အခန်း (၇၀) - ပန်းသီးခြံနံရံ ကျော်လွန်၍
မနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး အငြင်းပွားမှုမှာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးအကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ သာမန်ခေါင်းအုံးကောင်းတစ်လုံးသာ ဖြစ်၏။
အစိမ်းရောင်။ ပျော့ပျောင်းခြင်း။ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာခြင်း။
အက်ဗလင်ကမူ ၎င်းကို သူမ၏မျိုးရိုးကို စော်ကားသကဲ့သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေလေသည်။
“ဒီဟာကြီးကို ဘယ်သူက ငါ့ထိုင်ခုံပေါ် တင်ထားတာလဲ”
“ကိုယ် တင်လိုက်တာ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“မနေ့က ခင်ဗျား ကျောအောင့်တယ်လို့ ပြောလို့လေ”
“အဒါနဲ့ပဲ ဂရေးကိပ်မှာ အကြီးဆုံး ခေါင်းအုံးကို ရှာတွေ့လာတာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ရှိတာနဲ့ ဒါပဲ ရနိုင်လို့ပါ”
သူမက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ဝင်ထိုင်ကြည့်သည်။
ထိုခေါင်းအုံးကြောင့် သူမမှာ ရှေ့သို့ အလွန်အမင်း ထွက်သွားသဖြင့် မနက်စာစားပွဲဆီသို့ပင် ကိုယ်ကိုစောင်း၍ မနည်းလှမ်းယူရမည့် အနေအထား ဖြစ်သွားရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား ရလဒ်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်ကြသည်။
“ကိုယ် အလွန်အကျွံ လုပ်မိသွားပြီ ထင်တယ်”
“ခင်ဗျားက ကျွန်မကို ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ”
ကျွန်ုပ်လည်း ခေါင်းအုံးကို ပြန်ဖယ်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် လက်မဆွဲုတ်ရသေးမီမှာပင် သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“သادိရပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဆစ်များကို နမ်းလိုက်ပြီးလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ მისុခန်းထဲက ပိုသေးသော ခေါင်းအုံးကို ယူပေးရန် တောင်းဆိုလေသည်။
ထိုအလုပ်ကိုတော့ ကျွန်ုပ် လုပ်ပေးနိုင်ပါသည်။
နွေရာသီ စာရင်းချုပ် အစီရင်ခံစာများမှာ အထုပ်လိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ပိုင်းတွင် မြက်ရိတ်သိမ်းချိန် စတင်နေပြီ။ ဘဲလ်ခရော့စ်ပဲပင်များမှာ တစ်ညီတညာတည်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် အတက်အကျ မမှန် ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စိုက်ထားသည့် စိုက်ခင်းအများစုမှာမူ အောင်မြင်စွာ ရှင်သန်လာကြသည်။ သံထည်ဖိုမှလည်း ပထမဆုံးအသطل အနေဖြင့် ချိတ်တန်းအမြောက်အမြားကို သွန်းလုပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ယခုအခါ အတိုင်းအတာများနှင့် ပတ်သက်၍ အိုဒရင်းနှင့် အငြင်းပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤအရာများမှာ အားပေးစရာ တိုးတက်မှုများပင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် အားပေးစရာ မကောင်းသည်မှာ ဝီလိုးဘရွတ်မှ တောင်းဆိုလာသည့် ကိစ္စပင်တည်း။
သူတို့၏ ရေညှက်စက် (ဂျုံကြိတ်စက်) ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ဤအရာက အခြားသော ပြင်ဆင်စရာ တစ်ခုခုဟုသာ ကျွန်ုပ် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။
ထို့နောက် မေရီက မြေပုံကို ကောင်စီစားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းပြလိုက်သည်။
ဝီလိုးဘရွတ်သည် အနောက်ဘက် မြစ်လက်တံတစ်လျှောက်ရှိ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လူ့အသိုက်အဝန်းလေးခုကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ဂျုံကြိတ်စက် ရပ်တန့်နေသဖြင့် လှည်းများသည် ဂျုံစေ့များကြိတ်ရန် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများသို့ သွားရောက်နေကြရပြီး ၎င်းတို့ကို လက်ခံရရှိသည့် ကြိတ်စက်များမှာလည်း ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျုပ်တို့ ရေညှက်စက်ပြင်ဆင်ရေးသမား တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ကလည်း အဲဒါကို တောင်းဆိုထားတာပါပဲ” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ရာဇပလ္လင်ဘက်က ရှေးဟောင်းဂျုံကြိတ်စက် သဘောတူညီချက်ကို ဆက်လက် အသိအမှတ်ပြု လိုက်နာမလားဆိုတာကိုလည်း သိချင်နေကြပါတယ်”
