အခန်း (၇၂) - ပထမဆုံး စပါးစည်းများ
ပထမဆုံး ရင့်မှည့်လာသည့် မုယောစပါးများကို ကြိုးဖြင့်စည်းနှောင်ကာ ကောင်စီခန်းမထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ဖန်နာက ၎င်းတို့ကို အကောက်ခွန်ဆိုင်ရာ အဆိုပြုလွှာတစ်စောင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုမုယောစပါးကိုသာ ပို၍သဘောကျမိသည်။
“တောင်စောင်းဘက်ကနေ ရတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
စပါးပင်စည်တို့မှာ ခြောက်သွေ့၍ ရွှေရောင်ဝင်းနေကြသည်။ အစေ့အချို့မှာမူ စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာ၏။
ကျွန်တော်က စပါးစေ့တစ်စေ့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“အကုန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”
“တချို့ကတော့ ဖြစ်ပြီလေ။”
“ဘယ်တော့ စရိတ်သိမ်းမှာလဲ”
“ရာသီဥတုသာ ဒီလိုဆက်ကောင်းနေရင် မနက်ဖြန် စရိတ်တော့မယ်။”
အက်ဗလင်က စပါးစည်းကို အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်ရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
မြေနံ့စပ်စပ်ထဲမှာ သစ်သားပန်းတိုင်လေးများကို ကွင်းပြင်လွတ်ထဲ စိုက်ထူခဲ့ကြရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။
ထိုစဉ် ဘီထရစ်က စပါးသိမ်းဆည်းမှု ခန့်မှန်းချက်စာရင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ထိုအပြုအမူကပင် ကောင်စီအစည်းအဝေး၏ ပုံမှန်အရှိန်အဟုန်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။
ပထမဆုံးထွက်လာသည့် ကိန်းဂဏန်းများက အားရစရာကောင်းလှသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့တွင် ကန့်သတ်ချက်များစွာလည်း ပါဝင်နေသည်။
လယ်ကွင်းတစ်ကွက်က အခြားနေရာများထက် စောပြီးမှည့်နေသည်။ နောက်လယ်ကွင်းတစ်ခုကမူ အချိန်ပိုလိုအပ်နေသေး၏။ ဘဲလ်ကရော့စ်အနီး ပြန်လည်စိုက်ပျိုးထားရသည့် နေရာများကမူ အချိန်ပိုပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။ စိုစွတ်သောမြေဆီလွှာ၊ ငှက်များ၏ ဖျက်ဆီးမှုနှင့် ဖန်နာက တရားဝင်အစီရင်ခံစာတွင် ရေးသားရန်ပင် မသင့်တော်ဟု ညည်းတွားခဲ့သည့် မုယောစပါးခင်းတစ်ကွက်တို့ကြောင့် ဆုံးရှုံးမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ရိတ်သိမ်းချိန်ကတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အစစ်အမှန် ရိတ်သိမ်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို ကျွေးမွေးနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်တောင်၊ လာမည့်ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
“ကျုပ်တို့ဘက်က စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ ဝယ်ယူဖို့တွေ လိုအပ်နေသေးတယ်” ဟု ဘီထရစ်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ထောက်ခံသည်။
“ဒါ့အပြင် ဗေးလ်ဝုဒ်က ပို့ပေးမယ့် အရန်ရိက္ခာတွေလည်း လိုဦးမယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အဲဒီအကုန်လုံးကို သိုလှောင်ဖို့ ခြောက်သွေ့တဲ့နေရာတစ်ခုလည်း လိုသေးတယ်” ဟု အီလီနော်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အယ်လ်ဒရင်က သိုလှောင်ရေးအစီအစဉ်ကို ဖြန့်ခင်းပြလိုက်သည်။
ပြုပြင်ပြီးသား စပါးကျီက ပထမအသုတ် ပို့ဆောင်လာမည့် ရိက္ခာများကို လက်ခံသိုလှောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဓိက သီးနှံများ မဝင်ရောက်လာမီ နောက်ထပ်သိုလှောင်ရုံတစ်ရုံ၏ ကြမ်းခင်းကို အပြီးသတ်ခင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဂျိုရန်က ထိုအထက်မြှင့်ခင်းထားသော သစ်သားပျဉ်ပြားများကို တပ်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးရန်အတွက် ပုံးလုပ်သားများကို နှစ်ရက်တိတိ စေလွှတ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
မာရာကလည်း သိုလှောင်ရုံများဘက်မှ လိုအပ်သည့်အိတ်များကို အချိန်မတိုင်မီ ကြိုတင်ပို့ပေးမည်ဆိုပါက သူမ၏ လက်သမားဆိုင်မှ အိတ်များကို ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးချိန်တွင်တော့ ထိုမုယောစပါးများအတွက် ရိတ်သိမ်းမည့်အချိန်ဇယား၊ လုပ်သားအင်အားနှင့် သိုလှောင်မည့်နေရာများကိုပါ အပြီးအပြတ် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်နေလေပြီ။
