မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပြောပြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသဖြင့် မယ်လိုဒီပင် ပေါင်မုန့်ကို လှမ်းယူမည့်လက်ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
“အမြွှာတဲ့လေ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
မေရီက သူမကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ခဏတာမျှ ဂရေးကိပ်၏ အစီအစဉ်အကျဆုံး အမျိုးသမီးကြီးမှာ သူမ၏လက်များကို ဘယ်လိုထားရမှန်း မသိတော့ဟန် ရှိနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်လေသည်။
မယ်လိုဒီက အလွန်လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သဖြင့် သူမထိုင်နေသည့် ကုလားထိုင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တရွတ်တိုက်ပါသွားပြီး အသံမြည်သွားသည်။
“ငါသိသားပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းမှ မသိတာ”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုရှိနေမှန်း ငါသိနေတာပဲ”
“သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ ကိုယ်တို့ ပြောပြခဲ့သားပဲလေ”
“ပြီးတော့ ငါလည်း ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ အခု မှန်သွားပြီပေါ့”
မယ်လိုဒီက စားပွဲဝိုင်းကိုပတ်လာပြီး အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ချိန်တွင် အက်ဗလင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
မေရီကလည်း တစ်ခဏအကြာတွင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုင်ခုံမှာပင် ဆက်ထိုင်နေပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးသည် သူတို့ကြားထဲမှာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသောအခါ မေရီက ඇස්တစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုအပြုအမူကိုပင် စိတ်ပျက်နေဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အမေ သိပြီးပြီလား”
“မနေ့ညကပဲ ကိုယ်တို့ ပြောပြပြီးပြီ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
မယ်လိုဒီက တံခါးဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ဝေးဝေးမှာလဲ”
“ဗေးလ်ဝုဒ်မှာ”
“အဲဒါကတော့ အခုချိန်မှာ သိပ်အသုံးမဝင်တော့တဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ”
ထိုသို့ပြောဆိုသံအဆုံးတွင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အစေခံတစ်ဦးက ခြင်းတောင်းကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
“လေဒီ ဟယ်လီနာဆီကပါ၊ အရှင်မင်းမြတ်”
အက်ဗလင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အုပ်ထားသော အဝတ်စကို လှပ်လိုက်သည်။
သိုးမွှေးစများ။
အရောင်မျိုးစုံ။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်တပ်မတော်တစ်ခုစာအတွက် လောက်ငှရုံမျှ ရှိသည်။
အဝတ်စအောက်တွင် စာစောင်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။
‘မင်းရဲ့အဖေက ဒုတိယပုခက်ကို အရောင်တူအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်’
ကျွန်တော်က ထိုစာကို အက်ဗလင်ဆီသို့ ကူးပေးလိုက်သည်။
သူမက စာထဲပါရှိသော စာသားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာကို သေသေချာချာ ခေါက်သိမ်းပြီး သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စက ကျွန်တော်တို့၏ ထိုင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မေရီက ထိုကိစ္စကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုသို့ သယ်ဆောင်လာရသည့်အတွက် အားနာနေဟန် ရှိနေသည်။
“အိမ်တော်က လူတွေ တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို သိနေကြပြီ”
“ပေါင်မုန့်ကြော်တွေကြောင့်လား” ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ပေါင်မုန့်ကြော်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာဗန်းတွေ၊ မစ်စထရက် အိုင်လန်ရဲ့ လာရောက်လည်ပတ်မှုတွေ၊ လော့ဒ် ဂါရစ်က တံခါးပေါက်ကနေ ပုခက်တစ်လုံးကို သယ်သွားတာတွေကြောင့်ပေါ့”
