ဝီလိုဘရွတ် (Willowbrook) တံခါးပေါက်ရဲ့ ပထမဆုံးအစိတ်အပိုင်းက ဈေးကြီးတဲ့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးနဲ့ တူနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
တီလ်ဒါ (Tilda) က အလုပ်စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"အဲ့လို မလုပ်နဲ့လေ"
"ငါ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူးဗျာ"
"ရှင် အဲ့ဒါကို ကြည့်နေတာ တော်တော်ကြာပြီလေ"
"အဲ့ဒါက အဝိုင်းသားပဲကိုး"
"အဝိုင်းဖြစ်အောင်ပဲ မှာထားတာလေ"
"ပြီးတော့ အလယ်မှာလည်း ခေါင်းေဟာင်းကြီးနဲ့"
"အဲ့ဒါလည်း မှာထားတဲ့အတိုင်းပဲ"
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ချလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အယ်လ်ဒရန် (Aldren) က ပုံကြမ်းကို ဖြန့်ခင်းနေတယ်။
အဲ့ဒီပန်းကန်လုံးပုံစံ အစိတ်အပိုင်းက လက်ခံလက်ခံရရှိရေး စက်ယန္တရားအတွက် အိမ်ရာဘောင်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ အစိတ်အပိုင်းငယ် သုံးခု ပါဝင်မှာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီထဲက နှစ်ခုကတော့ ဒီပုံသွန်းစက်ရုံမှာ ဘယ်သူမှ မတတ်မြောက်ထားတဲ့ ပညာရပ်တွေကို မှီခိုနေရပါတယ်။
အဲ့ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော့်တာဝန်တွေပေါ့။
တံခါးဘေးမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ကြေးပြားကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"ကတ်စတဲလန် (Castellan) ခင်ဗျား. ဒီထဲက ဘယ်လောက်အထိ နားလည်စေချင်တာလဲ"
"အစီအစဉ်အတိုင်းပေါ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့လေ"
"စတင်ရတာတော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှချေလား"
စားပွဲပေါ်မှာ အလင်းတန်းကျဉ်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
နောက်တစ်နာရီအတွင်းမှာ အဲ့ဒါကို နားလည်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တယ်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးတွေအပေါ် ကျွန်တော့်မှာ လေးစားမှုတွေ အများကြီး တိုးလာခဲ့တယ်။
မူလတံခါးတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာက မှော်စွမ်းအားတွေကို သူတို့ထားချင်တဲ့နေရာမှာ တည်မြဲနေအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတွေပါ။
ကျွန်တော် လျှပ်စီးပစ်လွှတ်နိုင်တယ်။
ကျောက်တုံးတွေကို မတင်နိုင်တယ်။
သူတို့ရဲ့ပုံစံနဲ့ ဘာက သူတို့ကို တွဲဆက်ပေးထားလဲဆိုတာကို နားလည်တဲ့အခါ ပစ္စည်းတွေကို ပြုပြင်နိုင်တယ်။
ကြေးဝါစွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ကျွန်တော့်လက် ခွာလိုက်ပြီးနောက်မှာတောင် ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်မိနေအောင် လုပ်ခိုင်းရတာက လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။
ကတ်စတဲလန်က လေ့ကျင့်ရေးပြားတစ်ခုနဲ့ စတင်တယ်။
"ပထမဆုံးလိုင်းကို ဖန်တီးပါ"
အပေါ်ယံ မြောင်းငယ်လေးထဲကို အလင်းချည်မျှင်တစ်ခု ကျွန်တော် ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။
အဲ့ဒါ လင်းလက်လာတယ်။
"ပြန်လာမယ့်လမ်းကြောင်းကို ထိန်းသိမ်းပါ"
အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ကျွန်တော် ဆက်လိုက်တယ်။
အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အယ်လ်ဒရန်က မှတ်စုတစ်ခု ရေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"ဘာတွေ ရေးလိုက်တာလဲ"
"ပျောက်သွားတယ်လို့ ရေးလိုက်တာပါ"
"ကျေးဇူးပါပဲကွာ"
"ဘယ်သူမဆို သိထားရမှာလေ"
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ကြိုးစားမှုမှာတော့ အဲ့ဒီပြားက အသက်ရှူချိန် သုံးချက်စာလောက် အလင်း ဆက်လက်တောက်ပနေခဲ့တယ်။
သတ္တမအကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် အမြန်ချထားရလောက်အောင် ပူလာခဲ့တယ်။
တီလ်ဒါက အဲ့ဒီအောက်ကို ကျောက်ခွက်တစ်ခု ရွှေ့ပေးလိုက်တယ်။
ဆယ်ကြိမ်မြောက် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ ခေါင်းတွေ ကိုက်လာတယ်။