ဖန်နာက သူမ၏ စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုစပါးစည်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဒီဟာလေးကို ကိုယ်သိမ်းထားလို့ ရမလား”
ပုခုံးတွန့်ပြရင်း သူမက ဆိုသည်။
“ကြတော့ ဘယ်သူမှ စားလို့မရပါဘူးလေ။”
သူမ ထွက်သွားသည်အထိ အက်ဗလင်က စောင့်နေခဲ့သည်။
“ရှင် ကျေနပ်နေပုံရတယ်နော်”
“ငါ့ကို စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ပေးထားတာကိုး။”
“ရှားပါးလှတဲ့ ဂုဏ်ထူးတစ်ခုပေါ့။”
ကျွန်တော်က မုယောစပါးစည်းကို အလင်းရောင်ကောင်းစွာကျရောက်သည့် ပြတင်းပေါက်စပ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ လယ်ကွင်းများဆီသို့ ထွက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော် လက်အိတ်တစ်စုံ ယူလာခဲ့သည်။
ဘယ်သူကမှ သတိပေးစရာ မလိုခဲ့ပေ။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က ၎င်းကို သတိပြုမိသွားပြီး “ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ အဲဒါတွေကို ဘာအတွက် သုံးရမယ်ဆိုတာ မင်းသင်ယူနိုင်ပြီပေါ့” ဟု မပြောမချင်း ၎င်းအတွက် ကျွန်တော် ကျေနပ်မိနေသေးသည်။
ဖန်နာက ကျွန်တော့်ကို ရိတ်သိမ်းပြီးသား စပါးပင်စည်များကို လိုက်လံစုဆောင်းသည့် တာဝန်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
လုပ်သားကျွမ်းကျင်သူတွေက စပါးရိတ်တံကို ကိုင်တွယ်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့နောက်မှာတော့ အခြားသူတွေက စပါးစည်းတွေကို စည်းနှောင်ပြီး ဘေးချင်းယှဉ် ထောင်ထားကြ၏။
ရွှေရောင်လယ်ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာ စနစ်တကျနဲ့ လှပနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တွေးထားခဲ့မိသည်။
စနစ်တကျတော့ ရှိလှပါသည်။
သို့သော် ပူလောင်မှု၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပိုနေသည့် ကြိုးခွေများကို ဘယ်သူယူသွားမှန်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အော်ဟစ်မေးမြန်းနေကြသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မယ်လိုဒီက နှစ်တန်းကျော်အကွာတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။
စပါးပင်များကြားထဲ သူမ ခေါင်းပေါ်ရုံပေါ်ရှိနေတတ်ပြီး ခဏအကြာတွင် မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းနေသည်။
“မင်းမှာ ခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးလောက် ဆွဲထားသင့်တယ်” ဟု သူမ ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်သည်။
“ရှင် မြန်မြန်လက်လှုပ်ရှားသင့်တယ်” ဟု သူမက တုံ့ပြန်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စပါးစည်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။
တစ်နာရီခန့်ကြာတော့ ကျွန်တော့်ကျောပြင်က နာကျင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလာသည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါမှတော့ စပါးသိမ်းဆည်းရေးလုပ်ငန်းအတွက် ကျွန်တော်ရောက်လာခြင်းကို ဘယ်သူကမှ အံ့ဖွယ်အဖြေတစ်ခုသလို ဘာကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မကြိုဆိုခဲ့ကြသည်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ပစ္စည်းပစ္စယတွေကို အများကြီး ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤလူများကတော့ ဘယ်ပစ္စည်းကို ဘယ်အချိန်မှာ ရွှေ့ရမယ်၊ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ နောက်လူတွေ လက်ထဲ လွှဲပြောင်းပေးရမယ်ဆိုတာကို အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်နေကြပေသည်။
ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့လေ။
နေ့လယ်ခပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က ရေ၊ မုန့်နှင့်အတူ ဟယ်လီနာပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမ၏မိခင်က ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်လာ၏။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကတော့ လယ်ကွင်းထဲ လမ်းလျှောက်သွားလာပိုင်ခွင့်ကို ကာကွယ်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်လာသူတစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုးဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား စကားရှည်ရှည်ပြောမနေရအောင် လမ်းဆုံအထိ သွားပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို အစအဆုံး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင့်ဆံပင်တွေထဲမှာ ကောက်ရိုးစတွေ ပါနေပါလား။”
