နာမည်ပေးဖို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် အကြံပြုချက်စာလွှာက နံနက်စာမစားမီ ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုစာလွှာထဲတွင် မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဇယားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော်က စားပွဲခုံပေါ်တွင် ၎င်းကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ထပ် ထပ်ဖြန့်လိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပန်းကန်ပြားဆီသို့ ထိုစာရွက် ရွေ့လျားလာပုံကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် အဝေးကြီး ဆက်သွားသေးလဲဟင်”
“လူသားတွေ စတင်ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အချိန်အထိ တက်သွားပုံပဲ”
သူမက ခေတ်ဟောင်း ဘိုးဘေးဘီဘင်တစ်ဦးရဲ့ အစွန်းအထင်းမျိုး မပေကျံစေရန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ မတင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားဖြစ်လာမည့်သူအား ကျော်ကြားလှသော အုပ်စိုးရှင်လေးဦး၊ စစ်သေနာပတိနှစ်ဦး၊ နှင့် ယခုစာရေးသူ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်နေသော မြေယာကို အမွေရခဲ့သည့်အချက်ကလွဲပြီး အခြားထူးခြားချက် မတွေ့ရသော အဘိုးဖြစ်သူတစ်ဦးတို့၏ နာမည်များကို ပေးအပ်ရန် ထိုပေးပို့သူက အကြံပြုထားသည်။
ကျွန်တော်က အကြံပြုထားသော နာမည်များ၏ သံထွက်အက္ခရာများကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ခေါ်လို့တောင် မဆုံးခင်မှာ သူ အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်”
“အိပ်ရာဝင်ချိန်ကျရင်တော့ အသုံးဝင်သားပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခွက်ကို အသာအဝေ့လုပ်ရင်း ပြုံးနေသည်။
မေရီက သာမန်စာပေးစာယူ စာအိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရပ်သွားသည်။
“နောက်တစ်ခု ထပ်လာပြန်ပြီလား”
“တော်ဝင် ကလေးတိုင်းအတွက် ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကျလား”
“သမိုင်းကြောင်း သာဓကတွေကိုတော့ ကျွန်မ မရေတွက်ဖူးပါဘူး”
“မရေတွက်နဲ့တော့ ကျေးဇူးပြုပြီး”
အက်ဗလင်က မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်ဇယားစာရွက်ကို ကျွန်တော် ဖြန့်ခဲ့တာထက် ပို၍ စနစ်တကျ ပြန်လับ ခေါက်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်ပါ”
“အကြံပြုချက်ကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ လက်ခံရရှိပြီးကြောင်းပေါ့”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ချီးကျူးစရာကောင်းလောက်အောင် တိကျပြတ်သားသော စကားပင်တည်း။
ရာသီဥတုက ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် သာယာနေခဲ့သည်။
သီးနှံရိတ်သိမ်းရေး အလုပ်သမားများက ထိုရက်များကို အကျိုးရှိရှိ အပြည့်အဝ အသုံးချခဲ့ကြသည်။
အရှေ့ဘက်ခံတပ်နံရံပေါ်မှနေ၍ ကြည့်လိုက်လျှင် ရိတ်သိမ်းပြီးသား လယ်ကွင်းပြင်များသည် အစင်းကြောင်းများဖြင့် သပ်ရပ်လှပနေသည်။ မြေပြင်နှင့် နီးကပ်စွာ သွားကြည့်လျှင်မူ ဖုန်မှုန့်များ၊ ကုန်းညွှတ်နေသော ကျောပြင်များနှင့် ပြုပြင်စရာ တစ်ခုခု အမြဲလိုလို လိုအပ်နေတတ်သော လှည်းများဖြင့် ရှုပ်ထွန်းနေပေသည်။
ကျွန်တော်က နံနက်ခင်းနှစ်ခုကို လယ်ကွင်းအောက်ဘက်လမ်းနားရှိ ရွှံ့နွံထူသောနေရာမှ လှည်းကြီးများကို တွန်းထုတ်ကူညီပေးခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
ဒုတိယမြောက်နေ့ နံနက်တွင်မူ ကျွန်တော် မရောက်လာမီကပင် လယ်သမားများက သစ်သားပျဉ်ပြားများကို ခင်းထားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်စရာဆိုလို့ သိပ်မရှိလှတော့ပေ။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပန်းသီးတစ်လုံး ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော်လည်း ထိုတာဝန်ဝတ္တရား အပြောင်းအလဲလေးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လက်ခံလိုက်သည်။
သប္ပတ္တ ရဲ့ နောက်ဆုံးရက်တွင် ဘီထရစ်က ပြင်ဆင်ထားသည့် စားနပ်ရိက္ခာ ခန့်မှန်းခြေစာရင်းအသစ်ကို ကောင်စီထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ၎င်းကို ချပေးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အရင်ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်မှ အစသို့ ပြန်သွားသည်။
