အခန်း (၇၆) - နှင်းမကျမီ
မေရီက နောက်ဆုံးအတည်ပြုနိုင်ဖို့ နာမည်စာရင်းတွေကို စာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ ယူလာပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒီလို အကျဉ်းချုံးပေးတာကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စာရင်းတွေ၊ မူလဇာတ်မြစ်တွေနဲ့ ဘယ်သူမှ မတောင်းဘဲ ပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ဖြတ်သန်းလာရပြီးနောက်မှာတော့ စာရွက်တစ်ရွက်တည်းဆိုတာ သံသယတောင် ဝင်ချင်စရာ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဖတ်ပါတယ်။
ဂါရစ် အီလီယာ့စ် ဂရေး။ (Garrick Elias Grey)
ကာရို ကလာရာ ဂရေး။ (Carol Clara Grey)
သူမက ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးရဲ့ နာမည်အောက်မှာ လက်ချောင်းလေးနဲ့ ဖွဖွလေး ပွတ်သလောက်လုပ်လိုက်ပါတယ်။
"ကလာရာဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဆက်ထားဖြစ်တာ ဝမ်းသာတယ်"
"ကိုလည်း သဘောကျပါတယ်"
"အီလီယာ့စ်လည်း ကောင်းတယ်"
ကျွန်တော် သားဖြစ်သူရဲ့ နာမည်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ မစဉ်းစားမိခင်ကတည်းက ဒီနာမည်ကို ကြိုက်ခဲ့ကြတာပါ။ ကာရိုလိုင်းရဲ့ မိဘတွေကို ပြောပြတုန်းက သူ့အဘိုးရဲ့နာမည်နောက်မှာ ထည့်ပေးလိုက်တာဟာ အင်မတန် မှန်ကန်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး မေရီရဲ့ သပ်ရပ်လှပတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ အခုထက်ထိလည်း မှန်ကန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"နှစ်ခုစလုံးပေါ့" ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေရီက ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ပြီး စောင့်နေပါတယ်။
"ဒါဆို နာမည်အပြည့်အစုံပေါ့လေ။ ဂါရစ် အီလီယာ့စ် ဂရေး နဲ့ ကာရို ကလာရာ ဂရေး ပါနော်"
"ဟုတ်ပါတယ်" ကာရိုလိုင်းက ပြောပါတယ်။
"အိမ်ထောင်စု မှတ်တမ်းအတွက်ရော အချိန်တန်လို့ မွေးစာရင်းသွင်းတဲ့အခါအတွက်ပါ အသုံးပြုလို့ရတာပေါ့"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကိုယ်တိုင်တောင် ရင်နဲ့ရင်း ချစ်ခင်နေရတဲ့ သူတွေရဲ့နာမည်ကို တခြားလူတစ်ယောက်က စာရင်းထဲ ရေးထိုးနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတာဟာ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားရစေပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကို လှမ်းမှီလာပါတယ်။
"နာမည်အလျားကတော့ သင့်တော်သားပဲ"
"ဘာအတွက်လဲ"
"သူတို့ မကောင်းတဲ့အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်မိလို့ ခေါ်တဲ့အခါမျိုးကျရင်ပေါ့"
ကာရိုလိုင်း ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် နာမည်တွေကို တစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အပြည့်အစုံ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတွေမှာ တကယ်ပဲ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ သဘောသဘာဝတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
ဒီလိုနာမည်အပြည့်အစုံနဲ့ အခေါ်ခံရမယ့် အချိန်တွေက သိပ်စောစောစီးစီး ရောက်မလာဖို့သာ ဆုတောင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ကလေးထိန်းခန်း မီးခွက်ကတော့ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဝတ်လျှော်ခန်း မီးခွက်ကတော့ ညပေါင်း എစ် (၈)ည၊ အားသွင်းရတဲ့ အကြိမ်ရေနှစ်ကြိမ်နဲ့ စိုထိုင်းနေတဲ့ အဝတ်အထည်ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ တိုက်မိတာကိုတောင် အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
ဒီလာက အဲ့ဒီသတင်းကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လာပို့ပါတယ်။
"ကွင်းစွပ်က ခိုင်ခံ့တယ်"
"အဝတ်ခြင်းတောင်းနဲ့ တိုက်မိဖို့ လုပ်ထားတာများလား" ကျွန်တော်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"အဝတ်လျှော်လှေကားထစ်နားမှာ ရှိနေတာကိုး"
မှန်ကန်တဲ့ အဖြေပါပဲ။
ဆေးခန်းမီးခွက်ကတော့ အခြားပြင်ဆင်မှုတစ်ခု လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။ နက်စာက အမှောင်ထဲကနေ လာမယ့်သူတွေရဲ့ မျက်စိထဲ မတိုးဝင်စေဘဲ ထရံစပ်ကိုသာ ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနိုင်အောင် အလင်းရောင်ကို နည်းနည်းနှိမ့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက မီးခွက်အုပ်ကို ပြောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ဗြင်းက သတိပေးအမှတ်အသားကို စစ်ဆေးပါတယ်။