“ကိုယ်လည်း တစ်တ်တအား ပါဝင်အားဖြည့်နေတာပေါ့။”
“အင်းလေ၊ မြင်တာပါပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကြားမှ ကောက်ရိုးစတစ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အပေါ်သို့ ထောင်ပြသည်။
သူမ၏နောက်တွင် ဟယ်လီနာက လူများကို ခွက်များ လိုက်လံဝေငှပေးနေပြီဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က အနားယူချိန်အတွင်း လုပ်သားအများစုနှင့်အတူ အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင်တော့ သူမသည် ယာယီစပါးချိန်ခွင်က ကုန်ချသည့်နေရာနှင့် အလှမ်းဝေးနေကြောင်း၊ ရေပုံးတစ်ပုံး ပေါက်နေကြောင်းနှင့် ဘရန် (Bren) ဟုခေါ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးက ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးမှ ပြန်လာမေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးထံ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့ကြောင်း စသည့် အချက်အလက်များကို သိရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ ရိတ်သိမ်းချိန်ပြီးမှ မေးခိုင်းရတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူ့ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးက ပြုံးစစဖြင့် ဖြေသည်။
“သူ တကယ်ပဲ လုပ်စရာရှိတာကို အဆုံးထိ လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ။”
ဘရန်ကတော့ အရင်ကလည်း ဤစကားမျိုးကို ကြားဖူးခဲ့ဟန်တူသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့်ပင် လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ နေ့လယ်စာ စားခဲ့ကြသည်။
လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ဖုန်မှုန့်များ ကပ်နေ၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ယူကာ ပြန်လှန်ကြည့်သည်။
“အနာ မပေါက်ဘူးပဲ။”
“လက်အိတ်စွပ်ထားတာကိုး။”
“ငါ သတိထားမိပါတယ်။”
ထိုသို့ ချီးကျူးခံရခြင်းက ကျွန်တော့်ကို မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။
အိုရင်းပယ်လ် (Oren Pell) ၏ စာရင်းဇယားများက ထိုအပတ်အတွင်းမှာပင် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
ပထမဆုံးမှာ သူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်ဟု ယူဆရသော စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်သည့်ရက်စွဲထက် သုံးရက်စောပြီး ထုတ်ပြန်ထားသည့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်သည့် အမိန့်စာပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစာရင်းဇယားပင် ဖြစ်သည်။
ကျောက်တုံးချောများ တင်ဆောင်ထားသည့် လှည်းခြောက်စီးမှာ ဘဲလ်ကရော့စ်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
နှစ်စီးသာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျန်လေးစီးကတော့ ခရိုင်လုပ်ငန်းကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ ပုဂ္ဂလိကအိမ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မေရီက မိတ္တူကူးထားသော စာရင်းများကို ဘေးချင်းယှဉ် ကပ်ထားလိုက်သည်။
“အဲဒီအိမ်က အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ”
ကျွန်တော်က ဦးတည်ရာလိပ်စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကြီးကြပ်ရေးမှူးကော”
“သေသွားတာ ခုနစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ။”
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်တော် တဒင်္ဂမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“အခု ဘယ်သူပိုင်တာလဲ”
“သူ့ရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးပေါ့။ အမွေဆက်ခံခွင့် စာရွက်စာတမ်းတွေကို တောင်းကြည့်တော့ ကျောက်တုံးတွေရဲ့ ရင်းမြစ်ကို လုံးဝမသိခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်”
“သူ့ကို ယုံရမလား”