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘာသဘောတူညီချက်လဲ”
မေရီက မိတ္တူစာရွက်တစ်စောင်ကို မြေပုံဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။
ဂျုံကြိတ်စက် ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒေသခံမိသားစုများပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေသွယ်စနစ်ကမူ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ရှေးခေတ် ရာဇပလ္လင်တော်က ရေဘီးကို လည်ပတ်စေသည့် ရေသွယ်မြောင်းကို တည်ဆောက်ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့ပြီး လမ်းဘေးတွင် ရေတံခါးစခန်းတစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ပေးသည့်အတွက် ဝီလိုးဘရွတ်ဘက်က အများပြည်သူသုံး ဂျုံသိုလှောင်ရုံများအတွက် ကြိတ်ခွဲချိန်များကို သီးသန့်ဖယ်ထားပေးရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နောက်ဆုံးပါဒကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရာဇပလ္လင်ဘက်က အဲဒီအချိန်အတွက် ပေးချေခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“မသုံးဖြစ်တဲ့အချိန်တောင်မှပေါ့လေ”
“အဲဒီလိုလုပ်မှလည်း ဂျုံကြိတ်စက်ဘက်က အချိန်ပိုင်းတွေကို ဆက်ပြီး ဖယ်ထားပေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း မြေပုံကို တစ်ချက် ထပ်ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစီစဉ်ချက်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။
သို့သော် ထိုစဉ်က တိုင်းနိုင်ငံကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကိုသာ နောက်တွင် ချန်ထားခဲ့လေသည်။
“ဘာတွေ ပျက်စီးသွားတာလဲ” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
မေရီက စာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂျုံကြိတ်စက်ဆရာကတော့ ရေဘီးက ကောင်းပါတယ်တဲ့။ ရေသွယ်မြောင်းထဲက ရေပမာဏ ကျဆင်းသွားလို့ပါတဲ့”
“ရေတံခါး ကျိုးသွားတာလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ရေကြောင်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်”
အိုဒရင်းက မြေပုံကို လှမ်းကိုင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း နှစ်ရက်အကြာတွင် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ကြသည်။
အက်ဗလင်ကလည်း လိုက်ပါရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်ကမူ သူမ လိုက်သင့် မသင့်ကို မေးမြန်းရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျွန်ုပ်၏ပါးစပ်မှ စကားမထွက်မီ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“လမ်းတွေက ဘယ်လိုအနေအထားရှိလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ခြောက်သွေ့ပါတယ်” ဟု အယ်လစ္စတားက ဖြေသည်။ “ပန်းသီးခြံ အကွေ့အထိတော့ အနောက်ဘက်လမ်းကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ”
“ခရီးကရော ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“ခဏနားတာနဲ့ဆိုရင် နာရီအနည်းငယ်လောက်ပါပဲ”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
“ဆွေးနွေးနေကြတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်မြင်ချင်ပါတယ်။ ဒါက ကျိုးသွားတဲ့ ရေဘီးတစ်ခုတည်းတင် မကဘဲ အများကြီး သက်ရောက်မှုရှိတယ်လေ”
“ကို သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ ဒီခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အိုင်ယန်နဲ့လည်း ပြောပြီးသားပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ဆက်စောင့်နေသည်။
“ဘာလဲ”
“ခင်ဗျား တရားခွင်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ မဟုတ်လား”
“ကို မလုပ်တော့ပါဘူး”
“ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ပြင်ဆင်မှုပါပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း တာယာတွန်းကန်အား ပိုကောင်းသည့် ရထားတစ်စီးကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး၊ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခေတ္တအနားယူရန် စီစဉ်ကာ အထက်ပိုင်း ရေသွယ်မြောင်းကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးမည့် အလုပ်ကိုတော့ အိုဒရင်း၏ အဖွဲ့ထံတွင်သာ အပ်နှံခဲ့လိုက်သည်။
၎င်းမှာ သာမန်ခရီးသွား ဆုံးဖြတ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းကို ထိုကဲ့သို့ သာမန်အတိုင်း သဘောထားရန်အတွက်မူ ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထူးပင် ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။
ဝီလိုးဘရွတ်သည် ပန်းသီးနံ့များ၊ နွေးထွေးသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရေကန်အိုင်တို့၏ အနံ့အသက်များ သင်းပျံ့နေသည်။
ပန်းသီးခြံများထဲတွင် အစိမ်းရောင် သစ်သီးငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သစ်ပင်များအောက်တွင် သိုးများသည် အရိပ်ကျရာ နေရာအနှံ့တွင် ဝပ်တွား အနားယူနေကြသည်။
ဂျုံကြိတ်စက်မှာ ကျောက်တုံးတံတားငယ်တစ်ခု၏ ကျော်ဘက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
ရေဘီးမှာ တိမ်ေစွန်းနေသော ရေကန်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေ၏။
လက်စွပ်တိုတို တင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ယောက်ျားကြီးနှစ်ဦးနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖြူဖွေးနေသော ဖိနပ်ကို စီးထားသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးတို့နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ကျွန်မက ကက်ထရင် ဗေးလ်ပါ၊ ဂျုံကြိတ်စက်ဆရာမပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရေဘီးကို အယ်လစ္စတား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ လူတွေ ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေတဲ့အချိန်ဆို ပိုဆိုးနေတတ်တာပေါ့”
“အဆောက်အအုံ ဆောက်တဲ့နေရာတွေမှာ အဲဒီလို ပြောခံရဖူးပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး တွန့်သွားကာ အပြုံးယဉ်လေး ပေါ်လာသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့အား အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
စက်ယန္တရားများမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။
ခါးပတ်ကြိုးများမှာလည်း သေချာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကိုလည်း စင်ပေါ်တွင် စနစ်တကျ တင်ထားသည်။ လျစ်လျူရှုထားသည်ဟု ယူဆရမည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။
ကက်ထရင်သည် ကြီးမားသော သစ်သားတိုင်ကြီးများထဲမှ တစ်တိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဖေက ဒီစက်ကို ဆိုးရွားတဲ့ ဆောင်းရာသီ သုံးခုတိုင်တိုင် လည်ပတ်နိုင်အောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မလည်း သွားတွေလဲခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျောက်တုံးတွေ ပြင်ဆင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဂျုံတင်စက်ကိုလည်း ပြန်ဆောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုယ်တိုင်လက်လှမ်းမီသမျှတော့ ကျွန်မ ပြင်နိုင်ပါတယ်”
သူမက မြစ်ရေဆန်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ရှေးဟောင်း ထိန်းချုပ်စနစ်ကတော့ တစ်ခြားကိစ္စ တစ်ခုပေါ့လေ”
အိုဒရင်းက သူ့ကို အဲဒါကို ပြသပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
အီလီနော်ကလည်း လိုက်ပါလာသည်။
