အခန်း (၇၃) - အလုပ်ရုံလေးထဲက အလင်းရောင်
ပစ္စည်းဖန်တီးသူများ (artificers) အလုပ်ရုံအတွက် ပထမဆုံး လျှောက်ထားလာသူက အယ်လစ္စတားထက် အသက်ကြီးနေသည်။
ဒုတိယလူကတော့ သူမရဲ့ တစ်သက်တာမှာ စာသင်ခန်းထဲကို တစ်ခါမှ ခြေမချဖူးသူ ဖြစ်သည်။
တတိယလူကတော့ ဒီရာထူးမှာ နေ့လယ်စာ ကျွေးမကျွေး ဟု မေးလာခဲ့သည်။
တီလ်ဒါက တတိယလူရဲ့ မေးခွန်းကို သဘောကျသွားသည်။
“လက်တွေ့ကျတာပဲ” သူမက ပြောသည်။
မေရီက လျှောက်လွှာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နေ့လယ်စာတွေ ပါဝင်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ သေသေချာချာ ဖော်ပြထားပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် သူက စာမဖတ်တတ်ဘူးပေါ့” တီလ်ဒါက ပြန်ပြောသည်။ “မေးလိုက်တာ ကျေးဇူးတင်စရာပဲ”
ကျွန်တော်က အလုပ်ရုံရဲ့ အသစ်စက်စက် ပြီးစီးသွားတဲ့ ခုံတန်းတွေဘေးမှာ ရပ်ရင်း ဝန်ဆောင်မှု ရေးစပ်ရာ ရေးထုံးရုံးဝင်းထဲ လူတွေ စုရုံးလာတာကို ကြည့်နေမိသည်။
လူနည်းနည်းပါးပါးပဲ လာမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက် ရှိနေသည်။
တစ်ဖက်မျက်လုံးမှာ တိမ်စွဲနေတဲ့ ပန်းရန်ဆရာတစ်ဦး၊ ရေဆေးခုံမှာ လုပ်ကိုင်ကြတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ဦး၊ ပြီးတော့ ဒီအခမ်းအနားအတွက် သေချာပေါက် အငှားဝတ်စုံ ဝတ်လာဟန်တူတဲ့ လူငယ်တစ်ဦးတို့ ပါဝင်ကြသည်။
တစ်ယောက်ကတော့ ရင်သွေးငယ်လေးကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ထောက်ခံစာ သုံးစောင်နဲ့ သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က မေရီ့ဘက်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“သေတ္တာထဲမှာ ဘာပါလဲ”
“သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသတာပါတဲ့”
“ဘာအတွက်လဲ”
“ခုနားလေးမှ သိရတော့မှာပေါ့”
သေတ္တာထဲမှာ ပိုးကောင်တစ်ကောင် ပါရှိနေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သစ်သားနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ပိုးကောင်လေး ဖြစ်နေသည်။
အပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သူ့ရဲ့အောက်ခြေက သော့ချက်ကို လိမ်လှည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီပိုးကောင်လေးက စားပွဲခုံပေါ်မှာ တွားသွားပြီး အစွန်းဘက်ကို ရောက်သွားကာ ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က အကောင်လေးကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေက ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။
“ဒါက တော်တော်ကောင်းတာပဲ”
လူငယ်လေး မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး”
“မှော်စွမ်းအား ပါလား”
“မပါပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာ—”
တီလ်ဒါက အနားကို တိုးလာသည်။
“ခြေထောက်တွေ အလှည့်ကျ လှုပ်ရှားအောင် ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ”
သူက စတင် ရှင်းပြတော့သည်။
ခဏအကြာမှာတင် တီလ်ဒါက သူ့လက်ထဲက သေတ္တာကို ယူလိုက်ပြီး ဂီယာသွားတွေအကြောင်းကို စတင် မေးမြန်းတော့သည်။
မေရီက သူမရဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သင်တန်းသားသစ် တစ်မျိုးလား”
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်”
အဲဒီလူငယ်လေးက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သူ့ရဲ့ ဝှက်ဖိုနေတဲ့ အရည်အချင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပေးနိုင်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ရှာတွေ့ခဲ့ကြပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ သူမျှော်လင့်ထားတာနဲ့တော့ တသီးတခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မှော်စွမ်းအားဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတွေကတော့ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းလှသည်။
မြောင်းငယ်လေးတစ်ခု။
ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သတ္တုစလေး တစ်ခု။
တစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ကို ကူးပြောင်းသွားဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အချိန်အကြာကြီး တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရမယ့် စွမ်းအင်ကြိုးမျှင်လေး တစ်ခု။
ကျွန်တော်က စံနမူနာပြ လုပ်ပြလိုက်သည်။
မျဉ်းကြောင်းလေးက လင်းလက်လာသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါမှာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။
“ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တောင်းဆိုတာ ဒါပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ရေဆေးခုံက ညီအစ်မတွေထဲက တစ်ယောက်က လက်ကို မြောက်လိုက်သည်။
“အရောင်ပြောင်းသွားရင်ရောရှင်”
ကျွန်တော်က ကတ်စတယ်လန်ရဲ့ ကြေးပြားလေးဘက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ခံနိုင်တဲ့ အပြောင်းအလဲပါပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“အသံထွက်လာရင်ရောရှင်”
“ဘယ်လိုအသံလဲ ပြောပြပါဦး”
“တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ စူးအူသံလိုမျိုးပါ”
တီလ်ဒါက သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို ပိုနီးအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
စမ်းသပ်မှုကြီး စတင်တော့သည်။
လျှောက်ထားသူ အချို့က ဘာမှကို မထုတ်ပြနိုင်ကြပေ။ လူနည်းစုကတော့ ခဏတာ မီးပွားလေးတွေ ထွက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ကြသည်။ လူတစ်ယောက်ကတော့ မြောင်းတစ်လျှောက်လုံး အလင်းရောင် လှလှပပ တလက်လက် ထွက်အောင် လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီးမှ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်မိမှန်း သူ့ကိုယ်သူတောင် မသိလိုက်ကြောင်း ဝန်ခံလာခဲ့သည်။
အသက်ကြီးတဲ့ လျှောက်ထားသူကတော့ ပါးလွှာတဲ့ အပြာရောင်မျဉ်းလေး တစ်ကြောင်းကို တစ်မိနစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်အထိ ဆက်တိုက် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့နာမည်က ኦစဝင်း ဖြစ်သည်။
သူက ရေနွေးအိုးတွေ ပြင်ဆင်ပေးရတဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုမျိုး အရင်က လုပ်ဖူးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အက်ကြောင်းတွေ ရှာဖို့အတွက်ပဲ လုပ်ဖူးပါတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ရလဲ”
“သတ္တုကို နည်းနည်း ပူအောင်လုပ်လိုက်တာပေါ့။ ပြီးတော့ မရှိသင့်တဲ့နေရာမှာ အာရုံက ဖမ်းမိသွားအောင် လုပ်ရတာပါပဲ”
သူ့အသံက အားနာနေဟန် ပေါ်နေသည်။
ကျွန်တော်က တည်ငြိမ်နေတဲ့ အလင်းရောင်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“လေးဆယ်နှစ်ရှိပါပြီ”
ကျွန်တော့်ကျောနောက်မှာ အယ်လ်ဒรင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ စိတ်တွန်းအားကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
နေ့လယ်ခင်း ကုန်ဆုံးတဲ့အချိန်မှာတော့ ပထမဆုံး မှော်သင်တန်းအတွက် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း လေးဦးကို ရရှိခဲ့ပါပြီ။
အိုစဝင်း။
နေရီ လို့ခေါ်တဲ့ ကျောက်ထုလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်တဲ့ လူငယ်လေး။
ရေဆေးခုံက ညီအစ်မတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဒယ်လာ။
ပြီးတော့ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် တိတ်တဆိတ်နေတတ်ပြီး တစ်နေ့ခင်းလုံး တခြားသူတွေ လုပ်နေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရင်းမှ စမ်းလုပ်ကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ဘရင်း လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြပါတယ်။
သူမရဲ့ အလင်းရောင်က အလွန်တရာမှ မှိန်ဖျော့နေသည်။
ဒါပေမဲ့ တုန်ရီမသွားခဲ့ပေ။
သစ်သားပိုးကောင် လုပ်တတ်တဲ့ ပယ်ရင် လို့ခေါ်တဲ့ လူငယ်လေးကတော့ တီလ်ဒါရဲ့ ခုံတန်းဆီကို ပြန်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချက်နဲ့အတူ ပြန်သွားခဲ့သည်။
တခြားသူတွေကတော့ ရှင်းလင်းချက်များ၊ ခရီးစရိတ်များနဲ့ သူတို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် တခြားလုပ်ငန်းတွေအကြောင်း သိရှိရမယ့် အချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မအောင်မြင်တော့ဘူးလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။