အက်ဗလင်က ဆိုဖာခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ကျောမှီချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဖေဖေကတော့ သိပ်ပြီး လျှို့ဝှက်တတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”
“သူက အစောင့်တွေကိုတောင် ထွင်းထုထားတဲ့လက်ရာကို ရပ်ပြသွားသေးတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် မျက်စိထဲတွင် အထင်အရှား မြင်ယောင်လာမိသည်။
“လူထုကိုရော တစ်စုံတစ်ရာ ပြောပြပြီးပြီလား”
“တရားဝင်တော့ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
အက်ဗလင်က ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာတولက ကိုယ်တို့သည် ထိုသတင်းကို အခန်းတစ်ခန်းမှ တစ်ခန်းသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်မှာ သေးငယ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် ထိုသတင်းကို အများသိအောင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေရသည်။
မေရီက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဗလင်က “ကျွန်မ ဖျားနေတာလားဆိုပြီး လူတွေ စိတ်ပူနေမယ့်အစား သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သေချာပြီလား”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါပေမဲ့ အတိုချုပ်ပဲ ပြောရမယ်”
မေရီက သူမ၏စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမပြောမည့်စကားများကို စဉ်းစားနေသည်။
“ဘုရင်နဲ့ ဘုရင်မကြီးတို့အနေနဲ့ အမြွှာရတနာနှစ်ပါး၊ သားတော်တစ်ပါးနဲ့ သမီးတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော့မှာဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အသိပေးအပ်ပါတယ်”
မေရီက ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“လူတိုင်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆက်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ”
မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အကြောင်းတွေ မထည့်တော့ဘူးလား”
“မထည့်တော့ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“အရင်က ဖွားမြင်ခဲ့တဲ့ မင်းသားမင်းသမီးတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာမျိုးရော”
“လုံးဝ မထည့်နဲ့တော့”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းလောက်အောင် တိုတောင်းလှတဲ့ ကြေညာချက်ပါပဲ”
မေရီ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မနက်ကျရင် လူတွေက ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး వారီး (အမွေဆက်ခံမယ့်သူ) တွေရဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် မြင်ကြတော့မှာ”
ကျွန်တော်က သူမ၏လက်ကို ညှစ်င် ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့က အခုလည်း သူတို့ရဲ့ဘုရင်မကို မြင်နေကြတာပဲလေ”
“သိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အဲဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး မြင်နေကြစေချင်တာ”
ကျွန်တော် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် “ကိုယ်တို့က အဲဒီလို ဆက်ဖြစ်နေအောင် စလုပ်လို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားသည်။
“ရှင်ကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ အမြဲ ဝဲပျံနေတော့မှာပဲ”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်မှာပေါ့”
“မနေ့ကဆို ကျွန်မရဲ့စာအုပ်ကိုပါ လာသယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်လေ”
“အဲဒါက စာအုပ်ကြီးက ကြီးလို့ပါ”
“စာရွက်စာတမ်းလေး တစ်ခုတလေပါလေ”
ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ ပြည်သူများ၏ တင်ပြချက်များကို လက်ခံသည့်အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ကျွန်တော်တို့က ထိုကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က သာမန်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဦးစွာ အဆုံးသတ်ချင်ခဲ့သည်။
ခြံစည်းရိုး ပိုင်ဆိုင်မှုအငြင်းပွားမှုတစ်ခု။