“အဲဒီလို မဟုတ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်သေးပါဘူး။”
ကျွန်တော်က သပ်ရပ်စွာ ရေးမှတ်ထားသော စာရင်းကွက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
လျှို့ဝှက်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ထိတ်လန့်နေကြသော သက်သေထွက်ဆိုချက်များအားလုံးပြီးနောက်၊ ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး တာဝန်ခံမေးမြန်းနိုင်မည့် လူတစ်ဦးကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲတွင် ကျန်ရွက်ခဲ့သည်မှာ အိမ်တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။
သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော အရာရှိတစ်ဦး။
နှင့် သူမ၏ဖခင်အကြောင်း မကောင်းသော အမှန်တရားများကို သိရှိလာရနိုင်ချေရှိသည့် သမီးဖြစ်သူတို့သာ ဖြစ်ကြသည်။
“နောက် ဘာဆက်လုပ်မလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးရေးမှူးက ဘာတွေ တਸനတစ သက်သေပြနိုင်မလဲဆိုတာနဲ့ ဘုရင့်ဘဏ္ဍာတော်အတွက် အမွေပုံစံကနေ ဘာတွေ တောင်းခံပိုင်ခွင့်ရှိလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်” ဟု မေရီက ဖြေသည်။ “အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သေးတဲ့ ငွေစာရင်းကိုင်ကိုလည်း ခေါ်ယူစစ်ဆေးဖို့ ဆင့်ခေါ်ထားပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပယ်လ်ကော ဘယ်လိုလဲ”
“သူ့နာမည်ကို ပြန်ပြင်ပေးဖို့ သူလိုချင်နေတယ်။”
မေရီက အခြားစာရွက်တစ်ွက်ကို ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ထိုအပိုင်းကတော့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ရာထူးမှထုတ်ပယ်သည့်ရက်စွဲ၊ သူ၏ လက်ရေးမူရင်းနှင့် မူလခရိုင်မှတ်ပုံတင်စာရင်းတို့အရ ထိုစစ်ဆေးမှုကို သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခံထားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
ကျွန်တော်က ထိုပြင်ဆင်ချက်စာရွက်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ၁၁ နှစ်တာအချိန်များကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးနိုင်မည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် နောက်လူတစ်ယောက် ထိုမှတ်တမ်းကို လှန်လှောကြည့်သည့်အခါ အမှား၏ဘေးတွင် အမှန်တရားကို တွေ့ရှိသွားစေလိမ့်မည်။
ပယ်လ်က ထိုပြင်ဆင်ထားသောမိတ္တူကို လာယူရန် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ့သမီးဖြစ်သူက အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်သည်။
အဆုံးထိရောက်သွားသောအခါ အစသို့ ပြန်သွားပြီး ထပ်မံဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် ဖခင်ဖြစ်သူထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။
သူက စာရွက်ကို သေချာစွာ ကိုင်တွယ်ထားသည်။
“ဒါကို အိမ်ယူသွားလို့ ရပြီလား”
“ရှင်ပိုင်ဆိုင်တာပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သူက ရုံးတံဆိပ်တုံးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ခဏတာမျှ သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အသံမထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားသွား၏။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သမီးဖြစ်သူက သူ့ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သူတို့ ထွက်သွားကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ပယ်လ်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
“ဘဲလ်ကရော့စ် ဘုရားကျောင်းက တောင်ဘက်လှေကားထစ်လေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒုတိယလှေကားထစ်က အရင်က ပျော့စိစိ ဖြစ်နေတတ်တာ။”
ကျွန်တော် ဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မထွက်သွားခင်က တင်ပြခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ ပြပြင်ပြီးလောက်ရောပေါ့။”
“မေးကြည့်လို့ရပါတယ်။”
သူက ထပ်မံခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ လဲကျမသွားစေချင်လို့ပါ။”
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် မေရီက ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ လှေကားထစ်အကြောင်းကို မှတ်မိနေသေးတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒီနှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားတာတောင်ပေါ့။”