အော့စဝှစ်က အဲ့ဒါကို ထပ်ပြီး အားသွင်းပေးခဲ့ပါတယ်။
အပတ်စဉ်ကုန်ဆုံးချိန်မှာတော့ မီးခွက်သုံးလုံးစလုံးဟာ တီလ်ဒါက လေးလုံးမြောက်ကို စတင်လုပ်ခွင့်ပြုသည်အထိ ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။
အဲ့ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဂါရစ် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
လုပ်ငန်းခွင်တစ်ဖက်ကနေ သူ့ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ"
"သမီးကို လာတွေ့တာလေ"
"ကလေးထိန်းခန်းက အပေါ်ထပ်မှာ"
"လမ်းကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားလို့ပါ"
ပယ်ရင်းက လှည့်လို့ရတဲ့ ဖန်သားကာပါတဲ့ ပုံဆွဲကားကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ပေးလာပါတယ်။
သူတို့ဘာသာ ဆက်လုပ်စေဖို့ ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့လိုက်ပါတယ်။
ပိုပြီးအေးမြလာတဲ့ မနက်ခင်းတွေက အခြားပြဿနာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
လူတွေက ပြတင်းပေါက်တွေကို ပိတ်ထားကြပါတော့တယ်။
ဆာရာက မီးဖိုအသစ်ပိုင်ရှင်တွေထဲက ဘယ်လောက်များများဟာ ဖွင့်ထားသင့်တဲ့ အရာတွေကိုပါ ပိတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြပြမှသာ ဒါဟာ အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်တို့ သဘောပေါက်လာကြပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သူမနဲ့ အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူမ မီးခွန်ပိုက်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် မိသားစုက အပြင်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ဦးထုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လိမ်ဆွဲဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
"အပူဓာတ်ကို ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ"
ဆာရာက အဝတ်အထည် အိတ်အမည်းတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ပြီး တံခါးဝကနေ ထွက်လာပါတယ်။
"ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာပေါ့"
သူ မျက်နှာငယ်သွားပါတယ်။
ဘာထိခိုက်ဒဏ်ရာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူ့ဇနီးက မီးခိုးငွေ့တွေကို မကြိုက်တာကြောင့် မီးဖိုကို ထပ်မမွှီးခင် စစ်ဆေးရေးသမားကို အရင်ခေါ်ခိုင်းခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရပါမယ်။
ဆာရာက တန်းစီနေတဲ့ အိမ်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါတွေကို တစ်ခေါက် ရှင်းပြပြီးသားလေ"
"ဒါဆိုရင် ထပ်ပြီး ရှင်းပြရမှာပေါ့" ကာရိုလိုင်းက ပြောပါတယ်။
စစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဒေသခံတွေကို လာရောက်ပြောပြဖို့ သူမဟာ မေရီနဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဆာရာက အဝတ်စကို သူမရဲ့ ကိရိယာအိတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။
"လူတွေက ပြတဲ့အခါ ခေါင်းညိတ်ပြတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နားလည်သွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး"
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် သူတို့ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရေးသမားကို ပြန်လုပ်ပြခိုင်းရင်ရော ကောင်းမလား"
ဆာရာက အဲ့ဒီအချက်ကို စဉ်းစားပါတယ်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ပြီ။ မီးညှိပြမယ်၊ ချိန်ညှိပြမယ်၊ မီးဖိုထဲ မီးသွေးပုံပြမယ်။ ဘယ်နေရာတွေက လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ထားရမလဲဆိုတာကို ပြောပြရမယ်"
ကျွန်တော် ဘေးကလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါဆိုရင် အဆင်ပြေမလား"
သူ့မေးစေ့ကို သူ ပွတ်လိုက်ပါတယ်။
"သူမ ကိုယ်တိုင် ရပ်ကြည့်နေတဲ့အောက်မှာ အမှားလုပ်မိတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ထင်တယ်" ဆာရာက ဆိုပါတယ်။
အအေးဓာတ် ပိုမိုပြင်းထန်လာမည့် မတိုင်မီ ပြန်လည်လည်ပတ်မယ့် အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။