ဈေးထဲတွင် ရေကန်အသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးရန် တောင်းဆိုမှု။
တပည့်နှစ်ဦးက လက်သမားဆရာတစ်ဦးက သစ်သားပြားကို ကျိုးသွားစေခဲ့သည်ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူတို့၏လုပ်ခများကို ဖြတ်တောက်ထားခြင်းအပေါ် မကျေမလည်ဖြင့် လာရောက် တင်ပြကြခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သော လက်သမားဆရာမှာ မေရီက ထိုကိစ္စကို ရှင်းပြခိုင်းစဉ်က ပို၍ပင် အနေရခက်လာပုံပေါ်နေသည်။
ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အခန်းအတွင်း၌ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ရန် ကြိုတင် အချက်ပြခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်က အခန်းတွင်းရှိ လူများအား ပျော်စရာ မိသားစုသတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က “အမြွှာ” ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် နောက်ဆုံးတန်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားသည်။
အခြားသူတစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခန်းမတစ်ခွင်လုံးတွင် လက်ခုပ်တီးသံများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ အစပိုင်းတွင် မညီညာသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အခြားမည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရတော့သည်အထိ ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လာသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက မင်္ဂလာရှိကြောင်း ဆုတောင်းစကား ဆိုလိုက်သည်။
အခြားအသံတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ နာမည်ပေးပြီးပြီလားဟု မေးမြန်းလာသည်။
“ခုထိ မပေးရသေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြေလိုက်ခြင်းကြောင့် လူများ၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ခန်းမမှ ထွက်လာချိန်တွင် အကြံပြုချက် သုံးခုအထိ မေရီထံသို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုမှာ စာဖြင့်ရေးသား တင်သွင်းထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်မြို့သူမြို့သားများသည် နေ့လယ်စာ မစားမီကပင် ထိုသတင်းကို သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။
အရေးပေါ်ခေါင်းလောင်းများ ထိုးမည်မဟုတ်ပေ။
လမ်းမများပေါ်တွင် စစ်သားများလည်း မရှိကြပေ။
ယင်းအစား လူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ထူးခြားဆန်းသစ်သော အပြုံးများဖြင့် ကြိုဆိုနေကြသည်။
အဝတ်လျှော်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အက်ဗလင်ကို လမ်းတွင် တားဆီးကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အမြွှာမွေးဖူးကြောင်း၊ ကလေးနှစ်ယောက် မွေးရုံဖြင့် ဒုက္ခနှစ်ဆ ဖြစ်သွားသည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။
သူမ၏နောက် အနည်းငယ်အကွာတွင် လိုက်ပါလာသော သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သံသ័យဝင်နေဟန်ဖြင့် ညည်းသံပြုလိုက်သည်။
သို့သော် သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဖော်လုပ်ပေးကြတာပေါ့”
“ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ခုခု သင်ပေးကြသေးတယ်လေ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ အဲဒီထဲက တချို့ဆို အသုံးတောင် ဝင်ပါသေးတယ်”
အက်ဗလင်က သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ဆက်သွားသောအခါတွင် ကောင်လေးငယ်တစ်ဦးက စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အက်ဗလင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“နှစ်ယောက်စလုံး အထဲမှာ ရှိနေတာလား”
သူ့အမေဖြစ်သူက အရှက်ရသွားဟန် ရှိသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဖြေလိုက်သည်။
ကောင်လေးက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
“သူတို့ အတူတူ သုံးရမှာလား”
“ခဏလောက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