သူမက ပိတ်ထားသော တံခါးဝဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူက သူ့အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်သေချာတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။”
ပထမဆုံး စပါးလှည်းများသည် နားတစ်ဖက်ဆီတွင် မီးခိုးရောင်သမ်းလာသော ကောင်းကင်အောက်မှနေ၍ ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျွန်တော် အီလီနော်နှင့်အတူ စပါးကျီဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
အတွင်းဘက်တွင် လုပ်သားများက မသိမ်းဆည်းမီ စပါးများကို ဖြန့်ခင်းကာ စစ်ဆေးခြောက်သွေ့စေနေကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်နံ့နှင့် သစ်သားအသစ်စက်စက်နံ့များ သင်းပျံ့နေ၏။
မြို့တော်က ၎င်းတွင် နေထိုင်သူများအတွက် ကြီးမားလွန်းနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ထင်ရချိန်က ကျွန်တော် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော အဆောက်အအုံများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ထိုနေရာ၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
တံခါးဝအနီးတွင် စာရေးတစ်ဦးက အလွတ်အိတ်တစ်အိတ်၏ အလေးချိန်နှင့်ပတ်သက်၍ လှည်းသမားတစ်ဦးနှင့် အငြင်းပွားနေသည်။
ထိုထက်ပို၍ အတွင်းဘက်ကျကျတွင်မူ ဘီထရစ်က ပထမဆုံးပို့ဆောင်လာသော မုယောစပါးများကို စစ်ဆေးရင်း ရောက်ရှိနေ၏။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက စပါးစေ့များကို လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် ကြွေကျစေလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်။”
“ကောင်းရုံပဲလား”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မကို ပြဿနာတစ်ခုခု လိမ်ပြောပေးရမလား”
“မလိုပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတယ်ပေါ့။”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာမီမှာပင် မိုးစက်များက အမိုးပေါ်သို့ စတင်ကျရောက်လာခဲ့သည်။
စပါးများအားလုံး အမိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
အမိုးကလည်း လုံခြုံစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်မျှ တံခါးဝအောက်တွင် ရပ်နေရင်း မိုးလေဝသက ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးပေါ်အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်မလာတော့သည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် အက်ဗလင်က စားသောက်ခန်းထဲတွင် ညစာမစားလိုကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။
အထပ်ပေါ်တွင် စားလိုသည်ဟု ဆိုသည်။
“ရှင်နဲ့အတူတူလေ” ဟု အိမ်အသုံးအဆောင်များကို ကျွန်တော် လိုက်လံပြင်ဆင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ကြားရတာတော့ အဆင်ပြေမယ့်ပုံပဲ။”
“ပြီးတော့ စာရွက်စာတမ်းတွေ မပါဘဲနဲ့ပေါ့။”
ကျွန်တော်က လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားသော ဖိုင်တွဲကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးကို မြှင့်ပြသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဝင်ဝစားပွဲပေါ်သို့ ၎င်းကို တင်ထားလိုက်ရသည်။
အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်ကျယ်ပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျဆင်းနေစဉ် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားရာ အနီးတွင် ညစာစားခဲ့ကြသည်။
သူမက ဆံပင်များကို ဖြည်ချထားပြီး ပို၍ထင်ရှားလာနေသော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အဆင်ပြေစေမည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခြေတစ်ဖက်ကို ကုလားထိုင်နိမ့်လေးပေါ်တွင် တင်ထား၏။
ကျွန်တော် သူမ မုန့်ကို ထောပတ်သုတ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဘာကြည့်နေတာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဒီအတိုင်း သဘောကျလို့ပါ။”
“မုန့်ကိုလား”
“ဒါမျိုးလေးတွေကိုပေါ့။”
သူမက အခန်းတွင်းသို့ ကျွန်တော့်အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်၏။
