ဒုတိယပုခက်က အခမ်းအနားမပါဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ်က တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အီလီနော်က ကျန်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံလာကြသည်။
“ဆစ်ပိုင်းက ခိုင်တယ်လေ” ဟု ဂယ်ရစ်က ပြောသည်။
“ခိုင်တယ်လို့ ငါပြောပြီးသားပဲလေ”
“မင်းက လောက်ရုံလောက်ပါတယ်ပဲ ပြောတာလေ”
“ပုခက်တစ်ခုအတွက် လောက်ရုံလောက်ပါတယ်ဆိုတာက ပြိုမကျဘဲ ကလေးကို ထိန်းပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အဲဒါက လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ပေါ့”
သူတို့သည် ကလေးထိန်းခန်းဝတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ မော့ကြည့်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ ဖေဖေ”
ဂယ်ရစ်၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။
“မင်္ဂလာပါ သမီးလေး”
အီလီနော်က စောင့်နေသည်။
“ပုခက်လေ” ဟု သူမက သတိပေးသည်။
“အင်း”
သူတို့က ပုခက်ကို အထဲသို့ သယ်လာကြသည်။
ပထမပုခက်နှင့် နီးပါးတူသည်။ ချောမွေ့နေသည့် သစ်သား၊ ရော့ကာခြေတံများ၏ ယိမ်းနွဲ့နိုင်သည့် လှပသော ကွေးညွှတ်မှုနှင့် ခေါင်းရင်းဘက်တွင် ထွင်းထုထားသည့် သစ်ပင်ငယ်လေးတို့က အတူတူပင်။
နီးပါးတော့ တူသည်။
ကျွန်ုပ်ထက် အက်ဗလင်က အရင် သတိထားမိသည်။
“ဒီတစ်လုံးမှာ ငှက်ကလေး ပါတယ်”
ဂယ်ရစ်က ထွင်းထုထားသည့် သစ်ကိုင်းများကြားတွင် ကပ်နေသော ငှက်ပုံစံငယ်လေးကို လက်မဖြင့် အသာပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ တစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး ခွဲခြားသိနိုင်အောင်လို့ပါ”
ကျွန်ုပ်သည် ပထမပုခက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ယင်း၏ သစ်ပင်အောက်တွင် မြေခွေးငယ်လေး တစ်ကောင် ပါရှိသည်။
“အဲဒါ အရင်က မပါဘူးလေ”
“ကို တုန်းက ပစ်စယ် (ဆစ်စယ်ခေါ် ကျောက်စစ်တုံး) တစ်လက် ယူလာခဲ့တာလေ”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ”
ပုခက်နှစ်လုံးစလုံး နေရာယူသွားသောအခါ အခန်းတွင်းရှိ ပုံစံသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပထမတစ်လုံးက ကတိကဝတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုမူ နှစ်လုံးဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ ကြမ်းပြင်နေရာ အတော်များများကို ယူထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့ကြားတွင် ရပ်လျက် တံခါးပေါက်ဆီသို့ အကွာအဝေးကို တွက်ဆကြည့်နေမိသည်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နေသည်။
“မဖြစ်ဘူး”
“ငါ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူးလေ”
“ရှင် နံရံကို ကြည့်နေတာလေ”
“နည်းနည်း ရွှေ့လို့ ရတာပဲကိုး”
“ပရိဘောဂတွေက နည်းနည်း ရွှေ့လို့ရပါတယ်”
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီကိုလာပါဦး”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ ကုလားထိုင်လက်ရမ်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုနေရာမှနေ၍ ကြည့်လိုက်လျှင် အခန်းက ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ ပုခက်နှစ်လုံးစလုံး လက်တံတစ်ကမ်း အရောက်တွင် ရှိနေကြသည်။ မနက်ခင်းအလင်းရောင်က ၎င်းတို့ကြားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ ထောင့်စွန်းများတွင် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ထက်ဝက်စာလောက်ကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ မကြိုးစားဘူးဆိုလျှင် ဟယ်လီနာအတွက် ကုလားထိုင်ထပ်ထည့်ရန် နေရာလွတ်တောင် ရှိသေးသည်။
“အဆင်ပြေသားပဲ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း”