သူက အလွန်တရာ သနားကြင်နာနေသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ရယ်မောမိသဖြင့် အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန် ကျွန်တော့်ကို လက်မှ ဆွဲခေါ်သွားရသည်။
နိုင်ငံခြားမှ ပထမဆုံးသော ဂုဏ်ပြုသဝဏ်လွှာများမှာ သုံးရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းတို့ကို သာမန်စာပေးစာယူများနှင့်အတူ ကောင်စီစားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းပြသထားသည်။
စတုန်းဖို့ဒ်မှ ကုန်သည်ကောင်စီက ပေးပို့သည့် အကောင်းစား ပိတ်စအသေးစား သေတ္တာတစ်လုံး။
ချိုချဉ်ညှိနှိုင်းမှုများပြုလုပ်စဉ်က အမည်ကို မှတ်မိထားခဲ့သော အော်ဆယ်လ် ကုန်သွယ်ရေးအိမ်တစ်ခုမှ ထွင်းထုထားသော ဂီတသေတ္တာတစ်လုံး။
တရားဝင် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများအောက်တွင် ကိုယ်ပိုင်ရေးသားချက်များ ပါဝင်နေသည့် လေဒီ ဆာဘင်းထံမှ စာတစ်စောင်။
‘မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေက ကိုယ်တို့ထက် ငြင်းခုံစရာ အငြင်းပွားမှုတွေ နည်းပါးတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကြီးပြင်းလာနိုင်ပါစေ’
ထိုစာပိုဒ်ကို ကျွန်တော် နှစ်ခေါက်တိုင်အောင် ဖတ်မိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကျော်မှနေ၍ အတူလိုက်ဖတ်သည်။
“သူမက အခွန်နှုန်းထားတွေအကြောင်း မပြောတဲ့အချိန်ဆို ပိုပြီး သဘောကျဖို့ကောင်းတယ်”
“သူမလည်း ကိုယ်တို့အပေါ် အဲဒီလိုပဲ ခံစားရမယ် ထင်တယ်”
သံတမန်တစ်ဦး၏ စာထဲတွင် ကျွန်တော်တို့၏ သားတော်ကို ဂရေးကိပ်၏ နောင်လာမည့် အင်အားဖြစ်လာမည့်သူအဖြစ်လည်းကောင်း၊ သမီးတော်ကို နိုင်ငံများကြားမှ အဖိုးတန်သော ချည်နှောင်မှုတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားသည်။
မေရီက ထိုအချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်လွှာကို ရေးပေးရမလား”
“သူတို့ရဲ့ စေတနာအပေါ် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ကလေးတွေမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ခံတွေ့ဆုံမယ့် အချိန်ဇယား မရှိသေးပါဘူး”
ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။
မေရီ၏ ကလောင်တံ ရပ်သွားသည်။
“အဲဒီစကားလုံးအတိုင်းပဲ သုံးရမလား”
“အဲဒီနားနီးပါးလောက်ပေါ့”
နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ယောက်တည်းရှိနေစဉ် အက်ဗလင်က ထိုစာကို ထပ်မံကြည့်နေသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
“သူတို့က မွေးတောင် မသေးပါသေးဘူးလေ”
“သိပါတယ်”
သူမက စာကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူတို့ရဲ့ ကလေးဘဝကို တခြားသူတွေရဲ့ စီစဉ်ချက်တွေအတွက် စောင့်ဆိုင်းခန်းတစ်ခု ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူး”
ကျွန်တော် သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့က သူတို့ကို တခြားအလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းရမှာပေါ့”
“ဘာတွေလဲ”
“စာသင်တာ၊ သူငယ်ချင်းဖွဲ့တာ၊ ရွှံ့စေးတွေနဲ့ ဆော့တာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကျွန်မကတော့ ရွှံ့စေးတွေ နည်းနိုင်သမျှ နည်းအောင် လုပ်ချင်တာ”
“လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားသင့်တယ်လေ”
သူမ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များက သူမ၏မျက်နှာမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။
ကျွန်တော် သူမ၏ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိကိုင်လိုက်သည်။
“လူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်မှန်သမျှကိုတော့ ကိုယ်တို့ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကိုယ်တို့ပြောတာကိုလည်း ကြားကြရမှာပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ သူမ၏လက်ကို တင်လိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်အတွက်တော့ ထိုကတိကဝတ်ကသာ ကိုယ်တို့ ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော အရာဖြစ်ပေသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ဆေးရုံဆောင်သို့ လိုက်လာခဲ့ရန် ပြောသည်။