ကတ်စတဲလန်က အလင်းပုံစံကို မှေးမှိန်သွားစေတယ်။
"လက်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်မှာ ဆက်ကြိုးစားလို့ ဘာမှ အကျိုးထူးလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
"နည်းနည်းို ရတော့မလို ဖြစ်နေပြီလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော်မျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး။
"နောက်ဆုံးကြိုးစားမှုမှာ ပတ်လမ်းပြည့်မီအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ မတည်ငြိမ်မှုက ခွဲထုတ်တဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ"
ကျွန်တော် အဲ့ဒီပြားကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒါဆိုရင် ငါ တကယ်ပဲ ရတော့မလို ဖြစ်သွားတာပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
တီလ်ဒါက ရေခွက် လှမ်းပေးတယ်။
"ကောင်းပြီလေ။ မနက်ဖြန်ကျရင် တကယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ကြတာပေါ့"
အက်ဗလင်ကို တွေ့တော့ သူမက ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။
ဟယ်လီနာ (Helena) က သူမဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး သူတို့ကြားထဲမှာ အပ်ချုပ်ခြင်း ပစ္စည်းခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ပိတ်စဖြူဖြူ အရှည်တစ်စ က ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မော့ကြည့်လာကြတယ်။
"ဘယ်လိုနေလဲ" လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
"ပြားငယ်လေးတစ်ခုကို ပူလာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"
ဟယ်လီနာက ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"ဆောင်းတွင်းကျရင် အသုံးဝင်မှာပဲ"
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို လက်နဲ့တို့လိုက်တယ်။
"ခေါင်းကိုက်နေလို့လား"
"နည်းနည်းပေါ့"
သူမက ပိတ်စကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ပခုံးပေါ်ကို ကျွန်တော် မှီချလိုက်ခွင့်ပေးတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူတို့နှစ်ယောက် လက်စွပ်လေးတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာကို ကျွန်တော် နားထောင်နေမိတယ်။
လက်စွပ်အကွက်ငယ်လေးတွေပါ။
အဲ့ဒီအရေးပါပုံရဲ့ စူးစိုက်မှုက အံ့သြစရာကောင်းလှပါတယ်။
အသက်တောင် မရှူရသေးတဲ့ ကလေးငယ်လေးအတွက် အစပ်အဖတ်တွေအကြောင်း ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချထားပေးရပြီလေ။
ဟယ်လီနာက အဝတ်စလေးကို မြှောက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
"ဘယ်လိုထင်လဲ"
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အဝတ်စလေးဘက်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။
"အရမ်းသေးတာပဲ"
"ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်ထားတာလေ" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"ဒီနေ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ စတင်နားလည်လာပြီ ထင်ပါရဲ့"
အက်ဗလင်က ရယ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို နမ်းတယ်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မေရီက အိုရန်ပယ်လ် (Oren Pell) နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းကို ယူလာပေးတယ်။
အဲ့ဒီနာမည်ကို ကျွန်တော် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
ဘဲလ်ကရော့စ် (Bellcross) မှာ သေတ္တာကို ဝှက်ထားခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားစာရင်းကိုင်လေ။
"သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်" လို့ သူမက ပြောတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်တယ်။
"ဘယ်မှာလဲ"
"စတုန်းဖို့ဒ် (Stoneford) ရဲ့ တောင်ဘက်မှာ။ လက်ထပ်ပြီးသား သမီးဖြစ်သူနဲ့အတူ နေနေတယ်"
"သူ့ကို ဘယ်သူမှ သွားတွေ့ပြီးပြီလား"