အီလီနော်က ဗီရိုနိမ့်လေးတစ်ခုအတွက် တိုင်းတာစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က လက်ကို ကျောနောက်ပစ်လျက် ပုခက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ကလေးများ ရောက်လာသည်အထိ ထိုနေရာတွင်သာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆက်ရပ်နေနိုင်လောက်ပုံ ရနေသည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း ကောင်စီအစည်းအဝေးတွင် ဟက်ဆာက စားပွဲပေါ်သို့ အမည်းရောင် သတ္တုခဲတစ်ခဲကို တင်လိုက်သည်။
၎င်းသည် စကားဝိုင်းသုံးခုကို ရပ်တန့်သွားစေလောက်သည့် အသံမြည်လျက် ကျလာခဲ့သည်။
“ကြေးနီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ဟိုင်းဖဲလ်က လာတာလား”
“ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်းလင်းစစ်ဆေးခဲ့တဲ့ အပေါ်ဘက် လုပ်ငန်းခွင်ကနေ ရလာတာပါ။ စမ်းသပ်ဖိုနဲ့ အရည်ကျိုထားတာ”
သတ္တုခဲသည် ကြမ်းတမ်းနေပြီး သူမခြစ်ထားသည့် မျက်နှာပြင်မှာ အနီရောင်သမ်းနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ထင်ထားသည်ထက် ပိုလေးသည်။
“ဘလောက်လောက် ရလဲ”
“ဒီအသုတ်လား။ နည်းလမ်းမှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်လောက်ပါတယ်။ နောက်ထပ် မေးခွန်းက လောင်စာမဖြုန်းဘဲ အဲဒါကို ပြန်လုပ်နိုင်မလားဆိုတာပဲ”
အယ်လ်ဒရွန်းက ဘေးနားပါလာသော စာရင်းဇယားများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အီလီနော်က သတ္တုကို လှမ်းကိုင်သည်။
ဘီထရစ်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်များကို မေးမြန်းသည်။
ဟက်ဆာက ကျေနပ်နေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ထိုမေးခွန်းများက မှန်ကန်သော မေးခွန်းများ ဖြစ်ပုံရသည်။
အသေးစား မီးဖိုစမ်းသပ်မှုတွင် စခန်း၌ ရှိနှင့်ပြီးသား သစ်မီးသွေးများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပုံမှန် လည်ပတ်ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်မူ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လောင်စာဆီ ထောက်ပံ့မှု၊ အလုပ်သမား အပိုဆောင်းခန့်အပ်မှုနှင့် ရိုင်းကျောက်များကို ထိုနေရာတွင်ပင် အရည်ကျိုရမည်လား သို့မဟုတ် ချေမှုန်းပြုပြင်ရန် အောက်သို့ သယ်လာရမည်လားဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ လိုအပ်ပေမည်။
“ဘယ်လောက် சீக்கிரம் ငွေရှာပေးနိုင်မလဲ” ဟု ဂျိုရန်က မေးသည်။
“ငွေစားတာ ရပ်သွားပြီးတဲ့အခါကျရင်ပေါ့” ဟု ဟက်ဆာက ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒါက ဒီက အများစုကို ဖော်ပြနေတာပဲ”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းကို နားလည်သွားပြီပဲ”
အက်ဗလင်က စာရင်းဇယားများကို သေသေချာချာ လေ့လာနေသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အလုပ်ရောင်တွေက ထွက်လာတဲ့ ပစ္စည်းဦးရေကို အသုံးချနိုင်မလား”
ဟက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အရည်အသွေး တသမတ်တည်း ဖြစ်လာတာနဲ့ပေါ့”
“ဒါဆိုရင် တကယ်တမ်း ဘာတွေဝယ်ချင်လဲဆိုတာ သူတို့ကို မေးကြည့်ပါ”
အီလီနော်က ကြေးနီခဲကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။
“ဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေ။ ကိရိယာတချို့။ ရောစပ်သတ္တု အလုပ်တွေပေါ့”
“ပြီးတော့ ပြုပြင်ရေးတွေပေါ့” ဟု အယ်လ်ဒရွန်းက ဝင်ပြောသည်။ “ရှေးဟောင်း ရေထိန်းချုပ်ရေး ပစ္စည်းတချို့က ကြေးဝါ အစိတ်အပိုင်းတွေကို သုံးထားကြတယ်”
ကျွန်ုပ်သည် နံရံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကတ်စတယ်လန် (ရဲတိုက်ထိန်းချုပ်ရေးစနစ်)။”
ရွှေရောင်မျက်ဝန်း ပေါ်လာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
“အဲဒီအတွက် ပုံစံခွက်တွေ ရှိလား”
“ရှိပါတယ်။ အနောက်ဘက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး သတ္တုသွန်းစက်ရုံမှာ အများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်”
အီလီနော်၏ ခေါင်း မော့လာသည်။
“ဘယ်နေရာမှာလဲ”