အက်ဗလင်လည်း ထိုနည်းတူ လုပ်ဆောင်သည်။
“နောက်ဆုံး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တဲ့ အရေးပေါ် ဝယ်ယူမှုစရိတ်ကို လျှော့ချနိုင်မှာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့” ဘီထရစ်က ဖြေသည်။ “သဘောတူထားတဲ့ ပို့ဆောင်မှုတွေကိုတော့ ဆက်ထားပါ။ အရန်ရိက္ခာကိုလည်း ထိန်းထားပါ။ ဒါပေမဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေအတွက် အဲဒီလောက်အထိ ကြီးကြီးမားမား ထပ်ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူး”
“အဲဒါဆို ဘယ်လောက် ပိုလာမလဲ”
မေရီက လိုအပ်သော ကိန်းဂဏန်းကို တွက်ချက်တင်ပြသည်။
ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ရာသီဥတု အေးခဲလာခြင်းမတိုင်မီ အမိုးအကာ အချို့ကို အပြီးသတ်နိုင်လောက်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
ဆေးရုံဆောင်အတွက် စောင်ပိုများ လိုအပ်နေသည်ကို ထာဝရ စောင့်ဆိုင်းနေရသလို ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့လောက်အောင် လုံလောက်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။
ဘီထရစ်သည် ထိုခန့်မှန်းခြေစာရင်းကို ကြည့်သည့်အခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကျွန်တော် စာရွက်ကို ချလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီးက ပြတင်းပေါက်အောက်မှနေ၍ တခွပ်ခွပ် မြည်သံပေးကာ မောင်းနှင်သွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုလှည်းပေါ်၌ ဘာတွေတင်ဆောင်လာသည်ကို ကျွန်တော် သိနေ၏။
မီးဖွားဆောင်ဘေးမှ အခန်းအသစ်သည် သုံးရက်အကြာတွင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဖဲကြိုးဖြတ်ပွဲ မရှိခဲ့ပေ။
ဖဲကြိုးဖြတ်ခြင်းက တံခါးဝင်ပေါက်ကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု နက်ဆာက ပြောခဲ့သည်။
နံရံအင်္ဂတေများ ခြောက်သွေ့သွားပြီး နောက်ဆုံးစာအုပ်စင်ကို တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားသည့် နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွင် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့ ထိုအခန်းဆီ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
ကုတင်နှစ်လုံး။
လက်ဆေးစင်တစ်ခု။
လှည်းကွင်းပြင်ကြီးကို မကြည့်ရဘဲ ပန်းဥယျာဉ်ငယ်လေးကို မျက်နှာမူနေသည့် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု။
သွေးနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရဖူးသော လက်ထောက်ဆရာဝန်မလေးက ဗီရိုထဲတွင် ခေါက်ထားသော ပိတ်စများကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် လက်ထဲမှ ပိတ်စကို သတိရသွားကာ ၎င်းကို အပြီးသတ်ခေါက်လိုက်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။
“ကျွန်မအတွက် နေရာသင့်လျော်ပါတယ်လို့ အီယန်က ပြောပါတယ်” ဟု သူမက အက်ဗလင်အား ပြောပြသည်။
“ကျေနပ်ရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့ ကျေနပ်ပါတယ်”
သူမက ဗီရိုဘက်သို့ အမြန်တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“လူတွေက တစ်ခုခုဆို အမြဲ လိုအပ်နေတတ်ကြတယ်။ သူတို့အတွက် အဲဒါတွေ အသင့်ရှိနေဖို့ ကျွန်မ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက အလွန်အသုံးဝင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရ네요”
ကပ်လျက်အခန်းထဲမှ ကလေးငယ်တစ်ဦး ငိုသံထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် ထိုအသံဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
နက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“လူနဲ့ တစ်ခါလောက် မိတ်ဆက်ကြည့်ချင်သေးလား”
ထိုကလေးငယ်မှာ ဝီလိုဘရွတ် အလွန်တွင် မိသားစုနေထိုင်ကြသော ဆန်ဆိုသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သားသမီးဖြစ်သည်။
သူမသည် သားဖွားဆရာမများနှင့် နီးနီးကပ်ပ် နေထိုင်နိုင်ရန် ရက်အနည်းငယ်ကပင် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမသည် လက်ထဲတွင် အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ပိုက်ကာ ခေါင်းအုံးကိုမှီလျက် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ ဘေးမှ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