အက်ဗလင်က မေရီနှင့် ဒေသခံ အိမ်ထောင်စု ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ ဂျုံကြိတ်စက်စားပွဲဝိုင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် ကျွန်ုပ်ကမူ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ထွက်သွားစဉ် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက “ဒီအချိန်အထိ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေခံစားနေကြလဲ” ဟု မေးမြန်းနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကက်ထရင်က ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထိုစကားဝိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ထက် ပို၍ အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်မိသည်။
ရေတံခါးအိမ်ငယ်လေးသည် ရေမြောင်းလမ်းကြောင်းကို ရွှေ့ပြួលစေခဲ့သော ရေသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်ဘက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
၎င်း၏ အမိုးထောင့်တစ်နေရာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် ကြေးဝါဝင်ရိုးတံတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးအိမ်အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
အိုဒရင်းက ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ရေသွယ်မြောင်းကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဝင်ရိုးတံကို တစ်ချက် ထပ်ငေးကြည့်ပြန်သည်။
“ခင်ဗျား ဒါကို ရွှေ့နိုင်မလား” ဟု သူက ကျွန်ုပ်အား မေးသည်။
“ရနိုင်ပါတယ်”
“ဘယ်လောက်အထိ နူးနူးညံ့ညံ့ လုပ်လို့ရမလဲ”
“ခင်ဗျား ဒီဟာအပေါ်မှာ ဘလောက်အထိ တွယ်တာမှု ရှိလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့”
အီလီနော်က အိမ်အဆောက်အအုံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘာမှ မရွှေ့နဲ့ဦး”
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ပိုက်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။
နုံးမြေအလွှာအောက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဝန်ဆောင်မှုအပေါက်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှင်းလင်းလိုက်သောအခါတွင် အောက်ဘက်ရှိ စက်ယန္တရားအစိတ်အပိုင်းကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အောက်ခြေတွင် ကျိုးနေသော ပင်တံတစ်ခု လဲကျနေသည်။
ဝင်ရိုးတံက လည်ပတ်ခဲ့သည်။
အောက်ဘက်ရှိ ရေတံခါးကမူ လည်ပတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ကက်ထရင်၏ လက်ထောက်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာမှကို မဖွင့်ခဲ့မိဘူးပေါ့”
“ဘာကိုမှ မလှည့်ခဲ့ရဘူးပေါ့” ဟု အိုဒရင်းက စိတ်လွတ်လက်လွတ်ဖြင့် ပြင်ပြောလိုက်သည်။
အီလီနော်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူလည်း ချက်ချင်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ပြင်ဆင်ရမည့် အလုပ်မှာ သေးငယ်လှသည်။
မှားယွင်းသော ရေပမာဏကို မလွှတ်ဘဲ ပြင်ဆင်ရမည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။
ပထမဦးစွာ ကျွန်ုပ်တို့ မြောင်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ကက်ထရင်၏ လက်ထောက်က ပိုလျှံရေလွှမ်းမိုးရာ მდက်ပြင်၊ ရှေးဟောင်း ရေကာတာများနှင့် အောက်ဘက်ရှိ အိမ်ငယ်လေးများကို လိုက်လံပြသသည်။
ထိုအချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင် ပြဿနာတစ်ခုအတွက် ရေကို အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲလိုက်ရုံဖြင့် ပြဿနာ ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက် နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အစီအစဉ်တစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အိုဒရင်း၏ ဖိနပ်ပေါ်တွင်မူ ရွှံ့ညွန်များ အပြည့်ပေကျံနေလေသည်။
လုပ်သားများက ရေတံခါးအထက်ပိုင်းတွင် ယာယီရေတားဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ကျွန်ုပ်က ဂျုံကြိတ်စက်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သည် လေညှင်းရရှိမည့် ပွင့်နေသော တံခါးဝအနီးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ တံတောင်ဆစ်အနီးတွင် ခွက်တစ်ခွက်ရှိနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင်မူ မစားရသေးသော ပန်းသီးအစိပ်ပြားများ တင်ထားသည့် ပန်းကန်ပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပန်းကန်ပြားကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကို မစားချင်ဘူးလား”