"ဒေသခံစာရင်းကိုင်တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စုံစမ်းမေးမြန်းချက်ကို သွားပို့ပေးခဲ့တယ်။ ပယ်လ်က သူ့သမီးကိုပါ ခေါ်သွားခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် တွေ့ဆုံဖို့ သဘောတူတယ်"
မေရီက အကြောင်းပြန်စာကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
"စာရင်းကိုင်က မပြောပြခင်မှာတင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်မှတ်တမ်းတွေကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူ သိပြီးသားဖြစ်နေတယ်"
အတိုချုပ် ရေးထားတဲ့ ထုတ်ပြန်ချက်ကို ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
အိုရန်ပယ်လ်ဟာ ခရိုင်ရုံးကို တင်သွင်းခဲ့တဲ့ မူရင်းစာရင်းတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စာရင်းတွေ ကိုက်ညီမှုမရှိတာကြောင့် မိတ္တူစာရင်းတွေကို သပ်သပ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
လုပ်အားခပေးချေမှုတွေကို အတည်မပြုပေးဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရပါတယ်။
နောက်ပိုင်း စစ်ဆေးမှုတစ်ခုမှာတော့ သူ့ရဲ့နာမည်နဲ့ပဲ ဆက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဘာလို့ မိတ္တူတွေကို ဝှက်ထားခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"သူ့အခန်းကို ဘယ်သူူက ရှာဖွေခဲ့ဖူးတယ်လို့ သူက ပြောတယ်"
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာသွားတယ်။
"ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိလား"
"သံသယတော့ ရှိတယ်။ ဘာတွေ သက်သေပြနိုင်မလဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ မေးကြည့်ပါမယ်"
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအပြင်ဘက်မှာတော့ ဆေးရုံဆောင်ဆီ သန့်ရှင်းတဲ့ ပိတ်စတွေ တင်ဆောင်လာတဲ့ လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားနေတယ်။
၁၁ နှစ်။
ပျက်စီးနေတဲ့ ရေသွယ်မြောင်းတစ်ခု။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူ အိမ်ပြန်သယ်လာပေးရမယ့် လုပ်အားခနဲ့ ကုတင်တစ်လုံး ဝယ်ယူနေရတဲ့ မုဆိုးမတစ်ဦး။
"သူ့ကို လုံခြုံစွာ ခေါ်လာခဲ့ပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
မေရီက ခေါင်းညိတ်တယ်။
"သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် နေစရာနေရာ စီစဉ်ပေးထားပါတယ်"
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အက်ဗလင်က သူမရဲ့မှတ်စုတွေဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ လုပ်အားခ ရေစိမ်းပြေစာဟောင်းကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။
"ဟက်စတာ (Hester) က အဲ့ဒီငွေပေးချေမှုကို ဘယ်သူ လက်မှတ်ထိုးခဲ့လဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သိရတော့မှာ ဖြစ်မယ်"
"ဖြစ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ကတိကဝတ်အကြီးကြီးတော့ မပေးနိုင်သေးပါဘူး။
ပိုပြီး သေချာတာ မသိရသေးခင်အထိ အဲ့ဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားဖို့ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူခဲ့ကြရတယ်။
နှစ်ရက်ကြာတဲ့အခါ လေ့ကျင့်ရေးပြားက အလင်းတန်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။
ပျော်ရွှင်လွန်းလို့ အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးမိမလို ဖြစ်သွားတယ်။
ပတ်လမ်း တည်ငြိမ်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။
အလင်းတန်း တုန်ခါသွားတယ်။
ကျွန်တော် လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်တယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာ တีလ်ဒါလည်း ရပ်သွားတယ်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲထုတ်လိုက်ပါ" လို့ ကတ်စတဲလန်က ပြောတယ်။
စွမ်းအားချည်မျှင်ကို တတ်နိုင်သမျှ အသာအယာဆုံး ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
ပြားပေါ်က အလင်းက ဆက်လက် တောက်ပနေဆဲပါပဲ။
အသက်ရှူချိန် တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
ဆယ်ချက်။
အယ်လ်ဒရန်က ပိုပြီး နားသို့ တိုးကပ်လာတယ်။
"ဒါက..."