“သူ လုံးဝ မအိပ်ဘဲ စောင့်နေမယ်လို့ ပြောထားတာ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အခုတော့ သူ့ဆန္ဒကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ထင်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
ဆန် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကိုင်ကြည့်ချင်သေးလား ဟင်”
လက်နက်ကိုင် ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ထက်ပင် ယခုက ပို၍ ချီတုံချတုံ ဖြစ်မိသည်။
အက်ဗလင်က အကဲခတ်မိသည်။
သဘာဝကျစွာပင်ပေါ့။
“ကိုင်လို့ရပါတယ်”
“အဲဒီလိုလုပ်မလို့ပဲ”
နက်ဆာက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းများကို လမ်းညွှန်ပြင်ဆင်ပေးပြီး ဆန်က သူမ၏ သမီးငယ်လေးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
ကလေးငယ်က နွေးထွေးနေသည်။
ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သတိထားမိသည်က ထိုအချက်ပင်တည်း။
နွေးထွေးနေပြီး ထိုအထုပ်ငယ်လေးက ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ လေးကာ၊ ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုအပြည့်အဝ လိုအပ်နေသကဲ့သို့ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျွန်တော် နက်ဆာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလိုလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကျွန်တော် ဆန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လက်မောင်းငယ်လေးတစ်ဘက်က စောင်အောက်မှ လွတ်ထွက်လာသည်။
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်လို့နေပါတယ်။
ကျွန်တော် တံတောင်ဆစ်ကို ဘယ်လိုထားရမလဲဆိုတာကို တွေးနေမိတာတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အက်ဗလင်က အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့သားအဖကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ဆီသို့ အာရုံစိုက်ရင်း ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘာလဲ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းခါပြသည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
ကလေးငယ်က မကျေမနပ်ဖြစ်သလို အသံငယ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ”
ဆန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက စကားစမြည်ပြောတာထက် ပိုလိုချင်နေပုံရတယ်”
“အဲဒါကို လက်တွေ့သိလာရပါပြီ”
ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာကြသောအခါ အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်လက်မောင်းအတွင်းသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိတ်ထားသည်။
“ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”
“ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့တာလေ”
“ကြီးကျ的 achievement တစ်ခုပေါ့”
“သူလေးက အရမ်း သေးငယ်တာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း နှစ်ယောက်တောင် ရတော့မှာ”
“သတင်းတွေ ကြားနေရပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကြသည်။
ခုံတန်းလျားနား ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုပါ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်စေသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံဆောင်ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ဆန်၏ ခွန်ပွန်း နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရိပ်သည် အလင်းရောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ကုတင်နားတွင် ပြန်လည် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“သူ့နာမည်က ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တန်စီ (Tansy) တဲ့”
ကျွန်တော် ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ကြည့်မိသည်။
ပန်းတစ်ပွင့်၊ နွေးထွေးသော အထုပ်ငယ်လေးတစ်ခု၊ နှင့် ဝီလိုဘရွတ်အလွန်မှ မိသားစုတစ်ခုတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော နာမည်လေးတစ်ခု။