“ကျွန်මත් သဘောကျပါတယ်။”
ခဏတာမျှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချစရာမလိုသော အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
မယ်လိုဒီက ကင်းသမားငယ်တစ်ဦးကို ဖဲဂိမ်းသင်ပေးခဲ့ပြီး သူနိုင်သွားသည့်အခါတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
ဂါရစ် (Garrick) ကလည်း သစ်သားပန်းပု ရုပ်တုငယ်တစ်ခု ထပ်မံပေးပို့လာခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ၎င်းကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး လုံးဝမရောက်လာသေးသည့် ကလေးများကို အလိုလိုက်လွန်းနေသည်ဟု ဆိုကာ သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့သေးသည်။
သူကလည်း ကလေးများကို အလိုမလိုက်ရဟူသော စည်းကမ်းချက် ရှိပါသလားဟု ပြန်မေးခဲ့သည်တဲ့လေ။
ကျွန်တော် ရယ်မောမိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ခွက်ကိုကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် လူငယ်လေးဘဝတုန်းက ဘယ်လိုပုံစံလဲ”
ထိုမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
“ဆူညံတတ်မယ် ထင်တယ်”
“ခန့်မှန်းမိသားပဲ။”
“ကိုယ်က ကာရိုလိုင်းနောက်ကို အမြဲလိုလို လိုက်နေတတ်တာ။”
“သူက စိတ်မတိုဘူးလား”
“တိုတာပေါ့။ ကိုယ် မလိုက်တော့တဲ့အထိပါပဲ။”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကြားရတာ ရင်းနှီးသလိုပဲ။”
မိုးကြိုးပစ်သည့် မုန်တိုင်းကျနေစဉ် စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ဖူးသည့်အကြောင်းကို သူမအား ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်းက စောင်တစ်ထည်ခြုံကာ ကျွန်ტော့်ထံ ဝင်လာခဲ့ပြီး ထိုစားပွဲကို သင်္ဘောတစ်စင်းအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပုံများကို ပြောပြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မုန်တိုင်းစဲသွားသည့်အခါ ကျွန်တော် မည်မျှ စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်အထိပေါ့။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာလည်း စားပွဲကောင်းကောင်းတစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောမိလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။ “လိုတာပေါ့။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကက်စတယ်လန်က တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခံလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မုတ်ဆိတ်ရိတ်နေချိန်တွင်မှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသို့တောင်းဆိုမှုက ထူးဆန်းသော တရားဝင်ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေစေသည်။
“ကျွန်တော့်မျက်နှာ မရှနာနိုင်တော့မယ့်အချိန်အထိ စောင့်လို့ရမလား”
“ရပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး။”
ကျွန်တော် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်နီးတွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင် အမည်စာရင်းစာမျက်နှာကို တင်ထားသည်။
ကော်လံနှစ်ခုစလုံးတွင် အကြံပြုချက်အသစ်များ ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။
အများစုကိုတော့ ခြစ်ထုတ်ထားကြ၏။
“ကဲပြောပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ရွှေရောင်မျက်ဝန်းက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
“ဝီလိုဘရွတ်ရဲ့ လက်ခံရေး စုစည်းမှုစနစ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဟာ ဘုရင့်လက်မှုပညာရှင်များရဲ့ သင်ကြားရေး မှတ်တမ်းတိုက်ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရရှိဖို့ လက်တွေ့ကျတဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီသွားစေခဲ့ပါပြီ။”
ကျွန်တော် တဘက်ကို ချလိုက်သည်။
“သင်ကြားရေး မှတ်တမ်းတိုက်ဆိုတာ ရှိသေးတာလား”
“ရှိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လာသည်။
“သူ့အနေနဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာတွေကို မဖတ်ခင်မှာ လက်တွေ့လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ လိုအပ်ခဲ့တာလား”