ဒါတောင်မှ လူတွေ ကျဲသွားတဲ့ ဝင်းထဲမှာတော့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တံခါးဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
အငှားဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့အဖေ မေရီနဲ့ စကားပြောလို့ ပြီးတာကို ရပ်စောင့်နေသည်။
“နောက်မှ ထပ်စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒါကို ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ”
“တခြား ဘာတွေ လုပ်တတ်သေးလဲ”
“မသိသေးဘူးလေ”
သူ့အဖေက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
မထွက်ခွာခင်မှာ အဲဒီကောင်လေးက အလုပ်ရုံဘက်ကို လှည့်ပြီး တစ်ချက် ငေးကြည့်သွားသေးသည်။
ညစာစားပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် အဲဒီ အမူအရာလေးကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး သတိရနေမိသည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲခုံပေါ်က လေ့ကျင့်ရေး သတ္တုပြားလေးတွေကို ကျွန်တော် ရွှေ့ပြောင်းနေတာကို တွေ့သွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ မှားသွားလို့လဲ”
“ဘာမှ မမှားပါဘူး”
“အဲဒါကတော့ ယုံကြည်စရာ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျွန်တော် သူမကို အဲဒီကောင်လေးအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက ဝမ်းဗรာ့ ဗိုက်ခုံးခုံးလေးပေါ် လက်တစ်ဖက်တင်ရင်း ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေသည်။
“သူ့ကို ပစ္စည်းဖန်တီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တာလား”
“မပေးပါဘူး”
“သူက အသုံးမကျဘူးလို့များ ပြောလိုက်မိလို့လား”
“ဘယ်ပြောမလဲ”
“ဒါဆိုရင် သူစိတ်ပျက်သွားတာကို ခွင့်ပြုလိုက်တာပေါ့”
ကျွန်တော် သတ္တုပြားလေးတွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“စိတ်ထဲမှာတော့ မကောင်းလှဘူး”
“ဟုတ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် ကျောမှီလိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်တို့ မပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို လိုချင်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
အက်ဗလင်က ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ပြီးမှ သူမက “သူတို့ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်ပေးကြမှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“ဒါပဲလား”
“ရှင်ကရော ဘာတွေ လုပ်ပေးစေချင်လို့လဲ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လေ့ကျင့်ရေး သတ္တုပြားလေး တစ်ပြားကို ယူပြီး လက်ချောင်းတွေကြားမှာ လှည့်ပတ်ကစားနေသည်။
“သူတို့ မရောက်လာခင်အထိ လပိုင်းတွေ လိုသေးတယ်။ အဲဒီ အငှားဝတ်စုံနဲ့ အလုပ်ရုံဆီ ရောက်လာဖို့ဆိုရင် နှစ်တွေအများကြီး လိုသေးတယ်လေ”
“သူတို့က အငှားဝတ်စုံ ဝတ်စရာ မလိုပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်” သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က စမ်းလုပ်ကြည့်ဖို့ ကြောက်နေဦးမှာပဲ”
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သူမက လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။
ပထမဆုံး သင်ခန်းစာကို ရေပုံးတစ်ပုံးနဲ့ စတင်ခဲ့သည်။
အယ်လ်ဒရင်က ရေပုံးကို ခုံတန်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်က သစ်သားမျောတံလေး တစ်ခုကို အထဲမှာ ထည့်လိုက်သည်။
အိုစဝင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါက မှော်ပညာလို့ ငါထင်ထားတာ”
“မှော်ပညာ ဖြစ်လာမှာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ မျောတံကြီး ထည့်ထားတာလဲ”
“ဘယ်အချိန်မှာ မှော်ပညာကို သုံးရမယ်ဆိုတာ သိဖို့ လိုအပ်လို့ပေါ့”