"ဟုတ်တယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ခွင့်ပြုပါ" လို့ ကတ်စတဲလန်က ထပ်ပြောတယ်။
အလင်းတန်း တောက်ပနေတဲ့ ကြေးဝါပြားလေးကို ဝိုင်းပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေကြတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာပြင်ပေါ်က လိုင်းတစ်ခု မှိန်သွားတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။
အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"ပျက်သွားတာလား"
"စမ်းသပ်စွမ်းအင် ကုန်သွားတာပါ။ ပုံစံကတော့ မပျက်ဘဲ ရှိနေပါတယ်"
အယ်လ်ဒရန် ပြုံးလိုက်တယ်။
တီလ်ဒါက ညှပ်နဲ့ကောက်ပြီး အဲ့ဒီပြားကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ရုတ်တရက်ကြီး ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။
ရှေးဟောင်းတံခါးတွေကို ကျွန်တော် ဖွင့်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးရာမှာ ပါဝင်ကူညီခဲ့တာကတော့ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
အစစ်အမှန် အစိတ်အပိုင်းတွေအတွက်တော့ နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် ထပ်ကြာသွားတယ်။
အဲ့ဒီကာလအတွင်းမှာ ဝီလိုဘရွတ်ရဲ့ ရေတံခါးတံစို့အသစ်ကို တပ်ဆင်ပြီးစီးခဲ့ပြီး၊ စပါးကျီတွေအတွက် အများပြည်သူသုံး စပါးအိတ်အသစ်တွေကို စတင် ကြိတ်ခွဲနိုင်ခဲ့ကာ ကက်ထရင် (Catrin) က ငွေတောင်းခံလွှာနဲ့အတူ ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ် ပို့ပေးလာတယ်။
ဘီထရစ် (Beatrice) က နှစ်ခုစလုံးကို သဘောကျတယ်။
"ဂျုံမှုန့်က ကောင်းတယ်" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"ဈေးနှုန်းကရော"
"ဈေးလည်း သင့်တော်တယ်"
အက်ဗလင် ကျေနပ်သွားပုံ ပေါ်တယ်။
ဆေးရုံဆောင်က သင်တန်းသူတွေလည်း ကြီးကြပ်မှုနဲ့အတူ ပထမဆုံး လူနာကြည့်ရှုမှုတွေကို စတင်လုပ်ဆောင်လာကြတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ သာမန် ကလေးမွေးဖွားမှုအတွေ့အကြုံကြောင့် အရမ်း ထိတ်လန့်သွားတာကြောင့် ဆက်လုပ်ချင်သေးရဲ့လားလို့ မမေးခင်မှာ နက်ဆာ (Nessa) က အရင်သွားစားခိုင်းလိုက်ရတယ်။
သူမ ဆက်လုပ်ချင်ပါတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သွေးမြင်တာနဲ့ မူးလဲတတ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။
နောက်ဆက်တွဲ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာ အိုင်လန် (Ilyen) က သူမကို ပိတ်စတွေ ပြင်ဆင်ရတဲ့ အလုပ်နဲ့ အသုံးချပေးခဲ့တယ်။
အစီအစဉ်တိုင်းက ကောင်စီမှတ်တမ်းတွေအတိုင်း အမြဲတမ်း ချောမွေ့စွာ ဖြစ်မလာပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ရှေ့ဆက် တိုးတက်နေဆဲပါပဲ။
အက်ဗလင်ရဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွေက ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်လာတယ်။
သူမ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် သူမရဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲ ယူလာပြီး ကျွန်တော်က ပိုပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ စာပိုဒ်တွေကို ကျယ်ကျယ်ဖတ်ပြနေချိန်မှာ သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို မြှင့်တင် နားနေတတ်တယ်။
နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာတော့ သိုလှောင်ရုံ ငှားရမ်းခစာချုပ်ကို ဖတ်နေတုန်း တစ်ဝက်လောက်မှာ သူမ အိပ်ပျော်သွားတယ်။
မသိလိုက်ခင်မှာပဲ စာပိုဒ်ကို ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်ပြီးဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ စာမျက်နှာတွေကို ဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။