“အခြေခံသင်ကြားမှုကိုတော့ ပြုပြင်ရေးကာလအတွင်းမှာ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒီမှတ်တမ်းတိုက်ထဲမှာတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို မပြသနိုင်ရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးပြားငယ်လေးကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ချောင်းလေးများကို မီးလောင်မတတ် ဖြစ်စေခဲ့ဖူးသည့် အချိန်ကိုပါ သတိရသွားသည်။
“တရားပါတယ်”
စားပွဲခုံအထက်တွင် ပုံစံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အခန်းများ၏ မြေပုံမဟုတ်ပေ။
စာရင်းဇယားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သိုလှောင်ထားသော အပူချိန်ထိန်းချုပ်မှုများ။ ဖွဲ့စည်းပုံအာရုံခံမှုများ။ ရေအဆင့်သတိပေးချက်များ။ အလင်းတပ်ဆင်မှုများ။ တံခါးထိန်းသိမ်းမှုများ။
အောက်ဘက်ကျကျတွင်မူ အချို့သောစာရင်းများမှာ မှိန်ဖျော့နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးသွားလိုက်သည်။
“ဒီအရာတွေကို တခြားလူတွေပါ သင်ယူလို့ရမလား”
“သင့်လျော်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ တစ်ဦးချင်းစီအနေနဲ့ လုပ်ငန်းရဲ့ အချို့အပိုင်းတွေကို သင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဘုရင့်ခွင့်ပြုချက်ဆိုတာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတိုင်းအတွက် ဘုရင့်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။”
ထိုအချက်က စာရင်းထဲရှိ အခြားအရာများထက် ပို၍ အရေးပါနေသည်။
တီလ်ဒါက အစိတ်အပိုင်းများကို သွန်းလောင်းပေးနိုင်ပေမည်။
အယ်လ်ဒရင်က ၎င်းတို့ကို တိုင်းတာနိုင်မည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်သင်ယူခဲ့ရသမျှကို တခြားတစ်ယောက်အား သင်ကြားပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ကတော့၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ပျက်စီးသွားသော တံခါးတစ်ချပ်အတွက် ဘုရင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစရာ မလိုတော့ပေလိမ့်မည်။
အက်ဗလင်လည်း ထိုစာရင်းကို လေ့လာနေသည်။
“ရေအဆင့်သတိပေးချက်တွေကနေ အရင်စလိုက်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘဲလ်ကရော့စ်အတွက်လား”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အခုအသစ်ဖြည့်ထားတဲ့ စပါးကျီတိုင်းအတွက်ပေါ့။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကက်စတယ်လန်က ပထမဆုံးသင်ခန်းစာကို ချဲ့ထွင်ပြသပေးလိုက်သည်။
၎င်းက ရိုးရှင်းသော ဝါကျတစ်ကြောင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။
မည်သည့်သတိပေးကိရိယာမှ စစ်ဆေးမှုကို အစားမထိုးနိုင်ပါ။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“အီလီနော်တော့ ဒါကို သဘောကျလိမ့်မယ်။”
နှစ်ရက်အကြာတွင် ထိုမှတ်တမ်းတိုက်ဆိုင်ရာ အဆိုပြုလွှာကို ကောင်စီသို့ တင်သွင်းခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်လည်း ဤအလုပ်အတွက် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လောက်အောင် လေ့လာပြီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
ဘယ်သူကမှ စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ မပေါ်ကြပေ။
တီလ်ဒါက အစိတ်အပိုင်းပုံစံများ၏ မိတ္တူများကို လိုချင်သည်။
အယ်လ်ဒရင်က ပုံးတစ်ပုံးထဲတွင် ရေအဆင့်သတိပေးချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။
အီလီနော်က ၎င်းမည်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားတတ်သည်ကို သိလိုသည်။
မေရီက မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းထက် အရည်အချင်းအပေါ်မူတည်၍ တပည့်များကို ရွေးချယ်စေလိုသည်။
အက်ဗလင်ကမူ ရှေးဟောင်းသင်ကြားချက်များတွင် မပါဝင်သေးသည့် အရာများကို ကျွန်တော်တို့ စတင်ထည့်သွင်းလာကြမည့်အခါ ထိုသင်ခန်းစာများကို မည်သူက ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားမည်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် မေရီက စာမျက်နှာအသစ်တစ်မျက်နှာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဖိုခုံအနီးရှိ အခန်းတစ်ခန်းကို ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
ခုံတန်းနှစ်ခု။