အဲ့ဒီအမျိုးသားရဲ့ဇနီးက မီးဖို စစ်ဆေးပြီးတာကို စောင့်နေစဉ်အတွင်း လက်ဖက်ရည် ထုတ်တိုက်ပါတယ်။
သူမက သူ့ကို ဖန်ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
"နောက်တစ်ခါ မီးဖိုကို ပြုပြင်ချင်စိတ် ပေါ်လာရင်..." သူမက ပြောပါတယ်။ "ဦးအောင် မေးဦး"
သူက အငြင်းပွားစရာမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
ကောင်းမွန်တဲ့ အသိတရားကို မြင်လိုက်ရတာပါပဲ။
ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ကာရိုလိုင်းက ရေပန်းငယ်လေးနားမှာ ခြေလှမ်းတွေ နှေးသွားပါတယ်။
"ထိုင်ကြမလား" ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း"
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်တာ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားပုံရတာကြောင့် စောစောကတည်းက မမေးမိခဲ့တာကို တောင် တမ်းတမိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မိုးကာအောက်က ခုံတန်းမှာ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ မေရီက စစ်ဆေးရေး မှတ်စုတွေနဲ့ ရှေ့ကနေ သွားနှင့်ပြီး အယ်လစ္စတားကေးလ်ကတော့ အနီးအနားမှာပဲ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
ကာရိုလိုင်းက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်ထားပါတယ်။
"သူတို့ ပိုလေးလာပြီ"
"ကိုလည်း သတိထားမိပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
"သတိထားနော်"
"ကို့ကို မှီထားတာကို ပြောတာပါ"
"အဲ့ဒါက ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်"
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး သူမကို ရေကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ ယူသောက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ရေပန်းခုံတန်းကနေ ထွက်သွားဖို့ ငြင်းဆန်နေတဲ့ ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်ကို ကောင်လေးတစ်ယောက်က လှည့်စားခေါ်ဆောင်နေတာကို ထိုင်ကြည့်နေမိကြပါတယ်။
ဆိတ်ငယ်ကတော့ မြို့ပြစီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ဖို့ အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်ထားပုံ ရပါတယ်။
"လမ်းအများကြီး လျှောက်ရတဲ့ ခရီးစဉ်တွေကို ခဏလောက် ရပ်နားချင်တော့တယ်" ကာရိုလိုင်းက ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ"
သူမက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြည့်ပါတယ်။
"မြန်လိုက်တာ"
"ကိုလည်း သင်ယူလို့ရတာပဲလေ"
"အစည်းအဝေးတိုင်းကို ကိုတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ရွှေ့ခိုင်းချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်"
"ကိုလည်း အဲ့ဒီလို မလိုချင်ပါဘူး"
"ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ လူတွေက ဆက်ပြီး တင်ပြလာစေချင်တုန်းပဲ"
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"ကောင်စီခန်းငယ်လေးကို သုံးကြတာပေါ့။ လှေကားတွေလည်း သိပ်မတက်ရဘူး။ ကိုယ်တိုင် သဘောကျတဲ့ ကုလားထိုင်လည်း ရှိတယ်လေ"
သူမက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါဆို ကောင်းသားပဲ"
ကောင်လေးက သစ်ရွက်တစ်ဆုပ်နဲ့ သူ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ခုံတန်းမှာ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ကြပါတယ်။
ဒီနည်းလမ်းကို မှတ်ထားဖို့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံး သီးနှံရ확ို ပို့ဆောင်မှုတွေဟာ နိမ့်ကျနေတဲ့ ဆောင်းဦး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်မှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
စပါးကျီဟာ ဘယ်ဘက်က ကြည့်ကြည့် ကွက်လပ်မရှိတော့ဘဲ ပြည့်နှက်နေပါတော့တယ်။
စာရေးတွေက နောက်ဆုံးလှည်းလေးတွေရဲ့ အလေးချိန်ကို စာရင်းရှင်းနေစဉ် ဘီထရစ်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူမ ကျေနပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဆောင်းတွင်း စားနပ်ရိက္ခာ ဖြန့်ဝေမယ့် အချိန်ဇယားကိုသာ သူမက တောင်းဆိုလာပါတယ်။
"ဒီမြင်ကွင်းကို ခဏလောက် ငေးမောကျေနပ်နေဦးပေါ့" လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။
"ငေးမောနေတာပါပဲ"
"မင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေတယ်လေ"
"ဘယ်လောက်များများက ဒါကို စားသုံးကြမလဲဆိုတာကို သိနေလို့ပေါ့"