စစ်ပွဲ အောင်ပွဲများ ရယူရန် လိုအပ်ခြင်း မရှိပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီလာသည်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း မကြာခင် ရွေးကြရတော့မယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စိတ်ကူးထဲ ရှိနှင့်တာ ရှိလား”
“နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်”
“ကိုယ့်မှာလည်း ရှိပါတယ်”
သူမက ခေါင်းကို လှည့်လာသည်။
“ရှင် တစ်ယောက်တည်း ဝှက်ထားတာပေါ့ ဟုတ်လား”
“မပေးသင့်တဲ့ အကြောင်းရင်းကို မပြောခင်မှာ ကိုယ်ကြိုက်မကြိုက် အရင် သေချာအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ”
“ရှင်နဲ့တော့ လိုက်ဖက်လှပါချည်ရဲ့”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အများစုကတော့လေ”
ကျွန်တော်တို့ ထိုညက ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ကြပေ။
နာမည် ခြောက်ခုကို အပျော်သဘောဖြင့် အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က နာမည်တစ်ခုကို မကြိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုနာမည်ပါသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ရှေးယခင်က သူမ၏ အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းထဲသို့ ဖားတစ်ကောင် ထည့်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကလည်း နောက်နာမည်တစ်ခုကို မကြိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ စိတ်တိုနေသည့်ပုံစံ မပါဘဲ ထိုနာမည်ကို ခေါ်ဖို့ မတွေးဝံ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံးက တတိယနာမည်ကို သဘောကျကြသော်လည်း "ဂရေး" ဆိုသည့် မိသားစုနာမည်နှင့် တွဲခေါ်လိုက်သည့်အခါမှသာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ၎င်းကို ဖြတ်ချလိုက်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ စာရင်းကို ချလိုက်သည်။
“သူတို့က လူသားတွေ ဖြစ်လာတော့မှာနော်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ဒီလို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ကျွန်တော်တို့ကို ရှိနေတာက ထူးဆန်းသလိုပဲ”
ကျွန်တော် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးက လှုပ်ရှားလာသည်။
“သူတို့ဘက်က အကြံပြုချက် ပေးနေပုံရတယ်”
“ဘယ်နာမည်ကိုလဲ မသိဘူး”
“အကြံပြုချက်ကို လွတ်သွားတယ်”
သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ စကားဝိုင်းက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သူမခေါင်းနား အပ်ထားရင်း၊ စာရင်းစာရွက်ကလည်း မြေကြီးပေါ်သို့ မသိမသာ လျှောကျသွားကာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လေဒီ ဆာဘင်းက နောက်ဆုံးကုန်သွယ်ရေး စာချုပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် စတုန်းဖို့ဒ်မှတစ်ဆင့် စာရေးတစ်ဦး၊ အစောင့်နှစ်ဦး၊ နှင့် သူမကိုယ်တိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော အဝတ်ထုတ်ပိုးထားသည့် ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုပါဆယ်ထုပ်ထဲတွင် ငွေဇွန်းငယ် နှစ်ချောင်း ပါရှိသည်။
အက်ဗလင်က သူမအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသည်။
ဆာဘင်းက အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
“စောင်တွေက ပိုလုံခြုံမယ်လို့ ကျွန်မအစ်မက ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ မိခင်က စောင်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလို့ သိရတယ်”
“အကြွင်းမဲ့ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုများကတော့ ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့လည်း နီးပါး ပြီးဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထောက်ပံ့မှု မရှိသော သတ္တုတွင်းခွန်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။
သာမန် အကောက်ခွန်များကမူ ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်များအနေဖြင့် ဘယ်အရာရှိက ငွေကြေးသုံးစွဲမှု ကြီးမားသည့် ရက်သတ္တပတ်ကို ဖြတ်သန်းနေရသည်ကို ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုတော့လောက်အောင်နှုန်းထားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားသည်။
စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီးသော လုံခြုံရေး ဝန်ဆောင်မှုများအတွက် ငွေပေးချေမှုကို အရစ်ကျဖြင့် ရှင်းချေမည် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်သည် ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးများကို တကယ်တမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသော လူများကို အသိအမှတ်ပြုမည် ဖြစ်သည်။
ကဲရ်ဝင်းသည် လွန်ခဲ့သောဆယ်စုနှစ်များစွာက လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုက ထိုလမ်းများကို ဖြတ်သန်းသွားလာသူတိုင်းကို အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မပေးအပ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။
ဆာဘင်းက နောက်ဆုံးစာသားများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
“ဒီအချက်ကိုလေ။ အယူခံဝင်မှုတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ အဖြေပြန်ပေးရမယ်တဲ့လား”
မေရီက ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးလာသည်။
“ဒီတာဝန်ဝတ္တရားက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျုံးဝင်ရပါမယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဆာဘင်းက ပြောသည်။ “အကျုံးဝင်သင့်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ၎င်းကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထပ်မံဖတ်ရှုကြသည်။
နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုစာချုပ်ကို ကျွန်တော်တို့အကြား လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ နောက်ထပ် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို မလှမ်းယူကြပေ။
ကျွန်တော် ထိုအချက်ကို သံသယဖြစ်မိသည်။
“ပြီးသွားပြီလား”
“ဒါနဲ့တော့ ပြီးပြီ” ဆာဘင်းက ပြောသည်။
လုံလောက်ပေသည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် အထောက်အထား မှတ်တမ်းများအတွက် မေရီ ယူဆောင်လာခဲ့သော အထိမ်းအမှတ် မှတ်တမ်းစာအုပ်ဘေးတွင် ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ကောက်ပဲသီးနှံလှည်းများကို လိုက်လံစောင့်ရှောက်ရင်း သေဆုံးခဲ့ကြသူများ စာရင်းတွင် သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ နာမည်လည်း ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ခပ်ခွာခွာတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
သူမက စာမျက်နှာကို တစ်ချက် ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မအမေက မိတ္တူတစ်စောင် လိုချင်လိမ့်မယ်”
“မေရီ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်”
ဆာဘင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို သေချာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ တားဆီးခဲ့ရတဲ့ နယ်စပ်စခန်းတွေနေရာမှာ တံခါးပေါက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်”
“အချို့သော နယ်စပ်စခန်းတွေကတော့ ကျန်နေဦးမှာပါ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်က လူတွေကို တစ်ပါးသူတွေလို့ ဟန်ဆောင်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်တွေတော့ နည်းသွားမှာပေါ့”
သူမက ဘေးစားပွဲပေါ်တွင် ထုပ်ပိုးထားဆဲဖြစ်သော မွေးကင်းစလက်ဆောင် ဇွန်းများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ခရီးထွက်ခွင့် ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“အသက်လောက် ရောက်တဲ့အခါပေါ့”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးက တွန့်ကွေးသွားသည်။
“မိဘတွေနဲ့ အုပ်စိုးရှင်တွေက အဲဒီအရွယ်ကို ရောက်ဖို့ ရွှေ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြတာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ”
ကျွန်တော် ကိုင်ဖူးခဲ့သော ကလေးမလေးကို ပြန်သတိရမိသည်။
လက်မောင်းတစ်ဘက်တောင် မလှုပ်ရဲလောက်အောင် ဘယ်လောက်တော့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ရပါသလဲ။