“စားချင်ပါတယ်”
“အင်းပေါ့လေ”
သူမက ၎င်းတို့ကို ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
မေရီက သက်ကြီးရွယ်အို လယ်သမားတစ်ဦးနှင့်အတူ စာရင်းဇယားများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေသည်။
ကက်ထရင်ကမူ အက်ဗလင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်ထောက်ကာ ရပ်နေသည်။
“ကျွန်မတို့က ဂျုံကြိတ်စက်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“နားလည်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက ရေသွယ်မြောင်းကို ထန်းသိမ်းပေးစေချင်လို့ လက်မှတ်ထိုးခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်ဂျုံအိတ်ကို ကြိတ်ခွဲခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာကို တော်ဝင်စာရေးက ရွေးချယ်ပေးဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် သဘောတူညီချက်အသစ်မှာ အဲဒီအကြောင်းကို အတိအကျ ဖော်ပြပေးရမှာပေါ့”
ကက်ထရင်က မေရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မူကြမ်းစာရွက်ကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“ရာဇပလ္လင်က ပင်မရေထိန်းချုပ်စနစ်ကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ အသင်းအဖွဲ့က ဂျုံကြိတ်စက်ကို လည်ပတ်မယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုတဲ့ သီးသန့်အချိန်တွေအတွက် ငွေပေးချေမယ်၊ သာမန်ဖောက်သည်တွေကတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေအတိုင်း ဆက်ပြီး အသုံးပြုနိုင်မယ်”
“ဒါဆို တော်ဝင်နန်းတော်ဘက်က ဂျုံတွေ အများကြီး ပို့လာခဲ့ရင်ရော”
“သီးသန့်အချိန်တွေထက် ကျော်လွန်သွားရင်တော့ ကျုပ်တို့ စောင့်ရမှာပေါ့”
ကက်ထရင်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရင်တွေက စောင့်ရတာကို သိပ်သဘောကျလှတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကတော့ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်အကျွံ ကျင့်သားရနေပါပြီ”
ကျွန်ုပ်လည်း ပန်းသီးအစိပ်ပြားကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။
အန္တရာယ်အကင်းဆုံး ပါဝင်ကူညီမှု ဖြစ်ပုံရပေသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်သည် ကျန်သူများ စာရင်းဇယားများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေစဉ် ပန်းသီးခြံထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
နှစ်ကာလများစွာ အသုံးပြုထား၍ ပြောင်လက်နေသော ထိုင်ခုံပါရှိသည့် ခုံတန်းလျားရှေးဟောင်း သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
သူမက သက်ပြင်းရှဲချကာ သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ပင်ပန်းလို့လား”
“နည်းနည်းပေါ့။ အဓိကကတော့ ပူလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်လည်း ကော်လาร์ကြိုးကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြောက်တွင် ဂျုံကြိတ်စက်ဝင်းကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း သံရိုက်သံများ မရှိပေ။
“သူ့ကို သဘောကျတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ကက်ထရင်ကိုလား”
“သူ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သူ သိတယ်လေ”
“ဘာကို မလိုချင်ဘူးဆိုတာကို ပိုလို့တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသေးတယ်”
“အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်စေတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း သစ်ရွေခြောက်များကြားတွင် နှာခေါင်းထိုးနေသော သိုးနှစ်ကောင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“တစ်ကောင်က လှုပ်သွားလို့လား”
“အင်း။”