အခန်းတွင်းက စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကာရိုလိုင်းက စာရင်းဇယားတွေဆီကနေ ခေါင်းထောင်လာပါတယ်။
"အခုတော့ ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ကိုတို့ သိသွားပြီလေ"
ဘီထရစ်ရဲ့ မျက်နှာပေး ပြေလျော့သွားပါတယ်။
နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်။
"အင်းလေ"
အဲ့ဒါက ကွာခြားချက်ပါပဲ။
သီးနှံတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေစရာမလိုဘဲ တကယ့်ကို လက်တွေ့ ရေတွက်လို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ကောက်နှံတွေက ဆက်ရောက်လာဦးမှာပါ။ သီးသန့်စုဆောင်းထားတာတွေလည်း လုံခြုံနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အချို့သော ရွာတွေကတော့ ဆောင်းတွင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ အကူအညီတွေ လိုအပ်ဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ရှိပြီးသားတွေကို ဘယ်လို ဖြန့်ဝေရမလဲဆိုတဲ့ အချက်ဆီ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။
အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဘဲလ်ခရော့စ်ကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
မြောက်ဘက် ခိုကိုးရာမဲ့စခန်းရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ လောင်စာဆီတွေ စုပုံထားပြီးကြောင်းနဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့တံခါးကလည်း လက်ကိုင်ကို ဆွဲမတင်ရဘဲ ကောင်းမွန်စွာ ပိတ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း မယ်ရိုးက တင်ပြလာပါတယ်။
ဂျာလန်က ပုံကြမ်းတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အဆောက်အအုံ မဟုတ်ပါဘူး။
ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပါ။
သူနဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်လေးတို့ စာသင်ခန်းအတွက် လုပ်ပေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကောင်လေးက ဝင်လုပ်ထားတဲ့ နေရာတွေမှာ မျဉ်းကြောင်းတွေ မညီမညာ ဖြစ်နေပါတယ်။
စာရွက်အောက်ခြေမှာ ဂျာလန်က ဒီလို ရေးထားပါတယ်။
*ပထမဆုံး ဆက်ကြောင်းကို ချောင်လွန်းလို့ ဖြတ်လိုက်ရတယ်။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ခိုင်ပါတယ်*
ကျွန်တော် အဲ့ဒီစာကို ယူပြီး လုပ်ငန်းခွင်ဆီ သွားခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်းက ပုံကြမ်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာပါတယ်။
"ခြေတံတွေကို ပိုကျယ်အောင် လုပ်လို့ရသားပဲ"
"သူတို့ဆီ စာရေးပြီး ပြောလိုက်လေ"
သူ ခေါင်းမော့လာပါတယ်။
"ကျွန်တော်ကလား"
"သတိထားမိတာ မင်းပဲလေ"
သူက ဗြင်းဆီက စာရွက်ကို ငှားလိုက်ပါတယ်။
ဂျာလန်လိုမျိုး ပယ်ရင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့အထိ ပရိဘောဂလုပ်ငန်း လုပ်လာခဲ့တဲ့သူကို ဘယ်လို အကြံဉာဏ်ပေးရမလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြတာကို ကြားရတဲ့အထိ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
အင်မတန် အသုံးဝင်တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာပုံ ရပါတယ်။
နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ ဆီဒရန်ဗော့စ် ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုသိမ်းဆည်းခံရမှုကနေ ပထမဆုံး ပြန်လည်ရရှိလာတဲ့ လျော်ကြေးငွေတွေကို မေရီက ယူလာပေးပါတယ်။
သူမက ဒင်္ဂါးပြား သေတ္တာကြီးတွေကို ထမ်းလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
နာမည်စာရင်းတွေကိုသာ ယူလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပမာဏက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် နည်းပါတယ်။
လုပ်ခလစာတွေနဲ့ သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အတည်ပြုပြီးသား အိမ်ထောင်စု အချို့အတွက်တော့ ပထမအသုတ် ပေးချေနိုင်လောက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် ပစ္စည်းရောင်းချမှုတွေလည်း ဆက်လုပ်ဖို့ ရှိနေပါသေးတယ်။
အချို့သော တောင်းဆိုမှုတွေကတော့ အငြင်းပွားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စာရင်းကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူတွေကို အကြောင်းကြားမှာလဲ"