သူမရဲ့လက်က သူမရဲ့ဗိုက်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ကို အဲ့ဒီဘေးမှာ တင်လိုက်တယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုနဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာတယ်။
အရင်က ကျွန်တော် ပင်ပန်းခဲ့ဖူးပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူမ နိုးလာတဲ့အထိ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြီး ထိုင်နေမိတော့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ဖြည့်သွင်းထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှာ ပြီးစီးသွားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထည့်ပြီး ဝီလိုဘရွတ်ကို ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။
အယ်လ်ဒရန်က ရပ်နားရာတိုင်းမှာ အဲ့ဒါကို စစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အီလီနော် (Eleanor) က အထဲကို ဝင်ကြည့်တာနဲ့ လမ်းက ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ရတယ်။
ရွာသူရွာသားတွေက တံခါးစခန်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ တံခါးဝက နွယ်ပင်တွေကို ရှင်းလင်းထားပြီး၊ ထိန်းချုပ်ရေးအခန်းငယ်ရဲ့ အမိုးကို ပြင်ဆင်ထားကာ အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာတစ်ဝိုက်မှာလည်း ခြံစည်းရိုးနိမ့်နိမ့်လေး ကာရံထားပါတယ်။
ကက်ထရင်က စက်ရုံအနီးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေတယ်။
သူမက သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒါပဲလား"
"အများစုကတော့ ဒါပါပဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ ထင်ထားတာထက် သေးသားပဲ"
"အဲ့ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်ထားတာလို့ ပြောကြတာပဲ"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ညှစ်လိုက်တယ်။
ကက်ထရင်က ကျွန်တော်တို့ကို သစ်သီးခြံဘက်ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားတယ်။
စက်ရုံဘီးက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေတယ်။
အဲ့ဒီအသံကို ကျွန်တော် ကြိုက်တယ်။
တပ်ဆင်မှုက ကျန်ရှိနေတဲ့ မနက်ပိုင်းအချိန်ကုန်သွားစေတယ်။
အီလီနော်က အိမ်ရာဘောင်ကို တပ်ဆင်တယ်။
အယ်လ်ဒရန်က သာမန်ဆက်သွယ်မှုတွေကို စစ်ဆေးတယ်။
ကတ်စတဲလန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သရဖူအမှတ်အသားကနေတဆင့် အစီအစဉ်အတိုင်း လမ်းညွှန်ပေးနေချိန်မှာ ကျွန်တော်က စွမ်းအားနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်း သုံးခုကို တပ်ဆင်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းက နေရာဝင်သွားတယ်။
ရွှေရောင်လိုင်းတစ်ခုက တံခါးဝအထက်ကို တက်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ရပ်သွားတယ်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြဘူး။
"ဒေသတွင်း ပတ်လမ်း တည်ထောင်ပြီးပါပြီ" လို့ ကတ်စတဲလန်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"နောက် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"
"လက်ခံရေးစခန်း အတည်ပြုချက်"
ဂရေးကိပ်မှာတော့ အီလီဇာ (Eliza) နဲ့ တံခါးစောင့်တို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချက်ပြမှုကို စောင့်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။
တံခါးဝရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အလင်းတန်းတွေ စုဝေးလာတယ်။
နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်စာလောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးခန်းကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ပြီးတော့ ပုံရိပ်က အတွင်းဘက်ကို ခေါက်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
အယ်လ်ဒရန်က အချက်ပြစက်ကို စစ်ဆေးတယ်။