အနောက်ဘက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး သတ္တုသွန်းစက်ရုံသည် ပြန်လည်ပြုပြင်ရေး စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အခြားနေရာ ရာပေါင်းများစွာလည်း ပါဝင်နေပြီး ယင်း၏ ဖော်ပြချက်မှာ အမည်ပေးထားသည်ထက် စိတ်ဝင်စားစရာ နည်းပါးနေခဲ့သည်။
အရန် သတ္တုလုပ်ငန်းခန်းမ။ ပိတ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်ပါ လိုက်လာခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ် မကမ်းလှမ်းရသေးမီမှာပင် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုယ်တိုင် သယ်လာခဲ့သည်။
ထိုခန်းမသည် ကယ်တင်ထားသော ကျောက်တုံးပုံများ ရှိဆဲဖြစ်သော ဝန်ဆောင်မှု ရင်ပြင်၏ တစ်ဖက်တွင် တည်ရှိသည်။ တံခါးများသည် ဝန်လေးစွာ ပွင့်လာပြီး တံခါးတိုင်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ဖြာကျစေသည်။
အထဲတွင် မီးဖိုတစ်ခု၊ အေးစက်နေသော မီးဖိုခုံနှစ်ခု၊ လက်သမားခုံများနှင့် ကိရိယာတန်ဆာပလာ စင်များ ရှိနေသည်။
ရွှေရောင် တပ်မတော်ကြီး မရှိပါ။
အလိုအလျောက် ပြည့်လာမည့် ဘဏ္ဍာတိုက်လည်း မရှိပါ။
အီလီနော်သည် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသူကဲ့သို့သော အမူအရာဖြင့် အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
သူမသည် တိုင်းတာရေး ကိရိယာ (ကာလီပါ) တစ်စုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ပတ္တာကို စစ်ဆေးသည်။
ချထားပြီးနောက် နောက်ထပ် ကိရိယာတစ်ခုကို ဆက်စပ်စစ်ဆေးသည်။
အယ်လ်ဒရွန်းက ပုံစံခွက် စင်များကို ရှာတွေ့ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ဒီမှာ”
နံပါတ်တပ်ထားသော တန်းများတွင် သစ်သားပုံစံခွက်များ ရှိနေပြီး အချို့မှာ အသက်အရွယ်ကြောင့် ကွဲအက်နေကာ အချို့မှာ သင့်တော်သော သေတ္တာများထဲတွင် အကာအကွယ်ဖြင့် ရှိနေကြသည်။
ပိုက် ကာလာများ။
အဆို့ရှင် အိမ်များ (Valve Housings)။
ဘီး ပင်စည်ခေါင်းများ (Wheel Hubs)။
မည်သူမျှ မကျေနပ်ကြဘဲ ပျက်စီးမှသာ သတိရကြသည့် မြို့တစ်မြို့၏ အစိတ်အပိုင်း ငယ်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။
ကတ်စတယ်လန်၏ အသံသည် တံခါးဘေးရှိ ကြေးဝါပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီခန်းမက မြို့ပြ အခြေခံအဆောက်အအုံအတွက် အစားထိုး အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်”
“အခုရော လုပ်နိုင်သေးလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
အီလီနော်က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မီးခံအုတ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။ ပိုက်ခေါင်းတိုင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ”
“သတ္တုသွန်းခဲ သဲသိုလှောင်ရာနေရာတွေက အစိုဓာတ်ကြောင့် ပျက်စီးနေပါတယ်” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“လေပူမှုတ် သားရေအိတ်တွေလည်း ပျက်ကုန်ပြီ” ဟု အယ်လ်ဒရွန်းက လှမ်းအော်သည်။
ကျွန်ုပ် ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကဆိုလျှင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသည့် ပစ္စည်းစာရင်းများကိုသာ ကျွန်ုပ် ကြားခဲ့ရပေမည်။
ယခုမူ အလုပ်လုပ်ဆောင်နေသည်များကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ခုံတန်းဘေးတွင် ရပ်လျက် မပြီးသေးသည့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ တင်ထားသော ဗန်းတိမ်လေးကို လေ့လာနေသည်။
“ဒီဟာတွေကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ ထားခဲ့ကြတာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဆိုသည်။
“ဘယ်သူတွေ လုပ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အဆိုင်းမှတ်တမ်းအရ ဒီခန်းမရဲ့ နောက်ဆုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်အတွင်းမှာ အလုပ်သမား ခြောက်ယောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်”