"လက်ခံရမယ့်သူတွေကို အရင်ဆုံး အကြောင်းကြားမှာပါ" မေရီက ပြောပါတယ်။ "တစ်ဦးချင်းစီကို အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ပမာဏ၊ ပေးချေမယ့်ပမာဏနဲ့ ဆက်လက်ပေးချေရမယ့် ပမာဏ စာရင်းတွေကို ပေးအပ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်"
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ტော့်ဘေးကနေ ဖတ်ပါတယ်။
"လူပုံအလယ်မှာ ထုတ်ဖော်ပြသတာမျိုးတော့ မရှိဘူးပေါ့"
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
"အဲ့ဒါ ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ"
လူတွေက တန်းစီရပ်ပြီး အရာရှိတွေကို သူတို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ရှင်းပြနေရတာကို လုံလောက်အောင် ခံစားခဲ့ကြရပြီးပါပြီ။
တော်ဝင်ပရိသတ်တွေရှေ့မှာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရထိုက်တဲ့ ငွေကြေးကို တိတ်တဆိတ် ရရှိသင့်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် သွားရင်းနဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ငွေပေးချေမှု ဖတ်ပြရာမှာ ကူညီနေတဲ့ စာရေးတစ်ဦးနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီအမျိုးသားက အတူတူပဲကို နှစ်ခါပြန်မေးပါတယ်။
"ဒါဆို ဒီအပိုင်းက ငါ့ကို ပေးဖို့ ကျန်သေးတာပေါ့ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရင် မင်းတို့က ပယ်ဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
"မဟုတ်ရပါဘူး ခင်ဗျာ"
သူ ကျွန်တော့်ကို မတွေ့လိုက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ချင်တဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရှိပါတယ်။
တခြားသော တိုးတက်မှုတွေကျတော့လည်း သူတို့ရဲ့ဘုရင်ရဲ့ အကဲခတ်မှုကို မခံရဘဲနဲ့ လူတွေ ကိုယ်တိုင် ခံစားရသင့်တဲ့ အရာတွေ ရှိပါတယ်။
အဲ့ဒီညနေပိုင်းမှာ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာတဲ့အခါ ကာရိုလိုင်းက သူမရဲ့ တစ်ဖက်ဖိနပ်ကို နောက်တစ်ဖက်ရဲ့ ခြေဖျားနဲ့ ပြန်ဆွဲယူနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော် ရပ်သွားပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
"ဘာမှ မပြောနဲ့နော်"
ကျွန်တော် ဖိနပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်မှာ ထားပေးရမလဲ"
"အကောင်းဆုံးကတော့ ခြေထောက်ပေါ်မှာပေါ့"
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး သူမကို ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ပါတယ်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲပြီး သူမရဲ့ လက်ဖဝါးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်နေနေလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလဲ" သူမက မေးပါတယ်။
ဝတ်ရုံအောက်က ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်အဝိုင်းကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သူတို့ တကယ် ရောက်လာတော့မှာပဲ"
ကာရိုလိုင်းရဲ့ မျက်နှာပေး ပြေလျော့သွားပါတယ်။
"အင်းလေ"
လပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ချိန်းဆိုမှုတွေ၊ ပရိဘောဂတွေ၊ နာမည်တွေနဲ့ လက်အောက်က သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖြတ်သန်းလာပြီးမှ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာဟာ ရယ်စရာကောင်းနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲ့ဒီအမှန်တရားဟာ အခုမှပဲ ပထမဆုံး ကြားဖူးသလိုမျိုး ရောက်ရှိလာတတ်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို သူမဆီ ပိုတိုးကပ်စေပါတယ်။
"ဂါရစ် အီလီယာ့စ် ဂရေး" လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ရွတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ကာရို ကလာရာ ဂရေး"
တစ်ယောက်ယောက်က လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
ကာရိုလိုင်း သက်ပြင်းအသေးစားလေး ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူ့ကိုမှန်းမသိဘူး၊ အလယ်နာမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်းကို ခံစားချက်ပြင်းပြနေကြတယ်"
"နောက်တစ်ယောက်အတွက် ထပ်လိုချင်နေတာများ ဖြစ်မလဲ"
"မဖြစ်ရပါဘူး"
အဲ့ဒီလို ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ လေသံကြောင့် ကျွန်တော် ရယ်မိသွားပါတယ်။