သူက အဲဒါကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သတိပေးစက်ပစ္စည်းမှာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ပါဝင်သည်။ ရေတက်လာတာကို ထောက်လှမ်းဖို့ တစ်ခု၊ သိုလှောင်ထားတဲ့ စွမ်းအင်အနည်းငယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေ မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ရှိတဲ့ အလင်းရောင် တစ်ခုတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒါတွေကို တစ်ပိုင်းစီ သီးခြား လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်က မျောတံကို ချိန်ညှိသည်။
တီလ်ဒါက သတ္တုလက်ရာကို စစ်ဆေးသည်။
ကျွန်တော်က သင်ယူသူ လေးဦးနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စွမ်းအင်တွေ ပိုလျှံမသွားစေဘဲ ဆားကစ် (circuit) တစ်ခုကို ဘယ်လို ပိတ်ရမလဲဆိုတာကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
“ကြိုးချည်သလိုမျိုးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်သည်။
နေရီက မြောင်းငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်လိုကြိုးမျိုးလဲ”
ကျွန်တော် စကားစရပ်သွားသည်။
“ကြိုးအသေးစားလေး တစ်ခုပေါ့”
ဒယ်လာက အိုစဝင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အိုစဝင်းက ဘရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကတ်စတယ်လန်က နံရံဘက်ကနေ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“လက်တွေ့ပြသတာက ပိုပြီး ထိရောက်လိမ့်မယ်”
သင်ကြားပေးခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ပါးစပ်နဲ့ မပြောခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့လက်တွေက နားလည်ထားပြီးသားဆိုတဲ့ အရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် များပြားနေလဲဆိုတာကို ဖော်ပြနေတာပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
သုံးရက်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အလုပ်ရုံမှာ ပထမဆုံး အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။
အဲဒါက သတိပေး အလင်းရောင်နဲ့ ပတ်သက်နေသည်။
အယ်လ်ဒရင်က အလင်းရောင် တောက်ပစေချင်သည်။
တီလ်ဒါက အကာအကွယ် ပါရှိစေချင်သည်။
ပယ်ရင်က ခေါက်တံပါတဲ့ အိမ်ရာငယ်လေးတစ်ခုထဲမှာ တပ်ဆင်ချင်သည်။
ပထမဆုံး သင်ခန်းစာနှစ်ခုတုန်းက ဘာမှ မပြောသလောက်ဖြစ်နေတဲ့ ဘရင်းက ဘယ်နားမှာ တပ်ဆင်မှာလဲလို့ မေးလာခဲ့သည်။
“အောက်ဘက်က ကောက်ပဲသီးနှံ ဂိုဒေါင် ဝန်ဆောင်မှု လမ်းကြောင်းမှာပေါ့” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒီနားမှာ ဘယ်သူတွေ လမ်းလျှောက်တတ်လို့လဲ”
“စစ်ဆေးရေး ဝန်ထမ်းတွေပေါ့”
“ဘယ်လောက် မကြာခဏ လျှောက်ကြလဲ”
ဒီမေးခွန်းက ဆွေးနွေးမှုကို နှေးကွေးသွားစေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြသည်။
အဲဒီလမ်းကြောင်းကို မှန်မှန်ကန်ကန် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။
အဲဒီလမ်းကြောင်းနဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံခင်း ကြားက တံခါးကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ပိတ်ထားတတ်သည်။
ဘရင်းက အဆိုပြုထားတဲ့ အလင်းရောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ဖက်ကို လျှောက်သွားရင်တောင် မမြင်ရဘဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့”
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း မဖြေကြပါဘူး။
ကျွန်တော် ပုံကြမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
စက်ပစ္စည်းကို လူမရှိတဲ့ စင်္ကြံတစ်ခုကို သတိပေးဖို့အတွက် သေသေချာချာ စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“အလင်းရောင်ကို နံရံဖောက်ပြီး ထုတ်လို့ရမလား”
“သာမန် တပ်ဆင်ပုံ ပြောင်းလဲမှုပါပဲ” ဟု တီလ်ဒါက ပြောသည်။
“ခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးရော ထည့်မလား” ဟု အိုစဝင်းက မေးလိုက်သည်။
အယ်လ်ဒရင်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်ကတော့ သူ့ရဲ့ သစ်သားဂီယာ သေတ္တာငယ်ဆီကို လက်လှမ်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
နေ့ကုန်ဆုံးတဲ့အချိန်မှာတော့ ဒီဒီဇိုင်းက ယခင်ကထက် ရုပ်ထွက် မလှပေမဲ့ လက်တွေ့အသုံးဝင်မှုကတော့ ပိုပြီး များပြားလာခဲ့သည်။