“အဲဒီလို စိုးရိမ်စိတ်မျိုးကို ကျွန်တော် အခုတော့ နားလည်စ ပြုလာပါပြီ”
ထိုညက ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို မွေးကင်းစခန်းထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူသည် သူကိုယ်တိုင် ထွင်းထုပြီးသား သစ်သားရုပ်ထုများကို ထည့်ရန်နှင့် နောင်တွင် သူကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့သည်ဟု ဝန်မခံချင်တော့သည့် ပစ္စည်းများအတွက်ပါ လုံလောက်သော အရွယ်အစားရှိသည့် သေတ္တာတစ်လုံးကို လာပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ၎င်းကို နံရံတွင် ကပ်၍ ချထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပုခက်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ရှင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်ဖူးတယ်လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“လူတိုင်း အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရໍစ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
“ကောင်းတဲ့ အစိမ်းပါပဲ”
သူ့လက်က သေတ္တာအဖုံးကို ပွတ်သပ်သွားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ ကပ်လျက်အခန်းမှ အသံများကို နားထောင်နေမိသည်။ ဟယ်လီနာနှင့် အက်ဗလင်တို့က ဇွန်းများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ဘုရားသခင်၊ ရှင် အဲဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာကိုလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့”
အဲဒါက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ပေ။
“ငါ အချိန်တွေ အများကြီး နောက်ကျအောင် လုပ်မိတယ်။ မမေးခင်မှာ ကိုယ်တိုင် နားလည်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အက်ဗလင်က စကားပြောချင်ရုံသက်သက်ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ကိုယ်က ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတယ်”
ကျွန်တော် ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝဘက်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြားဖူးနေကျ ဖြစ်နေသလိုပဲ”
“ဒီလိုအသံတွေက ဆက်ပြီး ကြားနေရဦးမှာပါ”
သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူမအခန်းပြင်က ဘယ်လှေကားထစ်က အသံမြည်လဲဆိုတာကို ငါ သိလာခဲ့တယ်။ သူမ ပင်ပန်းတဲ့အခါ ဘယ်လို ချီရတာကို ကြိုက်လဲဆိုတာကို သိလာတယ်။ ဘယ်ပုံပြင်တွေကို နှစ်ခါပြန် နားထောင်ချင်လဲဆိုတာကိုလည်း သိလာခဲ့တယ်”
“အဲဒါက အကူအညီ ဖြစ်စေလား”
“ကျန်တာတွေကို သင်ယူနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်လုပ်နိုင်မယ့် အရာတွေကို လုပ်ဖို့ အဲဒါက အခွင့်အလမ်း ပေးခဲ့တာပေါ့”
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေကြံစည်နေကြတာလဲ”
“မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်းလေ” ဟု ဂါရစ်က ပြောသည်။
သူမက အခန်းကို ဖြတ်လာပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူလည်း သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူသည် တစ်ခါတလေထက်စာရင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပုံရသည်ဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း နာမည်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်လာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ရေးခဲ့ပြီးမှ ဖြတ်ပစ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့သော နာမည်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“အီလိုင်ယက် (Elias)”
အက်ဗလင်က ဆံပင်စုတ်တံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမသည် မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးအတွက်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက ထိုနာမည်ကို အသံထွက်၍ ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့၏ မိသားစုနာမည်နှင့် တွဲ၍ ခေါ်ကြည့်သည်။
“အီလိုင်ယက် ဂရေး”
ကျွန်တော် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကို သဘောကျတယ်”
“ကိုလည်း သဘောကျပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ထိုအတိုင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် စာရင်း မရှိပါ။