"ပတ်လမ်း ပြတ်သွားတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်ခံရေးစခန်းက ဖြတ်သန်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်တာပါ" လို့ ကတ်စတဲလန်က ပြောတယ်။
ဗလာဖြစ်နေတဲ့ တံခါးဝကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
"ဘာလို့လဲ"
ခဏအကြာမှာ အီလီဇာရဲ့အသံက ဆက်သွယ်ရေးပြားကနေတဆင့် ထွက်လာတယ်။
"ရှင် လုပ်ခိုင်းလို့လေ"
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
"ကောင်းလိုက်တာ"
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"စမ်းသပ်တာလား"
"ပွင့်လာတဲ့တံခါးဆိုတာ အလုပ်ရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတာလေ" လို့ အီလီဇာက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မျက်နှာကို လက်နဲ့ ပွတ်လိုက်တယ်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် ကြိုပြောကြပါဦး"
"စမ်းသပ်မယ့်အချိန်ဇယားကို ရှင် အတည်ပြုပေးထားတာလေ" လို့ အယ်လ်ဒရန်က ပြောတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။
စာရွက်စာတမ်း အများကြီးပါပဲ။
အက်ဗလင်က ပြုံးနေတယ်။
သူမကို မကြည့်တော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုကတော့ အောင်မြင်သွားတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ တံခါးခန်းက တံခါးဝအတွင်းမှာ တောက်ပရင်း ရင်းနှီးစွာ ပေါ်လာတယ်။
အီလီဇာက တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေတယ်။
သူမ လက်မြှောက်ပြတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လက်မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ နာရီပေါင်းများစွာကြာတဲ့ လမ်းခရီး၊ တံတားတစ်စင်းနဲ့ သစ်သီးခြံပင်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ခြေရင်းမှာတော့ ခလုတ်တံခါးဝ ရှိနေတယ်။
စမ်းသပ်လှည်းနဲ့ စတင်ခဲ့တယ်။
အဲ့ဒါက ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့ပြီး မှတ်သားစရာပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။
အဲ့ဒီနောက် လှည့်ပတ်မှု ဗလာတစ်ခု။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု။
အီလီနော် ကျေနပ်သွားချိန်မှာတော့ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ လူအုပ်ငယ်တစ်ခု စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ စောင့်ဆောက်ရတာကို မညည်းညူကြပါဘူး။
သူတို့ ကာလကို မြင်နေရတယ်လေ။
အဲ့ဒါကတင် သူတို့ကို အလုပ်ရှုပ်စေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။
အယ်လစ္စတားနဲ့အတူ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်တယ်။
ခြေတစ်လှမ်း။
နွေးထွေးတဲ့ ပန်းသီးနံ့တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်မှာ အေးစိမ့်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို အစအဆုံး အကဲခတ်လိုက်တယ်။
"အကုန် အကောင်းအတိုင်း ပါလာရဲ့လား"
"ပါလာပါတယ်"
"ကောင်းပြီလေ"
သဘောတူထားတဲ့ အချိန်စေ့တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားကြတယ်။
အက်ဗလင်က သစ်သီးခြံပင်တွေအောက်မှာ စောင့်နေတယ်။
ကျွန်ტော့်ကို မြင်တဲ့အခါ သူမက စိတ်အေးသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ အရမ်းပြုံးပြတာကြောင့် သူမဆီကို တန်းပြီး လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
"လမ်းခရီးထက်စာရင် ဒါက အများကြီး သက်သာတာပဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ရှင် ကျွန်တော့်ခေါင်းအုံးဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး နည်းသွားတာပေါ့"
"အဲ့ဒီဆုံးရှုံးမှုကို သည်းခံဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့ဗျာ"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ယူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ စောင့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက လက်ခုပ်တီးကြတယ်။