စစ်ဆေးမှုတစ်ခုခု လုပ်စရာရှိလို့ ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းကမူ ဝန်ထမ်းခန့်ထားရေး အစည်းအဝေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
မစ်စထရက် အိုင်လန်က ရှည်လျားသောစားပွဲရှေ့တွင် သူနာပြုဆရာမနှစ်ဦးနှင့် အမည်များ ရေးသားထားသော ကျောက်သင်ပုန်းငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ထိုင်ပါ”
ကျွန်တော်လည်း ထိုင်လိုက်သည်။
အိုင်လန်က ကျောက်သင်ပုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီစာရင်းကတော့ လာမယ့်လတွေအတွင်း ကလေးမွေးဖွားဖို့ရှိနေတဲ့ အပြင်ဘက်က အိမ်ထောင်စုတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဘက်က လူတွေကတော့ သူတို့ကို သွားရောက်ကူညီပေးနိုင်မယ့် အမျိုးသမီးတွေပါ”
ဒုတိယစာရင်းမှာ ပို၍ပင် တိုတောင်းနေသည်။
ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် နက်ဆာ ဟုခေါ်သော သူနာပြုဆရာမတစ်ဦးက မြောက်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော ရွာသုံးရွာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒီဒေသတွေကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပါမယ်။ အကယ်၍ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က တစ်ညတည်းမှာ အကူအညီလိုလာမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ရမှာ ဒါမှမဟုတ် ဝေးတဲ့နေရာကနေ အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက နက်ဆာပြောသည်များကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
“ဒီကိစ္စက အရင်တုန်းကတည်းက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။ “ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်လည်ပတ်ရတာတွေ ပိုများလာတာနဲ့အမျှ ဒီကွာဟချက်ကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ ပိုခက်ခဲလာတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ခရီးသွားလာရေးအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
သန့်ရှင်းသော အဝတ်စများ။
မွေးဖွားရမည့်ရက် မတိုင်မီ ကြိုတင်လာရောက်လိုသော အမျိုးသမီးများအတွက် ဆေးရုံဆောင်အတွင်းရှိ နေရာထိုင်ခင်းများ။
သူနာပြုဆရာမကို သွားခေါ်နေစဉ်အတွင်း အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေရသော မိခင်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်ပေးနိုင်မည့် လက်ထောက်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန်အတွက် လုပ်ခလစာပေးချေရေး ကိစ္စများ။
အိုင်လန်တွင် စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းနှစ်ဦး ရှိနေသည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မှော်ပညာတော့ သိပ်မရှိကြပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မှော်ပညာ လိုအပ်လို့လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“သူတို့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်း၊ သည်းခံနိုင်စွမ်းနဲ့ အိပ်ရာကနေ ထလိုစိတ် ရှိဖို့ လိုပါတယ်။ မှော်ပညာက အထောက်အကူတော့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသုံးခုကိုတော့ အစားထိုးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အက်ဗလင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ညည်းသံငယ် ပြုလိုက်သည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် တပည့်နှစ်ဦးကို ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးရန်နှင့် ဆေးရုံဆောင်၏ မီးဖွားခန်းအနီးတွင် အခန်းအသစ်တစ်ခု ထပ်မံပြင်ဆင်ပေးရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
ထိုနေ့ ညနေပိုင်းတွင် ဘာမှ ထူးခြားလာခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြရုံမျှဖြင့် မည်သည့်ပြဿနာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် နက်ဆာက လစာပေးချေရမည့် သင်တန်းအချိန်ဇယားကိုင်ကာ ပြန်သွားခဲ့ပြီး အိုင်လန်ကလည်း သူမ တောင်းဆိုနေခဲ့ရသည့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို မှာယူခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။