ထိုနာမည်အပေါ် သူ တာဝန်ခံရမည့်အရာများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြချက် မရှိပါ။
အက်ဗလင်က ဆံပင်စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ကလာရာ (Clara) ဆီကိုပဲ ပြန်ရောက်နေတယ်”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သသမီးလေးအတွက်လား”
“ကလာရာ” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ထိုနာမည်ကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ လေထုက ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသလို ရှိသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကာရိုလိုင်းနဲ့ နီးစပ်လွန်းသွားမလားဟင်”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အစ်မကို တွေးမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် မတွေ့ဖူးသေးသော သမီးငယ်လေးကို တွေးမိသည်။
“မနီးပါဘူး”
“သေချာရဲ့လား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူ့နာမည်နဲ့ တူနေတာပဲ”
“ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးရဲ့ နာမည်နဲ့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
“အီလိုင်ယက်နဲ့ ကလာရာ”
ကျွန်တော် ထိုနာမည်နှစ်ခုကို ပူးတွဲ၍ ရွတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တစ်ခုစီ သီးသန့် ရွတ်ကြည့်သည်။
ပုခက်စပ်နားတွင် တိုးတိုးလေး ခေါ်နိုင်မည့် နာမည်များ။
သစ်သီးခြံထဲတွင် လှမ်းခေါ်နိုင်မည့် နာမည်များ။
ကျွန်တော် ပြုံးမိလာသည်။
အက်ဗလင် မြင်သွားသည်။
“ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူမက သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးပေါ်သို့ မှီတင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားရင်း ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် အမွှာနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးက သူမ၏လက်အောက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လှုပ်ရှားလာသည်။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒါကို သဘောတူတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်မယ်”
“တစ်ခါတလေတော့ သူတို့လည်း ကျွန်တော်တို့ကို အိပ်ခွင့်ပေးစေချင်နေကြုံမှာပါ”
“အဲဒါကို တောင်းဆိုတဲ့ပုံစံကလည်း ထူးဆန်းနေလိုက်တာ”
ကျွန်တော်တို့ ထိုညက မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ကြပေ။
အက်ဗလင်က အိပ်ရာဘေး စားပွဲပေါ်မှ ရှေးဟောင်းနာမည်စာရွက်ကို ယူကာ နောက်ဘက်သို့ လှန်လိုက်သည်။
သန့်ရှင်းနေသော ဘက်ခြမ်းတွင် သူမက အောက်ပါအတိုင်း ရေးလိုက်သည် -
အီလိုင်ယက် ဂရေး။
ကလာရာ ဂရေး။
ဒုတိယနာမည်ကို ရေးသည့်အခါ သူမ၏ လက်ရေးက နှေးကွေးသွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘောပင် ကမ်းပေးသည်။
“ကို ဘာတွေ ထပ်ထည့်ရမလဲ”
“ကြိုက်တာ ထည့်လေ”
ကျွန်တော် စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့အောက်၌ ကျွန်တော် ရေးလိုက်သည် -
အတူတကွ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ဖတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး ကျွန်တော့်အပြာရောင်စာအုပ်ဘေးရှိថိ စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် အဆင်ပြေစွာ လဲလျောင်းစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လှဲချလိုက်သောအခါ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကလေးများရှိရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
“ကောင်းသောညပါ၊ အီလိုင်ယက်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ကောင်းသောညပါ၊ ကလာရာ”
ပြတင်းပေါက်က အနည်းငယ် ဟနေသည်။ ရင်ပြင်တော်တစ်နေရာတွင် အစောင့်တစ်ဦးက သူ့နေရာ အစားထိုးဝင်မည့်သူနှင့် စကားစမြည် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီး၏ ပခုံးကို နမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေကြပြီး ထိုနာမည်များကို ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်အတွက် တိုးတိုးလေး ထပ်မံ ရွတ်ဆိုကြည့်နေမိကြသည်။