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ကို ပိုနီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ယူပြီး သူမ၏လက် တင်ထားသည့်နေရာသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဘာမှ မလှုပ်ရှားပေ။
သိုးတစ်ကောင် အော်သံထွက်လာသည်။
အက်ဗလင် ရယ်မောလာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“သူတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ ခင်ဗျားလည်း ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်ပါဘူးလေ”
“ခင်ဗျားလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ကို ထိုနေရာတွင် ခဏလောက် ဆက်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောမှီလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ ဒီသစ်ပင်တွေကို တက်ကြလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေကလား”
“သူတို့ကို ဒီခေါ်လာရင်ပေါ့လေ”
“ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီပေါ့”
“သစ်ပင်တွေက ရှိနေတာပဲလေ”
“ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပါပဲ”
ကျွန်ုပ်လည်း ပန်းသီးခြံနံရံပေါ်တွင် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
နောက်ထပ် ကလေးတစ်ဦးကမူ အောက်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကာ အားပေးစကား ဆိုနေသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ပထမကလေးအကြောင်း တိုင်ကြားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ဖြစ်စေ ဖြစ်ပေမည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ အခု ဘာလုပ်နေကြလဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ မလုပ်နဲ့လို့ တားထားတဲ့ ဟာတစ်ခုခုကို လုပ်နေကြမှာပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ တူနေတာက သေချာနေပြီပဲ”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ခုခံကာကွယ်ရန် မကြံစည်နိုင်မီမှာပင် သူမက ကျွန်ုပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ရေတံခါး ပြင်ဆင်ရေးအလုပ်မှာ နေ့လယ်ပိုင်း အများစုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
အီလီနော် တိုင်းတာချက်များယူဆောင်လာပြီးနောက် တိကျသော အစားထိုးပင်တံတစ်ခုကို တီလ်ဒါ သွန်းလုပ်ပေးရပေမည်။ လက်ရှိအနေအထားအရတော့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မည့် ယာယီပစ္စည်းတစ်ခုက စက်ယန္တရားကို အနီးကပ် ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် လည်ပတ်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။
လုပ်သားများက အောက်ဘက် ရေတံခါးကို ညှိနေကြစဉ် ကျွန်ုပ်က ဝင်ရိုးတံကို တည်ငြိမ်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည့် အလုပ်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကမူ နာကျင်ကိုက်ခဲလာသည်။
အိုဒရင်းက မြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အမှတ်အသားများကို စစ်ဆေးနေသည်။
ကက်ထရင်က ရေဘီးဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါတွင် ရေတံခါးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ရေများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ရေလမ်းကြောင်းထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ဖြစ်၏။
ထို့နောက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဖြစ်လာသည်။
ရေဘီး လှုပ်သွားသည်။
ရပ်သွားသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လှုပ်သည်။
ကက်ထရင်က သစ်သားတိုင်တစ်ခုပေါ်သို့ လက်တင်ကာ နားစွင့်နေသည်။
သုံးပုံတစ်ပုံ လည်သွားသည်။
တစ်ဝက်။
ရေဘီးကြီးမှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လည်ပတ်လာတော့သည်။
ဂျုံကြိတ်စက်အတွင်းဘက်မှ သစ်သားများ တကျွတ်ကျွတ် မြည်သံထွက်လာပြီး စက်ယန္တရားကြီးက တုံ့ပြန်လာသည်။
ဖုန်မှုန့်များပေကျံနေသော ဖိနပ်ကို စီးထားသည့် ကောင်လေးသည် တံခါးဝဆီသို့ ပြေးထွက်လာသည်။
“လည်နေပြီ!”