“မေရီကို သူတို့နာမည်တွေ ပေးနိုင်မလား”
“ပေးနိုင်ပါတယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် သူမတွေ့ခဲ့သည့် နေရာတွင်ပင် ဆက်စပ်ပစ္စည်းကို ပြန်ချထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုခန်းမကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် ဘာတွေလိုအပ်မည်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကို ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
အဖြေတွင် မီးဖိုဆောက်လုပ်သူ တစ်ဦး၊ ပန်းပဲဆရာ နှစ်ဦး၊ လလေမှုတ်အိတ် ပြုပြင်သူတစ်ဦးနှင့် သတ္တုသွန်းခဲ ပုံစံခွက်များ ပြင်ဆင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သော မြစ်ကမ်းပိုင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။
သူမ၏နာမည်မှာ တီလ်ဒါ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အီလီနော်နှင့်အတူ ရှေးဟောင်း ပုံစံခွက်စင်များကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး အဆိုပြုထားသည့် ဖြတ်လမ်းနည်း သုံးခုကို ငြင်းပယ်ကာ တပည့်များကို လစာပေးမည်လောဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ပေးပါမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
တီလ်ဒါက သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“သူတို့တွေ ဖျက်ဆီးကုန်တဲ့ အချိန်မှာတောင် လစာပေးမှာလား”
“သင့်လျော်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်အတွင်းမှာပေါ့”
“သူတို့တွေ သဲပုံစံခွက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီ သင့်လျော်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်အတွင်းမှာပေါ့လေ”
တီလ်ဒါ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ နှစ်ယောက် ယူမယ်”
သတ္တုသွန်းစက်ရုံသည် ရိုးရှင်းသော အလုပ်များဖြင့် စတင်မည်ဖြစ်သည်။
လက်နက်များ မရှိပါ။
ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ ရွာတိုင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟူသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ကတိကဝတ်များ မရှိပါ။
ပထမဆုံးမှာယူမှုမှာ ဂရေးကိပ်တွင် လိုအပ်နေပြီးသားဖြစ်သည့် အစားထိုး ကွင်းစကွင်းပိတ်များနှင့် ရေနုတ်မြောင်း ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။
ဟက်ဆာက သတ္တု အသေးစား စမ်းသပ်အသုတ်များကို ထောက်ပံ့ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ အီလီနော်က အနောက်ဘက် အပေါ်ထပ် လှေကားထစ်ရှိ အလှဆင် ကျောက်ထုလုပ်ငန်းများထက် မီးဖိုပြုပြင်ရေးကို ဦးစားပေးလုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။
မည်သူမျှ အလှဆင် ကျောက်ထုလုပ်ငန်းအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမနေခဲ့ကြပါ။
ထိုအလုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ကိုင်နေခဲ့သော ကျောက်ဆစ်ပညာရှင်မှလွဲ၍ပေါ့။
ကျွန်ုပ်တို့ မီးဖိုများအတွက် ကြံစည်နေစဉ်အတွင်း အက်ဗလင်၏ အစားအသောက် စားချင်စိတ်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ပုံမှန်တော့ မဟုတ်လှပါ။
သို့သော် ဘီထရစ်အနေဖြင့် ဗန်းတစ်ဗန်းကို ပြန်သယ်လာတိုင်း ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်ခံစားရသကဲ့သို့ မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြနေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားစေလောက်သည်အထိတော့ လုံလောက်ပါသည်။
ညတစ်ညတွင် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် ညစာစားပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ ပန်းကန်ပြားကို ငေးကြည့်ကာ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အာလူးကြော်ကို ကျွန်ုပ်စားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ရှိ မရှိ မေးမြန်းလာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပန်းကန်ပြားကို သူမဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သူမက အခမ်းအနားမပါဘဲ ကောက်ယူစားသုံးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ကြည့်နေမိသည်။
“ဘာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“ရှင်က အာလူးကို ပြုံးကြည့်နေတာလေ”
“ကိုယ့်မှာ စိတ်ဝင်စားမှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလို့ပါ”
သူမ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အာလူးကို ဆက်စားသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှက်ဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်များအောက်တွင် အမိုးအကာရှိသော ဥယျာဉ်အတွင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
လေထုထဲတွင် နွေးထွေးသော ကျောက်တုံးများနှင့် လာဗင်ဒါ ပန်းနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်တော်ပင်အိုကြီးအနီးရှိ ခုံတန်းလျားကို ပြုပြင်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ယူလာသည့် ရေဘူးထဲမှ ရေကို ကျွန်ုပ်ခပ်ငှဲ့ပေးစဉ် အက်ဗလင်က ထိုင်နေသည်။
သူမ၏ ဝတ်စုံသည် ယခုအခါ ဗိုက်ပေါ်တွင် ပို၍ သိသာထင်ရှားစွာ ကွေးညွှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။
“ရှင် ပိုနီးနီးကပ်ကပ် လာထိုင်လို့ရပါတယ်။ သူတို့က ရှက်တတ်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာမှ ထူးခြားတာ ခံစားရလား”
“သေချာပေါက် မပြောတတ်သေးပါဘူး”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ယူကာ သူမ၏ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်စပြုလာသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် မည်သည့်အရာမှ လှုပ်ရှားမလာပါ။
ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရန်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် ခက်ခဲဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဘဲလ်က్రాစ်မှ နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာကို မာရိုး၏ လက်ရေးကိုယ်တိုင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ကုမ္ပဏီ အကြွေးစာရွက်များကို ကျောင်းခန်းမသို့ ယူလာခဲ့ကြသည်။
အချို့က စာရွက်စာတမ်းများကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုကြသည်။
အချို့ကမူ အကြွေးပျောက်သွားပြီဟု ပြောသည့် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်တော့ကြသည့်အတွက် တရားရုံး အမိန့်ဒီကရီနှင့်အတူ စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားလိုကြသည်။
မေရီက မည်သည့်ဘက်ကဆိုပါက အသိအမှတ်ပြု အကြောင်းကြားစာများကို ပံ့ပိုးပေးရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ဆွေမျိုးများကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သော အိမ်ထောင်စုစာရင်းလည်း ပါရှိသည်။
ယခင်ကထက် ပိုတိုသည်။
သို့သော် ရှည်လွန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
စာရင်းအောက်ဆုံးတွင် မာရိုးက ကျောက် quarry သို့ ပြန်သွားရမည့်အစား လက်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးအကြောင်း ရေးသားထားခဲ့သည်။
ဂျာလန်က ထိုကောင်လေးအား တံမြက်စည်းတစ်လက် ပေးလိုက်ပြီး စာသင်ချိန်ပြီးမှ လာရန် ပြောခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် စာကို အက်ဗလင်ထံ ပေးလိုက်သည်။
သူမသည် ထိုအပိုင်းကို နှစ်ခေါက် ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“လက်သမား သင်တန်းလား”
“စမ်းသပ် တံမြက်စည်းလှည်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ထင်ပါတယ်”
“ဂျာလန်က အီလီနော်ဆီကနေ သင်ယူနေတာကိုး”