တခြားသူတွေ ပြန်သွားကြပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘရင်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“လူတွေရှေ့မှာ အစီအစဉ်ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်လို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“စောစောကတည်းက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းသား”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။
အနည်းငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်နေပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုအကြောင်း ငြင်းခုံနေကြချိန်မှာ အက်ဗလင်ကတော့ အရင်က အစည်းအဝေးသုံးခုအထိ ဖြေရှင်းမရခဲ့တဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံ သိုလှောင်ရေး အငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
ဖောင်ဒရီ (သတ္တုသွန်းလုပ်ရာနေရာ) အပြင်ဘက်မှာ ယောရင်က ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့မှသာ ဒီအကြောင်းကို သိရတော့သည်။
“အရှင်မင်းသမီးက တကယ်ပဲ အဖြေလိုချင်ရဲ့လားဆိုပြီး မေးတတ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိတယ်”
“ဘာတွေ ဖြစ်သွားလို့လဲ”
“အရှေ့ပိုင်း ခရိုင်က လှည်းတွေ အားလုံးကို အရင်ဆုံး ကုန်ချချင်တယ်။ မြစ်ပိုင်း ခရိုင်က အချိန်ခွင်တွေကို လမ်းနဲ့ နီးတဲ့နေရာဆီ ရွှေ့ချင်တယ်။ ကုန်သည်တွေကတော့ အုပ်စုနှစ်စုစလုံးကို ထွက်သွားစေချင်ကြတယ်”
“ဒါဆို အက်ဗလင်ကရော”
“ဘယ်လှည်းတွေကမှ မိုးမမိအောင် အလွယ်တကူ စောင့်ဆိုင်းလို့မရတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို သယ်ဆောင်လာလဲဆိုတာကို မေးလိုက်တယ်လေ”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ရပ်ကွက်တွေအကြောင်းကိုပဲ အငြင်းပွားနေခဲ့ကြတာ”
သူက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အချိန်ဇယားကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလာသည်။
“စိုစွတ်နေတဲ့ အိတ်တွေအကြောင်းကို ငြင်းခုံရမှာ ဖြစ်နေခဲ့တာ”
အဲဒီညနေခင်းမှာ ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဆီကို နောက်ကျမှ ထွက်တဲ့ ရက်စ်ဘယ်ရီ (raspberry) သစ်သီးငယ်လေးတွေ ပါတဲ့ ပန်းကန်လုံးလေး တစ်လုံး ယူသွားပေးလိုက်သည်။
သူမက အဲဒါကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်လာပြန်ပြီလဲ”
“ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲ”
“သိုလှောင်ရေး အစည်းအဝေးအကြောင်း ယောရင် ပြောပြလို့လေ”
သူမက သစ်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“သူ ကူညီပေးခဲ့တာပါ”
“သူလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်”
“သူ တကယ် ကူညီခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက နောက်ထပ်သစ်သီးတစ်လုံး စားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်လုံး ကမ်းပေးသည်။
ယောရင် ချန်လှပ်ထားခဲ့တဲ့ အပိုင်းတွေကို သူမ ရှင်းပြနေစဉ်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပန်းကန်လုံးလေးကို အတူတူ မျှစားနေကြသည်။
ဒါက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လို ရုပ်ရှင်ဆန်လှတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမ ပြောပြတာကို နားထောင်ရတာကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ဟယ်လီနာက ခေါက်ထားတဲ့ ပဝါတစ်ထည်ကို ကိုင်ပြီး တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမရဲ့ မကြာသေးခင်က စံနှုန်းတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက တော်တော်လေး ရိုးစင်းလွန်းနေသည်။
အက်ဗလင် သတိထားမိသွားသည်။
“တစ်ထည်တည်းလား”
“မြင်ရတာကတော့ တစ်ထည်တည်းပေါ့”
သူမရဲ့ မိခင်က ပုခက်စောင့်ခန်းထဲက သူမရဲ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် စာအုပ်သွားယူရင်းကနေ နေဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခံရတာနဲ့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခဏလောက်တော့ ဟယ်လီနာက ဗီရိုထဲမှာ စီစဉ်ထားတဲ့ အဝတ်ငယ်လေးတွေကို လိုက်ကြည့်နေသည်။