ကက်ထရင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ ကြားနေရပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ရံဝင်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် မေရီဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း ကွေးညွတ်နေသည့်နေရာကို ထောက်ပံ့ထားသည်။
သူမက ကောင်လေး၏ ခေါင်းပေါ်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်ကို ပြုံးပြနေသည်။
ကက်ထရင်က သာမန်ဂျုံအိတ်တစ်အိတ်ဖြင့် စမ်းသပ်သည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
သူမက ဂျုံမှုန့်ကို စစ်ဆေးသည်၊ ကျောက်တုံးများကို ချိန်ညှိသည်၊ ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းကြည့်သည်။
ထိုမှသာ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကဲ... ရပြီ”
ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဂျုံကြိတ်စက် အသက်ဝင်လာသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မထွက်ခွာမီတွင် ကက်ထရင်က ရေတံခါးစခန်းကို လိုက်လံပြသသည်။
၎င်းမှာ ပန်းသီးခြံနံရံအလွန်တွင် တည်ရှိနေပြီး နွယ်ပင်များအောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်း၏ပုံစံကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ကျောက်တုံး ရေတံခါးဝမှာ မူလအတိုင်း ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အတွင်းပိုင်း သတ္တုလက်ရာများကမူ မဟုတ်ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်း၏ အိမ်အဆောက်အအုံ အစိတ်အပိုင်းများကို ရှေးယခင်ကတည်းက ဖြုတ်ယူသွားခဲ့ကြသဖြင့် တပ်ဆင်ရမည့်နေရာများတွင် ဖျော့တော့သော အမာရွတ်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။
“လူတွေက သူတို့ သုံးလို့ရတာတွေကို ယူသွားကြတာပေါ့” ဟု ကက်ထရင်က ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အဖေက အဲဒီထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မီးဖိုပြား ဖြစ်သွားတာကို မှတ်မိနေသေးတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ပို၍ နီးကပ်အောင် တိုးသွားလိုက်သည်။
တော်ဝင်အမှတ်အသားသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် နွေးထွေးလာသည်။
တံခါးဝ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် မှေးမှိန်သွားသည်။
“ရဲတိုက်မှူးခင်ဗျား”
သူ့အသံက အမှတ်အသားမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဝီလိုးဘရွတ် စခန်းမှာ မပြီးပြတ်သေးပါဘူး”
“ဘယ်လောက်အထိ မပြီးပြတ်သေးတာလဲ”
“ဒေသတွင်း ထိန်းချုပ်စုဝေးစနစ် ပျောက်ဆုံးနေပါတယ်။ လက်ရှိအနေအထားအရ လက်ခံဆားကစ်ကို စမ်းသပ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်လည်း အီလီနော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အလွတ်ဖြစ်နေသော အိမ်အဆောက်အအုံကို စစ်ဆေးနေသည်။
“ပုံစံခွက်တွေလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှတ်တမ်းတွေ ကျန်ရစ်နေပါတယ်”
“ပစ္စည်းတွေကော”
“ကြေးဝါ၊ သံ၊ လျှပ်ကာ ကြွေထည်၊ ပြီးတော့ တော်ဝင် စွမ်းအင်သဟဇာတပြုလုပ်မှု လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းသုံးခုပါ”
အိုဒရင်းလည်း နီးကပ်လာသည်။
သူသည် ထိုနေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
“ကျုပ်တို့ အဲဒါတွေကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“အဲဒီထဲက အချို့ကိုပေါ့” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အချို့ကိုပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း အေးစက်နေသော တံခါးဝပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
စတုန်းဖอร์ดသည် ၎င်း၏ ရေတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်နေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
ဗေးလ်ဝုဒ်သည် ဟယ်လီနာ မနက်စာနှင့် ညစာကြားတွင် လာရောက်လည်ပတ်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင်လည်း လက်များ၊ သတ္တုများနှင့် သည်းခံခြင်းတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နောက်ထပ် တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။
ကက်ထရင်က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလှည့်ကျ ကြည့်နေသည်။
“ဂျုံတွေ သယ်ဆောင်လို့ ရနိုင်မလား”
“ဝန်အလေးချိန် အကန့်အသတ်နဲ့ သယ်လို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ “အဓိက ကတော့ လမ်းပေါ်မှာပဲ အများဆုံး သယ်ဆောင်ရမှာပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ စိတ်ထဲတွင် ဝှက်ထားပုံရသည့် မေးခွန်းကို မေးလာသည်။
“လူတွေကော”
“ရပါတယ်”