ကျွန်ုပ်သည် ကလေးထိန်းခန်း တံဆာပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများသည် သူတို့ဘာဖြစ်လာသင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် လူများဖြင့် ဝန်းရံခံကြရလိမ့်မည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်သည် ကောင်လေးငယ်တစ်ဦး လက်သမားရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သာမန်အရာတစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ခွင့်ပြုရန် ခွင့်တောင်းနေပုံကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေလည်း ခွင့်တောင်းလို့ရတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်တယ်”
သူမသည် စာကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဖြေက ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ ကျင့်သုံးရမယ်”
ပြောရတော့ လွယ်ကူသလို ရှိသည်။
သို့သော် အမြဲတမ်း လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ကျွန်ုပ်၏ ပညာသင်ကြားမှုက ဆက်လက် ဖြစ်ထွန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အယ်လစ္စတားက ရွှေ့လျားပစ်မှတ် လေ့ကျင့်ခန်းများအတွက် ကျွန်ုပ်ကို မယ်လိုဒီနှင့် တွဲပေးခဲ့သည်။
ဤနည်းလမ်းက ထိရောက်လှသည်။
သို့သော် အရှက်လည်း ကွဲရသည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်လုံးများ ယုံချင်သည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လမ်းကြောင်းပြောင်းနိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည့်တိုင်အောင် “ရှင့်နောက်မှာ” ဟု ပြောလိုက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်မိစေရန် လုပ်တတ်သည့် အလေ့အထကို သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခဲ့သည်။
“အဲဒါမျိုးက အလုပ်မဖြစ်သင့်ဘူးလေ” ဟု ကျွန်ုပ် ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အယ်လစ္စတားက သဘောတူသည်။
မယ်လိုဒီက သွားဖြဲပြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဓားကိုင်ထားပုံကို ပြင်လိုက်သည်။
သူမပေးထားသည့် လက်အိတ်များမှာ အသုံးပြုရင်းနှင့် ပျော့ပြောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်စကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ ပခုံးများကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
သူမ ဘယ်ဘက်သို့ ရွေ့သည်။
ကျွန်ုပ် တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်သည်။
သူမ၏ ဓားသွားက ညာဘက်မှ ရောက်လာသည်။
ကျွန်ုပ် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ခြေတစ်လှမ်း ရွေ့ကာ သူမကို မျက်စိမလွှတ်ဘဲ အမှတ်အသားပြုထားသော ပစ်မှတ်ဆီသို့ လေပူစီးကြောင်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးကို လွှတ်လိုက်သည်။
သစ်သားပြားလေး လွှဲသွားသည်။
မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်လေးများ ထောင်တက်သွားသည်။
အယ်လစ္စတားက “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်၏ နံဘေးကို လှမ်းထိုးသည်။
“အောင်ပွဲကို နောက်မှခံ”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
“အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ”
သူမ ဓားကို အောက်ချလိုက်သည်။
“ရှင် ပစ်မှတ်ကိုတော့ ထိမှန်သွားတာပဲလေ”
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်သည် ထိုကြိုးစားမှုကို မေရီ၏ အပြာရောင်စာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
နံဘေးကို ထိုးခံရသည်ကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
သမိုင်းဆိုသည်မှာ ရိုးသားမှုအချို့ကိုလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိရပေမည်။
စက်ရုံ၏ ပထမဆုံး မီးဖိုစတင်လောင်ကျွမ်းခြင်းကို တစ်ပတ်ကုန်ခါနီးတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က အရိပ်ရပြီး ထိုင်စရာနေရာရှိသည့် အفتះဝန်ဆောင်မှု ရင်ပြင်မှနေ၍ ကြည့်ရှုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