စင်္ကြံလမ်းတွင် ကျွန်တော် အက်ဗလင်၏လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ဘာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“လာခဲ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
“ကျွန်මත් ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျွန်တော် အခန်းဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက အခုတောင် အစည်းအဝေးတွေ တက်နေကြပြီပဲ”
“သူတို့လည်း ပေါင်မုန့်ဖိုး ရအောင် ရှာရဦးမှာပေါ့”
ဗော့စ်၏ တရားရုံးအဆုံးအဖြတ် သတင်းက ထိုနေ့ညနေတွင် ကျွန်တော်တို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းကို ကျွန်တော်တို့၏အခန်းသို့ ယူလာခြင်း မရှိပေ။
သူမက ကျွန်တော်တို့အား မယ်ရိုနှင့် သက်ဆိုင်သူ အခြားသူများပါ စုံလင်စွာဖြင့် ကောင်စီခန်းမတွင် လာရောက်တွေ့ဆုံရန် ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းကပင် ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး သွားသင့်ကြောင်းကို သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။
စာရွက်စာတမ်းမှာ ရှည်လျားလှသည်။
စာရေးစာချွန်တော်၏ အနှစ်ချုပ်ကတော့ ပို၍ တိုတောင်းသည်။
တရားရုံးက ဗော့စ်အား တရားမဝင် ချုပ်နှောင်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားထားသော လုပ်ခလစာကြွေးမြီများနှင့် ကုမ္ပဏီ၏ ဝင်းအတွင်း မိသားစုများကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းရွှေ့စေမှုတို့ဖြင့် ပြစ်မှုထင်ရှားကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သူ၏ လက်မှတ်ရေးထိုးချက်များ၊ စာပေးစာယူများနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်စားလှယ်များ၏ ထွက်ဆိုချက်များက အခိုင်အမာ ရှိနေခဲ့သည်။
အလွဲသုံးစားလုပ်မှုမှန်သမျှသည် သူ၏အသိအမှတ်ပြုမှုမပါဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဟူသော ထွက်ဆိုချက်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် မယ်ရိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။
မေရီက ဆက်လက်ဖတ်ရှုသည်။
တရားရုံးက ဗဲလ်ခရော့စ် မီးလောင်မှုမတိုင်မီ ကုမ္ပဏီက ခရီးသွားလာရေးကို စီစဉ်ခဲ့ပြီး ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ အမြတ်ထုတ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သို့သော် မီးလောင်မှုဖြစ်ပွားစေရန် ဗော့စ်ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့ကြောင်းကို တရားဝင် သက်သေပြနိုင်လောက်သည့် အထောက်အထားကိုမူ လုံလုံလောက်လောက် မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။
အမည်စာရင်းပါ ကျူးလွန်သူများအပေါ် မီးရှို့မှုဖြင့် တရားစွဲဆိုရေးလုပ်ငန်းစဉ်များ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်များက စားပွဲပေါ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။
ဤမျှလောက် အရာရာဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်တွင် ဤကိစ္စအတွက် အဖြေအပြည့်အစုံကို လိုချင်နေမိသည်။
မေရီက တိတ်ဆိတ်မှုကို ခေတ္တမျှ ဆက်လက်ရှိနေစေသည်။
ထို့နောက် သူမက ပြစ်ဒဏ်ကို ဆက်လက်ဖတ်ပြသည်။
ဗော့စ်သည် လုံခြုံသော အကျဉ်းစခန်းတွင် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီ ဒါရိုက်တာရာထူးမှ ရပ်စဲခံရမည် ဖြစ်သည်။ တရားရုံး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လုပ်ခလစာများ၊ မတရား ကောက်ခံထားသည့် ကြွေးမြီများနှင့် လျော်ကြေးတောင်းဆိုမှုများအတွက် ဖြေရှင်းပေးရန် ရန်ပုံငွေအဖြစ် အပ်နှံသွားမည် ဖြစ်သည်။
အခြားတရားစီရင်ရေး အာဏာပိုင်များအနေဖြင့်လည်း ၎င်းတို့လက်လှမ်းမီရာ နယ်မြေအတွင်းရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လုံခြုံစေရန်အတွက် တွေ့ရှိချက်များနှင့် တောင်းဆိုချက်များကို လက်ခံရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါဆိုရင် ရတဲ့ကြွေးမြီတွေက ပျက်ပြယ်သွားပြီလား” ဟု မယ်ရိုက မေးလိုက်သည်။