ကက်ထရင်က အဲ့ဒီနေ့က တံခါးကို မသုံးခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ တံခါးစောင့်က လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်။ လက်ခံမယ့်အချိန်ဇယားတွေကို ညှိနှိုင်းရဦးမယ်။ သူမရဲ့အမကိုလည်း မေးရဦးမယ်။
မေရီက သတင်းစကားကို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။
သုံးရက်ကြာတဲ့အခါ ကက်ထရင်က သူမရဲ့အငယ်ဆုံးသားလေးနဲ့အတူ ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတယ်။
သူတို့ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ လက်ခံရေးခန်းမကို ကျွန်တော် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဖြတ်သွားနေမိတယ်။
ကောင်လေးက ပိတ်စထုပ်လေးတစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားတယ်။
"ရှင်တို့အမလား" လို့ ကက်ထရင်ကို ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ဝက်စ်မီးယားကနေ ဖြတ်လာလိမ့်မယ်"
သူမရဲ့အသံက တည်ငြိမ်နေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့လက်တွေကတော့ မငြိမ်လှဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အတူတူ စောင့်နေကြတယ်။
ဝက်စ်မီးယားတံခါး ပွင့်လာတဲ့အခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခြင်းတောင်းတစ်ใบကို ကိုင်ရင်း ကက်ထရင်လိုမျိုး ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာတဲ့ အမူအရာနဲ့ ထွက်လာတယ်။
သူမ ရပ်သွားတယ်။
ကက်ထရင်က ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ထားကြပါတော့တယ်။
ကောင်လေးက သူတို့ဘေးမှာ အနေခက်စွာ ရပ်နေတယ်။
ခဏအကြာမှာ ရောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးက ခွဲလိုက်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"ကဲပါလေ" လို့ သူမရဲ့တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "နောက်ဆုံး သတင်းကြားတုန်းကတော့ မင်းက ဒီထက် ပိုသေးသေးလေးပါ"
သူမက ပိတ်စထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
"အမေက ဂျုံမှုန့်ယူလာပေးခိုင်းလို့ပါ"
အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မောလာကြတယ်။
ကက်ထရင်က သူမရဲ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ်နဲ့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တယ်။
အိုရန်ပယ်လ်က နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ရောက်လာတယ်။
သူက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိန်သွားပြီး၊ လက်ယာဘက်လက်သန်းမှာ အကွေးပုံစံ ဖြစ်နေကာ တံခါးဝတိုင်းကို လိုက်ကြည့်နေတဲ့ သမီးဖြစ်သူ ပါလာတယ်။
မေရီက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံတွေ့ဆုံတယ်။
စတင်တဲ့ အပိုင်းမှာပဲ ကျွန်တော် ပါဝင်ခဲ့တယ်။
ပယ်လ်က စားပွဲပေါ် တင်ထားတဲ့ မိတ္တူပြေစာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူ အဲ့ဒါကို မတို့မထိပါဘူး။
"ဒါက ကျွန်တော့်လက်ရေး မဟုတ်ဘူး"
မေရီက ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးစေချင်ပါတယ်"
သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်တစ်ခု ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
"အချိန်ယူပြီး ပြောပါ"
သူ့သမီးက သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ စပြောတယ်။
ပထမဆုံး စာရင်းဇယား ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ကျွန်တော် ဆက်ထိုင်နေပြီးမှ မေရီနဲ့ စစ်ဆေးရေးစာရင်းကိုင်ကို သူတို့ရဲ့အလုပ်နဲ့ ဆက်ထားခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပြတင်းပေါက်အောက်က ခုံတန်းမှာ အက်ဗလင် စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"သူ ဘယ်လိုနေလဲ"
"ကြောက်နေတယ်"
သူမက ပိတ်ထားတဲ့တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