တီလ်ဒါက သတ္တုသွန်းရန် အချက်ပြသည်အထိ ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အမှတ်အသားပြုထားသော ကြည့်ရှုရေးမျဉ်းသို့ အခြားသူများနှင့်အတူ သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
မီးဖိုမှ အပူလှိုင်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။
အလုပ်သမားများသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြပြီး ရိုးရှင်းပြီး ရင်းနှီးနေသော ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။
သတ္တုကျိုအိုးကြီး ပေါ်လာသည်။
သတ္တုရည်များသည် ပြင်ဆင်ထားသည့် ပုံစံခွက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ၎င်းသည် ဖမ်းဆုပ်ထားသော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အမူအရာတစ်ခု လုပ်ရုံဖြင့် ပို၍ တောက်ပသည့် အရာများကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် တီလ်ဒါ နောက်ပိုင်းလုပ်ခဲ့သည့် အရာမျိုးကိုတော့ ကျွန်ုပ် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
သူမသည် သတ္တုသွန်းလောင်းမှုကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ထောင့်ချိုးကို ချိန်ညှိကာ မည်သည့်အချိန်တွင် ရပ်ရမည်ကို တိကျစွာ သိရှိထားခဲ့သည်။
ထိုနောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
အရာရာကို ဖန်တီးခြင်း၏ သိသာထက်ဝက်ခန့်မှာ ၎င်းတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာသူ ထားရှိခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သင်ယူခဲ့ရသည်။
ပထမဆုံး သတ္တုသွန်းခဲသည် အပြည့်အစုံ မဖြစ်ခဲ့ပါ။
အစွန်းတစ်ဖက် မပြည့်ခဲ့ပေ။
တီလ်ဒါက ပြဿနာ ဘယ်နေရာမှာရှိသည်ကို တပည့်များကို ပြသပေးပြီးနောက် ၎င်းကို ဘေးဖယ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အရည်ကျိုရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ်က ပိုကောင်းလာသည်။
တတိယအကြိမ်က အီလီနော်၏ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
ကွင်းစကွင်းပိတ်ငယ်လေး တစ်ခု။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးထက်ပင် မပိုပါ။
အီလီနော်က ၎င်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
အားလုံး ရှေ့သို့ ကိုင်းဝင်လာကြသည်။
၎င်းသည် လမ်းတစ်လမ်းအောက်ရှိ ရေပိုက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မည်။
တပ်ဆင်ပြီးသွားသည်နှင့် မည်သူမျှ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပါ။
တီလ်ဒါက ၎င်းကို တပည့်ငယ်မလေးထံ ပေးလိုက်သည်။
“ဒီအသုတ်ကို အမှတ်အသားလုပ်ထားလိုက်”
ကောင်မလေးက ၎င်းကို ငွေစင်တစ်ခုကဲ့သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။
ရင်ပြင်မှနေ၍ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူမ ပြုံးပြသည်။
ထိုညတွင် ကျွန်ုပ်သည် သူမ ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်သဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မဟုတ်ပါ။
လုံလောက်ရုံလေးပါ။
ကျွန်ုပ်သည် အပြည့်အဝ မနိုးသေးမီမှာပင် ထထိုင်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဆိုးဆိုးရွားရွားတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ် ရပ်တန့်သွားသည်။
အခန်းထဲတွင် မှောင်မှောင်မည်းမည်း ရှိနေသည်။ လရောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ပြတင်းပေါက်က နွေရာသီလေညင်းအတွက် အနည်းငယ် ပွင့်နေသည်။
အက်ဗလင်က လုံးဝ ငြိမ်သက်နေသည်။
သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က ဗိုက်ပေါ်တွင် အောက်ဘက်ကျကျ တင်ထားသည်။
“တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသလိုပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ လက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အခုလား”
“ခဏကမှ”