“ကျွန်မရဲ့ အမေက ဝက်စ်မီးယားနားမှာ နေပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“သူ ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးကလေးကို မတွေ့ရသေးဘူး”
အီလီနော် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ မထွက်ခွာခင် တိုင်းတာချက်တွေ ယူသွားပါမယ်”
အိမ်ပြန်လမ်းခရီးမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
အက်ဗလင်သည် ခရီးတစ်ဝက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီကာ အနားယူနေခဲ့ပြီး ရထားက တံတားအနီးတွင် နှေးကွေးသွားသောအခါမှ နိုးလာသည်။
“ရောက်ပြီလား”
“နီးပြီ”
“ငါ အိပ်ပျော်သွားလို့လား”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား တစ်လမ်းလုံး အဲဒီအတိုင်း ထိုင်လာတာပေါ့ ဟုတ်လား”
“သက်တောင့်သက်သာ ရှိလို့ပါ”
“ငါ့ခေါင်းက ခခင်ဗျားရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ တင်ထားတာလေ”
“ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်စကားကို မယုံပေ။
ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါတွင် သူမကိုယ်စား ပြင်းထန်သော ငြင်းခုံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်မကို နှိုးလိုက်နော်”
“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ခေါင်းအုံး တစ်လုံးပါ ယူလာခဲ့ပါ”
“ကျွန်မက တစ်လုံး လက်ထပ်ပြီးသားပဲလေ”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။
သုံးရက်မြောက် ညနေခင်းတွင် သံထည်ဖိုသို့ ဝီလိုးဘရွတ်၏ တိုင်းတာချက်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သင့်လျော်သော ရေတံခါးပင်တံက ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။
ရေတံခါး အစိတ်အပိုင်းများအတွက်မူ အချိန်ပိုယူရပေမည်။
အီလီနော်နှင့် တီလ်ဒါတို့သည် ကျွန်ုပ်၏မှော်ပညာ လိုအပ်မည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်မီ သာမန်အိမ်အဆောက်အအုံမှစတင်ကာ စမ်းသပ်သည့် ပစ္စည်းများကို အစီအစဉ်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့ ပြုပြင်ပြီးသား အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် စတင်နိုင်မည့် အသစ်တွေ့ရှိထားသော စီမံကိန်းတစ်ခု ရှိနေပေပြီ။
ကျွန်ုပ်အတွက် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
အက်ဗလင်ကမူ ကျွန်ုပ် ၎င်းအကြောင်းကို မည်မျှအကြိမ်များစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို သဘောကျနေပုံ ရသည်။
ထိုညတွင် သူမက အနားယူနေစဉ် သူမအတွက် စာဖတ်ပြရန် တောင်းဆိုလာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဟယ်လီနာ ဗေးလ်ဝုဒ်မှ ပို့ပေးခဲ့သော ပုံပြင်စာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ မြေခွေးတစ်ကောင်၊ ခိုးယူခံရသော ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ညံ့ဖျင်းသော ဂျုံကြိတ်စက်ဆရာမ တစ်ဦးတို့အကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီပုံပြင်က ကက်ထရင်ကို အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ကက်ထရင်ဆိုရင် ပထမစာမျက်နှာမှာတင် မြေခွေးကို ဖမ်းမိသွားမှာ သေချာတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ဖတ်ပြလိုက်သည်။
တစ်ဝက်လောက် ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာဖတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဝါးအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာက ဖိနှိပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သေးငယ်ပြီး ထင်ရှားသော ခတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တွေ့လိုက်လား”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ပါးစပ်မှ စကားပင် ထွက်မလာတော့ပေ။
နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု။
ကျွန်ုပ် မယုံနိုင်သေးမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် မျက်ရည်များကြားမှပင် ပြုံးနေသည်။
“မင်္ဂလာပါ” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ဂျစ်တိုးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ် တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာအုပ်ကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်ပြီး သူမနှင့် နီးကပ်စွာ တိုးဝင်ကာ နဖူးချင်း ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
ကြာရှည်စွာပင် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ကြပေ။
အပြင်ဘက်တွင် ဂရေးကိပ်၏ ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လက်ကို မူလနေရာတွင် ဆက်လက် ထားရှိထားလိုက်သည်။