“ဒီတရားစီရင်ချက်အောက်မှာ ပါဝင်တဲ့ အတင်းအကျပ် လုပ်အားပေးခိုင်းစေမှု ကြွေးမြီတွေကတော့ ပျက်ပြယ်သွားပါပြီ”
“အားလုံးပဲလား”
“အမှုနဲ့ပတ်သက်သမျှ အားလုံးပေါ့။ တရားသူကြီးတွေအနေနဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ဝင်းတွေကိုပါ ဆက်လက်စုံစမ်းအရေးယူဖို့ ဒီတွေ့ရှိချက်တွေကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
မယ်ရို မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ဂျာလန်က သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“ဒီစာရွက်တွေကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ လူတွေကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ” ဟု သူက မေးသည်။
မေရီက စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာလာအပ်ရမယ်ဆိုတာ ရှင်းပြထားတဲ့ အသိပေးစာကို ကျွန်ම ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ”
သူက အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ ဝမ်းသာအားရ အူကြူးသံ မပြုကြပေ။
နောက်ဆုံးတွင် မယ်ရိုက တရားစီရင်ချက် စာသား မိတ္တူတစ်စောင်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို သေသေချာချာ ပြန်ဖတ်ကြည့်ချင်လို့ပါ”
မေရီက သူမအား စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။
မေရီကို မော်ကွန်းတိုက်အပြင်ဘက်ရှိ ပန်းဥယျာဉ်ငယ်လေးထဲတွင် ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းမှ သွားတွေ့ခဲ့သည်။
စာရွက်စာတမ်းများက သူမ၏ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။
“အနှစ်နှစ်ဆယ်တဲ့လေ” သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမက လမ်းပေါ်သို့ ကြွေကျနေသော အရွက်များကို လိုက်ကောက်နေသည့် ဥယျာဉ်မှူးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ ပိုပြီးတော့ ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
“ဘာတွေ ခံစားနေရလဲ”
“ပင်ပန်းနေပြီ”
ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူမက တရားစီရင်ချက်စာရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဂျာလန်က ဒီအသိပေးစာတွေကို မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ယူသွားချင်နေတယ်”
“မင်းရော သူ့နဲ့အတူ လိုက်သွားမလား”
“လိုက်သွားမှာပေါ့”
သူမက စာရွက်အနားသပ်များကို လက်ဖြင့် ညှိလိုက်သည်။
“ကြွေးမြီတွေ ကုန်သွားပြီဆိုတာ လူတွေ သိဖို့လိုတယ်လေ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဥယျာဉ်မှူးက အခြားတစ်နေရာသို့ ဆက်သွားသည်။
နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ နေရာတစ်ခုမှနေ၍ ကလေးငယ်တစ်ဦးက အခြားကလေးငယ်တစ်ဦးကို စောင့်ရန် အော်ခေါ်နေသည့် အသံကို ကြားနေရသည်။
မယ်ရိုက ထိုအသံများ တိတ်ဆ່ຽသွားသည်အထိ နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါ ပစ္စည်းတွေ သိပ်တော့မယ်”
ဗဲလ်ခရော့စ်သို့ ပြန်ရတော့မည်ဆိုသည့် အချက်က သူမအတွက် တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုကို ထမ်းဆောင်ရမည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ သွားချင်နေသည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားရမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်ကို ပုခက်ထားမည့်အခန်းထဲတွင် တိုင်းတာစရာကြိုးတစ်စောင်းနှင့်အတူ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ကြိုးတစ်ဖက်ကို နံရံတွင် ထောက်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်အောက်တွင် ဖိထားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမက ချက်ချင်းပင် မော့ကြည့်လာသည်။
“ရှင် ဒီကြိုးကို ကိုင်ပေးထားပါ”
ကျွန်တော် ကြိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ကိုယ်လည်း လာကိုင်ပေးမလို့ လုပ်နေတာ”
“ရှင် အသက်ရှူသံ ပြင်းလာတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်လို့ပေါ့”