ပြီးတော့မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့အဖေက သူ ပစ္စည်းတွေ ထုလုပ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီလို့ ကျွန်မကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်”
အက်ဗလင်က သံသ័យဝင်တဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“အဲဒါတွေ ထည့်ဖို့ သေတ္တာတစ်လုံး စလုပ်နေပြီလေ”
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာ ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူဆီကို ပြန်လှည့်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ အမူအရာက နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
“သမီး ဘယ်လို အိပ်ပျော်ရဲ့လား”
“ကောင်းပါတယ်”
“အဲဒီလိုပြောတယ်ဆိုတာက ညည်းတွားရလောက်အောင် မကောင်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
အက်ဗလင်က ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“အိပ်လို့ကောင်းမယ့် ပုံစံမျိုး ရှာရခက်လို့ပါ”
သူတို့ ခေါင်းအုံးတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။
ပြီးတော့ အစားအသောက်တွေအကြောင်း။
ပြီးတော့ လာမယ့် လတွေအကြောင်း။
တရားဝင် ညစာစားပွဲတစ်ခုမှာ အက်ဗလင်က သုံးသပ်လှုပ်ရှားနေတာ အရမ်းပြင်းထန်လို့ လာလည်တဲ့ လော့ဒ်တစ်ပါးရဲ့ မိန့်ခွန်းကိုတောင် အာရုံလွှတ်သွားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းကို ဟယ်လီနာက ရှင်းပြနေသည်။
“အဲဒီတုန်းက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဂါရစ်နဲ့ သဘောတူလိုက်တာပေါ့”
“အဲဒါ ဉာဏ်ကောင်းလို့လား”
“ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူက ဧည့်သည်နဲ့ သဘောမတူဘဲ ငြင်းခုံနေခဲ့တာလေ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အမေ ကြောက်ခဲ့ရလား”
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ကြောက်တာပေါ့”
“ပျောက်သွားရောလား”
“တစ်ခါတလေတော့ ပျောက်သွားတာပေါ့။ ပြီးတော့ အမေ့မှာ သမီးရှိလာတယ်၊ ပြီးတော့ အကြောင်းပြချက် အသစ်တွေ ထပ်တွေ့လာရတာပေါ့”
ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့လက်တွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဟယ်လီနာရဲ့ လက်မက သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ လက်ဆစ်တွေပေါ်မှာ ပွတ်သပ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အမေ့မှာ အကူအညီလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “သမီးမှာလည်း ရှိမှာပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူနိုင်မယ်လို့ ကတိပေးဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟယ်လီနာက အကူအညီလို့ ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
မိုးရွာနေတဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ သတိပေးစက်ပစ္စည်းရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါက နားခါးလောက်အောင် ဆိုးရွားတဲ့ အသံကြီး ဖြစ်နေသည်။
အားလုံး တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။
ပယ်ရင်က သဘောကျနေဟန် ပေါ်သည်။
တီလ်ဒါက ခေါင်းလောင်းပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်အထိ အသံ မကျယ်နဲ့လေ”
“အသံကြားချင်တယ်ဆိုလို့လေ”
“စတုန်းဖို့ဒ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ပြန်ပြီး ချိန်ညှိလိုက်ကြသည်။
ပြီးတော့မှ ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ကြသည်။
ရေပုံးထဲမှာ ရေတွေ တက်လာသည်။ ညီမျှခြင်းမျောတံလေး တက်လာသည်။
ပယင်းရောင် အလင်းရောင်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ခေါင်းလောင်းက ခိုင်မာတဲ့ အသံသုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
နေရီက လက်တစ်ချက် တခတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီးမှ အားနာသွားဟန်ဖြင့် ငြိမ်သွားသည်။
အိုစဝင်းက သူ စွမ်းအင်သွင်းရာမှာ ပါဝင်ကူညီခဲ့တဲ့ ဆားကစ်ကို စစ်ဆေးဖို့ အနားကို တိုးလာသည်။