ကျွန်ုပ် ပို၍ နီးကပ်သွားသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးကို နေရာယူစေရန် လမ်းပြပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။
အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိပါ။
“ရှင့်ကို ခံစားမိလား” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
သူမ၏ အပြုံးက သေးငယ်ပြီး အံ့သြနေဟန် ရှိသည်။
“လိပ်ပြာလေး တောင်ပံခတ်သလိုမျိုးပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ကျွန်ုပ် ရယ်ချင်သွားမတတ်ပင်။
ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်ဝန်းပြည့်လာသည်။
“ဩော်”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ ပါးပြင်မှ မျက်ရည်စကို လက်ဖြင့် အသာပွတ်သစ်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါလား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှောင်ထဲတွင် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်အောက်တွင် မည်သည့်အရာမှ မခံစားရပါ။
ထိုအချိန်တွင်တော့ မှော်ပညာ ပိုရှိချင်သည်ဟု ကျွန်ုပ် မတွေးမိခဲ့ပါ။
ကျွန်ုပ်၏ လက်က လုံလောက်စွာ စိတ်ရှည်နိုင်ခဲ့လျှင် ကောင်းမွန်မည်ဟုသာ ဆန္ဒပြုမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလာသည်။
“သူတို့ ရပ်သွားပြီ”
“အိပ်နေကြလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်သော လက်ကို ငေးကြည့်သည်။
“ရှင် ရွှေ့လို့ရပါတယ်”
“သိပါတယ်”
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိအောင် နေလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတိုင်း ဆက်ထားလိုက်သည်။
မနက်ရောက်သောအခါ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ရှိ မရှိ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာတော့ပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သောအခါတွင်မူ သူမ သေချာသွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကောက်ပဲသီးနှံ စာချုပ်တစ်ခုကို ဖတ်ရှုနေစဉ် သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ရပ်တန့်လာပြီး စကားမပြောဘဲ ပြုံးပြသည်။
ကျွန်ုပ် စာမျက်နှာကို ချလိုက်သည်။
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်လား”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရဲတိုက်ကြီးက ၎င်း၏ ပုံမှန်အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
စာရေးတစ်ဦးက အပြင်ဘက်တွင် သတင်းစကားတစ်ခုဖြင့် စောင့်နေသည်။
အောက်ဘက် တစ်နေရာတွင် လက်သမားေထာက်တူက သတ္တုကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်။
အသစ်လုပ်ထားသော ကွင်းစကွင်းပိတ်လေးသည် လမ်းတစ်လမ်းအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေမည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို သူမ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ဆွဲယူသွားသည်။
ကျွန်ုပ် ခံစားလို့ရမည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာတော့ မရှိသေးပါ။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ကျွန်ုပ် စကားပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အမေ ပြောပြတာတော့ မင်းတို့တွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပြသစပြုနေပြီဆိုပဲ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရှင်ပြောတာ ကောင်စီအစည်းအဝေး ဖွင့်လှစ်နေသလိုပဲ”
“ကိုယ့်မှာ အတွေ့အကြုံက နည်းနေလို့ပါ”
“ထပ်ပြောပါဦး”
ကျွန်ုပ်၏ နဖူးကို သူမ၏ နဖူးနှင့် အသာအယာ ထိကပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ကျွန်ုပ် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးငယ်များက ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုလေးများကို သူတို့ဖာသာ ဆက်လုပ်နေစဉ် သူမက ကျွန်ုပ်ကို ပြုံးလျက် ဖက်ထားလေသည်။