"အခုထိလား"
"အင်း"
သူမရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတွေ့တယ်။
နေ့တစ်နေ့ဆီကို မပြန်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် အတူတူ ထိုင်နေကြတယ်။
အဲ့ဒီညနေမှာ အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းအထိ လမ်းလျှောက်သွားဖို့ တောင်းဆိုတယ်။
အဲ့ဒါကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အပတ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ကြရတယ်။
အခုတော့ သူမက တစ်ခုခုကို ထုတ်ပစ်ချင်နေတယ်။
"တံခါးဘေးက မြင့်တဲ့စင်ကိုလေ" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်စွပ်အင်္ကျီစ အဲ့ဒါမှာ နှစ်ခါလောက် မိသွားလို့ပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပွေ့ချီရင်း အဲ့လိုဖြစ်သွားမှာကို တွေးမိလို့ပါ"
အဲ့ဒါကို ကပ်လျက်အခန်းထဲကို ကျွန်တော် ရွှေ့ပေးလိုက်တယ်။
သူမက တံခါးဝကို စမ်းကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ပိုကောင်းသွားပြီ"
သူမ ပုခက်တွေဆီ လျှောက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိတယ်။
မြေခွေးရုပ်လေး။
ငှက်ရုပ်လေး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ အိပ်စက်မယ့် သစ်ပင်ငယ်လေးတွေ။
"ဝီလိုဘရွတ်တံခါးက အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ကြားပါတယ်"
"ညီအစ်မနှစ်ယောက် ပြန်တွေ့ကြပြီ"
"အဲ့ဒါလည်း ကြားပါတယ်"
ဒုတိယကုလားထိုင်မှာ ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်တယ်။
ခဏလောက် ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် လှည့်လာတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်တယ်။
"ရှင် ကာရိုလိုင်း (Caroline) အကြောင်း တွနေတာမလား"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
တစ်နေ့ကုန်လုံး ကျွန်တော် ဝမ်းသာခဲ့ပါတယ်။
အခုလည်း ဝမ်းသာနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက တခြားခံစားချက်ကို တားဆီးမပေးနိုင်ပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မရှိတဲ့ အဖြေကို မပေးဘဲ ကျွန်တော့်လက်ကို ယူလိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ သူမကို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အတူထိုင်ဖို့ ဆွဲလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အနေခက်စွာ ထိုင်မိကြတယ်။
သူမ ရယ်လိုက်ပြီး ရွှေ့လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်လက်အောက်မှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် လှုပ်ရှားလာတယ်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေပေါ်ကို သူမရဲ့လက်နဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။
"ဟောဒီမှာ"
"အင်း"
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်တယ်။
နောက်ထပ် ဖိအားလေးတစ်ခု။
လည်ချောင်းထဲက နင့်နာမှုကြားကနေ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ စာရေးစားပွဲပေါ်က စာကို ကျွန်တော် ဖွင့်ဖတ်တယ်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းအောက်မှာ ကက်ထရင်နဲ့ သူမရဲ့အမအကြောင်းကို ရေးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ တံခါးအကြောင်း။
အဲ့ဒီနောက် ခဏရပ်ပြီးမှ:
မင်းသာ တဖက်ခြမ်းမှာ စောင့်နေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆန္ဒပြုမိတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နောက်မှာ လာရပ်တယ်။
သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကိုပ်လိုက်တယ်။
နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော် ဆက်ရေးလိုက်တယ်:
မင်းကို ပြချင်တာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။