အဲဒါက ဆက်ပြီး တည်မြဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သင်ယူသူ လေးဦးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ တံဆိပ်တုံးကို မထိခဲ့ကြပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ အပိုင်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှ အကူအညီ မတောင်းခဲ့ကြပါဘူး။
ခဏတာလောက်တော့ ကျွန်တော် ပြုံးနေမိတာကို မရပ်တန့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အယ်လ်ဒရင်က ရေပုံးကို သွန်ချလိုက်သည်။
“ထပ်စမ်းမယ်”
ဒီတစ်ခါတော့ သူက မျောတံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ညှပ်ထားလိုက်သည်။
အလင်းရောင် လုံးဝ မလာတော့ပါ။
ခေါင်းလောင်းလည်း မမြည်တော့ပါ။
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စမ်းသပ်မှုအတွက် ရောက်ရှိလာတဲ့ အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကဲ၊ စစ်ဆေးရေးဝန်ထမ်းက အဲဒါကို ဘယ်လို သတိပြုမိမလဲဆိုတာကို ပြောပြပါဦး”
ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်နာရီလောက်ကို စစ်ဆေးချိန်တိုင်းမှာ မျောတံကို လက်နဲ့ မြှောက်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ထပ်ထည့်ဖို့အတွက် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
ဘယ်လို မေးခွန်းထုတ်ရမလဲဆိုတာကို သိသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒီစက်ပစ္စည်းကို ယုံကြည်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူလာခဲ့သည်။
နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ တပ်ဆင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
သတိပေး အလင်းရောင်က ဂိုဒေါင်ရဲ့ အတွင်းတံခါးဘေးမှာ တည်ရှိနေသည်။
ခေါင်းလောင်းကတော့ အဲဒီအထက်မှာ တွဲလောင်းခိုနေသည်။
ပြားငယ်လေးတစ်ခုပေါ်မှာ စမ်းသပ်မှုကို ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ရှင်းပြထားပြီး အောက်မှာတော့ ပုံကြမ်းတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
ပယ်ရင် နောက်ဆုံးဝှက်စကူကို တင်းကျပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် လှေကားကို ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။
သူ ဆင်းလာပြီး နောက်ကို ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဒီကနေကြည့်ရင် သေးသေးလေးပဲ မြင်ရတယ်”
“သေးသေးလေးပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အခန်းထဲမှာ ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကုန်သည်တစ်ဦးက သူမရဲ့ စာရင်းဇယားထဲကနေ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီအသံဆိုရင်တော့ ကြားရမှာသေချာတယ်”
အိုစဝင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
တပ်ဆင်တာကို ကြည့်ဖို့ အဖွဲ့သားတွေ အားလုံး ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
ကိရိယာတွေကို သိမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူတို့က တစ်ချက်စီ ပြန်ကြည့်ဖို့ တစ်ခုခုသော အကြောင်းပြချက်ကို ရှာရင်း အနီးအနားမှာ ဆက်ပြီး နှောင့်နှေးနေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ ဘရင်းက တံခါးဘေးက ပြားငယ်လေးကို လက်နဲ့ ထိလိုက်သည်။
တခြားသူတွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့အတူ သူမရဲ့ နာမည်လည်း ပါရှိနေသည်။
သူမက ပထမဆုံး စာလုံးလေးကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့ ခြေရာခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို လိုက်လာခဲ့သည်။
အဲဒီညနေမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ လုပ်ထားတာတွေကို ပြဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ ညစာမစားခင်မှာ ဂိုဒေါင်ဆီကို လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
မိုးစဲသွားပြီဖြစ်လို့ ဝင်းထဲက ကျောက်တုံးတွေက အမည်းရောင်သမ်းနေပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
အထဲမှာတော့ ကုန်သည်က စမ်းသပ်မှုကို လုပ်ပြလိုက်သည်။