မပြီးပြတ်သေးသော ပစ္စည်းများအတွက် သော့ခတ်သိုလှောင်ရာနေရာ။
ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ချပ်။
ကန့်လန့်ကာများကို မီးမလောင်စေဘဲ လူတွေ အမှားလုပ်နိုင်ရန် လုံလောက်သည့် နေရာကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ရှိသည်။
မြို့တော်တွင် တည်ဆောက်နေသည့်အရာများ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသိပညာဖြစ်လာမည့် လက်သမားအလုပ်ရုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို ရှက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ၎င်းကို သတိပြုမိသွားသည်။
“စာမေးပွဲတွေ ဘာတွေ ရှိဦးမှာလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။ ရှင့်အလုပ်ကို ဘယ်သူလာစစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။”
“တီလ်ဒါက လုပ်ပြီးသားပါ။”
“ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်ရေးပြားကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
“သူ့မှာ မြင့်မားတဲ့ စံနှုန်းတွေ ရှိပါတယ်။”
နေမဝင်မီတွင် မိုးစဲသွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား အမိုးစွန်းအောက်တွင် အလွတ်ဖြစ်နေသော ပထမဆုံးလှည်းများ ရပ်ထားရာ စပါးကျီရင်ပြင်ဆင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
လေထုက သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေသည်။
အမိုးများ၏ အထက်ဘက်တွင် အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ပြင်က ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ တန်းလျားတစ်ခုအဖြစ် ပွင့်ထွက်နေ၏။
ကျွန်တော်က ဖန်နာပေးထားသည့် မုယောစပါးအစုငယ်လေးကို ကိုင်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဒါကို ဘယ်သွားသွား ယူသွားတာပဲကိုး။”
“နှစ်ခါပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
“သုံးခါလေ။”
“ချထားဖို့ ခက်ခဲနေလို့ပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွယ်ချိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စပါးကျီတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
အတွင်းဘက်တွင် လုပ်သားများက မပိတ်မီ နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှုများကို အပြီးသတ်နေကြသည်။
လယ်ကွင်းလွတ်များကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရမိသည်။
ပန်းတိုင်များကိုပေါ့။
ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် မုန်လာဥနီများအကြောင်း ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်များကိုလေ။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တင်လိုက်ရင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“လှုပ်လို့လား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်တွင် သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်တို့နောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စပါးကျီတံခါးဘားတံကို နေရာချလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
ကျွန်တော် မုယောစပါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ လက်ချင်းချိတ်ထားသည်များကို ကြည့်လိုက်၏။
“သူတို့ ကူညီနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကြီးလာတဲ့အခါ ကိုယ်လည်း အနားမှာ ရှိနေချင်တယ်လို့ တွေးနေတာပါ။”
“ရိတ်သိမ်းတာကို ကူညီဖို့လား”
“ဘာမဆိုပေါ့လေ။”
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလာသည်။
“သူတို့က စပါးစည်းစည်းတာ သိပ်ညံ့နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“သူတို့မှာ အဖော်ရှိပါတယ်။”
သူမ၏ ရယ်သံလေးက တိတ်ဆိတ်နေသော ရင်ပြင်ပြင်ထက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ပျိုးခင်းခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မုယောစပါးစည်းလေးကို ပုခုံးစင်နှင့်ဝေးရာ မြင့်မားသည့်စင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော် စီစဉ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူတို့အတွက်လား”
“ကျွန်တော်တို့အတွက်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ညစာသွားစားရန် ထွက်ခဲ့ကြသည်။