ကျွန်တော်တို့သည် ဒုတိယပုခက်အတွက် နေရာလပ်ကို တိုင်းတာခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ကုလားထိုင်ဆီသို့ အကွာအဝေးကို တိုင်းသည်။
ထို့နောက် တံခါးပေါက်ကို တိုင်းကြသည်။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤအလုပ်ကို ပျော်ရွှင်နေမှန်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကောင်စီ၏ အချိန်ဇယားစာရွက်များ မရှိတော့ပေ။
တရားရုံးမှ စာလည်း မရှိတော့ပေ။
တိုင်းတာစရာကြိုးတစ်စောင်းနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများ လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာနေသည့် အခန်းငယ်လေးသာ ရှိတော့သည်။
“အမေက ကုလားထိုင်အသစ် တစ်လုံး ထပ်လိုချင်တယ်တဲ့” သူမက ပြောသည်။
“သူ့အတွက်လား”
“ညဘက်တွေမှာ ထိုင်စောင့်ပေးမယ့် လူတိုင်းအတွက် လိုချင်တာပါတဲ့”
“အဲဒါကတော့ သူ့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်နေသလိုပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
ကျွန်တော် တိုင်းတာထားသည့် အချက်အလက်များကို စာရွက်စုတ်ပေါ်တွင် မှတ်သားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ရှိပြီးသား ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေပြီလား”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်”
“ကိုယ့်ဘက်က ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ရမလား”
“ခဏနေပါဦး”
သူမက ပုခက်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မယ်ရိုက အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ငါ မြင်တာနဲ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မနက်ဖြန် သူ ဗဲလ်ခရော့စ်ကို ပြန်တော့မယ်”
“ဝမ်းသာပါတယ်”
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က “ဒီနေ့တော့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်လိုက်ရတယ်နော်” ဟု ပြောသည်။
“လုပ်ခဲ့ရတာပေါ့”
“သူနာပြုတွေ၊ တရားစီရင်ချက်၊ ကလေးတွေအကြောင်း စာသုံးစောင်တောင် ရောက်လာသေးတယ်”
“လေးစောင်ပါ၊ မေရီက တစ်စောင်ကို ကြားဖြတ်သိမ်းထားလိုက်တယ်”
“အဲဒါ နာမည်ပေးဖို့ အကြံပြုထားတာလား”
“မျိုးဆက်ပေါင်းစုံကိုတောင် ပါသေးတယ်”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏ဒူးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီချလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့်ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
“ကိုယ့်တို့က နာမည်တောင် စမရွေးရသေးဘူး”
“အချိန်ရှိပါသေးတယ်”
“အင်းပါ”
ကျွန်တော် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့နာမည်တွေက ဘယ်လို အသံထွက်စေချင်လဲ”
သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဥယျာဉ်ထဲကနေ လှမ်းခေါ်လို့ရမယ့် နာမည်မျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ခေါ်တာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ့် နာမည်မျိုးပေါ့ ဟုတ်လား”
“အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ အသံထွက်ပြီး နာမည်အချို့ကို ရွတ်ကြည့်ကြသည်။
မည်သည့်နာမည်မှ အဆင်မပြေလှပေ။
အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုသေးပေ။
სანေဇာဉ်းစအချိန်တွင် ပုခက်ထားမည့်အခန်းအပြင်ဘက်တွင် မီးခွက်များကို ထွန်းညှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ အောက်ထပ်တစ်နေရာတွင် မေရီက ဗဲလ်ခရော့စ်အတွက် မိတ္တူများကို ပြင်ဆင်နေပြီး မီးဖောဆောင်မှ ဝန်ထမ်းများကလည်း မနက်ဖြန်အတွက် ပေါင်မုန့်ကိစ္စကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ငြင်းခုံနေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆီမှ စာရွက်စုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
တိုင်းတာချက်များအောက်တွင် သူမက ခေါင်းစဉ်ငယ် နှစ်ခုကို ရေးလိုက်သည်။
‘ကျွန်မတို့ရဲ့ သား’
‘ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီး’
ထို့နောက် သူမက စာမျက်နှာကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်တွင် နေရာအလွတ် အနည်းငယ် ချန်ထားခဲ့လေသည်။