အလင်းရောင် လင်းလက်လာသည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါပဲလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“လျှပ်စီးလက်တာတွေ ဘာတွေ မပါဘူးလား”
“အရမ်းနည်းပါတယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး စစ်ဆေးမှုကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဘရင်းဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို အမေ့ကို ပြပေးပါလား”
ဘရင်းက ခဏတာ အံ့သြသွားဟန် ပေါ်သည်။
ပြီးမှ သူမ စတင်လုပ်ပြလိုက်သည်။
သူမတို့ နှစ်ယောက် ပုံကြမ်းငယ်လေးပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်နေကြတုန်းမှာ ကျွန်တော် ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
ဘရင်း ပြီးသွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်က သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
သူမက အဲဒါကို အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုလို့ မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။
နောက်တစ်ခုက အရင်ကထက် အချိန်ပိုနည်းနည်းပဲ ယူရမလားလို့ သူမက မေးလိုက်သည်။
ဘရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ထင်ပါတယ်”
အပြန်လမ်းမှာ ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ကို ဒါကို သဘောကျရဲ့လားလို့ မေးလိုက်သည်။
“အရမ်းကြိုက်တာပေါ့”
“အရမ်းကြီးလည်း ကြီးကျယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက သူမရဲ့လက်မောင်းကို ကျွန်တော့်လက်မောင်းထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က အဲဒီခေါင်းလောင်းလေးအကြောင်း တစ်ပတ်လောက် ပြောနေခဲ့တာလေ”
“ကိုယ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“မလိုပါဘူး။ ရှင် တစ်ခုခုကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို မြင်ရတာကို ကျွန်မ ကြိုက်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း ဆက်ပြီး လျှောက်သွားကြသည်။
ပြီးတော့ သူမ ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မမေးရသေးခင်မှာပဲ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ဟောဒီမှာ”
ကျွန်တော့်လက်ဝါးအောက်မှာ ခိုင်မာတဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခု ဖိနှိပ်လာသည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုက ဘက်စွန်းနားမှာ ပိုပြီး ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နှစ်ယောက်လုံးလား”
“အဲဒီလို ထင်တယ်”
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရယ်မိလိုက်သည်။
“သူတို့တွေ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲ”
“ရှင်လည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ လူတွေ ခြင်းတောင်းတွေ၊ ကိရိယာတွေနဲ့ နေ့စဉ် နောက်ဆုံး လုပ်စရာရှိတာတွေကို သယ်ဆောင်ပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် သွားလာနေကြတဲ့ မုခ်ဦးအောက်မှာ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတော့ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ညစာစားကြရအောင်လေ”
“အင်း”
ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြသည်။
မအိပ်ခင်မှာ ကျွန်တော် အပြာရောင်စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး သတိပေးစက်ပစ္စည်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့အောက်မှာတော့ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ လျှောက်လာကြရင်း ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး လှုပ်ရှားနေတာကို အက်ဗလင် ခံစားသိရှိခဲ့ရကြောင်းကို ထပ်ပြီး ဖြည့်စွက်ရေးသားလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကျောနောက်ကနေ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ရှင်က ထူးဆန်းတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုကို ရေးလိုက်တာပဲ”
ကျွန်တော် ဘောပင်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒါက ကိုယ် မှတ်မိချင်တဲ့ အရာတွေလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ဒါဆို မှန်တာပေါ့”