တွေအကြောင်းနဲ့ သူမ ပိုပြီး ပုံမှန်အနားယူဖို့ လိုအပ်လာမယ့် အကြောင်းတွေကို ဆွေးနွေးကြသည်။
ထို့နောက် အိုင်လင်က သူမရဲ့အိတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“နာမည်ကော ရပြီလား”
“ဂါရစ်နဲ့ ကယ်ရယ်ပါ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
သားသည်မိန်းမက ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ မှတ်စုတိုင်းမှာ ‘အမွှာနှစ်ယောက်’ ဆိုပြီး ဆက်မရေးတော့ဘူးပေါ့”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က ခေါင်းအုံးပေါ်ကို မှီချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဂါရစ်” လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
လက်ကို လှမ်းထောက်လိုက်သလို လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဲဒါ သူ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်လား” သူမက မေးသည်။
“ကို ဘယ်သိမလဲ”
“ဒါဆိုရင် အလကားနေရင်း ဂုဏ်မယူထားတာ ကောင်းမယ်ထင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမနားကို ပိုတိုးကပ်သွားသည်။
“ကယ်ရယ်?”
ဘာမှ မလှုပ်ရှားတော့ပါ။
အက်ဗလင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားသည်။
“ရှင် ပြန်ထူးဖို့ တန်ရဲ့လားဆိုတာကို သူမ စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“မိသားစု အလေ့အထပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
အဲဒီညနေမှာတော့ ဟယ်လီနာက ခေါက်ထားတဲ့ လင်နင်စ အစတ်နှစ်ခုကို ယူလာပေးသည်။
အစွန်းနားလေးတွေမှာ စာလုံးသေးသေးလေးတွေ ထိုးထားသည်။
ဂီ။ (G)
စီ။ (C)
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ အဲဒီနေရာတွေကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အမေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်လိုက်တာပဲ”
“လင်နင်စ အများစုကိုတော့ အရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားလေ”
“အများစု ဟုတ်လား”
ဟယ်လီနာက ဗီရိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဘာတွေလဲဆိုတာကို ဆက်မစုံစမ်းတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပုခက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေချိန်မှာ ဂါရစ်က အနားမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။
နာမည်တွေ ပြောပြလိုက်ကတည်းက သူက စကားနည်းသွားခဲ့သည်။
စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါ။
သေးငယ်တဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ ထုလုပ်ထားတဲ့ မြེ་ခועရုပ်လေးကိုပဲ ငေးကြည့်နေတတ်ပြီး သူဘာပြောချင်နေမှန်းတောင် မေ့သွားတတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ။
အက်ဗလင်က ဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမက သူ့ဆီ လျှောက်သွားပြီး သူမရဲ့လက်ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
“သူကတော့ စည်းကမ်းတွေကို သင်ယူရဦးမှာပဲလေ”
“သင်ယူရမှာပေါ့”
“ပြီးတော့ သူ ငါးမျှားတာကို မကြိုက်ချင်မှ မကြိုက်မှာ”
ဂါရစ်က အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။
“အဲဒါအတွက်တော့ အစောကြီး မဆုံးဖြတ်သေးပါဘူးကွာ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက လင်နင်စတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်သား မွေးကင်းစကလေးအခန်းထဲမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ကြပြီး ရောက်မလာသေးတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းနေခဲ့သလိုမျိုး စကားတွေ ပြောနေခဲ့ကြသည်။
အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှာ ကာရိုလိုင်းဆီ ပို့မယ့် စာကို ကျွန်တော် ဖွင့်လိုက်သည်။
စာမျက်နှာရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ နေရာ သိပ်မကျန်တော့ပါ။
စက္ကူအသစ်တစ်ရွက်ကို ထပ်ရှာလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို အကျီစအောက်မှာ သွင်းလျက် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် နှေးကွေးစွာဖြင့် ရေးချလိုက်သည်။
‘သားသမီးတွေအတွက် နာမည်ရွေးပြီးပါပြီ’
ထို့နောက် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။
ဇနီးသည်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ရောက်လာသည်။
‘သားလေးနာမည်ကတော့ အက်ဗလင်ရဲ့အဖေကို အစွဲပြုပြီး ဂါရစ်လို့ ပေးထားပါတယ်။’
‘သမီးလေးနာမည်ကတော့ ကယ်ရယ်ပါတဲ့။’
နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကျွန်တော် အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ဆက်ရေးလိုက်သည်။
‘တစ်နေ့ကျရင် သမီးလေးက မင်းအကြောင်းကို မေးလာမယ်လို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ့ကို ပြောပြစရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။’
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
“ဘာတွေ အရင်ပြောပြမှာလဲ ဟင်”
စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“မိုးကြိုးပစ်တဲ့ညတုန်းက စားပွဲဝိုင်းအကြောင်းလေ”
“သူ အဲဒါကို သဘောကျမှာပါ”
“ကိုလည်း အဲဒီလို ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် စာကို ပိတ်ပြီး သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် မွေးကင်းစကလေးအခန်းထဲကို ဝင်သွားကြသည်။
ပုခက်နှစ်လုံးက ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တည်ရှိနေသည်။ သစ်ပင်အောက်မှာ မြေခועရုပ်လေးက စောင့်ကြိုနေသည်။ ငှက်ငယ်လေးကလည်း တခြားသစ်ကိုင်းတွေကြားမှာ အနားယူနေသည်။
ချောမွေ့နေတဲ့ သစ်သားစွန်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် လက်နဲ့တို့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြားလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဂါရစ်နဲ့ ကယ်ရယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့အတူ ထိုနာမည်များကို အတူတူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ထိုနာမည်တွေက ရမြဲတိုင်း ရနေတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့ အလွန်တရာ သဘာဝကျနေတော့သည်။