သူမလည်း ကျွန်ტော့်နဲ့အတူ ပြုံးလာပြီး ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ခေါင်းမှီထားလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အိုင်လင်း ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
စစ်ဆေးမှုတွေ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူမဟာ စီစဉ်စရာရှိတာတွေကို ဆက်ဆွေးနွေးဖို့ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
ကာရိုလိုင်း အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အခါ ဘယ်သူတွေ အနားမှာ ရှိနေမလဲ။
ကာရိုလိုင်း ဘယ်အခန်းကို ပိုနှစ်သက်သလဲ။
နက်စာ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်မှာဖြစ်ပြီး သူမက တခြားလူတစ်ယောက်ကို သွားကြည့်နေရရင် ဘယ်သူက အစားဝင်လုပ်ပေးနိုင်မလဲ။
အဲ့ဒီမေးခွန်းတွေအားလုံးက လက်တွေ့ကျလှပါတယ်။
အဲ့ဒါကြောင့်လည်း အခြားသော ကလေးအဝတ်ထုပ်တွေထက် ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ အဖြစ်မှန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကာရိုလိုင်းက သေချာစဉ်းစားပြီး ဖြေကြားပါတယ်။
အိုင်လင်းက ကျွန်ტော့်ဘက်ကို လှည့်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
"ရှင်ကော ဘယ်လိုလဲ"
"ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူတူ ရှိနေချင်ပါတယ်"
သူမက ကာရိုလိုင်းကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
"ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ" ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောပါတယ်။
အိုင်လင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ စီစဉ်ကြတာပေါ့"
ငြင်းခုံရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးထားခဲ့မိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော့်ဇနီးဘေးက နေရာလေးဟာ သူတို့အတွက် အလွယ်တကူ စီစဉ်ပေးနိုင်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
သားဖွားဆရာမ ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"အံ့ဩနေတဲ့ပုံပဲ"
"အခက်အခဲတွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာလေ"
"သိပ်ပေါ့"
"မိသားစု အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လာပုံ ရပါတယ်။"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို ညှစ်လိုက်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါတွေကို တကယ်အသုံးဝင်မယ့်ကိစ္စတွေကျရင် သုံးဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါဦး"
တစ်ပတ်အကြာမှာ ကလေးထိန်းခန်း မီးခွက်ကို တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားပါတယ်။
ပယ်ရင်းက ကွင်းစွပ်ကို ယူလာပါတယ်။
ဗြင်းက မီးခွက်ကို ကိုယ်တိုင် သယ်လာပါတယ်။
ဂါရစ်က သူတို့နဲ့အတူ လိုက်လာပြီး မီးခွက်အုပ်အနားသတ်က သစ်ရွက်ထွင်းထုချက်တွေအတွက် ဘာမှ တာဝန်မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုပါတယ်။
"အဲ့ဒါတွေက အစကတည်းက ရှိပြီးသားလေ" သူက ပြောပါတယ်။
"ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ" ကာရိုလိုင်းက မေးပါတယ်။
"ကိုယ် လုပ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်ကပေါ့"
မီးခွက်က နွေးထွေးတဲ့ ပယင်းရောင် အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းပါတယ်။
ဖန်သားကာကို တစ်ဖက်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ ဗီရိုနဲ့ ကုလားထိုင်နှစ်ခုကြားက နေရာကို လင်းထိန်စေပါတယ်။ နောက်တစ်ဖက် လှည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပုခက်တွေကို နူးညံ့တဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ထားရှိပေးပြီး တံခါးဝကိုတော့ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရစေပါတယ်။
ကာရိုလိုင်း ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ကြည့်ပါတယ်။
"ဒါ... ဒါ အတိအကျကို ကျွန်မ လိုချင်နေတာပဲ" လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
ပယ်ရင်း ပြုံးဖြီးသွားပါတယ်။
ဗြင်းက သတိပေးအမှတ်အသားနဲ့ အားသွင်းပုံ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြပါတယ်။
ကျွန်တော် ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
အခုဆိုရင် ဒါတွေက သူတို့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ဖြစ်လာပါပြီ။
ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကာရိုလိုင်းက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပါတယ်။
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း ဂါရစ်က ခဏလောက် ဆက်နေခဲ့ပြီး ပုခက်တွေပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ အလင်းရောင်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
သူ့သမီးလေးက သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
"အချိန်အခါမဟုတ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ လာကြည့်တဲ့အခါ သူတို့ကို သေချာမြင်ရတော့မှာပေါ့"
"ကိုက သင့်တော်တဲ့အချိန်တွေမှာပဲ လာဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်"
ဟယ်လီနာရဲ့ အသံက တံခါးဝကနေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"မဟုတ်ဘူး၊ သူ မလာဘူး"
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် မီးခွက်ကို စမ်းသုံးကြည့်ကြပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းရဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေကတော့ မှောင်မည်းနေပါတယ်။
အပြင်မှာတော့ လေပြေက ရွက်ခြောက်တွေကို ရင်ပြင်နံရံတစ်လျှောက် လွင့်စင်စေပါတယ်။
ကာရိုလိုင်းက ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှာ ထိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က နောက်တစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပင်ပန်းနေတဲ့ ခြေထောက်တွေ၊ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အဝတ်စတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် သင်ယူရဦးမယ့် အရာတွေအားလုံးအတွက် လုံလောက်တဲ့ နေရာလပ်ကြီး ရှိနေပါတယ်။
ထွင်းထုထားတဲ့ မြေခွေးရုပ်လေးက ဂါရစ်ရဲ့ ပုခက်ခေါင်းရင်းမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။
ကာရို ရဲ့ ငှက်ငယ်လေးကတော့ အရိပ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါတယ်။
ကာရိုလိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"အခုတော့ မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရနေပြီ"
"ဘာကိုလဲ"
"ရှင် ဒီမှာထိုင်နေတာ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ရှင့်ရင်ခွင်မှာ အိပ်ပျော်နေတာ။ ကျန်တစ်ယောက်ကို မနိုးအောင် ကျွန်မက ကြိုးစားနေရတာပေါ့"
ကျွန်တော် ဗလာဖြစ်နေတဲ့ လက်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်တော့ တန်စီရဲ့ နွေးထွေးမှုကို တကယ် ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
"ကိုတို့က အဲ့ဒါတွေကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား"
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော်တို့ ကုလားထိုင်ကြားက ကွက်လပ်ကို ဖြတ်ပြီး လက်လှမ်းလာပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
"တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့" သူမက ပြောပါတယ်။
သူ့အဖေရဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။
သူမလည်း အတူတူပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ မီးရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြလိုက်ကြပါတယ်။
ဗီရိုပေါ်မှာတော့ သိမ်းဆည်းဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အိမ်ထောင်စု နာမည်စာရင်း မိတ္တူစာရွက်လေး ရှိနေပါတယ်။
ဂါရစ် အီလီယာ့စ် ဂရေး။
ကာရို ကလာရာ ဂရေး။
ကာရိုလိုင်းက အဲ့ဒီစာရွက်ကို ပေးဖို့ လှမ်းပြောပါတယ်။
သူမက တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်ပြီး အဝတ်အထည်လေးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ပုံစံငယ်လေးထဲကို သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါပါပဲ" သူမက ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် မီးခွက်အုပ်ကို နည်းနည်းလေး လှည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အခန်းဆီ ပြန်မယ့်လမ်းလေးပေါ် အလင်းရောင် ကျရောက်သွားစေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်တော်တို့ဇနီးကို ထူပေးလိုက်ပါတယ်။
ပုခက်တွေကတော့ နောက်ထပ် ခဏလောက် ဆက်စောင့်နေဦးမှာပါ။
ဒီညတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အတူတူ အိပ်ရာဝင်လို့ ရပါသေးတယ်။